αυτές οι εικόνες θα είναι οι προεκλογικές αφίσες της ΝΔ στις επερχόμενες εκλογές 😂 https://t.co/UfwgDh3SqO
— prng (@prng2777) October 21, 2026
και τη Σπονδή φοιτητική λέσχη ✊ https://t.co/hWELxVhfC9
— τάσος (@kostasos) October 21, 2026
Του Άρη Αλεξανδρή
Το ζήτημα δεν είναι φοιτητικό, αλλά κοινωνικό με την πλέον δυσάρεστη και ευρεία έννοια.
Η στέγη στην Αθήνα εξελίσσεται σε υπαρξιακό πρόβλημα για όλες τις κατηγορίες πολιτών, ανεξάρτητα από το αν μένουν στην πόλη προσωρινά ή μόνιμα, από ανάγκη, από επιλογή ή επειδή εδώ γεννήθηκαν. Εξαίρεση αποτελούν οι εύποροι και οι τυχεροί που κάτι κληρονόμησαν από κάπου και δεν πολυσκοτίζονται.
Δικαίως λοιπόν διαμαρτύρονται οι φοιτητές για το κόστος των σπιτιών που με χίλια ζόρια νοικιάζουν. Δεν πρέπει όμως να ξεχνούν οι διαμαρτυρόμενοι πως στην πλειονότητά τους είναι ακόμη «προστατευόμενα μέλη» οικογενειών που φέρουν το πραγματικό βάρος της στέγασής τους.
Το πρόβλημα με λίγα λόγια δεν είναι ακριβώς δικό τους, αλλά των γονέων τους, και φυσικά ούτε «επίθεση στο φοιτητικό κίνημα» συνιστά, ούτε αποκτά δραματικότερη υπόσταση αν συνοδευτεί από installations αλληλέγγυων σκηνών στο Σύνταγμα κι από δηλώσεις του τύπου «δεν μας μένουν αρκετά λεφτά για να βγαίνουμε με τους φίλους μας».
Η φοιτητοκεντρική προσέγγιση της κατάστασης, που φλερτάρει έντονα με την κολακεία της κακομαθησιάς (δικαίωμα είναι η στέγη, όχι το χορηγούμενο «αραλίκι»· αυτό είναι πολυτέλεια), αφαιρεί από το θέμα την οικουμενικότητά του και δημιουργεί την εντύπωση ότι επιδέχεται μια ad hoc λύση.
Δεν μπορούμε, έστω για τους φοιτητές, να ρίξουμε λίγο τα ενοίκια;
Η αξίωση δεν είναι ρεαλιστική. Αν ήταν εφικτή η πτώση των ενοικίων για τη μία περίπτωση, θα ήταν και για όλες τις άλλες. Η νεότητα δεν διεκδικεί μονοπώλιο στην αξιοπρέπεια.
Αυτό που συμβαίνει με τις τιμές των σπιτιών στην Αθήνα μοιάζει εξωφρενικό, επειδή εξωφρενική είναι και η ίδια η Αθήνα.
Είναι ομολογουμένως διαφορετικό να παρακολουθείς τα ενοίκια να ανεβαίνουν σε κατοικίες που πληρούν προηγμένα κατασκευαστικά, λειτουργικά και αισθητικά κριτήρια, από το να παρακολουθείς την εκτόξευση αυτή να συμβαίνει χωρίς αντίστοιχη βελτίωση στο παρεχόμενο αγαθό. Η Αθήνα των τριτοκοσμικών συνοικιών και των παλαιικών διαμερισμάτων με τους φουσκωμένους σοβάδες κάνει τη στεγαστική κρίση, εκτός από πρακτικά ανυπόφορη, ηθικά εξοργιστική. Είναι ωστόσο σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι, παρά την πασίδηλη υπανάπτυξή της, η πόλη δεν πρωτοτυπεί στον τομέα των αυξήσεων, αλλά ακολουθεί τον αναπόδραστο δρόμο που πρώτες χάραξαν άλλες μητροπόλεις. Η αδιάκοπη εισροή ανθρώπων στην πρωτεύουσα και η αυξημένη ζήτηση κατοικίας που αυτή συνεπάγεται, προκαλεί και στην Αθήνα την κερδοσκοπική στρέβλωση που έχει προκαλέσει και στο Παρίσι ή στη Νέα Υόρκη, τηρουμένων των αναλογιών.
Τα πάντα είναι ακριβά στην Αθήνα, είτε το αξίζουν είτε όχι, και θα εξακολουθήσουν να ακριβαίνουν όσο η πόλη αντιμετωπίζεται ως κέντρο του σύμπαντος· όσο συνεχίζει να ελκύει περισσότερα άτομα απ’ όσα αντέχει, την ώρα μάλιστα που η υπόλοιπη χώρα αδειάζει.
Οι υψηλές τιμές δεν είναι μόνο σημάδι οικονομικής κρίσης, αλλά και δείκτης αστικού κορεσμού.
Το Λονδίνο είναι παράδειγμα πόλης που μεγαλώνει προς τα έξω. Η αντίληψη για τα όρια του κέντρου διευρύνεται και οι προαστιακές και περιαστικές περιοχές αποκτούν σταδιακά άλλη ζωή και άλλες οικιστικές χρήσεις, επειδή δεν γίνεται αλλιώς. Οσοι παρ’ όλα αυτά επιλέγουν να κατοικήσουν την ασφυκτική «όντως πόλη», όσοι θέλουν να βρίσκονται κοντά στις εξελίξεις, αποδέχονται τους περιορισμούς που αυτή η επιλογή επιφέρει: συγκατοικούν (τρεις και τέσσερις μαζί), συμφιλιώνονται με τον ισχνό προσωπικό χώρο και τις κοινόχρηστες παροχές και παίρνουν απόφαση ότι η ζωή στην πόλη προϋποθέτει τεράστιες δαπάνες.
Το μέλλον της Αθήνας ενδέχεται να μην είναι πολύ διαφορετικό.
Σε ό,τι αφορά τους φοιτητές που κατάγονται από την επαρχία και έρχονται στην πόλη με ιδέες και εικόνες διαμορφωμένες από εμπειρίες προγενέστερων ετών (πιθανόν των γονέων τους), απαιτείται reality check· εναρμονισμός με την άχαρη πραγματικότητα.
Απαιτείται επίσης ένα φοιτητικό κίνημα περισσότερο πολιτικό και λιγότερο τελετουργικό και υποκινούμενο, που θα θέτει τα σωστά ερωτήματα:
Γιατί δεν έχουμε περισσότερες φοιτητικές εστίες;
Τι συμβαίνει με τις υπάρχουσες;
Αν δεν μένουν μέσα φοιτητές, ποιοι μένουν και γιατί;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου