ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Όμηροι στα χέρια του τσαμπουκαλεμενου γραφικού

E-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Σε παρακολούθησα στο διάγγελμά σου. Τόση γαλήνη, τόση εγκληματική ηρεμία, τόσο αλλού γι΄ αλλού. 


Και πώς να μην είσαι; 


Μια βόλτα μόνο θα αρκούσε. Σε ποιες «Βερσαλλίες» ζεις;



Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που στέκονταν στην ουρά για χρήματα. Όλη η ανασφάλεια που μύριζε στην ατμόσφαιρα. Και αυτή η άτιμη στωικότητα που πονάει. Για έναν λαό που μόνο στωικός δεν είναι.  


Δεν σου έκανε ούτε τόσο δα εντύπωση;  


Τόσο αφελής; 


Τόσο ασφαλής ότι τα σκάγια του θυμού που συσσωρεύεται δεν θα σε συμπεριλάβουν; 



Ξέρεις κάτι; Όσους γνωρίζω, γνωστούς και φίλους, την τελευταία εβδομάδα του μήνα περνάνε με τις «αναθυμιάσεις». Στεγνοί! Περιμένοντας αν θα μπει ο μισθός. Αν θα μπει ένα ενοίκιο. Αν θα πληρωθεί η επιταγή. Αν θα δοθούν πίσω τα δανεικά. Αν θα φιλοτιμηθεί κάποιος. Αν, αν, αν. 


Φτάσανε να θεωρούνται τυχεροί όσοι έχουν να περιμένουν κάτι. Έτσι είχε χωριστεί η κοινωνία. Σ΄ αυτούς που είχαν να περιμένουν κάτι και στους άλλους που δεν είχαν να περιμένουν τίποτα.


Εντύπωση μου έκανε ότι δεν ένιωσες την ανάγκη, ούτε τόσο δα να ξεκινήσεις το διάγγελμά σου με ένα «Συγγνώμη.  


Λυπάμαι γι΄ αυτό που συμβαίνει». 


Ούτε τόσο δα δεν θα σερβιριστείς από ευθύνη; 


Για τίποτα απ΄ όσα συμβαίνουν δεν νιώθεις ότι έβαλες το δικό σου χεράκι; 


Τόσο αλλού γι΄ αλλού;

Εις αεί πληρωμένος από κράτος. Ένας μισθός να καταφθάνει από «τον ουρανό». Ακοπίαστα! Μια βολτίτσα από το κόμμα, άντε και μια βολτίτσα από Βουλή, άντε και λίγο αμπελοφιλοσοφία, άντε και λίγο τζάμπα μαγκιά… Βγήκε ο μηνιαίος επιούσιος. 


Τι να σε ενώνει μ΄ αυτόν που στέκεται στο ATM και περιμένει;  


«Ψυχραιμία» του λες. Το περισσότερο που του λες. Και μετά τον σπιρουνιάζεις ακόμα μια φορά σαν να ‘ναι άλογο σε ιππόδρομο. Να βγάλει τη δική σου δουλειά σε πέρας. Να τσαμπουκαλευτεί.  


Εδώ που τα λέμε και τι άλλο να του πεις. 


Μήπως ξέρεις και τίποτα άλλο να του πεις; Αυτά δεν είναι τα «βιώματά» σου;



 
Σε παρακολούθησα στο διάγγελμά σου: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: To πραγματικό ερώτημα του δημοψηφίσματος

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

"Α​​​​ν επιχειρήσει ο πρωθυπουργός να διενεργήσει δημοψήφισμα και να θέσει στον λαό το δίλημμα ευρώ και μέτρα ή έξοδος, τότε η κατάρρευση της οικονομίας, η πτώχευση της χώρας, θα έλθει πολύ πριν από την κάλπη. Αυτό δεν θα είναι δημοψήφισμα, θα είναι μια επικίνδυνη ζαριά για τη χώρα μας". 
Αυτή ήταν η θέση του σημερινού πρωθυπουργού περί δημοψηφίσματος, όταν το 2011 ο Γιώργος Παπανδρέου έθεσε για πρώτη φορά το ενδεχόμενο αυτό και υπέστη συντριπτική ήττα στη δική του μάχη των Καννών.

Από την πλευρά του ζητήματος στην οποία στέκεται (όχι μόνο σήμερα, πάντα) ο Αλέξης Τσίπρας, δηλαδή από την πλευρά της δραχμής και ενός άδηλου μέλλοντος εκτός Ευρώπης, είχε δίκιο. Ενα δημοψήφισμα τότε θα προκαλούσε την κατάρρευση της οικονομίας και, συνεπώς, το ενδεχόμενο της πραγματοποίησής του θα συσπείρωνε τους ευρωπαϊστές του πολιτικού φάσματος. Για τον λόγο αυτό, λοιπόν, περίμενε πρώτα να γίνει πρωθυπουργός, ώστε να προκαλέσει ο ίδιος την κατάρρευση της οικονομίας και το δημοψήφισμα να γίνει με τους δικούς του όρους. Με άλλα λόγια, η κατάρρευση το 2011 θα ήταν συνέπεια της επιλογής του δημοψηφίσματος, ενώ ο Τσίπρας την ήθελε ως προϋπόθεση του δημοψηφίσματος. 

Αν αυτός ήταν ο σκοπός του, πράγματι τον πέτυχε. Τώρα μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί, νομίζω, σε τι αποσκοπούσε η κυβερνητική τακτική της κωλυσιεργίας και των καθυστερήσεων στις διαπραγματεύσεις:  

Η κατάρρευση της οικονομίας ήταν το ένα σκέλος μόνο του στόχου του. 

Το άλλο ήταν η δημιουργία συνθηκών που θα ευνοούσαν το κλίμα αντιευρωπαϊσμού. Και αυτό το κατάφεραν, όχι απλώς με τα τεχνάσματα που επινοούσαν για να κυλάει ο χρόνος ανεκμετάλλευτος, αλλά κυρίως, στο ύστερο στάδιο της διαπραγμάτευσης, με την υποτιθέμενη θετική ανταπόκρισή τους στη διαδικασία: αποδεχόμενοι, δηλαδή, να συζητήσουν τις θέσεις των θεσμών και να καταθέσουν τις δικές τους προτάσεις επί τη βάσει των ευρωπαϊκών. Αυτός ήταν ο τρόπος τους για να πείσουν τους αδαείς για τις καλές προθέσεις τους, ότι δήθεν οι ίδιοι έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, ώστε να μπορούν εν συνεχεία να κατηγορούν την Ευρώπη από τη θέση του αδικημένου.
 
Οι άνθρωποι που μας κυβερνούν είναι μπολσεβίκοι και, αν κάτι γνωρίζουν καλά, είναι τα πραξικοπήματα. Ενα πραξικόπημα είναι και αυτό που παρουσιάζουν ως δήθεν πεμπτουσία της δημοκρατίας, με τη διαφορά ότι το μεθόδευσαν μέσα στο πλαίσιο των κανόνων της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.  

Πρώτα απ’ όλα, επειδή το ίδιο το ερώτημα είναι ψευδές. Δεν φθάνει ότι είναι διατυπωμένο με τρόπο σκοπίμως ακατανόητο από τους πολλούς, είναι και ψευδές.

Ψευδές, επειδή οι προτάσεις των θεσμών δεν είναι αμιγώς των θεσμών, στην πραγματικότητα, συνδιαμορφώθηκαν μέσω της ιδιόρρυθμης συμμετοχής της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση. Η εξώθηση των εταίρων σε προτάσεις σκληρές και –ας μην κοροϊδευόμαστε– εξωπραγματικές ήταν ο πραγματικός λόγος για τον οποίο παρίσταναν ότι διαπραγματεύονται. Σχετικώς, τα χαιρέκακα και εξυπνακίστικα τιτιβίσματα του Βαρουφάκη μετά το διάγγελμα του πρωθυπουργού είναι μια διόλου ευκαταφρόνητη ένδειξη. Διότι, για να παραφράσουμε τη γνωστή παροιμιώδη ρήση, θέλει ο Νάρκισσος να κρυφτεί, αλλά η χαρά δεν τον αφήνει – με την έννοια ότι ο Βαρουφάκης είναι το είδος του ανθρώπου που δεν του αρκεί να περάσει το δικό του, θέλει και να το τρίψει στη μούρη των άλλων.

Το σημαντικότερο στοιχείο που αποκαλύπτει τον ψευδή χαρακτήρα του ερωτήματος είναι ότι δεν τίθεται πουθενά η δική τους εναλλακτική πρόταση. Αν, δηλαδή, απορρίψουμε υπερηφάνως την πρόταση των θεσμών, ποια είναι η άλλη οδός που μένει για να ακολουθήσουμε;  

Δεν μας λένε. Οχι ότι δεν υπάρχει η επιλογή που μας κρύβουν, αλλά δεν τους συμφέρει να την παρουσιάσουν.  

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μεθόδευσαν ένα δημοψήφισμα επάνω σε μια επιλογή αποφατική: μας ρωτούν τι δεν θέλουμε. Δεν τολμούν να ρωτήσουν τι θέλουμε, διότι οι μπολσεβίκοι ξέρουν ότι μόνο με την εξαπάτηση μπορούν να έλθουν στα πράγματα.  

Ακόμη και ο «εξυπνότερος λαός του κόσμου» δεν είναι πια τόσο «έξυπνος» για να διαλέξει αυτό που μόνον στη Βενεζουέλα του Μαδούρο παίρνουν στα σοβαρά, όσο και αν η κυβέρνηση το παρουσιάζει ως δήθεν ευρωπαϊκή επιλογή.

Ολα αυτά είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να ξεκαθαρίσουν στο μυαλό του κόσμου, με τόσο ασφυκτικά χρονικό περιθώριο. Τον εκβιασμό που καταλογίζουν στην πλευρά των εταίρων, στην πραγματικότητα, τον ασκούν οι ίδιοι στο εκλογικό σώμα. Αυτό που επιχειρούν με το δημοψήφισμα υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες είναι να μεταθέσουν τη δική τους ευθύνη στον λαό. Φαίνεται, νομίζω, από την υποτιθέμενη δέσμευση του πρωθυπουργού ότι θα ακολουθήσει την απόφαση του εκλογικού σώματος. Μας κοροϊδεύει;  

Ναι, μας κοροϊδεύει. Το κάνει συστηματικά με όλους του συνομιλητές του στην Ευρώπη, γιατί να διστάσει με τους Ελληνες;

Το πραγματικό ερώτημα του δημοψηφίσματος δεν είναι απλώς αν προτιμάμε ευρώ ή δραχμή. Τοποθετημένο μέσα στο πλαίσιο της ιστορίας μας ως κράτους από τον αγώνα της ανεξαρτησίας μέχρι σήμερα, το ερώτημα είναι:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ως εδώ ήτανε

Toυ ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΥ

Ναι – ως εδώ ήτανε.


Τα οράματα του Αλέξη, οι ακροβασίες του Βαρουφάκη, τα παραμύθια του Φλαμπουράρη, η αποδόμηση του  Μπαλτά, τα σοβιετικά φετίχ του Λαφαζάνη.


Ως εδώ ήτανε, η «πρώτη φορά Αριστερά».


Με την επιλογή του – σαν πράξη διχαστική – το Δημοψήφισμα χωρίζει την Ελλάδα από την Ευρώπη. Διχοτομεί.


Μετά το Δημοψήφισμα θα βρεθούμε σε μίαν άλλη Ελλάδα. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.


Αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα ξημερωθούμε ξαφνικά σε μία χώρα φτωχή, περιθωριακή, του τρίτου – ή μάλλον του τέταρτου – κόσμου. Ας ισχυρίζεται η κυβέρνηση (για να μη τρομάξει τον κόσμο) ότι θα παραμείνουμε στο ευρώ. Εκείνη μπορεί να θέλει, αλλά το ευρώ θα μας θέλει; Χωρίς δανειακή χρηματοδότηση, χωρίς ELA και ΕΚΤ, δεν θα μπορούμε να σταθούμε. Δεν ξέρω καν αν θα προλάβουμε να τυπώσουμε δραχμές.


Αν πάλι χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορεί να παραμείνει.  


Κυβέρνηση εθνικής ενότητας δεν προκύπτει – άρα εκλογές. 


Με τι χρήματα; 


Ποιος θα πληρώνει εντωμεταξύ μισθούς και συντάξεις; 


Οι τράπεζες θα υπάρχουν; 


Και τι κυβέρνηση μπορεί να προκύψει από το σημερινό πολιτικό σκηνικό;

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Amber Alert - Η "ελπίδα" πήρε τον πούλο!!!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H ελπίδα χορεύει πεντοζάλη με τον εξυπνότερο λαό του κόσμου... ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟΥΣ!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κλειστόν λόγω "ελπίδας" !!!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τρελαμένο ΑΤΜ εκετελεί απλόχερα αριστερές αναλήψεις χωρίς όριο και χωρίς κωδικό - Υπερήφανοι πατριώτες προλάβετε!!!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο τσαμπουκαλεμένος Νεανίας GREXITισιος με επαλήθευση της προ εξαμήνου προφητείας του ("Το μπουρδέλο σε 6 μήνες θα'ναι μια άλλη χώρα") βάζει τα γυαλιά σε γέροντες Παϊσιο και Παστίτσιο !!!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Υπερήφανο «Όχι» του λαού στην ερώτηση των ΑΤΜ «Επιθυμείτε ΑΛΛΗ συναλλαγή;»

Το ποσοστό όσων αρνούνται να συναινέσουν στην υποταγή της χώρας και πατάνε το βροντερό «Όχι» στο κουμπί του μηχανήματος αυτόματης ανάληψης των τραπεζών όταν τους ρωτάει αν θέλουν να συνεχίσουν ΜΕΤΑ την ανάληψη, είναι συντριπτικό!

Toυ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Η αντίδραση μπροστά στα ΑΤΜ ερμηνεύεται ως μια καλή ένδειξη της στάσης που θα κρατήσει ο λαός στο δημοψήφισμα: 

Το 85% όσων έσπευσαν το βράδυ να σηκώσουν τις καταθέσεις τους δε θέλησε απόδειξη για τη συναλλαγή (πρώτο «Όχι») και ούτε θέλησε να συνεχίσει (δεύτερο «Όχι»).

Η στάση αυτή απέναντι στους εκπροσώπους των τραπεζών, θεωρείται από την κυβέρνηση σαν επιδοκιμασία της σκληρής γραμμής που έχει κρατήσει απέναντι στα εκβιαστικά διλήμματα των δανειστών, που εντάθηκαν την περασμένη εβδομάδα, οδηγώντας τις διαπραγματεύσεις σε αδιέξοδο.

Μάλιστα, πολλά στελέχη της κυβέρνησης, με δημοσιεύσεις τους στα social media και με δηλώσεις τους θέλησαν να ενισχύσουν ακόμα περισσότερο το φρόνημα του λαού, τονίζοντας ότι οι ενδοξότερες στιγμές της πατρίδας μας έχουν γραφτεί με τα «Όχι».

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα ΑΤΜs ΡΩΤΟΥΝ ΑΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΝΤΑΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΛΕΦΤΑ - Με εντολή Βαρουφάκη επιδοτούντα όλα τα ωδεία της χώρας για δωρεαν ταχύρυθμη εκμάθηση ΝΤΑΟΥΛΟΖΟΥΡΤΝΑΔΩΝ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Tα ATM’s στα Κιούρκα δίνουν ρώσικα ρούβλια της προκαταβολής για τον Greek Stream του αρχιτέκτονα Λαφαζάνη

Αποκαλύπτει το ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Ποιο ΒΒC, ποια ΕΚΤ, ποιος Θανάσης;

Η Αριστερή Πλατφόρμα βρήκε τρόπο να απαντήσει στον Μάριο Ντράγκι:

Από νωρίς το πρωί της Κυριακής ATM's στα Κιούρκα-Αφίδνες δίνουν ρώσικα ρούβλια-της προκαταβολής για τον Greek Stream του αρχιτέκτονα Λαφαζάνη.

ΤΡΕΞΤΕ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΕΤΕ

ΟΙ ΨΗΦΙΣΑΝΤΕΣ ΣΥΡΙΖΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝΤΑΙ ΚΑΤΑ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πατέρα, πατέρα, γιατί στην χώρα με τις κλειστές τράπεζες οι υπουργίσκοι της "πρώτης φοράς Αριστερά" ΦΕΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΙΝΗ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ???

Από το ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Ξημερώματα της Δευτέρας κι ενώ οι υπουργοί εγκατέλειπαν το Μέγαρο Μαξίμου από την πλαινή πόρτα.

Oι τράπεζες διαθέτουν 3,5 δις ευρώ περίπου.

Από αυτά είναι 1,5 δις ευρώ σε ρευστό και περίπου 2 δις σε λογιστική μορφή.

Τα λεφτά αυτά φτάνουν μέχρι την Κυριακή αφού οι αναλήψεις θα γίνονται μέσω ATM's. 

Aν δεν υπάρξει συμφωνία με τους εταίρους ώστε να μπούμε σε πρόγραμμα και να μπορεί να δίνει ρευστότητα η ΕΚΤ, από Δευτέρα 5 Ιουλίου δεν θα υπάρχει καθόλου ρευστό στις τράπεζες, οι οποίες θα παραμείνουν κλειστές.

Για πόσο θα μείνουν  κλειστές;

Οχι μόνο 5 μέρες αλλά επ΄ αόριστο!!!

 

Δηλαδή: 

 

"Επίγεια (ΣΥΡΙΖΑικη) κωμωδία"

ΤΑ ΚΑΡΟΤΑ ΠΑΝΤΩΣ ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ

ΚΑΛΟΦΑΓΩΤΑ

 

Σαν σήμερα (29/6/ΧΧΧΧ)

1929: Ο Αλέξανδρος Φλέμινγκ ανακοινώνει ότι στη μούχλα ενυπάρχει αντιβιοτική δράση.

67: Σταύρωση του Απόστολου Πέτρου απο τους Ρωμαίους στη Ρώμη

1951: Πεθαίνει ο Αιμίλιος Βεάκης

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: To νέο «Ναυαρίνο» μιας αμήχανης κοινωνίας που αρνείται να σωθεί...

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΗ

Είναι απορίας άξιο το γιατί η ελληνική κοινωνία που είναι από αιώνες μαθημένη στην αναρχία και την αντίσταση (και όχι στη συλλογική δράση) αντιδρά τόσο παθητικά σε όσα δεινά της έρχονται. 

Κλείνει τα μάτια στην αλήθεια. Αποκρούει τον ορθολογισμό. Ψηφίζει «όνειρα» μακράν της πραγματικότητας. Δεν εμπιστεύεται κανέναν. Παρατηρεί παθητικά τις ατελείωτες ορδές απελπισμένων Ασιατών και Αφρικάνων να την κατακλύζουν. Και περιμένει τη λύση από τους ξένους!....

Φταίνε οι ανίκανοι και φαύλοι ηγέτες της που ποτέ δεν της είπαν την αλήθεια και που αρνούνται να συνεργαστούν για το καλό του τόπου; 

Φταίει η αποφυγή αναδοχής ευθυνών (για όλα φταίνε οι άλλοι); 

Φταίνε οι δήθεν «δημοκρατικοί» ταγοί της που της προσφέρουν το πιό αυταρχικό παράδειγμα; 

Φταίνε αυτοί που διέλυσαν την Παιδεία χωρίς να έχουν κάτι αξιόλογο να αντιπροτείνουν; 

Φταίει ότι οι όροι Πατρίδα και Πατριώτης είναι σχεδόν εξαφανισμένοι από τα σχολικά βιβλία και την καθημερινότητα και οδηγήθηκαν, από «προοδευτικούς» και μη, να σημαίνουν φασισμό αντί για αγάπη και σεβασμό για τον τόπο; 

Φταίνε οι πακτωλοί χρήματος που έπεσαν στη χώρα τα τελευταία 35 χρόνια σε ένα πληθυσμό για αιώνες φτωχό, πεινασμένο και μέχρι πρόσφατα ανεκπαίδευτο και τον οδήγησαν στη «βουταρία»; 

Μήπως όμως τελικά αυτό που φταίει είναι η έλλειψη Αυτοπροσδιορισμού, Οράματος, Αξιών, Παραδείγματος, Διαλόγου, Συνεργασίας, Καλλιέργειας;  

Ποιοί πραγματικά είμαστε; Πώς συμπεριφερόμαστε; Τί θέλουμε; Τι μπορούμε; Με ποιούς θέλουμε να είμαστε περισσότερο και με ποιούς όρους; 

Επί έξι κρίσιμα χρόνια τώρα ασχολούμαστε με την «επόμενη δόση του δανείου» και με κανένα σοβαρό θέμα...

Και έτσι κυριαρχούν η ανασφάλεια, το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και η συλλογική αδράνεια. 

Και η χώρα βυθίζεται χωρίς δικό της σωσίβιο, που το περιμένει και πάλι από τους άλλους, τους οποίους και ενοχοποιούμε συνεχώς για τη δική μας ανεπάρκεια και αδιαφορία.  

Ο καθρέφτης της αλήθειας είναι πολύ σκληρός και γι’ αυτό φροντίσαμε να τον σπάσουμε.

Οδεύουμε λοιπόν τελείως απροετοίμαστοι, χωρίς πυξίδα και όραμα, μέσα σε ένα κόσμο παγκοσμιοποιημένο, ανάστατο, που μεταλλάσσεται τάχιστα και απρόβλεπτα. Η επιβίωσή μας ως ελληνική κοινωνία είναι αφημένη καθαρά και μόνο στον παράγοντα τύχη. Που μπορεί κάλλιστα να μη μας ευνοήσει και να πάψουμε να υπάρχουμε.

Όμως, για άλλη μια φορά η χώρα έχει τη δυνατότητα να «σωθεί» από ένα νέο «Ναυαρίνο» που της το προσφέρουν και πάλι οι ξένοι. Και, αντί να το αρπάξουμε, να το βελτιώσουμε και να το αξιοποιήσουμε, κάνουμε τους «δύσκολους» με ιδεοληπτικούς αφορισμούς και ανόητα τερτίπια και νταηλίκια. Και πάλι αντίδραση αντί για διάλογο - πρόταση - δράση. Και πάλι ψέμματα που υποτιμούν το λαό και τους άναυδους εταίρους μας.

Δυστυχώς:

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο Διχασμός δεν είναι τωρινός. Απλώς αναβίωσε με την κρίση. Aς είναι καλά οι τσαμπουκαλεμένοι γραφικοί...

Toυ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

Αυτό γράφεται δύο μέρες πριν γίνει γνωστή η κατάληξη του δράματος. Είναι, όμως, ήδη γνωστό το κόστος της πεντάχρονης διαχείρισης από τις κυβερνήσεις μας. 

Είναι τόσο οικονομικό όσο και εθνικό ως ακραία δυσφήμηση της χώρας και του λαού της. 

Η δυσφήμηση, στο πρόσωπο των «ηγετών» μας, ειδικά τους τελευταίους πέντε μήνες, αδικεί την τεράστια προσπάθεια, οικονομική και σε όρους αυτογνωσίας, του λαού κατά την πενταετία 2010-2014.

Το όφελος από την κατάληξη του δράματος δεν μπορεί να είναι μόνο οικονομικό. Κύρια θα πρέπει να είναι πολιτικό, ψυχολογικό και πολιτισμικό. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν είναι μόνο τα πρόσωπα που πρέπει να ηττηθούν, αλλά κυρίως η νοοτροπία που μας βασανίζει δεκαετίες τώρα. Η «ιδέα» ότι όλοι «μας χρωστούν» γιατί κάποιοι δεν μας άφησαν να γευτούμε τον «παράδεισο» το 1949. Η «αντίληψη» που επέβαλε η έκβαση του Εμφυλίου πήρε φαντασιακές διαστάσεις ναρκώνοντας τα δημιουργικά ένστικτα του λαού μας. Ως νοοτροπία έγινε άλλοθι για κλεπτοκρατικές ομάδες σε όλες τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις.

Ως «προστάτες» έναντι του κομμουνισμού στην πρώτη δεκαπενταετία, «πατριώτες» στη δικτατορία και «λαϊκοί αγωνιστές» μετά το 1981.  

Μετεμφυλιακά, εθνοκαπηλία και ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς συνδυάστηκαν με «αγώνες» για δικαιώματα, αλλά ποτέ με υποχρεώσεις. Τελικά κατέληξαν σε εθνικό ακρωτηριασμό και ατομικό δημιουργικό ευνουχισμό.  

Είναι αρκετοί που μιλούν τώρα για «Νέο Διχασμό». Η επιχειρηματολογία περιέχει αλήθειες, αλλά και ένα βασικό σφάλμα: 

Ο Διχασμός δεν είναι τωρινός. Εγινε πριν από 70 χρόνια και ακόμη δεν... ξεχάστηκε. Απλώς αναβίωσε με την κρίση, καθώς η μία πλευρά ζητά... «εκδίκηση» και «δικαίωση». Η επιχειρηματολογία του Εμφυλίου είναι ξανά στο προσκήνιο, αφού οι αντίπαλοι είναι τώρα «δωσίλογοι και γερμανοτσολιάδες».

Αν δεν ηττηθεί κατά κράτος, ανοικτά και συνειδητά η νοοτροπία ότι δεν υπάρχουν υποχρεώσεις, αλλά μόνο δικαιώματα, η Ελλάδα δεν θα σωθεί. Ο κισσός του μίσους που πότισαν τα ποτάμια αίματος και απειλεί να πνίξει άλλη μία γενιά δεν θα ξεριζωθεί εύκολα. Για τον λόγο αυτόν οι πολιτικές δυνάμεις που θα αναλάβουν μετά την κρίση έχουν πολύ δύσκολο έργο. Η αρρώστια του λαϊκισμού έχει πολλούς «πατεράδες», βαθιές ρίζες και δεν θεραπεύεται εύκολα.  

Ας ελπίσουμε ότι: 

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Και οι νεκροί περπάτησαν...

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Ε​​πί σειρά δεκαετιών γαλουχηθήκαμε με την ιδέα πως το 1940-41 οι Ελληνες αμυνόμενοι νίκησαν τους Ιταλούς εισβολείς χάρη στην «ψυχή» που επέδειξαν οι πρώτοι – την «ελληνική ψυχή», εννοείται. Η οποιαδήποτε ορθολογική ή έστω λογικοφανής απόπειρα εξήγησης της έκβασης εκείνης της στρατιωτικής αναμέτρησης παραμερίστηκε και τη θέση της πήρε μια αμιγώς ψυχολογική, υπερβατική ερμηνεία.
 

Το 1940-41 είναι μια μικρή λεπτομέρεια μέσα σε ένα άπειρο σύμπαν από ανάλογα παραδείγματα που δεν αφορούν μονάχα τη στρατιωτική αλλά και την αθλητική μας ιστορία και βέβαια τον πολιτικό μας βίο. Οι ποδοσφαιρόφιλοι θα θυμούνται τις κινητοποιήσεις οπαδών σε εντός έδρας ευρωπαϊκούς αγώνες απέναντι σε μεγαθήρια, δημιουργώντας «καζάνια φωτιάς» με στόχο τον ψυχολογικό πόλεμο του αντιπάλου. Μόνο που ο αντίπαλος εφάρμοζε απλώς την τακτική του κι έπαιρνε το παιχνίδι.  

Ενίοτε, λόγω του ότι μαζί με την «ψυχή» επιδεικνύαμε κι ένα αποτελεσματικό σύστημα παιχνιδιού, παίρναμε κι εμείς κάποιον αγώνα. Διόλου τυχαία όμως, σπάνια υπήρξε συνέχεια σε αυτές τις προσπάθειες, μόνο «πυροτεχνήματα».
 

Αλλο παράδειγμα, παρμένο και αυτό από τη στρατιωτική ιστορία, και μάλιστα την εμφυλιακή: το 1945 εκδόθηκε ένα βιβλιαράκι με τίτλο «Οι ανατολικές συνοικίες τον Δεκέμβρη του 1944», έκδοση της 6ης Αχτίδας της Κομματικής Οργάνωσης Αθηνών. Το βιβλίο ανατυπώθηκε από τις Ιστορικές Εκδόσεις το 1976 και στην πιστή ανατύπωση αναγράφεται και η τιμή: δρχ. 25 (ας συγκρατήσουμε αυτό το ποσό, μπορεί να το συναντήσουμε σύντομα – κάτι που ειλικρινώς απεύχομαι). Στο βιβλιαράκι περιγράφεται η επίθεση της ταξιαρχίας του Ρίμινι στον ΕΛΑΣ Καισαριανής κατά τα Δεκεμβριανά και πώς αυτή απωθήθηκε από μαχητές και γυναικόπαιδα, καθώς επίσης από... ακρωτηριασμένους – ακόμα και νεκρούς (στην κυριολεξία). Μέσα σε μία παράγραφο, η λέξη «θαύμα» επαναλαμβάνεται 3-4 φορές. Ακουσαν το κάλεσμα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ οι νεκροί και σηκώθηκαν, ακόμα και όσοι δεν είχαν πόδια περπάτησαν (!) και συνέτριψαν τον εχθρό. Ηταν ένα θαύμα που μόλις επιτελέστηκε, οι πεθαμένοι σωριάστηκαν ξανά στο χώμα (μια εμφυλιακή εκδοχή του σύγχρονου «Walking Dead»).  

Περί της κατοπινής ήττας του ΕΛΑΣ βέβαια, κουβέντα. Το «θαύμα» είχε ως μόνη του επικράτεια την Καισαριανή. Η επήρειά του όμως μας ακολουθεί ακόμη και συνιστά νοοτροπία που φαίνεται πως μας ορίζει, όχι ως αριστερούς ή δεξιούς – ως Ελληνες.
 

Προσοχή: το πάθος σε έναν αγώνα, αθλητικό (πόσο μάλλον σε έναν αγώνα επιβίωσης), έχει τη δική του κρίσιμη σημασία. Οπωσδήποτε η κραυγαλέα αίσθηση του δικαίου στους Ελληνες το 1940 προσέδωσε κίνητρο που δεν είχαν οι Ιταλοί. Από κει και πέρα, όμως, όταν αυτή η διαχρονική ελληνική φαντασίωση περί της θυματολαγνικής «ψυχής του αδικημένου» ανάγεται σε ιδεολογία, η πραγματικότητα μας εκδικείται.
 

Η υπερβατική, θρησκευτική, επικολυρική θέαση των πραγμάτων, η έξαρση του θυμικού, πάντοτε ελκύει, όπως ελκυστική είναι κάθε φαντασίωση.  

Αυτό δεν είναι μόνον πρόβλημα της σημερινής κυβέρνησης (που ονειρεύεται συνέχεια του ΕΑΜ) ή των παλαιάς κοπής και τωρινών εθνικιστών (ο παράδεισος των φαντασιώσεων), είναι ένα γενικότερο ελληνικό πρόβλημα που μας οδηγεί σε τραγικά αδιέξοδα, όπως, π.χ., το 1922.
 

Μια στιγμιαία έκρηξη του θυμικού οδήγησε ακόμα κι έναν Κωνσταντίνο Καραμανλή να κάνει ένα, κατά δική του ομολογία, μεγάλο σφάλμα, όταν: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η ανιστόρητη αυτοκτονική συμπεριφορά ενός ιστορικού λαού!

Του ΒΑΣΙΛΗ ΓΚΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗ

Χαρακτηριστικό κάθε υπανάπτυκτου και ανώριμου λαού, όπως δυστυχώς κατάντησε να είναι και ο δικός μας (παρά τη μακραίωνη ιστορία που δείχνει ισχυρό DNA επιβίωσης), είναι η σχηματοποίηση εννοιών και καταστάσεων και η αφελής ανάλυσή τους. 

Εν προκειμένω ο δικός μας λαός σκέφτεται, αν αυτό βέβαια λέγεται σκέψη, με δίπολα όπως προδότης και πατριώτης, διεφθαρμένος και αγνός, άγιος και σατανάς, μεγαλοφυής και βλάκας.  

Αυτού του είδους τις αναλύσεις δυστυχώς τις ακούμε όχι σε καφενεία αλλά στα τηλεοπτικά καφενεία με εκατομμύρια θεατές και ακροατές.

Είναι πια παγιωμένη άποψη ότι αυτός που ψηφίζουμε στις εκλογές είναι ο πατριώτης, είναι ο μεσσίας σωτήρας και ο κάθε αντίπαλος είναι ο πουλημένος και ο καταστροφέας της χώρας. 

Αυτά έλεγαν και τα παιδιά της τωρινής κυβέρνησης για τους προηγούμενους ότι δηλαδή παρέδωσαν αμαχητί τη χώρα στις βουλιμικές και ανθρωποφάγες ορέξεις των δανειστών, ξεχνώντας ότι πίσω από τους δανειστές κρύβονται πανίσχυρα συμφέροντα οχυρωμένα όμως σε δεκαοχτώ κοινοβούλια.  

Μας έπεισαν λοιπόν οι κυβερνώντες ότι έχουν το θαυματουργό χάπι να γιατρέψουν τον ετοιμοθάνατο και γιατί όχι να αναστήσουν τον νεκρό. 

Είναι γνωστό ότι ο κάθε απελπισμένος θέλει να πιαστεί από την ελπίδα όσο και αν αυτή είναι εξωπραγματική και αφελής. Λ.χ. εμείς πιστέψαμε ότι δικαιούμαστε να πάρουμε και άλλα χρήματα από τους δανειστές ενώ χρωστάμε τα προηγούμενα και εκείνοι υποχρεούνται να μας τα δώσουν, μάλιστα το επιχείρημά μας και το διαπραγματευτικό όπλο είναι ότι θα το κάνουμε Κούγκι όπως απείλησε ο ανιστόρητος υπουργός Αμυνας, αγνοώντας, όπως και πολλοί άλλοι, ότι με την ανατίναξη του Κουγκίου σκοτώθηκαν 4,5 Τουρκαλβανοί και αντίστοιχοι Σουλιώτες που συναλλάσσονταν μεταξύ τους για την πώληση των διαθέσιμων πυρομαχικών που διέθετε ο καλόγηρος Σαμουήλ.

Αυτή ήταν όλη και όλη η καταστροφή που προκάλεσε το Κούγκι στον εχθρό, τόση θα προκαλέσει και στην Ευρώπη η εκδίωξή μας από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ενωση! 

Προς το παρόν όμως οι Ευρωπαίοι τα έχουν χαμένα με την ανιστόρητη συμπεριφορά ενός ιστορικού λαού που μάχεται λυσσαλέα διαθέτοντας το δίκαιο του απελπισμένου!... 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μην είδατε κανέναν Πρόεδρο Δημοκρατίας???

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Θυμάμαι πρόσφατη δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας μας ότι με κάθε τρόπο θα υπερασπιστεί την παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν θα αποδεχτεί το παραμικρό σχετικό ρίσκο. 


Αν το παπατζίδικο δίλημμα (εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού είναι ο παπάς) που θέτει ο Αλέξης Τσίπρας, εκπροσωπώντας τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, δεν εμπεριέχει ρίσκο για την παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή κοινότητα, τότε ο Πρόεδρος είναι ή ανησυχητικά ή εγκληματικά επιλεκτικά μύωψ. 


Αναγνωρίζω, βέβαια, ότι η εξουσία τυφλώνει. Πολλώ δε μάλλον όταν η εξουσία σού παραχωρείται και οφείλεις βαθιά ευγνωμοσύνη στον ευεργέτη.  


Οι περισσότεροι αναρωτηθήκαμε πώς του ήρθε του Πρωθυπουργού η μορφή του Προκόπη Παυλόπουλου στον νου ως επιλογή Προέδρου. Οι πολίτες τον είχαμε αφήσει κάπου στις φωτιές της καμένης Αθήνας το 2008 και μετέπειτα στο ευφυέστατο σύστημα προσλήψεων stage, ώστε να μπουκώσουν με προσλήψεις το σύμπαν (καθώς το δημόσιο στερείτο προσλήψεων) λίγο πριν παραδώσουν την εξουσία. Είχαν, λέει, διαπιστώσει ότι λεφτά ΔΕΝ υπήρχαν... Παλιές θλιβερές ιστορίες αναντιστοιχιών που θα μας κυνηγάνε αενάως σαν κατάρες. Γιατί όμως αναφέρω σήμερα, μια τραγικά θλιβερή μέρα μασκών που πέφτουν στο πάτωμα - έμελλε να δούμε ακόμα έναν καρνάβαλο να ολοκληρώνει την πομπή του γλεντιού μας...  


Γιατί αναφέρομαι στον Προκόπη μπας και προκόψουμε;


Για να πραγματοποιηθεί το δημοψήφισμα, πρέπει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας να δώσει την συγκατάθεσή του, με την υπογραφή του. 


Θα υπογράψει; 


Θα μας διακτινίσει μετά της «βούλας» του στον πλανήτη του χάους; 


Θα χαϊδέψει στοργικά στα κεφαλάκια τους τα αμούστακα παιδάκια που ανέλαβαν να μας σώσουν κάνοντας τους ακόμα ένα χατιράκι;  


Και αντί και την ύστατη ακόμα στιγμή να φερθούν ως ενήλικες, αναλαμβάνοντας ακέραιες ευθύνες, καταφεύγουν σε «δημιουργικές» μετατοπίσεις ευθυνών; 


Αν εκείνοι, οι τόσο έτοιμοι να κυβερνήσουν και τόσο «μελετημένοι», δεν βγάζουν άκρη και είναι σαν να τους στόχευσε κεραυνός εν κρανίω, με ποια ακριβώς στοιχεία γνώσης και μελέτης και εμπειρίας θα πρέπει ο πολίτης να πάρει επάνω του την ευθύνη μιας απόφασης με ένα ΝΑΙ ή ΟΧΙ τσιτάτων; 


 Αν ο υπουργός που έπαιξε την τύχη μας στα ζάρια της τζούφιας έπαρσης, ο «κοκκινογραμμίτης» Βαρουφάκης, χρειάζεται μια ζωή 1.000 λέξεις για να μην συνεννοηθεί εντέλει με κανέναν, γιατί ο λαός πρέπει να αρκεστεί σε 2 όλες κι όλες για να συνεννοηθεί με όλον τον πλανήτη;

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τσαμπουκαλεμένος γραφικός εναντίον Μαρξ με όπλο εμάς τον "εξυπνότερο λαό του κόσμου"

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ Κ. ΨΥΧΟΓΙΟΥ

Το σχέδιο θα μπορούσε να είναι απλό και προσωπικό: να εξαναγκάσουν τον κ. Παυλόπουλο σε παραίτηση, οπότε πάμε σε εκλογές σε 15 ημέρες γιατί δεν μπορεί να εκλεγεί από αυτή τη Βουλή πρόεδρος Δημοκρατίας. Και στα μέσα-τέλη Αυγούστου έχουμε εκλογές, τριήμερα, κτλ, ήτοι νέα κυβέρνηση τον Σεπτέμβρη.

Αυτούς τους δύο μήνες θα είναι πρόεδρος της Δημοκρατίας η κ. Κωνσταντοπούλου, αφού η πρόεδρος της Βουλής αντικαθιστά τον πρόεδρο  σε περίπτωση παραίτησης, συνεπικουρούμενη ίσως από τον πρώην πρόεδρο του Παναθηναϊκού, η Οικογένεια θα δοξαστεί. Έτσι κατανοείται η συμπεριφορά της προέδρου της Βουλής όλο αυτό το διάστημα, ως προσωπική υπόθεση.

Αλλά μάλλον τα πράγματα είναι πολύ πολιτικότερα και επικίνδυνα γιατί  ώσπου να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση τον Σεπτέμβριο θα παραμείνει η υπάρχουσα με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, να "διαπραγματεύεται" με τους εταίρους την τύχη της χώρας. Προεδρία της Δημοκρατίας και κυβέρνηση στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ. Οπότε  η συμπεριφορά της προέδρου της Βουλής (να διαγραφεί το δάνειο, να ταπεινωθεί ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας) γίνεται κατανοητή με πολιτικούς όρους. Όρους συνωμοσίας με τον πρωθυπουργό ώστε να συγκεντρωθεί όλη η εξουσία στα χέρια της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ για δύο μήνες – και με τη Βουλή κλειστή. Έχουμε επανάληψη του 1985, όταν παραιτήθηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής,  αλλά με διακυβεύματα άλλης τάξης που αφορούν τη συμμετοχή μας στην Ευρώπη και τη δημοκρατία και όχι τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς δύναμης.

Ενώ αν γίνει δημοψήφισμα και χάσει η κυβέρνηση, τότε έχουμε τριήμερα ανάθεσης εντολών και σε περίπτωση αδιέξοδου (που είναι και το λογικό να συμβεί), σχηματίζεται υπηρεσιακή κυβέρνηση και παραμένει πρόεδρος Δημοκρατίας ο κ. Παυλόπουλος. 

Προφανώς όλα αυτά τα έχουν μελετήσει οι βουλιμικοί της εξουσίας στον ΣΥΡΙΖΑ και ίσως έκαναν την κίνηση υπολογίζοντας ότι τους ευνοεί το πρώτο σενάριο.   

Δεν πρέπει να έχουμε καμιά αμφιβολία ότι αυτά σχεδιάζονται από καιρό και δεν προέκυψαν χθες. Αυτό ήταν το plan B του Αλέξη Τσίπρα στην περίπτωση που δεν έπαιρνε κάτι από τους εταίρους ώστε να πουλήσει με όρους «νίκης» το δύσκολο πακέτο που ο ίδιος είχε προτείνει και δεν διαφέρει σημαντικά από αυτό των εταίρων ως προς τα βάρη που θα επωμιστούμε. 

Το πακέτο όμως που απέρριψε η κυβέρνηση έχει οικονομική λογική  (μειωμένη, λόγω της διαπραγμάτευσης) ενώ το πακέτο της κυβέρνησης είναι καθαρά ψηφοθηρικό: να μην θιγούν οι συνταξιούχοι που μαζί με τις οικογένειες τους είναι τουλάχιστον 4.000.000, το μισό εκλογικό σώμα των τελευταίων εκλογών.

Μου φαίνεται το σωστότερο είναι να γίνει το δημοψήφισμα και φυσικά να χάσει η κυβέρνηση. Έστω και με αποχή: για να είναι έγκυρο το δημοψήφισμα πρέπει να συμμετέχει το 40% των εγγεγραμμένων, στις εκλογές του Ιανουαρίου ψήφισε μόλις το 63%. Το ευρωπαϊκό-δημοκρατικό τόξο έλαβε 40% συνολικά και αν απέχει αυτό το ποσοστό από το δημοψήφισμα, το 40% συμμετοχής δεν είναι εφικτό.