Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ
Ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να προελάσει. Λίγες ημέρες μετά την ακύρωση, ουσιαστικά, των εκπροσώπων του στην τηλεόραση, οι οποίοι ανακοίνωναν φορολογικά μέτρα και προσπαθούσαν να τα κοστολογήσουν με τη μέθοδο του μπακάλη των παλιών ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών, επέστρεψε μέσω του λεγόμενου Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛΑΣ, του ιδιωτικού του κόμματος που το μοντάρει εν κινήσει. Οπου διακήρυξε το νέο σύνθημα-παραμύθι: μια Ηθική Επανάσταση, έναν Νέο Πατριωτισμό, μια Νέα Μεταπολίτευση.
Εντεκα χρόνια μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα του 2015, ο τυχοδιώκτης δημαγωγός επιστρέφει φτιάχνοντας νέο μηχανισμό προσώπων και νέα διχαστικά δίπολα, που μοιάζουν τόσο πολύ με τα παλιά –κι ας προσπαθεί πια, αφού οι ιδέες «της ανατροπής» απέτυχαν, να πλασαριστεί ως σφήνα στο Κέντρο, που του είπαν ότι ως διαχειριστική δύναμη κερδίζει τις εκλογές.
Καταρχάς, οι αποκαλούμενες ηθικές επαναστάσεις στην πολιτική είναι ψευδεπίγραφες, επειδή πίσω από ένα ηθικολογικό προπέτασμα καλύπτουν το φοβερό κενό της πολιτικής πρότασης. Δεν είναι τυχαίο ότι η ηθικολογία της τιμιότητας είχε σοβαρό μερίδιο στην πρόταση κομμάτων όπως η Χρυσή Αυγή («δεν κλέψαμε», έλεγε ο αρχηγός της, Νίκος Μιχαλολιάκος), ενώ η ίδια ηθικολογία υποκαθιστά το κενό πολιτικών προτάσεων που φέρει το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Η επίκλησή της από τον Τσίπρα, βέβαια, δεν καλύπτει απλώς το κενό πολιτικής πρότασης, επιδιώκει να καλύψει και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αφού έρχεται αυτός, ο καθαρός, υποτίθεται σε ένα πλαίσιο διαφθοράς, που φτιάχτηκε ως κριτική σε καθεστωτικές συμπεριφορές προσώπων της κυβέρνησης και ως πολιτικοδημοσιογραφικός απόηχος του θορύβου για τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο τοποθετεί ο Τσίπρας το νέο δίλημμα που θέτει επιτακτικά, «Με τη διαφθορά ή με την εντιμότητα;».
Υποτίθεται ότι ο Μητσοτάκης εκπροσωπεί τη διαφθορά και ο Τσίπρας την εντιμότητα (ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει, ιδίως επειδή ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπάθησε να αντικαταστήσει το πρωτότυπο, το οποίο βέβαια επέστρεψε με τη μορφή και τα κόλπα του Τσίπρα). Και με τέτοια διλήμματα νομίζει ότι μπορεί να βρεθεί ξανά στη θέση που βρέθηκε την πρώτη πενταετία της περασμένης δεκαετίας, όταν καλλιεργήθηκε το κλίμα που τον οδήγησε στην κυβέρνηση.
Η συνταγή είναι η ίδια. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ήταν ένα κόμμα του «ηθικού πλεονεκτήματος» με πρόσωπα που προσήλθαν από διάφορα στρατόπεδα της αποκαλούμενης «πληθυντικής Αριστεράς» (από παλιοί ανανεωτικοί έως τροτσκιστές και μαοϊκοί), εμπλουτισμένο με χρήσιμους άλλους, απαραίτητους για κάποιες δουλειές (όπως ο Βαρουφάκης) ή για σκοπιμότητες διεύρυνσης (π.χ. η Ραχήλ Μακρή). Το κόμμα εκείνο, ο Τσίπρας έπρεπε να το ελέγχει εξολοκλήρου (ήταν τόσο κυρίαρχος ώστε, όταν σε ένα συνέδριο ελήφθη μια απόφαση που δεν του άρεσε, το σώμα υποχρεώθηκε να ξαναψηφίσει για να ληφθεί αρεστή απόφαση). Οταν συνετρίβη το 2023, και κατανόησε ότι ούτε το κόμμα μπορούσε να ελέγξει ούτε ο ίδιος να έχει μέλλον, παρέδωσε το μαγαζί στον Κασσελάκη περιμένοντας να κάνει τη δουλειά της η Αριστερά των φατριών και των παρασκηνίων, που όντως έκανε ό,τι ξέρει καλά: ξεχαρβάλωσε ό,τι είχε απομείνει.
Η ΕΛΑΣ, το νέο του μαγαζάκι, που έχει αποκλείσει πολλούς από τους υποτακτικούς του των περασμένων περιόδων, διαθέτει λιγότερους πατενταρισμένους αριστερούς (προτιμά αυτούς που ελέγχει) και είναι ανοιχτή σε διάφορους πολιτικούς γυρολόγους, τυχοδιώκτες και άλλους εξουσιαστές.
Στην ουσία, και τότε και σήμερα, το κόμμα, που είναι απαραίτητο να το ελέγχει απολύτως, υπηρετεί το σχήμα που ο Γιάννης Βούλγαρης αποκαλεί πολυσυλλεκτικό αριστερόστροφο εθνικολαϊκισμό. Τότε, η βάση της ενότητας ήταν η Αριστερά ως ιδέα και, ιδίως, η υπόσχεση της μετεμφυλιακής ρεβάνς. Σήμερα, η βάση της ενότητας είναι ο ίδιος, ο ηγέτης που τάζει νεφρούς και καρδίαν. Αυτός νομιμοποιεί κι αυτός ορίζει, αυτός χρίει κι αυτός αποκλείει.
Οι ιδεολόγοι του οιονεί εμφυλίου και οι κληρονόμοι τους, από τον Φάμελλο μέχρι τον Κώστα Αρβανίτη κι από τον Νίκο Φίλη μέχρι τον Παύλο Πολλάκη, ανακάλυψαν αργά ότι είναι αναλώσιμα υλικά, ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν πιάνεται φίλος κι ούτε μπορεί να είναι σύντροφος, αλλά δεν θα τους λυπηθούμε κιόλας. Πριν υποστούν το προσωπικό πλήγμα, είχαν προκαλέσει μεγαλύτερο στη χώρα, συμβάλλοντας στην περιρρέουσα εχθροπάθεια.
Ας δούμε και το ηθικολογικό δίλημμα που προβάλλει ο Τσίπρας, την τιμιότητα, τη δική του τιμιότητα. Τι πρέπει, πέρα από το δημοψήφισμα, τα capital controls και το Τρίτο Μνημόνιο, να ξεχάσουμε για να αποδεχτούμε την τιμιότητά του;
Να ξεχάσουμε την εχθροπάθεια, τη βία και τον οιονεί εμφύλιο, την επένδυση στις καταστροφές, τη Marfin και τους νεκρούς της, τα βοσκοτόπια και τον Καλογρίτσα, τον κατακερματισμό των δημόσιων έργων για να βολεύονται ημέτεροι, τον Πετσίτη, τα ταξίδια στη Βενεζουέλα, την προσπάθεια για μια δική του τράπεζα, το θέατρο την οδυνηρή βραδιά της πυρκαγιάς στο Μάτι, την τρομερή αναλγησία απέναντι σε μια γυναίκα θύμα της πυρκαγιάς που διεκδικούσε αποζημίωση («και να σου τα ’δινα θα τα σπατάλαγες»), το κρυφό ταξίδι με το κότερο αμέσως μετά το Μάτι, το λαϊκό σπίτι στο Σούνιο με τα 500 ευρώ ενοίκιο;
Ή την ιδιωτική έκφραση της τιμιότητας – π.χ. την αποστροφή στην ιδιωτική εκπαίδευση υπέρ του δημόσιου σχολείου, ενώ εκείνος έστελνε τα παιδιά του σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία… Και τόσα άλλα.
Τι μένει;
Το οικονομικό του πρόγραμμα. Ήδη εξευτέλισε τους εκπροσώπους του που εξήγγελλαν φόρους και, με τα μαθηματικά του Καραγκιόζη, επιχειρούσαν να τους κοστολογήσουν, ακυρώνοντάς τους. Και προβάλλει τα δικά του μαθηματικά του Καραγκιόζη.
Τι θα δώσει;
Τσάμπα λεωφορεία και Mετρό.
Φτηνό ρεύμα. Σπίτια.
Πανεπιστήμιο για όλους.
Λεφτά στους εκπαιδευτικούς και στους γιατρούς.
Πού θα τα βρει;
Θα βάλει φόρους στους πλούσιους και στις τράπεζες.
Καταπληκτικός. Την προηγούμενη φορά οι τράπεζες έβαλαν λουκέτο και, βέβαια, οι έλληνες φορολογούμενοι, πλήρωσαν τη σωτηρία τους – η περίοδος μετά το δημοψήφισμα, η περίοδος που εφαρμόστηκε δηλαδή το Τρίτο Μνημόνιο που (αντί να ολοκληρώσει το Δεύτερο Μνημόνιο) ο ίδιος μας φόρεσε στο κεφάλι, συνέθλιψε την επιχειρηματικότητα και τη μεσαία τάξη. Όσο για τους πλούσιους, η φράση του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος δήλωσε στην εκπομπή «Στο χιλιοστό» του ΣΚΑΪ ότι στη δική του πρόταση να φορολογήσει τους εφοπλιστές εκείνος είχε αρνηθεί, θα έπρεπε να στοιχειώνει κάθε φράση του.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιστρέψει, με τα ίδια παλιά κόλπα.
Για την ώρα, τον αποδέχονται λιγότεροι από όσους τον έστειλαν στο χρονοντούλαπο, στις εκλογές του 2023 – οι φανατικοί κι όσοι πιστεύουν στα παραμύθια.
Έχει προκαλέσει τόσο κακό στον τόπο που…
δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα μπορέσει να αυξήσει σοβαρά τα ποσοστά του.
ΥΓ. Χωρίς κρατική επιχορήγηση, ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει στους έλληνες πολίτες μια εξήγηση: πού βρίσκει τα λεφτά για τέτοιο και τόσο ντόρο γύρω από το νέο του παραμύθι;
Ποιοι πλούσιοι, δηλαδή ποια κορόιδα τον πληρώνουν για να τους φορολογήσει;
Ή μήπως δεν είναι κορόιδα;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου