Απλά του γαμάς,ότι έχει κ δεν έχει.
— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) April 15, 2025
Αλλά από κράτος που επιστρέφει πινακίδες κάθε Χριστούγεννα κ Πάσχα εν είδει εθίμου,δεν αναμένω τίποτα ουσιαστικό.
Δυστυχώς,η ζωή στην Ελλάδα είναι πολύ φθηνή. pic.twitter.com/ZzsHPqVX6E
Είναι η πιο ελληνική πολιτική ανοησία που μας κληροδοτησε η μεταπολίτευση, η επιστροφή πινακίδων, αδειων οδήγησης και κυκλοφορίας ενόψει του Πάσχα; ΗΡΕΜΑ ΡΩΤΑΩ...
— oldschoolfileles (@oldfileles) April 15, 2025
Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
Δεν ξέρω αν διαβάσατε τα ρεπορτάζ για το τροχαίο δυστύχημα που έγινε πρόσφατα στο Περιστέρι στο οποίο σκοτώθηκε ένας οδηγός ταξί επειδή η οδηγός ενός ΙΧ ήπιε, έπιασε το τιμόνι και έγινε ο χάρος που βγήκε παγανιά. Αν τα διαβάσατε, θα διαβάσατε και την κλισέ φράση που συνήθως συνοδεύει κάθε θανατηφόρο τροχαίο: «το δυστύχημα έγινε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες».
Βέβαια και σ’ αυτό το τροχαίο δυστύχημα, όπως και στα περισσότερα, οι συνθήκες μόνο αδιευκρίνιστες δεν είναι. Είναι απολύτως σαφές ότι αυτό που σκότωσε τον οδηγό του ταξί και σκοτώνει εκατοντάδες συμπολίτες κάθε χρόνο είναι η αντικοινωνική συμπεριφορά των Ελλήνων, η απροθυμία της Ελληνικής Αστυνομίας να επιβάλει τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και η απροθυμία της κυβέρνησης να πιέσει την ΕΛΑΣ να το κάνει.
Η υπεύθυνη για το δυστύχημα της Κυριακής, μια 22χρονη οδηγός, έκανε ό,τι κάνουν χιλιάδες συμπολίτες. Ήπιε και μετά έπιασε το τιμόνι.
Και το έκανε επειδή μέσα της ήξερε αυτό που ξέρουν και όλοι οι Έλληνες: ότι οι πιθανότητες να την πιάσουν είναι ελάχιστες και, ακόμα και αν βρεθεί να οδηγεί μεθυσμένη σε έναν έλεγχο, η τιμωρία της θα είναι δυσανάλογα ελαφριά και με τις κατάλληλες γνωριμίες μπορεί να γίνει ελαφρύτερη. Ακόμα και η αφαίρεση διπλώματος σε μια χώρα στην οποία όποιος θέλει μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς ή με καλυμμένες τις πινακίδες είναι ένα κακόγουστο ανέκδοτο.
Μιλάμε για τη χώρα στην οποία αστυνομικοί πλεύρισαν με το περιπολικό τους ένα καραφτιαγμένο όχημα (από αυτά που η ύπαρξή τους και μόνο συνιστά παραβίαση του ΚΟΚ) και αντί να κατεβάσουν κάτω τους οδηγούς και να τους κόψουν δεκάδες κλήσεις, τους ρωτούν με θαυμασμό «πόσα άλογα έχει;» και μετά ζητούν από τον οδηγό να πατήσει το γκάζι για να θαυμάσουν την επιτάχυνσή του.
Μιλάμε για τη χώρα που τραγουδιστής προσπαθεί να αποφύγει αλκοτέστ, συλλαμβάνεται στο επόμενο και λίγες μέρες μετά αποθεώνεται από τους αστυνομικούς των οποίων το συνδικαλιστικό όργανο έχει χορό στο κέντρο που εμφανίζεται.
Αλλά η αστυνομία και οι αστυνομικοί είναι απλώς δημόσιοι υπάλληλοι. Δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι απολαμβάνουν μονιμότητα, αμετακίνητο και εύκολη απόσπαση στον τόπο καταγωγής τους όπου θα μπορούν να πληρώνονται για να παριστάνουν ότι αστυνομεύουν φίλους και συγγενείς.
Η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στην απροθυμία και αυτής (υποτίθεται μεταρρυθμιστικής) κυβέρνησης κάπως να το αλλάξει όλο αυτό.
Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, το μόνο αδιευκρίνιστο σε σχέση με τα τροχαία δυστυχήματα στην Ελλάδα είναι …
το πώς δεν είναι πολύ περισσότερα.
Η προσπάθεια ακόμα και αυτής της κυβέρνησης (που υποσχέθηκε «νόμο και τάξη» για να επαναπαυθεί στην ανομία και την αταξία) να αποτραπεί κάθε προσπάθεια επιβολής του νόμου, η μετατροπή της αστυνομίας σε μια υπηρεσία στην οποία βασιλεύει η χειρότερη εκδοχή της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας και η παραδοσιακή ελληνική αντικοινωνική συμπεριφορά κάνουν απολύτως σαφές το τι σκότωσε τον ταξιτζή την Κυριακή και το τι σκοτώνει συμπολίτες κάθε μέρα. Και μπράβο του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου