Μετά την Νοτοπούλου παραιτήθηκε και ο Φάμελλος από (την ηγεσία του) τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν παραιτήθηκαν για πάνε και αυτοί στην ΕΛΑΣ του Τσίπρα τελικά είναι εύλογο το ερώτημα: έχει μείνει καθόλου αξιοπρέπεια στην Αριστερά;#ΟΧΙ #ΔΕΝ pic.twitter.com/bsqMKzrBx7
— Ορκωτός Ορθολογιστής 🇬🇷🇨🇾🇪🇺 (@Anger__007) July 9, 2026
Tης ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ
«Ετσι τελειώνει ο κόσμος / Οχι με έναν κρότο αλλά με έναν λυγμό», έγραφε ο Τ.Σ. Ελιοτ στο ποίημα «Οι Κούφιοι Ανθρωποι».
Δεν ξέρω γιατί μου το έφερε στο μυαλό η παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ· ήταν ο λυγμός άραγε ή οι κούφιοι άνθρωποι;
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να δει κανείς τον Σωκράτη Φάμελλο:
Αν είσαι ονειροπόλος θα τον δεις ως έναν Δον Κιχώτη της Αριστεράς, σε μια εποχή που οι ανεμόμυλοι σού την πέφτουν κατά ριπάς.
Αν είσαι ρεαλιστής θα τον δεις ως «λίγο», σε μια απαιτητική εποχή.
Αν είσαι ακριβοδίκαιος, όμως, θα τον δεις γι’ αυτό που ήταν: ένας άνθρωπος που ηγήθηκε, ως η ύστατη λύση, ενός ολίγιστου κόμματος. Μέσα σε έναν ακόμη πιο ολίγιστο χώρο.
Ο κ. Φάμελλος είναι πολύ πιθανό να μείνει στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που προσπάθησε να εκχωρήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στον Αλέξη Τσίπρα, lock, stock and barrel, με τα μαχαιροπήρουνα, τα σεμεδάκια και τις φωτογραφίες του ΚΚΕ Εσωτερικού στις παλιές τους κορνίζες.
Ισως τον αδικεί αυτό. Στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε αν ήταν αυτή η πρόθεσή του ή αν ήθελε να σώσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Ή και τον εαυτό του.
Ολα αυτά, όμως, δεν έχουν μεγάλη σημασία. Σημασία έχουν άλλα πράγματα, και ο Σωκράτης Φάμελλος ήταν απλώς μέρος της συμπτωματολογίας τους. Μεταξύ μας: θα ψήφιζε ποτέ κανείς κόμμα του οποίου πρόεδρος είναι ο Σωκράτης Φάμελλος;
Την απάντηση έχουν δώσει οι δημοσκοπήσεις: Κανείς.
Διότι έχει σημασία ο αρχηγός. Αν και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έπρεπε, διότι ψηφίζουμε ιδέες και όχι πρόσωπα, έτσι δεν είναι σύντροφοι;
Ψηφίζουμε πολιτικές και όχι εκλογικές προοπτικές και θέσεις. Ψηφίζουμε πέρα από μικροκομματικά συμφέροντα, για τη μεγάλη ιδέα.
Η μεγάλη αυτή ιδέα φυλλορρόησε μετά το 2019.
Η αλήθεια είναι ότι αν δεν υπήρχε ο Παύλος Πολάκης, ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπήρχε εδώ και καιρό. Για τους εντελώς δικούς του λόγους και αυτός, συντήρησε τη «μαχητική» εικόνα του πρώην κυβερνώντος κόμματος, κυρίως μέσα από τα beef του με τον Αδωνι Γεωργιάδη.
Παράλληλα, και όσο το πάλαι ποτέ κόμμα του 37% έπεφτε κάτω από το όριο εισόδου στη Βουλή, επανεμφανίστηκε ο μεσσίας της προοδευτικής Αριστεράς και άρχισε να τάζει. Προς κάθε κατεύθυνση.
Βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησαν να παραιτούνται με ταχύτητα φωτός προκειμένου να πάνε στον Αλέξη Τσίπρα. Δεν είναι να παίζεις μ’ αυτά: οι θέσεις είναι περιορισμένες.
Γιατί δεν κάθισαν στον ΣΥΡΙΖΑ να παλέψουν για την είσοδό τους στη Βουλή και για μια μετεκλογική συνεργασία με την ΕΛ.Α.Σ.;
Διότι η αυτοπροσδιοριζόμενη ως ελληνική προοδευτική Αριστερά απαιτεί συνήθως από όλους να είναι ultra μαχητικοί, αλλά η ίδια θέλει τα πράγματα με τον εύκολο τρόπο. Γι’ αυτό.
Ο Φάμελλος δεν έπεισε κανέναν. Ούτε τους μέσα ούτε τους απ’ έξω.
Κατέληξε να θυμίζει πιο πολύ broker παρά πολιτικό: ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να κουβεντιάζει πώς θα τσιμπήσει κανένα ποσοστό και πώς θα επανεφεύρει το αφήγημα, κουβέντιαζε νύχτα-μέρα αν θα πάει με τον ΕΛ.Α.Σ. ή όχι.
Δεν είναι απαραιτήτως κακή εξέλιξη η παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου. Θα επαναφέρει, πιθανότατα, τον ΣΥΡΙΖΑ στις ρίζες του· υπό τον Πολάκη ή κάποιον άλλον συναφή, θα ξαναγίνει ένα περιθωριακό –αλλά υπαρκτό– κόμμα, όπως ήταν και πριν τον Τσίπρα.
Τι θα κάνει στο μέλλον ο ίδιος ο Σωκράτης Φάμελλος;
Θα πάει στου Τσίπρα;
Τον θέλει ο Τσίπρας ή δεν του είναι χρήσιμος;
Μπορούμε να υποθέσουμε πολλά, αλλά…
η αλήθεια είναι πικρή: Ποιος νοιάζεται;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου