Όταν κρατάς τη σημαία εκπροσωπείς μια χώρα, ένα λαό.
— ΠτΔ (@PrDimokratias) May 16, 2026
Προσωπικά αρνούμαι να δεχθώ ότι με εκπροσωπούν αυτά τα περιφερόμενα σουργελα.
Δέχομαι ότι εκπροσωπούν τους ταγούς της παιδείας, του πολιτισμού και την πολιτική τάξη της χώρας.
Αυτοί τους αξίζουν και σε αυτούς απευθύνονται. pic.twitter.com/SI8s0ja7I9
Αυτός και αυτοί ζουν ανάμεσα μας και τους πληρώνουμε ‼️
— Giorgos_K.K. (@gio_Kk23) May 16, 2026
Η παρακμή του δυτικού πολιτισμού σε ένα βίντεο‼️
# pic.twitter.com/hZPXJWMQxG
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ
Το να πεις κάτι εναντίον της Eurovision ισοδυναμεί με το να πεις κάτι υπέρ της : και στις δυο περιπτώσεις ρίχνεις νερό στο μύλο της Eurovision, “συμμετέχοντας” σε μια τελείως περιττή συζήτηση.
Εν γνώσει των παραπάνω, αισθάνεσαι την ανάγκη να πεις τα εξής : Θα είχε νόημα να ντρέπεσαι για το ότι σε εκπροσωπεί ως …Έλληνα κάποιος σαν τον Ακύλακαι την κουστωδία των γελοίων που τον συνοδεύουν / σχολιάζουν / εκθειάζουν / συνεντευξιάζονται μαζί του.
Υπάρχει λογικός άνθρωπος που θέλει να εκπροσωπεί την χώρα του αυτός ο τύπος;#Eurovisión2026 #Eurovisión #EurovisionGR pic.twitter.com/ZcYH0Us5YU
— Ακροκεντρώος (@akrokentrwos_2) May 15, 2026
Θα είχε νόημα, αν το πλαίσιο στο οποίο συμβαίνουν τα παραπάνω ήταν διαφορετικό απ’ αυτό που είναι : μια διαδικασία ομογενοποίησης των ευρωπαϊκών χωρών μέσα απ’ την υποβάθμιση και τη γελοιοποίησή τους.
Αυτό είναι το πνεύμα της Eurovision, “ανανεούμενο” και μεταλαμπαδευόμενο από γενιά σε γενιά μέχρι την επίτευξη του τελικού σκοπού : κυριαρχία στο σύνολο του “ευρωπαϊκού” πληθυσμού άνευ εξαιρέσεων.
Τα περί “πανηγυρακίου” που είναι ουσιαστικά ο θεσμός ακούγονται ύποπτα, για όσους τουλάχιστον είχαν την τύχη να διασκεδάσουν σε πραγματικό πανηγύρι, όπως ο υποφαινόμενος : η Eurovision αποτελεί μηχανισμό προπαγάνδας από καταβολής της. Κι αν οι αστραφτερές, clean cut μελωδίες του παρελθόντος (κάποιες απ’ τις οποίες ήταν αριστουργήματα) έχουν δώσει τη θέση τους στα τρέχοντα εξαμβλώματα, ο λόγος πρέπει να αναζητηθεί στην παράλληλη εξέλιξη της “showbiz” όλα αυτά τα χρόνια, και στα πρότυπα που είναι εντεταλμένη σήμερα να προβάλλει.
Σ’ αυτά αναφέρθηκαν ακροθιγώς κάποια στιγμή οι Καπουτζίδης-Κοζάκου (ό,τι θες τους λες, όχι αφελείς πάντως).
Σε ό,τι μας αφορά, τα πρότυπα είναι : συμπεριληπτικότητα, δυσφήμιση της λογικής στο όνομα του “πάθους”, έμφαση στη θηλυκή πλευρά του εαυτού …από γυναίκες και άνδρες, ναρκισσισμός και ευαλωτόττητα εκδηλούμενα με όρους “ανατροπής των στερεοτύπων” – όπου η “ανατροπή” αποτελεί το Νο 1 …στερεότυπο.
Κάποιοι απορούν για τον απίστευτο, αδιάπτωτο σ’ όλη τη διάρκεια του σόου ενθουσιασμό του πλήθους. Κακώς κατά την άποψη μου. Γιατί πρόκειται για ένα …
σατανικά αντεστραμμένο * τελετουργικό στο σύνολο του : όπως ο “star” της Eurovision κοπιάρει (γελοιοποιώντας) κινήσεις, εκφράσεις και λαρυγγισμούς ιστορικά καθαγιασμένα από εποχές ακμής της pop ως είδους, έτσι και ο γιουροβιζιονικός μαζάνθρωπος : κοπιάρει (γελοιοποιώντας) τις αντιδράσεις του …ιστορικά καθαγιασμένου μαζανθρώπου – fan της pop.
* …Μια μεθοδευμένη παρωδία pop συναυλίας, είδος τελετουργικού στοχεύοντος στη θεατρική (…σατιρική) ανατροπή του real thing. Το πράγμα παραπέμπει στη Μαύρη Λειτουργία (Black Mass) του Anton Lavey (φωτό) : όπως ο “ιερέας” / “star” επί σκηνής μιμείται κοροϊδευτικά τον αυθεντικό ιερέα / pop performer, έτσι το ποίμνιο της Black Mass / κοινό της Eurovision μιμείται γελοιοποιώντας τις εκδηλώσεις λατρείας των παραδοσιακών πιστών / concertgoers.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου