Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Και οι κομματικές και ιδεολογικές ταμπέλες δεν προσδιορίζουν τις αληθινές περί δημοκρατίας αντιλήψεις των ανθρώπων: Στην πραγματικότητα μπορεί εύκολα να είσαι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που λες. Και δεν θα είσαι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος.
Το πιο εύγλωττο παράδειγμα μας το έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας μετά τη σαρωτική ήττα του στις εκλογές, όταν έγινε ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον νέο, σε παγκόσμιο επίπεδο, ορισμό της «πολιτικής ευθύνης»: «φταίω και μένω».
Ορισμός που ασφαλώς θα άξιζε να μπει στα λεξικά, κάτι που όμως δεν πρόκειται να συμβεί, γιατί, εκτός από εμάς εδώ, ποιος άλλος να ασχοληθεί με τον Τσίπρα και τις αδιανόητες αλχημείες του για να μείνει βιδωμένος σε μία καρέκλα που τα πόδια της μείνανε μισά μέσα σε μια μέρα με τον ίδιο (και) κατ' ομολογία του, υπαίτιο;
Ομως, για να μην ξεχάσει κανείς πώς λειτουργεί και ο… κανονικός κόσμος, αξίζει να δούμε τι έγινε μόλις λίγες ημέρες μετά από τις δικές μας εκλογές στην Ισπανία.
Εκεί, ο πρωθυπουργός της χώρας Πέδρο Σάντσεθ, ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος, με το οποίο κάνει όσες αγαπούλες μπορούσε ο Τσίπρας τα τελευταία χρόνια, υπέστη, για διάφορους λόγους, επίσης βαριά ήττα, αν και όχι σαν του Τσίπρα και σε δημοτικές εκλογές. Τι έκανε την επομένη το πρωί;
Αντί να πει φταίω και… ευτυχώς που είμαι εδώ για να διορθώσω την καταστροφή που έφερα, προκήρυξε πρόωρες εθνικές εκλογές: «Αν και οι χθεσινές εκλογές είχαν δημοτική και περιφερειακή εμβέλεια, η κατεύθυνση των αποτελεσμάτων μεταφέρει ένα μήνυμα που πηγαίνει πέρα από αυτά τα στενά όρια. Είναι προτιμότερο να πάρουν τον λόγο οι Ισπανοί για να καθορίσουν την πολιτική κατεύθυνση της χώρας» είπε λίγες μόνον ώρες μετά την ήττα του. Το είπε χωρίς να είναι υποχρεωμένος. Ομως το είπε. Και το είπε γνωρίζοντας φυσικά πολύ καλά ότι τον Ιούλιο, οπότε και θα διεξαχθούν οι εκλογές, το μακράν πιθανότερο είναι να έρθει και το πρώιμο τέλος την πρωθυπουργίας του. Αλλωστε, παρά το γεγονός ότι στην πολιτική ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι θα συμβεί στο τέλος, οι αντιπαλοί του ήδη πανηγυρίζουν σαν να έχουν την εξουσία από τώρα στο τσεπάκι τους. Και, αυτό, το γνωρίζει πρώτος ο ίδιος.
Ασφαλώς το να συγκρίνει κανείς τον Τσίπρα με τον Σάντσεθ είναι προδήλως άδικο. Για τον Σάντσεθ. Παρ' όλα αυτά, είναι τραγική η διαπίστωση ότι είναι ακόμα εξωπραγματικό να συγκρίνει κανείς το πώς ανταποκρίνεται ένας ισπανός πολιτικός στις απαιτήσεις της λειτουργίας της κοινής γνώμης της χώρας της Ιβηρικής, σε σχέση με εκείνες στην Ελλάδα. Γιατί για μία ακόμα φορά, επιβεβαιώνεται στην περίπτωση Τσίπρα, ότι η πιο μεγάλη παθογένεια που συγκεφαλαιώνει όλες τις άλλες, είναι ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κοινή γνώμη με την ουσιαστική έννοια του όρου. Και, κατά συνέπεια, δεν υπάρχει και η ανάγκη πολιτικής λογοδοσίας σε αντίστοιχο επίπεδο.
Το γεγονός ότι ο Τσίπρας μπορεί και κρατά αυτή τη στάση και δεν κουνιέται η γη κάτω απ' τα πόδια του, δεν είναι δικό του πρόβλημα.
Είναι πρόβλημα...
λειτουργίας της δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Αυτός απλώς το εκμεταλλεύεται.
Οπουδήποτε αλλού δυτικά της χώρας, θα ήταν αδύνατο να σταθεί έστω και για δύο ώρες μετά από αυτή την ήττα. Ομως, εδώ, εμφανίζει εαυτόν ακόμα πιο σημαντικό και χρήσιμο, απ' ό,τι πριν! Στρεψοδικεί τόσο ακραία και διαστρεβλώνει την έννοια της ευθύνης με τέτοιο αντιδημοκρατικό τρόπο, που εξαφανίζει κάθε ίχνος σύγχρονης ευρωπαϊκής δημοκρατίας από το κόμμα του και, κατ' αναλογία, από την πολιτική ζωή της χώρας. Και δεν βλέπει καν ότι μέρος της βαρύτατης ήττας του οφείλεται ακριβώς σε αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου