— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) June 25, 2026
Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Αν διαβάσει κανείς τα λόγια του, θα πει πως ήταν ταραγμένος.
Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, όμως, είναι πολύ έμπειρος για να αφήσει το συναίσθημα να υποσκάψει το πολιτικό του παράστημα.
Ακόμη και οι κροτίδες αγανάκτησης –πως η υπόθεση για την οποία ελέγχεται «είναι μια μπούρδα», πως ο ίδιος δεν προτίθεται να απολογηθεί «σε κανένα κερατά»– δεν φαίνεται να προέκυψαν εκτός σκηνοθετικού πλάνου. Εμοιαζαν εναρμονισμένες με την υπερασπιστική γραμμή του statesman που εμφανίζεται για να πει ότι τα είχε όλα δηλωμένα, ότι είχε πάρει τυπικά την άδεια της Κομισιόν για να συνάψει σχέση έμμισθης εργασίας με τη ΜΚΟ του Παντσέρι – χωρίς, ωστόσο, να μπει στον κόπο να περιγράψει για ποιες ακριβώς υπηρεσίες αποζημιωνόταν.
Η εξήγηση ίσως ήταν περιττή. Οι προσωπικότητες ευρωπαϊκής εμβέλειας δεν χρειάζεται να παράσχουν έργο για να πληρωθούν. Εξαργυρώσιμη είναι η ίδια η ακτινοβολία τους. Το όνομά τους.
Πώς χτίζεται τέτοιο όνομα – κεφάλαιο, ικανό να αποφέρει πρόσοδο;
Εκεί μπορεί και να του ξέφυγε του αβροδίαιτου ευρωπαράγοντα. Ηταν αζύγιστη η ομολογία του ότι «εκλέγεται εκατό χρόνια».
Υπερέβαλε. Αλλά όχι πολύ. Από το 1993, που μπήκε στην πολιτική, επί ένα τρίτο του αιώνα, ο πρώην δήμαρχος, πρώην υπουργός πολλών χαρτοφυλακίων, πρώην επίτροπος και νυν (τρίτος κατά σειράν εκλογής) βουλευτής Ηλείας, έχει αν μη τι άλλο επιδείξει ασυναγώνιστο επιβιωτικό χάρισμα. Μπορεί, εκτός από τα παροιμιώδη κιγκλιδώματα των Αθηνών, να μην έχει κανείς πολλά να σημειώσει στο ενεργητικό της μακράς σταδιοδρομίας του. Αλλά είναι αδύνατο να μην του αναγνωρίσει το ταλέντο στους τακτικισμούς..
Να του αναγνωρίσει όχι ότι τόλμησε να ιδρύσει, αλλά πόσο φρόνιμα έκλεισε το νεοϊδρυθέν κόμμα του, μέσα σε 15 μήνες, προτού ρισκάρει να σπαταληθεί σε αβέβαιους εκλογικούς αγώνες.
Πως διεκδίκησε την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, για να διαπραγματευθεί εγκαίρως την απόσυρσή του, έπειτα όμως από έναν ελιγμό που έστειλε τη σίγουρη μέχρι τότε διάδοχο στον κουβά.
Πως ανταμείφθηκε με το ευρωπαϊκό χαρτοφυλάκιο, χωρίς να επαναπαυθεί σε αυτό – χωρίς να τον εμποδίσουν οι κομματικές γραμμές της χρεοκοπικής πόλωσης να παζαρέψει με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τη μεταπήδησή του στην Προεδρία της Δημοκρατίας (μέχρι που ο Παππάς αθέτησε την ύστατη στιγμή τη συμφωνία).
Πως αντιστάθηκε στην αποστράτευσή του, χωρίς να διστάσει να δοκιμάσει τις σόλες του στα καφενεία της Ηλείας, προκειμένου να μείνει στα πράγματα.
Ναι, από την πολιτεία του μπορεί να μένουν οι κουτσουλισμένες επιγραφές, που ενημερώνουν τους Αθηναίους ότι αυτό ή το άλλο γλυπτό ανηγέρθη επί των ημερών του. Ομως, τα άυλα μνημεία του είναι αυτά τα επιδέξια αλματάκια με τα οποία ανελισσόταν από πόστο σε πόστο.
Αριθμητικά, τα παραλέει· στην ουσία, όμως...
δεν έχει άδικο: εκατό χρόνια είναι στο κουρμπέτι.
Σαν την ακαταπόνητη καταριανή καμήλα. Τη δρομάδα που έχει μασητήρες δυνατούς. Και όταν έχει οίστρο, βγάζει γλώσσα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου