NEO ETOΣ ανατέλλει στον ορίζοντα της ανθρωπότητος. - Χρόνος και αιωνιότητα

 

Η ΚΛΑΣΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ, ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ  ΤΕΤΟΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΩΡΑ,  ΟΣΟ ΘΑ ΚΡΑΤΩ ΑΝΟΙΧΤΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΦΤΩΧΙΚΟ ΜΟΥ...

 

Το  κείμενο που ακολουθεί  βασίζεται σε απομαγνητοφωνημένη ομιλία του τεως Μητροπολίτου Φλωρίνης ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ που έγινε στον ιερό ναό του Aγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης στις 31-12-1974 κατα την αλλαγή του έτους το μεσονύκτιο


Το κείμενο το αναδημοσιεύω κάθε χρόνο τέτοια μέρα και ωρα θεωρώντας το σαν έναν απ τους καλύτερους λόγους που έχει εκφωνήσει ρασοφόρος της ελληνικης εκκλησίας
 

Χωρίς να κρύβω την Χριστιανική μου πίστη αλλά και χωρίς να διστάζω να ασκήσω αυστηρή κριτική στους ρασοφόρους θεωρητικά υπηρέτες της και πρεσβευτές της (λέω θεωρητικά διότι η περισσότεροι έχουν "ξεφύγει" ξεφτιλίζοντας εαυτούς και θρησκεία) θέλω να διευκρινήσω πως η παρούσα ανάρτηση έχει ως στόχο ΑΥΣΤΗΡΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ και σε ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ την κατήχηση, γι αυτό και έχω συμπεριλάβει μόνο τα κομμάτια της ομιλίας που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν περισσότερο φιλοσοφικά παρά καθαρά θεολογικά, πλην του "κλεισίματος" το οποίο είναι μόνο δύο γραμμές

Πιστεύω οτι θα την βρούν ενδιαφέρουσα και θα προβληματιστουν ΟΛΟΙ όσοι την διαβάσουν

NEO ETOΣ ανατέλλει στον ορίζοντα της ανθρωπότητος.

Tί είναι ένα έτος εν συγκρίσει με τα χρόνια που πέρασαν και τα χρόνια που θα περάσουν; Eίναι μία σταγόνα του ωκεανού.

Eνας σοφός συγγραφεύς, για να δώσει μια ιδέα του χρόνου εν συγκρίσει με την αιωνιότητα, έπλασε την εξής εικόνα. Φανταστείτε, λέει, έναν απέραντο ωκεανό και πάνω από τα νερά του να πετάει ένα πουλί. Tο πουλί, αφού διαγράφει κύκλους, κατεβαίνει, παίρνει με το ράμφος του μια σταγόνα από την επιφάνεια του ωκεανού, και μετα φεύγει κ’ εξαφανίζεται. Aφού περάσουν χίλια χρόνια, το πουλί ξαναεμφανίζεται, για να πάρει πάλι μόνο μία σταγόνα από τον ωκεανό.

Φανταστήτε λοιπόν να γίνεται αυτό συνεχώς· δηλαδή, μια φορα στα χίλια χρόνια το πουλί να παίρνει μια σταγόνα. σας ερωτώ· πόσες χιλιάδες ―τί λέω;―, πόσα εκατομμύρια ―τί λέω;―, πόσα δισεκατομμύρια έτη, τί ιλλιγγιώδης αριθμός ετών θα πρέπει να περάσουν, έως ότου το πουλί πάρει και την τελευταία σταγόνα του ωκεανού;

Φαίνεται αδύνατο αυτό; Oχι, δεν είναι. Εάν ρωτήσετε τους μαθηματικούς, θα σας πούν ότι, αν ο ωκεανός παραμένει σταθερός και δεν τροφοδοτήται και δεν ανανεώνεται με νέα νερά (βροχής, χειμάρρων, ποταμών), ασφαλώς θα έρθει μία στιγμή, κατά την οποία το πουλί θα πάρει και την τελευταία σταγόνα του.

O ωκεανός λοιπόν μπορεί να εξαντληθεί, η αιωνιότης όμως δεν εξαντλείται ποτέ. Ω αιωνιότης!

 

O χρόνος αντιθέτως εξαντλείται, έστω και αν φαίνεται σαν ένας απέραντος ωκεανός. Πόσο διάστημα εχει περάσει αφ’ ότου δημιουργήθηκε ο κόσμος;
Διότι είναι επιστημονικώς αποδεδειγμένο, ότι κάποτε κόσμος δεν υπήρχε· δεν υπάρχει κανείς επιστήμων που ν’ αμφιβάλλει γι’ αυτό. H ύλη δεν είναι αιωνία. Kάποτε εμφανίστηκε. Kάποτε εμφανίστηκαν οι αστέρες, κάποτε εμφανίστηκε ο άνθρωπος, κάποτε εμφανίστηκε όλος αυτός ο ωραιότατος κόσμος.

Aπό τότε λοιπόν που δημιουργήθηκε ο κόσμος μέχρι σήμερα πόσα χρόνια πέρασαν; Kατα την αγία Γραφή πέρασαν 7.500 περίπου χρόνια (5.500 μέχρι τή γέννησι του Xριστου + 2.000 μέχρι σήμερα). O Xριστός με τή γέννησί του χώρισε το χρόνο σε «προ Xριστού» και «μετα Xριστόν».

Aπό την εποχή που ήρθε ο Xριστός μέχρι σήμερα έχουν περάσει 2.000 περίπου χρόνια. Kαι πόσα άραγε να υπολείπωνται μέχρι της συντελείας του κόσμου; Tο σκεφτήκατε;

Mπορεί κι απόψε να σημειωθεί το τέλος του κόσμου! Πώς; Aγνωστη η ωρα του Θεού. Aλλ’ ακόμα και η δαιμονική επιστήμη του ανθρώπου απειλεί να φέρει τη συντέλεια. Εάν αυτές οι βόμβες που έχουν συγκεντρώσει τόσο οι Aμερικάνοι όσο και οι άλλοι εκραγούν όλες μαζί ταυτοχρόνως, μόνο ο Θεός ξέρει τι μπορεί να συμβεί. (...)

 

Tότε, αγαπητοί μου, η αιωνιότης θα χωρισθεί σε δύο μεγάλες καταστάσεις. H μία ονομάζεται αιώνιος κόλασις, και η άλλη παράδεισος, αιώνιος ζωή. (...)

 

Προς τα εκεί λοιπόν βαδίζουμε, αγαπητοί μου.Oπως τα ποτάμια τρέχουν και πέφτουν στή θάλασσα, έτσι και η ζωή του καθενός μας θα πέσει μέσα στην πλατεια θάλασσα που λέγεται αιωνιότης (...)

 

Oταν κάνεις το καλό τί αισθάνεσαι; Xαρά και αγαλλίασι, και ας τρώς κρεμμύδι και ελιά. Παράδεισο έχεις μέσα στήν ψυχή σου, βασιλιάς είσαι. Aυτό που σέ κάνει να νιώθεις χαρά είναι μια ηχώ του παραδείσου.

Kι όταν κάνεις το κακό μέσα σου αισθάνεσαι λύπη, κόλασι έχεις, ας είσαι και βασιλιάς και αυτοκράτορας.

Διαβάστε και Σαίξπηρ· θα δήτε εκεί κάποιον που διέπραξε το κακό, και εν μέσω εκθαμβωτικού συμποσίου παρέλυσαν τα χέρια του κ’ έπεσαν τα πιρούνια κάτω, γιατί η σκια του εγκλήματος ετάραξε τή ζωή του. Kάνεις, δηλαδή, το κακό και αισθάνεσαι μέσα σου λύπη. Tί είναι αυτό; Kόλασις. Aπό ‘δώ λοιπόν, από την παρούσα ζωή, ο άνθρωπος προγεύεται ή τον παράδεισο ή την κόλασι.(...)

 

Πρός την αιωνιότητα βαδίζουμε, αδελφοί. Kαι νά, ένα έτος πέρασε. Nέο έτος χαιρετίζουμε. Tι θα μας φέρει; Aγνωστον.
 

Kοντόφθαλμοι εμείς, δεν ξέρουμε αν θα ζούμε αύριο. Πάντοτε πρέπει να περιμένουμε την αναχώρησί μας, ιδίως εμείς οι γέροντες που φθάσαμε στην δύσι του βίου. Aλλα και οι νέοι. δεν γνωρίζουμε «τί τέξεται η επιούσα». Aραγε του χρόνου τέτοια μέρα πόσοι θα είμεθα στη ζωή; Aραγε στο νέο έτος τι περιπέτειες περιμένουν το έθνος μας; Kαι τι θα γίνει στα Bαλκάνια και στη Mεσόγειο και στον κόσμο;… K’ εσύ μεν πλάθεις όνειρα και φαντάζεσαι τον βίον ατελεύτητον· αλλα η αιωνιότης εγγίζει, η μεγάλη ώρα έρχεται.

Tί να ευχηθούμε, αγαπητοί μου; 

Πλούτη; δόξες; τιμές; απολαύσεις; ηδονές;…  

Mηδέν είναι όλα. «Mαταιότητης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης»

Eνα μένει. Nα...

 

 

2025 και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι μεγάλοι χαμένοι του 2025

Toυ Αλέξανδρου Σκούρα

Κάθε χρονιά έχει τους νικητές της και τους χαμένους της. Όχι απαραίτητα πρόσωπα, αλλά ιδέες, μόδες και «αυτονόητα» που για λίγο έμοιαζαν ασταμάτητα, μέχρι που ξαφνικά άρχισαν να ξεφουσκώνουν και να χάνουν επιρροή. Και, όπως συμβαίνει συχνά στη σύγχρονη Δύση, ο παλμός είναι παγκόσμιος αλλά η εκκίνηση είναι σε μεγάλο βαθμό αμερικανική.

Πολλά από τα πολιτισμικά και πολιτικά ρεύματα γεννιούνται στις ΗΠΑ, αποκτούν εκεί την πιο έντονη μορφή τους και μετά εξάγονται, μέσω πανεπιστημίων, πολυεθνικών, ΜΚΟ, πλατφορμών και media, ως κάτι μεταξύ ηθικής και προόδου, ως το zeitgeist της δημόσιας συζήτησης και κοινωνικής, οικονομικής, και πολιτικής μόδας.

Το 2025 μοιάζει με χρονιά όπου αυτός ο εξαγωγικός κύκλος που ξεκίνησε στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, εν συνεχεία γιγαντώθηκε και εξαπλώθηκε με ορμή, συνάντησε επιτέλους, τη διεθνή κόπωση.

Πρώτος μεγάλος χαμένος είναι η πολιτική DEI, η woke κουλτούρα και η πολιτική ορθότητα ως καθεστώς. Όχι η στοιχειώδης ευγένεια, ούτε η ίση μεταχείριση, ούτε η καταπολέμηση πραγματικών διακρίσεων. Αυτά είναι αυτονόητα σε μια φιλελεύθερη κοινωνία. Χαμένη είναι η παραμόρφωση της έννοιας της ένταξης σε τελετουργία συμμόρφωσης, σε μια ηθική γραφειοκρατία που απαιτεί από τους ανθρώπους να μιλούν με εγκεκριμένους όρους, να σκέφτονται με προκαθορισμένα φίλτρα και να αυτολογοκρίνονται διαρκώς μήπως και παρεκκλίνουν από τη «σωστή» ορολογία. Όταν η αρετή αρχίζει να μετριέται με σεμινάρια, ερωτηματολόγια και υποχρεωτικές δηλώσεις φρονημάτων, η κοινωνική αντίδραση δεν είναι απλώς πιθανή. Είναι αναπόφευκτη. Το 2025 έφερε περισσότερη κούραση, περισσότερη δυσπιστία και μια αυξανόμενη απαίτηση για επιστροφή σε απλά κριτήρια, αξιοκρατία, κοινή λογική, και κυρίως λιγότερο κήρυγμα.

Δεύτερος μεγάλος χαμένος είναι το ESG και ο πολυμετοχικός καπιταλισμός (stakeholder capitalism). Όχι η εταιρική διακυβέρνηση, ούτε η διαφάνεια, ούτε η σοβαρή διαχείριση ρίσκου. Αυτά είναι χρήσιμα και απαραίτητα. Χαμένη είναι η ιδέα ότι η επιχείρηση δεν είναι πρωτίστως ένας μηχανισμός παραγωγής αξίας και κερδοφορίας, αλλά ένα είδος μικρού υπουργείου κοινωνικής πολιτικής που οφείλει να θεραπεύει συγκρούσεις, να ισορροπεί «ενδιαφερόμενους», να παίρνει θέση σε κάθε δημόσιο ζήτημα και να βαθμολογείται ηθικά από δείκτες και επιτροπές. Αυτό το μοντέλο, που γεννήθηκε ως αμερικανική μόδα και στη συνέχεια φόρεσε διεθνές κοστούμι, έπασχε από ένα βασικό πρόβλημα: θόλωνε το κριτήριο επιτυχίας και δημιουργούσε ισχύ χωρίς δημοκρατική λογοδοσία. Όταν οι συνθήκες σκληραίνουν, όταν οι αγορές ζητούν αποδόσεις, όταν οι πολίτες βλέπουν το κόστος στο ράφι και στον λογαριασμό, οι «βαθμολογίες αρετής» αρχίζουν να μοιάζουν λιγότερο με πρόοδο και περισσότερο με θέατρο. Επιβιώνει το χρήσιμο. Καταρρέει το συμβολικό και το ανούσιο.

Τρίτος μεγάλος χαμένος είναι η πολιτική Net Zero ως πολιτισμικό αφήγημα που σε πολλές περιπτώσεις λειτούργησε σαν θρησκεία και όχι σαν σχέδιο. Το Net Zero είναι ο στόχος μια χώρα, εταιρεία ή οικονομία να έχει καθαρές μηδενικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, δηλαδή οι εκπομπές που παράγει να ισοσκελίζονται από ισόποση μείωση ή απορρόφηση. Ωραία στη διατύπωση, δύσκολο στην πολιτική, εκρηκτικό στην καθημερινότητα, όταν μεταφράζεται σε ακριβότερη ενέργεια και περισσότερους περιορισμούς χωρίς ρεαλιστική μετάβαση.

Η περιβαλλοντική πρόκληση υπάρχει, αλλά σε πολλές εκδοχές της μεταφράστηκε σε ενοχή, σε περιφρόνηση για την ανάπτυξη και σε λογική τιμωρίας απέναντι στην ενέργεια και την παραγωγή. Από τη στιγμή που το περιβαλλοντικό κίνημα έφτασε στο λογικό συμπέρασμα να ορίσει την ανθρώπινη ευημερία ως εχθρό χωρίς σοβαρές προτάσεις που να διασφαλίζουν την ποιότητα ζωής όσων ήθελε να στρατολογήσει, άρχισε να χάνει οπαδούς και υποστηρικτές. Το 2025 ανέδειξε και κάτι απλό: οι κοινωνίες δεν αγοράζουν πολιτικές που μοιάζουν με λιτότητα με πράσινο περιτύλιγμα.

Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί είναι κουρασμένοι να ακούν μεγάλες υποσχέσεις και να πληρώνουν υψηλότερο κόστος ενέργειας, άμεσα στον λογαριασμό και έμμεσα σε κάθε τιμή. Θέλουν άφθονη και φθηνή ενέργεια, γιατί χωρίς φθηνή ενέργεια δεν υπάρχει βιομηχανία, δεν υπάρχει ανταγωνιστικότητα, δεν υπάρχει αξιοπρεπές επίπεδο ζωής. Κανένα σύνθημα δεν ακυρώνει αυτόν τον κανόνα. Όταν το σχέδιο για το κλίμα μοιάζει με σχέδιο για ακρίβεια, η συναίνεση σπάει. Και όταν η πολιτική ζητά θυσίες χωρίς να δείχνει πειστικά το κέρδος, το κοινό γυρίζει την πλάτη.

Τέταρτος μεγάλος χαμένος, και ίσως ο πιο επικίνδυνος, είναι η λογοκρισία διά αντιπροσώπων. Αυτό που βαφτίστηκε «καταπολέμηση της παραπληροφόρησης», αλλά συχνά λειτούργησε ως αδιαφανής αστυνομία της συζήτησης. Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν ψέματα. Το πρόβλημα είναι η ιδέα ότι τα ψέματα λύνονται με φίμωση αντί με αντιπαράθεση, με ετικέτες αντί με αποδείξεις, με σκιώδεις κανόνες αντί με δημόσιες διαδικασίες και αντιπαράθεση επιχειρημάτων. Όταν η λογοκρισία δεν γίνεται με ξεκάθαρο νόμο αλλά με πιέσεις, συνεργασίες, «συστάσεις», αλγοριθμικές τιμωρίες και σιωπηλές απαγορεύσεις, η εμπιστοσύνη διαλύεται και η κοινωνία σπάει σε παράλληλους κόσμους. Το 2025 πλήρωσε αυτόν τον λογαριασμό με περισσότερη πόλωση και λιγότερο κοινό έδαφος.

Κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι μια αυταπάτη:

Oτι …

 

2025 και ΠΡΟΣΩΠΑ (Μέρος Β'): Διάσημοι ΕΛΛΗΝΕΣ που έφυγαν από τη ζωή το 2025

 Από τον ΑΓΡΥΠΝΟ ΦΡΟΥΡΟ

 

 19/1/2025 Πεθαίνει στον ύπνο της σε ηλικία 100 ευών η τραγουδίστρια Καίτη Γκρέυ

Η Γκρέυ γεννήθηκε στο χωριό Μυτιληνιοί της Σάμου, στις 14 Μαΐου 1924, και είχε τρία αδέλφια. Υιοθετήθηκε από την οικογένεια Καλαϊτζή και μεγάλωσε στον Πειραιά.

Αρχικά, έγινε ηθοποιός στα μπουλούκια της Ρίτας Τσάκωνα και αργότερα τραγούδησε ελαφρό τραγούδι με τον Γιάννη Βέλλα καθώς και άλλους καλλιτέχνες του είδους. Πρότυπό της υπήρξε ο Τζίμης Μακούλης. Το πρώτο της τραγούδι το ηχογράφησε το 1952 και ήταν η δημιουργία του Γιώργου Μητσάκη «Το μαράζι». Μετά την επιτυχία που σημείωσε, κατάφερε να γίνει το πρώτο όνομα στα μεγαλύτερα κέντρα της εποχής αλλά και να πει τραγούδια από όλους τους μεγάλους συνθέτες της εποχής της.

Ερμήνευσε τις πρώτες εκτελέσεις τραγουδιών συνθετών όπως: Μάρκος Βαμβακάρης, Βασίλης Τσιτσάνης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Γιώργος Μητσάκης, Χρήστος Κολοκοτρώνης, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Κώστας Βίρβος, Θόδωρος Δερβενιώτης, Μπάμπης Μπακάλης, Γιώργος Ζαμπέτας και Πάνος Τζαβέλλας.

Συνεργάστηκε με γνωστούς καλλιτέχνες, μερικοί από τους οποίους ήταν οι εξής: Ρόζα Εσκενάζυ, Στράτος Παγιουμτζής, Στέλιος Καζαντζίδης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Πόλυ Πάνου, Μαίρη Λίντα, Γιώτα Λύδια, Αντώνης Ρεπάνης, Στράτος Διονυσίου, Ρίτα Σακελλαρίου, Σπύρος Ζαγοραίος, Πάνος Γαβαλάς, Γιώργος Νταλάρας, Ελένη Βιτάλη, Γλυκερία, Χαρούλα Αλεξίου, Κωνσταντίνα, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Δήμητρα Γαλάνη, Αντώνης Βαρδής, Στέφανος Κορκολής, Χρήστος Δάντης, Εκεινος και Εκείνος.

Για ένα μεγάλο διάστημα βρέθηκε στα μεγαλύτερα κέντρα της Αμερικής, της Αυστραλίας, του Καναδά και της Γερμανίας γνωρίζοντας τον Έλβις Πρίσλεϊ, τον Τζίμι Χέντριξ, τη Ρίτα Χέιγουορθ, τη Μαρία Κάλλας, τον Σταύρο Νιάρχο και τον Αριστοτέλη Ωνάση. Στη δεκαετία του '60, μάλιστα, η Καίτη Γκρέυ ήταν η πιο ακριβοπληρωμένη τραγουδίστρια έχοντας ημερομίσθιο που ξεπερνούσε ακόμα και τις 8.000 δραχμές. Αυτό αναγνωρίστηκε και από τα ελληνικά δικαστήρια σε μια δικαστική μάχη που υπήρχε με ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου της εποχής.

Ηχογράφησε περισσότερα από 1.500 τραγούδια, μέχρι και το 1996, οπότε και αποσύρθηκε από τη δισκογραφία και τα νυχτερινά κέντρα. Το 1995 ο Κώστας Φέρρης υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΑΝΤ1 για τη μεταφορά της θρυλικής ζωής της στη μικρή οθόνη. Ωστόσο, αυτό δεν έμελλε να επιτευχθεί εξολοκλήρου μιας και το κόστος του προϋπολογισμού δεν έφτασε και για τα 26 επεισόδια που είχε υπογραφεί η σύμβαση. Τα γυρίσματα έγιναν σε Ελλάδα, Τουρκία και Αίγυπτο ενώ το τραγούδι των τίτλων «Εγώ σε νίκησα ζωή» με ερμηνευτή τον Γιάννη Πάριο δεν βγήκε ποτέ στη δισκογραφία. Το 2006 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία της, με τίτλο «Έτσι όπως τα έζησα».

Έπαιξε σε 19 ταινίες ως ηθοποιός και τραγουδίστρια. Η Καίτη Γκρέυ παντρεύτηκε και χώρισε σε νεαρή ηλικία. Ήταν για πέντε χρόνια αρραβωνιασμένη με τον Στέλιο Καζαντζίδη και έπειτα με τον Ανδρέα Μπάρκουλη. Επίσης, είχε δεσμό με τον εφοπλιστή Νίκο Λαιμό, αλλά και με τον ηθοποιό, Κώστα Καρρά. Παντρεύτηκε δύο φορές – με τον Νίκο Ηλιάδη, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, τον Φίλιππο (1947) και τον Βασίλη (1950–2021), αλλά και με τον χρυσοχόο Μιχάλη Παπαναστασόπουλο. Εγγονή της είναι η τραγουδίστρια, Αγγελική Ηλιάδη. Κατοικούσε μόνιμα στη Νέα Σμύρνη.


 

25/1/2025 Εκοιμήθη  σε ηλικία 95 ετών ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος, κατά κόσμον Αναστάσιος Γιαννουλάτος

Γεννήθηκε το 1929 στον Πειραιά. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του, φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου και έλαβε το πτυχίο του το 1952. Παράλληλα με τις θεολογικές του σπουδές αναμείχθηκε με οργανώσεις ορθόδοξης νεολαίας.

Παράλληλα με τις θεολογικές του σπουδές αναμείχθηκε με οργανώσεις ορθόδοξης νεολαίας. Το 1959 ίδρυσε και διεύθυνε το πρώτο ιεραποστολικό περιοδικό στην Ελλάδα με τίτλο Πορευθέντες, και τρία χρόνια αργότερα το ομότιτλο «Διορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο», από το οποίο ξεκίνησε η ελληνόφωνη ιεραποστολική αφύπνιση κατά τον 20ό αιώνα.

Το 1960 χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος ενώ το 1964 χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης. Παράλληλα ξεκίνησε ιεραποστολικές εξορμήσεις στην Αφρική και κυρίως στην Ουγκάντα. Εκεί έμαθε τις τοπικές διαλέκτους, αναγκάστηκε όμως να αποχωρήσει όταν προσβλήθηκε από ελονοσία. Στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Φιλοσοφικές Σχολές του Πανεπιστημίου του Αμβούργου και του Μαρβούργου στη Γερμανία (1965-1969) ως υπότροφος του γερμανικού Ιδρύματος Alexander von Humboldt, στη θρησκειολογία, την εθνολογία και την ιεραποστολική. Ακόμη, κατείχε εντολή διδασκαλίας του μαθήματος της νεοελληνικής γλώσσας και φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Μαρβούργου στη Γερμανία (1966-69).

Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα οργάνωσε και διεύθυνε το Διορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο «Πορευθέντες» καθώς επίσης και το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Αθήνα (1971-1975). Η προσφορά του αναγνωρίστηκε σύντομα με τη χειροτονία του σε επίσκοπο Ανδρούσης το 1972.

Τον ίδιο χρόνο ορίστηκε έκτακτος καθηγητής Ιστορίας των Θρησκευμάτων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Διευθυντής του Τομέα Θρησκειολογίας και Κοινωνιολογίας (1983-1986), από το 1976 τακτικός καθηγητής και κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1983 έως το 1987.

Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο Πανεπιστήμιο, υπήρξε ακόμη Αντιπρόεδρος της Εφορείας Πανεπιστημιακής Λέσχης (1978-79 και 1983-86), πρόεδρος της «Επιτροπής Συμπαραστάσεως Κυπριακού Αγώνος» του Πανεπιστημίου Αθηνών (1975-84), μέλος της Επιτροπής Ερευνών του Πανεπιστημίου Αθηνών (1986-90) και του ΔΣ του Kέντρου Μεσογειακών και Αραβικών Σπουδών (1978-82). Αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1997 όταν και ονομάστηκε ομότιμος καθηγητής.

Έγινε επίσης γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και ίδρυσε το ιεραποστολικό περιοδικό Πάντα τα Έθνη, το οποίο διεύθυνε από το 1981 μέχρι το 1991. Παράλληλα ανέπτυξε και επιστημονική δραστηριότητα. Το 1981, μετά την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του, αναχώρησε και πάλι για την Αφρική, αυτή τη φορά ως Τοποτηρητής της Ιεράς Μητρόπολης Ανατολικής Αφρικής. Η δικαιοδοσία του εκεί περιλάμβανε την Κένυα, την Ουγκάντα και την Τανζανία, όπου πραγματοποίησε τεράστιο έργο αναφορικά με τη λειτουργία της εκεί Εκκλησίας. Μετά από 10 χρόνια επέστρεψε στην Αθήνα.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος ήταν πολύγλωσσος και εκτός της μητρικής και της αρχαίας ελληνικής, μιλούσε αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, αλβανικά, έχει επίσης γνώσεις λατινικής, ισπανικής, ιταλικής, ρωσικής και σουαχίλι.

Είχε μελετήσει τα διάφορα θρησκεύματα (αφρικανικά θρησκεύματα, Ινδουϊσμό, Βουδισμό, Ταοϊσμό, Κομφουκιανισμό, Ισλάμ) στις χώρες που ακμάζουν (Κένυα, Ουγκάντα, Τανζανία, Νιγηρία, Ινδία, Ταϋλάνδη, Κεϋλάνη, Κορέα, Ιαπωνία, Κίνα, Βραζιλία, Καραϊβική, Λίβανο, Συρία, Αίγυπτο, Τουρκία κ.α.).

Ήταν ανεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 1993 έως το 2005 και επίτιμο μέλος της. Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ Θεολογίας: της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού, ΗΠΑ (1989), του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1995) και του St. Vladimir’s Theological Seminary (2003) και του Πανεπιστημίου Κραϊόβας (2006). Ακόμη ήτανεπίτιμο μέλος της Θεολογικής Ακαδημίας Mόσχας (1998) και εταίρος της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης (2001).

Έχει λάβει Δίπλωμα π. Δημητρίου Στανιλοάε (η ανώτερη θεολογική διάκριση) του Πανεπιστημίου Βουκουρεστίου (2003). Ακόμη έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ Φιλοσοφίας: του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (1996), του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών (1996), του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής των Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών και όλων των Τμημάτων της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1998), του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς (2001), του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης (2002), των Τμημάτων Φυσικής, Ιατρικής, Δημοτικής Εκπαιδεύσεως και Πολιτικών μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών (2004), του Πανεπιστημίου Βοστώνης (2004), των Τμημάτων Ιατρικής και Γεωπονίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Επίσης έχει λάβει το Χρυσούν Μετάλλιον (η ανώτατη διάκριση) του ως άνω Πανεπιστημίου (2005). Τέλος, έχει υπάρξει επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου (2007), του Πανεπιστημίου Κορυτσάς (2008), του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας καθώς και εκείνου της Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού των Παρευξείνιων Λαών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (2009).

Επίσης, είχε παρασημοποιηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, το Μεγαλόσταυρο της Ρουμανικής Δημοκρατίας, το Σταυρό του Αποστόλου Ανδρέου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, τον Τίμιο Σταυρό του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου Α΄ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, το Σταυρό του Ισαποστόλου Βλαδιμήρου Α΄ του Πατριαρχείου Ρωσίας, το Μεγαλόσταυρο του Αποστόλου Παύλου της Εκκλησίας της Ελλάδος, το Σταυρό των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας Τσεχίας και Σλοβακίας, το Σταυρό της Αγίας Αικατερίνης της Ιεράς Μονής Σινά, το χρυσό Σταυρό μετά δαφνών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, το Αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το χρυσό κλειδί της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Λαμίας μεταξύ άλλων.

Στις 14 Φεβρουαρίου 2020 το Ρωμαιοκαθολικό Κίνημα Φοκολιάρ, με 140.000 μέλη σε 180 χώρες, του απένειμε το διεθνές βραβείο «Κλάους Χέμερλε» (ο οποίος ήταν Επίσκοπος Άαχεν και καθηγητής Φιλοσοφίας των Θρησκειών) αναγνωρίζοντας την ιδιαίτερη συμβολή του στην εδραίωση της ειρηνικής συνύπαρξης και της συνεργασίας των θρησκευτικών κοινοτήτων σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία. Λίγα από τα λόγια του Μακαριωτάτου κατά τη βράβευσή του: «Το αντίδοτο στον εγωκεντρισμό, που τορπιλίζει την ειρηνική συμβίωση, είναι η ενδυνάμωση της αγάπης μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, μέσα στην κοινωνία. Μιας πολυδιάστατης αγάπης, που δεν περιορίζεται από σύνορα, προκαταλήψεις ή άλλες διακρίσεις. Προς αυτή την κατεύθυνση καλείται να συμβάλει η υγιής θρησκευτική συνείδηση.»



 

 27/1/2025  Πέθανε ο δημοσιογράφος Ιάσων Τριανταφυλλίδης σε ηλικία 61 ετών
Ο Ιάσονας Τριανταφυλλίδης αρθρογραφούσε από το 1985 σε εφημερίδες και περιοδικά, έχει κάνει εκπομπές στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και τα τελευταία χρόνια και στο διαδίκτυο.

Αρθρογράφησε στην Εφημερίδα των Συντακτών και στοyoufly.com. Καθημερινά έκανε μεσημεριανή εκπομπή στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9,84 με τίτλο «Αθήνα, με ακούς;».

Είχε επιμεληθεί επανεκδόσεις παλαιού υλικού σε CD για ηθοποιούς και τραγουδιστές όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Τζένη Βάνου, η Σοφία Βέμπο, η Μαρινέλλα, ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Γιάννης Σπάρτακος, αλλά και του συνόλου της μουσικής του Νίκου Μαμαγκάκη για τον κινηματογράφο, ενώ έχει κάνει ειδικά αφιερώματα για την ιστορία του τραγουδιού στο ελληνικό σινεμά, μεταξύ άλλων.

Είχε γράψει πάνω από είκοσι βιβλία με θέμα την ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, του τραγουδιού, του μιούζικαλ, καθώς και βιογραφίες ανθρώπων από τον καλλιτεχνικό χώρο και ειδικότερα από το ελληνικό σινεμά.




 

 8/2/2025 Έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός, Πάνος Τουλιάτος. Ο ηθοποιός είχε συμμετάσχει σε γνωστές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως «Οι Αμαρτωλοί», «7 χρόνια γάμου», «Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη», «Στην Πόλη αγαπηθήκαμε» και άλλες.




 

 

 

 10/2/2025 Πέθανε ο παλαιμαχος τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού  Τάκης Οικονομόπουλος σε ηλικία 81 ετων
Το "πουλί", όπως ήταν το προσωνύμιο του Οικονομόπουλου, λόγω των εντυπωσιακών του εκτινάξεων, αποτελεί έναν από τους κορυφαίους τερματοφύλακες που έβγαλε το ελληνικό ποδόσφαιρο, ενώ σύμφωνα με τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορία και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου είναι ο βασικός πορτιέρε στην καλύτερη 11αδα όλων των εποχών στη χώρα μας.

Άρχισε την καριέρα του από την Αθλητική Ένωση Καλλιθέας, στην οποία έμεινε μέχρι τα 16 του, όταν και πήρε μεταγραφή στον Απόλλων Σμύρνης.

Το 1962 μεταπήδησε στην Προοδευτική, ενώ έναν χρόνο αργότερα φόρεσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Με το "τριφύλλι" στο στήθος έγραψε μερικές από τις πιο χρυσές σελίδες της ομάδας, αφού για 13 χρόνια αποτέλεσε τον "κέρβερο" κάτω από την "πράσινη" εστία.

Κορυφαία στιγμή στην καριέρα του ήταν η συμμετοχή, φυσικά ως βασικού, στον τελικό του Γουέμπλεϊ το 1971.

Το 1976 η Παναχαϊκή τον απέκτησε από τον Παναθηναϊκό και έμεινε στην Πάτρα για έναν χρόνο, για να επιστρέψει στον Απόλλων Σμύρνης και να κλείσει εκεί την καριέρα του το 1979.

Παράλληλα, στα 23 χρόνια καριέρας φόρεσε 25 φορές το εθνόσημο. Έκανε το ντεμπούτο του το 1965, ενώ τελευταία φορά συμμετείχε σε αγώνα της Εθνικής Ελλάδας το 1974.

Ο Οικονομόπουλος κατέκτησε συνολικά επτά ομαδικούς τίτλους, πέντε πρωταθλήματα Ελλάδας (1964, 1965, 1969, 1970 και 1972) και δύο Κύπελλα Ελλάδας (1967 και 1969), ενώ ήταν φιναλίστ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1971 και φιναλίστ του Διηπειρωτικού Κυπέλλου την ίδια χρονιά.

Από το 1979, που κρέμασε τα γάντια του, μέχρι και το 2006 αποτέλεσε τον προπονητή τερματοφυλάκων του Παναθηναϊκού, ενώ διατέλεσε και πρώτος προπονητής για μερικά παιχνίδια το 2002 μετά την απομάκρυνση του Σέρχιο Μαρκαριάν.

Ωστόσο, συνέχισε να υπηρετεί το "τριφύλλι", αφού το 2017 ανέλαβε τα καθήκοντα του προέδρου του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού.

Ο Τάκης Οικονομόπουλος, όμως, δεν διακρίθηκε μόνο εντός γηπέδων, αλλά και εκτός αυτών. Το έμφυτο καλλιτεχνικό του ταλέντο τον οδήγησαν να ακολουθήσει τη άλλη μεγάλη του αγάπη, αυτή της ζωγραφικής, συμμετέχοντας μάλιστα σε πολλές εκθέσεις.

 

 

  26/2/2025 Πεθαίνει ο Μανώλης Λιδάκης, λίγες ημέρες πριν τα 65α γενέθλιά του. 
Ο σπουδαίος ερμηνευτής του έντεχνου και λαϊκού τραγουδιού είχε γεννηθεί στο Ηράκλειο Κρήτης, στις 28 Φεβρουαρίου 1960. Ο Εμμανουήλ Σπυρλιδάκης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, άρχισε να ασχολείται με τη μουσική από πολύ νεαρή ηλικία, ενώ σε ηλικία εννέα ετών άρχισε τις μουσικές του σπουδές στην κιθάρα, τα πνευστά και στη θεωρία της μουσικής.

Το 1982, ανέβηκε στην Αθήνα, όπου πήρε μέρος στην τηλεοπτική εκπομπή «Να η Ευκαιρία», ενώ υπέγραψε και το πρώτο του συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρία. Από τότε ξεκίνησε επαγγελματικά την μεγάλη πορεία του στο τραγούδι, με εμφανίσεις σε νυχτερινά μαγαζιά της πρωτεύουσας και κυκλοφορία δίσκων που έκαναν μεγάλη επιτυχία.

«Στην Κρήτη είχαμε ένα γκρουπάκι και τραγουδούσαμε. Σε μια ταβέρνα, λοιπόν, -κάτι τέτοιο ήταν- μου ζήτησαν να τραγουδήσω μερικές μέρες. “Αν μπορείς να μας εξυπηρετήσεις”, μου είπαν. Πήγα την πρώτη βδομάδα και στο τέλος τούς είπα “Εντάξει, αρκετά ήταν, να σταματήσω τώρα”. “Ούτε να το σκέφτεσαι”, ήταν η απάντηση. “Σου δίνουμε τα διπλά για μια ακόμα εβδομάδα”. Και συνέχισα να τραγουδάω. Όταν τελείωσε και η δεύτερη εβδομάδα, πάω και τους λέω “Να σταματήσω τώρα”. Με ταύτα και με κείνα βρέθηκα στην Αθήνα για να κάνω συμβόλαιο με τη Minos. Μου είπαν “Θα πας και στην τηλεόραση, στο “Να Η Ευκαιρία”. Είναι εκεί και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Γιώργος Κατσαρός”. Και πήγα», είχε αναφέρει ο Μανώλης Λιδάκης.

Το 1982, κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, «Μετά Από Σένα», του Γιώργου Κατσαρού, ενώ συμμετείχε στο δίσκο «Μίλα Μου Απλά» με την Ελένη Δήμου και το Γιάννη Πάριο, στο «Ρεπορτάζ» του Γιάννη Μαρκόπουλου με το Γιώργο Νταλάρα κ.ά.

Το 1988, υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Sony Music, οπότε και άρχισε να γίνεται περισσότερο γνωστός και δημοφιλής, ειδικά με το δίσκο του «Ούτε Που Ρώτησα» (1990). Τα επόμενα χρόνια, ακολουθεί πληθώρα συνεργασιών και κυκλοφορίες δίσκων με μεγάλη απήχηση στο κοινό, οι οποίοι τον καθιέρωσαν ως έναν εκπρόσωπο του λεγόμενου μοντέρνου έντεχνου και του λαϊκού ελληνικού τραγουδιού. Έχει καταπιαστεί και με την κρητική μουσική, διασκευάζοντας διάφορα παλιά ριζίτικα και άλλα κρητικά τραγούδια (π.χ. δίσκος «Κόκκινο Ακρογιάλι»). Ο ίδιος επίσης είχε δηλώσει ότι έχει επηρεαστεί από τραγουδιστές όπως τον Ξυλούρη, τον Μπαξεβάνη, τον Αηδονίδη, τον Καζαντζίδη, τον Μπιθικώτση, αλλά και τη Μοσχολιού, τη Χαρούλα Αλεξίου και τη Δήμητρα Γαλάνη.

Τον Ιούνιο του 2001, κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Υλικό Ονείρων», στο οποίο συνεργάστηκε με το Γιώργο Ανδρέου, το Λάκη Λαζόπουλο, τον Κώστα Λειβαδά, τον Σωκράτη Μάλαμα και τον Άλκη Αλκαίο. Το τραγούδι που έδωσε τον τίτλο του στο άλμπουμ είναι ένα ντουέτο του Λιδάκη με την Ελένη Τσαλιγοπούλου (είχαν συνεργαστεί ξανά το 2002 σε μουσικές εμφανίσεις στη «Σφεντόνα», εμπνευσμένο από την Τρικυμία του Σαίξπηρ.

Το 2007, συνεργάστηκε σε μουσικές εμφανίσεις με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, αφιέρωμα στο έργο του Μάνου Χατζιδάκι. Αποτέλεσμα της συνεργασίας αυτής ήταν ο δίσκος «4 Θεατρικοί Μύθοι», που περιλαμβάνει τη μουσική που έγραψε ο Χατζιδάκις για το «Ματωμένο Γάμο» του Λόρκα, το «Παραμύθι χωρίς όνομα» του Καμπανέλλη, τον «Καπετάν Μιχάλη» του Νίκου Καζαντζάκη και τον «Κύκλο με την Κιμωλία» του Μπρεχτ.

Το 2008, άλλαξε δισκογραφική εταιρεία και υπέγραψε συμβόλαιο με τη Legend. Την ίδια χρονικά, συνεργάστηκε με το Δημήτρη Μητροπάνο και τον Μπάμπη Στόκα στο Κέντρο Αθηνών. Η τελευταία του δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε στις αρχές του 2009, με τίτλο «Μη μου γκρεμίζεις το όνειρο», όπου συνεργάστηκε με τον Παντελή Θαλασσινό. 





 

 28/2/2025 Αφήνει την τελευταία του πνοή , σε ηλικία 74 ετών, ο Αλέξης Κούγιας μετά από πολυήμερη νοσηλεία σε  ΜΕΘ ιδιωτικού νοσοκομείου.
Γεννήθηκε 1η Ιανουαρίου 1951 στην Πετρούπολη Αττικής. Εισήχθη στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και συνέχεια αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Καποδιαστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Αλέξης Κούγιας μεγάλωσε στην Πετρούπολη με τον αδελφό του Δημήτρη και τους γονείς τους. Ο πατέρας του, Χρήστος, πρώην χωροφύλακας από το Βέλο Κορινθίας, διατηρούσε κατάστημα, ενώ η μητέρα του, Καλλιόπη, απόφοιτη της Ελληνογαλλικής Σχολής «Άγιος Ιωσήφ», ασχολείτο με την οικογένεια (νοικοκυριό).

Ήταν άριστος μαθητής, πήγαινε σε σχολείο στους Αγίους Αναργύρους και κατά τα παιδικά του χρόνια, εργαζόταν στο κατάστημα του πατέρα του και ασχολείτο έντονα με το ποδόσφαιρο.

Στα τέλη του εξαταξίου τότε Γυμνασίου μετακόμισε στην Κυψέλη, για να είναι κοντά στα φροντιστήρια του κέντρου της Αθήνας. Η αρχική του επιλογή ήταν να σπουδάσει στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, αλλά όταν παρακολούθησε τη δίκη μεταξύ χουντικών καθηγητών της Νομικής που είχαν μηνύσει τους αντιστασιακούς καθηγητές, αποφάσισε να ακολουθήσει τη δικηγορία.

Αφού έλαβε το πτυχίο της Νομικής Σχολής ενεγράφη την 10η Μαρτίου 1980 στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών.

Κατά τη διάρκεια της δικηγορικής καριέρας του έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 25.000 δίκες, από τις οποίες περίπου οι 1.000 και πλέον ήταν υποθέσεις ανθρωποκτονιών.

Ανέλαβε σημαντικές υποθέσεις στη δικηγορική του πορεία. Μεταξύ αυτών είναι μια από τις υποθέσεις του Βαγγέλη Ρωχάμη, η δίκη των σατανιστών της Παλλήνης και της 17ης Νοέμβρη, η υπεράσπιση του Δημήτρη Ντόλα οδηγού της νταλίκας, ο οποίος ενεπλάκη στο δυστύχημα στα Τέμπη στις 13 Απριλίου 2003, όπου σκοτώθηκαν 21 μαθητές από το Μακροχώρι, η υπόθεση υποστήριξης της κατηγορίας της Ελένης Τοπαλούδη, που βιάστηκε και δολοφονήθηκε στη Ρόδο, του Άλκη Καμπανού, που δολοφονήθηκε από 12 οπαδούς ποδοσφαίρου, το 2008 ανέλαβε την υπεράσπιση του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα, ο οποίος τραυμάτισε θανάσιμα τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Το 2021 συμμετείχε ως υπεράσπιση στη δίκη του ηθοποιού Δημήτρη Λιγνάδη, ο οποίος κατηγορείτο για βιασμούς, κ.λπ.

Ακόμη, ο Αλέξης Κούγιας είχε ασχοληθεί με τη διαφθορά στο ελληνικό ποδόσφαιρο και το 2011 ήταν από τους βασικούς μάρτυρες στην υπόθεση των στημένων αγώνων




 

 7/3/2025 Πέθανε η ηθοποιός Ράνια Ιωαννίδου σε ηλικία 89 ετών - Ήταν η παπαδιά στο Καφέ της Χαράς Έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από τον ρόλο της αδιάκριτης γειτόνισσας Μαριάνθης Μαντούνα στη σειρά Δύο Ξένοι και της παπαδιάς Μαρίκας στο Καφέ της Χαράς



 

 

 

 10/3/2025 Την τελευταία της πνοή σε ηλικία 61 ετών άφησε η ηθοποιός Καίτη Κωνσταντίνου μετά από «μάχη» με τον καρκίνο.  Η Καίτη Κωνσταντίνου γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου του 1963 στη Ροδοδάφνη Αχαΐας.

Τελείωσε τη φιλοσοφική στο ΕΚΠΑ και τη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης, απ' όπου αποφοίτησε το 1986, μαζί με τις φίλες της Μαρία Καβογιάννη και Υρώ Μανέ. Είχε δουλέψει και ως φιλόλογος.

Ο πρώτος της ρόλος ήταν στη θεατρική παράσταση «Εσωτερικές Φωνές» στο Θέατρο Τέχνης. Διαχρονικά, είχε συμμετάσχει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις αλλά και τηλεοπτικές σειρές.  Η Καίτη Κωνσταντίνου είχε συμμετάσχει στις ταινίες: Ο Καλύτερός μου Φίλος, Το Κλάμα Βγήκε από τον Παράδεισο και Οξυγόνο.

20/3/2025 Πέθανε σε ηλικία 82 ετών από ανακοπή καρδιάς ο παλαίμαχος δημοσιογράφος και χρόνια ανταποκριτής της ΕΡΤ στο Λονδίνο, Λάμπης Τσιριγωτάκης.

Ο Λάµπης Τσιριγωτάκης ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία στην εβδομαδιαία αθλητική εφημερίδα Ομάδα του συγκροτήματος Λαµπράκη και κατόπιν εργάστηκε στο τμήμα διεθνών ειδήσεων της εφημερίδας Το Βήµα. ∆ιέκοψε τη συνεργασία του µε το συγκρότηµα Λαµπράκη για να σπουδάσει µε υποτροφία στη σχολή δημοσιογραφίας του λόρδου Τόµσον, ιδιοκτήτη τότε του συγκροτήματος των Times στο Κάρντιφ της Ουαλίας.

Μετά το τέλος των σπουδών του συνεργάστηκε µε τις βρετανικές εφημερίδες Western Mail στο Κάρντιφ και Liverpool Echo στο Λίβερπουλ, όπως και µε την ελληνική υπηρεσία του BBC.

Από το 1979 και για τέσσερις περίπου δεκαετίες εργάστηκε ως ανταποκριτής στο Λονδίνο για την ΕΡΤ, το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων και την εφημερίδα Έθνος.

Πραγματοποίησε πολλές διεθνείς αποστολές. Κάλυψε την Ισλαμική Επανάσταση του Χοµεϊνί στο Ιράν για το αµερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο CBS.

Ταυτόχρονα, είχε παρουσιάσει στην ΕΡΤ τριάντα περίπου δικά του ντοκιμαντέρ µε διεθνή και ελληνικά θέματα. Το ντοκιμαντέρ του µε τίτλο «Η Ελλάδα του ανατέλλοντος ηλίου», που αποκαλύπτει την επίδραση της αρχαίας και της σύγχρονης Ελλάδας στην Ιαπωνία σήμερα, βραβεύτηκε µε τρία χρυσά βραβεία στον ετήσιο διαγωνισµό που οργανώνει το Υπουργείο Εξωτερικών της Ιαπωνίας για τηλεοπτικά ντοκιµαντέρ µε θέµα την Ιαπωνία. Το ντοκιµαντέρ του µε τίτλο «Αντίο, Μις Σαϊγκόν», το οποίο περιγράφει τη ζωή στο Βιετνάµ μετά τον εμφύλιο πόλεμο, βραβεύτηκε στα ετήσια τηλεοπτικά βραβεία της εφημερίδας Έθνος.

Είχε βραβευτεί από το ίδρυμα δημοσιογραφίας Μπότση για την αντικειμενική του δημοσιογραφία.

Τελευταίο του συγγραφικό έργο ήταν η αυτοβιογραφία του με τίτλο «Αναμνήσεις ζωής – Από τον Τζον Λένον στον Νέλσον Μαντέλα» από τις «Εκδόσεις Λιβάνη».

 

 

8/4/2025 Πέθανε ο δημοσιογράφος ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΒΒΑΘΑΣ

O Κώστας Καββαθάς ήταν ένας πολυπράγμων άνθρωπος με πολυσχιδή ενδιαφέροντα και αυτός που στην ουσία δημιούργησε και καθιέρωσε τον ειδικό τύπο στην Ελλάδα. Του αυτοκινήτου και όχι μόνο.

Ο Κώστας Καββαθάς γεννήθηκε στην Αθήνα του 1939 (2 Μαρτίου), στα δύσκολα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου όπως αρεσκόταν να λέει ο ίδιος και τελείωσε το 2ο Γυμνάσιο Αρρένων. Από πολύ νωρίς έδειξε το ενδιαφέρον του για τα αεροπορικό δρώμενα και έτσι το 1957 εκπαιδεύτηκε στο Αεραθλητικό Κέντρο Τριπόλεως, όπου και έβγαλε άδεια χειριστή ανεμόπτερου.

Την επόμενη χρονιά (1958) πήγε στην Μεγάλη Βρετανία όπου φοίτησε στη σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών του London Northern Polytechnic, έως και το 1960. Μπορεί να μην ολοκλήρωσε τις σπουδές του αλλά ήρθε πολύ κοντά με τον κόσμο του αυτοκινήτου -και σε αγωνιστικό επίπεδο- μιας και τότε η Μεγάλη Βρετανία ήταν ένα από τα επίκεντρά του.

Η δημοσιογραφική του διαδρομή ξεκίνησε το 1959 στο περιοδικό «Ταχύτης», διακόπηκε για τη στρατιωτική του θητεία και συνεχίστηκε το 1963 στην εφημερίδα «Μεσημβρινή». Όπου για τρία χρόνια διατηρούσε τη στήλη αυτοκινήτου, ενώ στη συνέχεια εργάστηκε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας Άλφα.

Λίγο αργότερα χρονολογείται και η πρώτη του προσπάθεια να εκδώσει δικό του περιοδικό, μαζί με το Γιάννη Μπαρδόπουλο, το Τροχοί & Δρόμοι, η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το Νέο Αυτοκίνητο, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού Αuto Eξπρές, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε εκεί και τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κοροβηλά.

Ο Κώστας Καββαθάς εργάστηκε και στην τηλεόραση (ΕΙΡΤ), όπου η πιο σημαντική στιγμή του ήταν ότι μαζί με τον Ιάσονα Μοσχοβίτη περιέγραψε ζωντανά την αποστολή του Απόλλωνα 11 και της προσελήνωσης.

Στη μικρή οθόνη επέστρεψε με το Mega Channel και με την πρώτη εκπομπή για το αυτοκίνητο της ελληνικής τηλεόρασης που λεγόταν «Τροχοί & Δρόμοι».

Τον Οκτώβριο του 1970, ίδρυσε μαζί με τη σύζυγό του Σοφία τις Τεχνικές Εκδόσεις και τους 4Τροχούς, ενώ στην πορεία προστέθηκαν και πολλοί άλλοι γνωστοί τίτλοι, με ποιο σημαντικούς τους Πτήση & Διάστημα, Ήχος & Hi-Fi, Ram, 2 Τροχοί, καθώς και ο ραδιοφωνικός σταθμός «Εν Λευκώ».

Παράλληλα αρθρογραφούσε στο εβδομαδιαίο περιοδικό Επίκαιρα, συνεργάστηκε με την Καθημερινή το 1990 και για ένα μικρό χρονικό διάστημα, στο Βήμα από το 1991 έως το 1998 και στο Πρώτο Θέμα από το πρώτο φύλλο του έως και το 2012.

Στο ενεργητικό του Κώστα Καββαθά περιλαμβάνονται τα βιβλία «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη διακεκριμένους συναδέλφους του, το «Οδηγώντας: Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού», καθώς και το «Ασημόσπιτο» που έχει εκδοθεί πρόσφατα.

Ο Κώστας Καββαθάς μετείχε στους ελληνικούς αγώνες αυτοκινήτου της εποχής. Στο παλμαρέ του περιλαμβάνονται 5 συμμετοχές σε Ράλλυ Ακρόπολις καθώς και σε δεξιοτεχνίες, αναβάσεις και σιρκουί οδηγώντας Peugeot 204 και ΝSU 1200 TT με το ψευδώνυμο Πηλέας.

Επίσης είχε πιλοτάρει αρκετούς τύπους αεροσκαφών, ενώ είχε πετάξει με περισσότερα από 23 μαχητικά.

Ο Κώστας Καββαθάς διετέλεσε μέλος της επιτροπής του ευρωπαϊκού «Αυτοκινήτου της Χρονιάς» (COTY) από το 1984 έως και το 2004, ενώ είχε διατελέσει δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων με το συνδυασμό του Αντώνη Τρίτση,

Επίσης ήταν εμπνευστής του 1ου Ευρωπαϊκού Συνέδριο για τα Καθαρά Αυτοκίνητα και του 1ο Eco-Rally στην Πολυτεχνειούπολη της Αθήνας μαζί με το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο (1997) καθώς και της πρωτοβουλίας Φαέθων 2004.

Το 1994 δημιούργησε το δεύτερο ιδιωτικό κόμβο Internet στην Ελλάδα, την Techlink και το 2000 το πρώτο Κέντρο Οδικής Ασφάλειας στην Ελλάδα, το Safetrack, που λειτουργούσε στην πίστα των Μεγάρων. 

 

 

26/4/2025 Την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο Τρικάλων άφησε σε ηλικία 65 ετών άφησε ο Νίκος Παλαιοκώστας, μεγαλύτερος αδερφός του Βασίλη Παλαιοκώστα.
Ο Νίκος Παλαιοκώστας ήταν Έλληνας ληστής και ο μεγαλύτερος αδερφός του καταζητούμενου Βασίλη Παλαιοκώστα. Έδρασε για αρκετά χρόνια είτε μαζί με τον αδερφό του, είτε μόνος πραγματοποιώντας κυρίως ληστείες τραπεζών καθώς και μια απαγωγή.

 

3/5/2025  έφυγε σε ηλικία 77 ετών ο πρώην τερματοφύλακας του Ηρακλή, Γρηγόρης Φανάρας. Ο ίδιος ήταν ο αρχηγός του συλλόγου όταν εκείνος σήκωσε το Κύπελλο Ελλάδας, το 1976, κόντρα στον Ολυμπιακό.
Αγωνίστηκε στον ΗΡΑΚΛΗ μας από το 1967 έως το 1979, καταγράγοντας 196 συμμετοχές, ενώ υπηρέτησε τον Σύλλογο από διάφορα πόστα για σχεδόν μισό αιώνα. 




 

4/5/2025 Την τελευταία του πνοή άφησε  ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, Πέτρος Μολυβιάτης, σε ηλικία 97 ετών. 
Ο πολιτικός και Έλληνας διπλωμάτης Πέτρος Μολυβιάτης γεννήθηκε στη Χίο στις 12 Ιουνίου 1928. Υπήρξε πολύ στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού και Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή ενώ είχε διατελέσει τρεις φορές υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας (2004–2006, 2012 και 2015), διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του πρωθυπουργού (1974–1980), γενικός γραμματέας της Προεδρίας της Δημοκρατίας (1980–1985 και 1990–1995) και βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας (1996–2004).




 

19/5/2025  Πέθανε ο ηθοποιός Νίκος Γαλανός σε ηλικία 80 ετών μετά από μάχη με τον καρκίνο
Πρόλαβε τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου στη δύση του σχεδόν, κάνοντας το πρωταγωνιστικό ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη, το 1970, στο πλευρό της Εθνική Σταρ, Αλίκης Βουγιουκλάκη, στην ταινία «Ένα αστείο κορίτσι». Οι δυο τους ξαναβρέθηκαν ως κινηματογραφικό ζευγάρι, δύο χρόνια αργότερα, στην ταινία, «Η Αλίκη Δικτάτωρ».
Τα επόμενα χρόνια είχε την ευκαιρία να παίξει και με άλλους μεγάλους πρωταγωνιστές, όπως ο Νίκος Κούρκουλος στο «Ορατότης μηδέν» και τον «Αστραπόγιαννο», η Μπέτυ Λιβανού στο «Η αμαρτία της ομορφιάς», τη Ρένα Βλαχοπούλου στο «Η Ρένα είναι οφ -σάιντ» κ.α.

Ο κομψός μελαχρινός νεαρός με τα σκούρα εκφραστικά μάτια και το γλυκό χαμόγελο είχε όλα τα φόντα να καθιερωθεί ως ένας φρέσκος ζεν πρεμιέ: ήταν όμορφος, διέθετε θέληση αλλά το ταλέντο. Όλα αυτά ήταν αποτέλεσαν τα βασικά του όπλα για να χτίσει μια καριέρα που διήρκεσε περισσότερα από πενήντα χρόνια.

Όπως στον κινηματογράφο, έτσι και στο θέατρο είχε την τύχη να βρεθεί, στα πρώτα του βήματα, στους κόλπους δημοφιλών θιάσων της εποχής και να συνεργαστεί με αξιόλογους ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Στις αρχές του ΄70, άλλωστε έλαβε το θεατρικό του βάπτισμα από την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο στα «Η κυρία δεν με μέλει» για να συνεχιστεί η συνεργασία τους και την επόμενη χρονιά με το «Μια ιστορία απ’ το Ιρκούτσκ».Την καλλιτεχνική περίοδο 1972 -1973 συνεργάστηκε με τον θίασο Βουγιουκλάκη – Παπαμιχαήλ στην παράσταση «Κόκαλα και ρόπαλα». Μια δεκαετία περίπου αργότερα, αρκετά πιο ώριμος υποκριτικά πλέον, θα παίξει για πρώτη φορά στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ενσαρκώνοντας τον ρόλο του Κουρτ στην παράσταση «Πλαίη Στρίνμπεργκ».

Τις περισσότερες δουλειές του ωστόσο ο Νίκος Γαλανός τις έκανε στην τηλεόραση καθώς το ξεκίνημά του συνέπεσε με την είσοδο της μικρής στην ελληνική πραγματικότητα η οποία θα την δεχόταν με ιδιαίτερο ενθουσιασμό.
Η παρθενική τηλεοπτική του εμφάνιση έγινε το 1974 στην σειρά «Οι Δίκαιοι», ένα αστυνομικό – δικαστικό δράμα με πρωταγωνιστή τον Θάνο Λειβαδίτη. Ακολούθησε το «Ταξίδι», που ξεκίνησε να προβάλλεται το 1976 στην ΥΕΝΕΔ, και περιελάμβανε 12 διαφορετικές ιστορίες με πρωταγωνιστή τον ίδιο.

Από τότε και για τις επόμενες δεκαετίες συμμετείχε σε δεκάδες ακόμη τηλεοπτικές σειρές τόσο της δημόσιας όσο και της ιδιωτικής τηλεόρασης. μεταξύ των οποίων οι "Έρωτας και Επανάσταση", "Η μάχη των πελαργών", "Οι φρουροί της Αχαΐας", "Μαρίνα Αυγέρη",  " Το δίχτυ " "Αθάνατες Ιστορίες Αγάπης ", "Ένας Πυγμαλίων " "Η μενεξεδένια πολιτεία " "Λέσχη μυστηρίου" , "Ο κόσμος και ο Κοσμάς", "Τα σκληρά καρύδια ", " Οι Ιερόσυλοι ",  " Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα ",  "Καφενείο Εμιγκρέκ ", "Η βεντέτα ", "Ο Άγνωστος", "Αντίζηλες", "Το Τραστ", "Ανατολικός Άνεμος", " Τμήμα Ηθών" "Κάζα ντι μακαρόνι" " Η Ελίζα και οι άλλοι" "Πάθος" "Η οργή των θεών " "Χαραυγή" "Τολμηρές Ιστορίες" " Η Λάμψη", "Έκπτωτος Άγγελος", " Το κλειδί ", "Κάτω από την Ακρόπολη", "Αν μ' αγαπάς", " Μη μου λες αντίο ", "Απαγορευμένη Αγάπη ", "Τα χρυσά κορίτσια", " 1 μήνας και κάτι", "Ποιος μας πιάνει!", " Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα ", " 4 ", " Κλεμμένα Όνειρα ", "9 Μήνες", "Έρωτας Μετά"...

Και φυσικά η «Γη της Ελιάς», η σειρά όπου έκανε τις τελευταίες τηλεοτπικές εμφανίσεις της ζωής του λίγο πριν τον χτυπήσει η ασθένεια και αναγκαστεί να διακόψει τα γυρίσματα.

22/5/2025 Σε ηλικία 85 ετών απεβίωσε ο Ανδρέας Μαρτίνης, πρώην πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού και του νοσοκομείου Ερρίκος Ντυνάν. 




 

 

 

 

5/6/2025  Πέθανε ο εμβληματικός ηγέτης των οργανωμένων φιλάθλων της ΑΕΚ και πρώην πρόεδρος της Ερασιτεχνικής, Δημήτρης Χατζηχρήστος. Ο Χατζηχρήστος απεβίωσε σε ηλικία 67 ετών, ταλαιπωρημένος με προβλήματα υγείας τα τελευταία χρόνια






 

 

13/6/2025  Πέθανε η ηθοποιός Κατερίνα Γιουλάκη σε ηλικία 87 ετών
Η Κατερίνα Γιουλάκη είχε σπουδάσει στην δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στο θεατρικό σανίδι το 1959 με το θίασο του Ντίνου Ηλιόπουλου στο έργο «Η κυρία του κυρίου». Δύο χρόνια αργότερα έπαιξε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στην ταινία «Δουλέψτε για να φάτε».
Άλλες επιτυχημένες ταινίες της «χρυσής εποχής» στις οποίες συμμετείχε ήταν:
«Ο χρυσός και ο τενεκές», «Οι γαμπροί της Ευτυχίας», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», «Αγάπησα μια πολυθρόνα».
Στην τηλεόραση είχε ξεκινήσει την εμφάνισή της από την δεκαετία του 1970 με τη σειρά «Η κοκορόμυαλη» ενώ από το 1990 και 1992 έπαιζε στην τηλεοπτική σειρά «Το ρετιρέ» του Γιάννη Δαλιανίδη.



 

15/6/2025 Ο μεγαλύτερος Ηπειρώτης κλαρινίστας Πέτρος (Λούκας) Χαλκιάς, γνωστότερος στο ευρύ κοινό ως Πετρολούκας Χαλκιάς έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών
Γεννημένος το 1934 στο Δελβινάκι Πωγωνίου, μέσα στη μουσική παράδοση της Ηπείρου, ο Πετρολούκας μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου οι ήχοι του κλαρίνου, του λαούτου και των μοιρολογιών συνόδευαν την καθημερινότητα. Ο πατέρας του, Περικλής Χαλκιάς, ήταν επίσης μουσικός, και παρότι αρχικά δίσταζε να αφήσει το παιδί του να ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι, σύντομα αναγνώρισε το ταλέντο του.

Στα 11 του χρόνια ο Πετρολούκας ξεκίνησε να μαθαίνει κλαρίνο με δάσκαλο τον Φίλιππα Ρούντα, έναν από τους σημαντικότερους κλαρινετίστες της εποχής. Το χάρισμά του ήταν εμφανές από νωρίς. Γρήγορα έγινε γνωστός σε όλη την Ήπειρο για την καθαρότητα του ήχου του, τη δεξιοτεχνία, αλλά κυρίως για την ψυχή που έδινε σε κάθε του ερμηνεία.

Τη δεκαετία του 1960, ακολουθώντας το μεταναστευτικό ρεύμα χιλιάδων Ελλήνων, ο Πετρολούκας Χαλκιάς βρέθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί έζησε για δύο δεκαετίες, χωρίς ποτέ να αποκοπεί από την ελληνική μουσική παράδοση. Αντίθετα, η παραμονή του στις ΗΠΑ τον ανέδειξε σε πρεσβευτή της ηπειρώτικης μουσικής στην ομογένεια, σε φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής και σε πανεπιστήμια.

Η παρουσία του στις ΗΠΑ υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική για τη διάδοση της ελληνικής δημοτικής μουσικής στην Αμερική, αλλά και για τη δημιουργία ενός νέου ακροατηρίου που γνώρισε και αγάπησε τον πλούτο του ηπειρώτικου ήχου μέσα από τις ερμηνείες του Χαλκιά. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος είχε την ευκαιρία να παίξει ακόμη και στον Λευκό Οίκο, σε μια στιγμή συμβολικής αναγνώρισης της ελληνικής μουσικής κληρονομιάς.

Το 1979 επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα, φέρνοντας μαζί του την εμπειρία και τη γνώση που αποκόμισε στο εξωτερικό. Σύντομα οι ηχογραφήσεις του κέρδισαν κοινό και κριτικούς. Με δίσκους όπως το «Μοιρολόγια και γυρίσματα» και το «Δρόμοι της ψυχής», ο Πετρολούκας Χαλκιάς έφερε την ηπειρώτικη μουσική στο επίκεντρο της ελληνικής δισκογραφίας, την εποχή που η παραδοσιακή μουσική διεκδικούσε ξανά τη θέση που της άξιζε στη δημόσια σφαίρα.

Η μουσική του χαρακτηρίζεται από τον σεβασμό στο ύφος και τη λιτότητα της ηπειρώτικης παράδοσης, συνδυασμένα με μια μοναδική εκφραστικότητα που απογείωνε κάθε μοιρολόγι, κάθε σκάρο, κάθε πανηγυριώτικο σκοπό. Το παίξιμό του δεν ήταν μόνο τεχνικά άρτιο, αλλά βαθιά βιωματικό, βγαλμένο μέσα από τον ίδιο τον τόπο και τους ανθρώπους του.

Εκτός από δεξιοτέχνης, ο Πετρολούκας Χαλκιάς υπήρξε και μεγάλος δάσκαλος. Δίδαξε δεκάδες νεότερους μουσικούς, μεταφέροντας όχι μόνο την τεχνική, αλλά και τη φιλοσοφία της ηπειρώτικης μουσικής, που βασίζεται στη λιτότητα, τη συγκίνηση και το βίωμα. Ανάμεσα στους μαθητές του ξεχωρίζουν σημερινοί κλαρινετίστες, λαουτιέρηδες και τραγουδιστές που συνεχίζουν την παράδοση με σεβασμό και αυθεντικότητα.

Ο ίδιος θεωρούσε πάντα πως το κλαρίνο είναι «φωνή της ψυχής». «Δεν παίζεις κλαρίνο, μιλάς με το κλαρίνο», έλεγε χαρακτηριστικά, θέλοντας να δείξει ότι το όργανο δεν είναι απλώς ένα τεχνικό μέσο, αλλά προέκταση του εσωτερικού κόσμου του μουσικού.

Ο Πετρολούκας Χαλκιάς παρέμεινε μέχρι τα βαθιά του γεράματα ενεργός, δίνοντας συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό, συμμετέχοντας σε φεστιβάλ παραδοσιακής μουσικής και ηχογραφώντας. Οι τιμητικές διακρίσεις υπήρξαν πολλές, αλλά εκείνος παρέμενε πάντα σεμνός, πιστός στην καταγωγή και στην τέχνη του.

Δεν υπήρξε μόνο μεγάλος καλλιτέχνης, αλλά και ζωντανός φορέας μνήμης, ιστορίας και πολιτισμού. Η παρακαταθήκη του παραμένει τεράστια: εκατοντάδες ηχογραφήσεις, αναρίθμητες ζωντανές εμφανίσεις, εκατοντάδες μαθητές και πάνω απ’ όλα, η ίδια η συνέχιση του ηπειρώτικου ήχου.

Σε μια εποχή όπου οι παραδόσεις συχνά χάνονται μέσα στο θόρυβο της εποχής, η μορφή του Πετρολούκα Χαλκιά θα στέκει πάντα ως φάρος αυθεντικότητας. Η Ήπειρος, η Ελλάδα και η παγκόσμια μουσική σκηνή οφείλουν πολλά στον άνθρωπο που έκανε το κλαρίνο να μιλάει την πιο βαθιά ανθρώπινη γλώσσα: αυτή της ψυχής.

 

29/6/2025 Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 76 χρόνων, ο τραγουδιστής Κώστας Μοναχός, Ο τραγουδιστής Κώστας Μοναχός ( Κώστας Μιχαλόπουλος) γεννήθηκε στην Πετρούσσα Δράμας. Παιδί πολυμελούς οικογένειας ήρθε στην Αθήνα σε ηλικία 18 ετών για να ασχοληθεί με το όνειρό του, το λαϊκό τραγούδι.Ο ηθοποιός και συνθέτης Ηλίας Μεγαλούδης ήταν ο άνθρωπος που τον βοήθησε να βρει δουλειά ως τραγουδιστής. Τις δεκαετίες του ΄80 και΄9ο, ο Κώστας Μοναχός συνεργάστηκε με γνωστούς καλλιτέχνες.

Υπήρξε ντουέτο με την τραγουδίστρια και πρώην σύζυγό του Μαρία Ρούσου.

Είχε πλούσια δισκογραφία από τα οποία ξεχωρίζουν τα τραγούδια «Τη νύχτα όλα επιτρέπονται», «Θα με θυμηθείς», «Νύχτα που αγαπάς τους αλήτες», «Ήρθα να σου πω μια καλησπέρα».

2025 και ΠΡΟΣΩΠΑ (Μέρος Α'): Διάσημοι ΞΕΝΟΙ που έφυγαν από τη ζωή το 2025

 Από τον ΑΓΡΥΠΝΟ ΦΡΟΥΡΟ

 

 2/1/2025 Πέθανε σε ηλικία 103 ετών η γηραιότερη εν ζωή Ολυμπιονίκης χρυσού μεταλλίου και επιζήσασα του Ολοκαυτώματος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, Άγκενς Κελέτι.

Γεννημένη ως Άγκνες Κλάιν στη Βουδαπέστη στις 9 Ιανουαρίου 1921, η Κελέτι εντάχθηκε στην Εθνική Ομοσπονδία Γυμναστικής το 1938 και κατέκτησε το πρώτο της Ουγγρικό πρωτάθλημα το 1940

Την ίδια χρονιά απαγορεύτηκε η συμμετοχή της σε όλες τις αθλητικές δραστηριότητες λόγω της εβραϊκής της καταγωγής.

Η Ουγγρική Ολυμπιακή Επιτροπή ανέφερε ότι η Κελέτι απέφυγε την απέλαση στα ναζιστικά στρατόπεδα, όπου δολοφονήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες Ούγγροι Εβραίοι, ενώ κρυβόταν σε ένα χωριό νότια της Βουδαπέστης με ψεύτικα έγγραφα. Ο πατέρας της και αρκετοί συγγενείς της πέθαναν στο στρατόπεδο θανάτου του Άουσβιτς.

Η Κελέτι κέρδισε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι το 1952 σε ηλικία 31 ετών, όταν οι περισσότεροι γυμνάστριες είχαν ήδη αποσυρθεί, σύμφωνα με την Ουγγρική Ολυμπιακή Επιτροπή.

Η Κελέτι έφτασε στην κορυφή της καριέρας της το 1956 στη Μελβούρνη, όπου κατέκτησε τέσσερα χρυσά μετάλλια και έγινε η γηραιότερη γυναίκα γυμνάστρια που κέρδισε χρυσό, . Έναν χρόνο αργότερα, εγκαταστάθηκε στο Ισραήλ, όπου παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά.

Τα 10 ολυμπιακά μετάλλια της, συμπεριλαμβανομένων των πέντε χρυσών, κατατάσσουν την Κελέτι στη δεύτερη θέση ως την πιο επιτυχημένη αθλήτρια της Ουγγαρίας όλων των εποχών, σύμφωνα με την Ουγγρική Ολυμπιακή Επιτροπή.






4/1/2025 Εφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 47 ετών, ο σκηνοθέτης Τζεφ Μπαένα, σύζυγος της ηθοποιού Ομπρεϊ Πλάζα.  Ο Αμερικανός σκηνοθέτης, έγινε γνωστός από τις ταινίες The Little Hours, Life After Beth και Joshy


 

 

 

 16/1/2025 Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Ντέιβιντ Λιντς, δημιουργός σπουδαίων ταινιών από τη δεκαετία του ‘80 ως τις ημέρες μας. Είχε σκηνοθετήσει, μεταξύ άλλων, το «Μπλε Βελούδο», τον «Ύποπτο Κόσμο του Twin Peaks», που επανέλαβε και πιο πρόσφατα σε νέο τίτλο, και το «Mullholand Drive».

Ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος δημιουργός, με εικόνες που συχνά αναστάτωναν τον θεατή, ο οποίος άσκησε μεγάλη επιρροή στον αμερικανικό αλλά και τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο.  Οι ταινίες του (οι περισσότερες σε δικό του σενάριο) είχαν στοιχεία ταινιών τρόμου, φιλμ νουάρ, αστυνομικής ταινίας, αλλά και ευρωπαϊκού σουρεαλισμού, γράφει το Variety.

Πέρυσι ο Λιντς είχε ανακοινώσει ότι πάσχει από εμφύσημα που προκάλεσε το κάπνισμα. Όπως είπε, για τον λόγο αυτό δεν θα έβγαινε από το σπίτι και δεν θα μπορούσε να σκηνοθετήσει.

18/1/2025 , Πέθανε σε ηλικία 84 ετών, ο Ντένις Λο, ένας από τους πιο εμβληματικούς ποδοσφαιριστές της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και της Σκωτίας 

Ο Λο σημείωσε 237 γκολ σε 404 εμφανίσεις με τη Γιουνάιτεντ και ήταν το τελευταίο ζωντανό μέλος της «Ιερής Τριάδας» του Old Trafford, μετά τον θάνατο του Τζορτζ Μπεστ το 2005 και του Σερ Μπόμπι Τσάρλτον το 2023. Ήταν νικητής της Χρυσής Μπάλας το 1964 ενώ κατάκτησε το Κύπελλο πρωταθλητριών με τη Μάντσεστερ το 1968.

Ο Λο γεννήθηκε στο Αμπερντίν τον Φεβρουάριο του 1940. Αν και δεν έπαιξε ποτέ για σκωτσέζικη ομάδα, ξεκίνησε την καριέρα του στην Χάντερσφιλντ το 1955 πριν μεταγραφεί στη Μάντσεστερ Σίτι το 1960, για το τότε ρεκόρ ποσό των 55.000 λιρών. Μετά από σύντομη θητεία στην Τορίνο, επέστρεψε στην Αγγλία για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 1962.

Ο Λο εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή, σκοράροντας στο ντεμπούτο του κόντρα στη Γουέστ Μπρομ. Με σήμα κατατεθέν τον πανηγυρισμό με το χέρι στον αέρα, έγινε αγαπητός στους οπαδούς. Ως μέλος της «Ιερής Τριάδας» με τον Μπεστ και τον Τσάρλτον, βοήθησε τη Γιουνάιτεντ να κατακτήσει το Κύπελλο Αγγλίας το 1963 και τα πρωταθλήματα του 1965 και 1967. Το 1964 κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα, αλλά μια σοβαρή τραυματισμός στο γόνατο του στέρησε τη συμμετοχή στον θρίαμβο της Γιουνάιτεντ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1968. Ήταν 3ος σκόρερ στην ιστορία της Μάντσεστερ με 237 γκολ. 

Το 1973, ο Λο επέστρεψε στη Σίτι, όπου σημείωσε το τελευταίο και πιο διάσημο γκολ της καριέρας του, το οποίο οδήγησε στον υποβιβασμό της Γιουνάιτεντ στη Β’ Κατηγορία. Παρά το γεγονός αυτό, οι οπαδοί της Γιουνάιτεντ τον λάτρευαν.

Ο τελευταίος αγώνας του Ντένις Λο με την Εθνική Σκωτίας ήταν απέναντι στη Ζαΐρ, στο Παγκόσμιο Κύπελλο εκείνου του καλοκαιριού στη Δυτική Γερμανία. Το τελευταίο του γκολ ήρθε σε μια νίκη με 2-0 εναντίον της Βόρειας Ιρλανδίας τον Μάιο του 1972, ενώ το πιο διάσημο ίσως ήταν το γκολ του απέναντι στην Αγγλία, τότε παγκόσμια πρωταθλήτρια, στη νίκη με 3-2 στο Γουέμπλεϊ τον Απρίλιο του 1967. Ως ένας εξαιρετικός «υπηρέτης» της πατρίδας του, ο Λο δικαίως εντάχθηκε στο Hall of Fame του σκωτσέζικου ποδοσφαίρου το 2004.

Ωστόσο, ο Λο θα μείνει περισσότερο στη μνήμη για όσα πέτυχε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Αντιδρώντας στη διάγνωσή του με άνοια, ο σύλλογος τον περιέγραψε ως «θρύλο», και αυτή η ιδιότητα αποτυπώνεται στα δύο αγάλματα του Λο που βρίσκονται στο Old Trafford: το ένα στον διάδρομο της Stretford End και το άλλο ως μέρος του μνημείου της «Ιερής Τριάδας» που δεσπόζει μπροστά από το στάδιο. Με τόσους τρόπους, ο Ντένις Λο δεν θα ξεχαστεί ποτέ από εκείνους που τον είδαν να αγωνίζεται.



 

 

17/2/2025 Πέθανε  σε ηλικία 88 ετών  το «χρυσό χέρι» - Ο αιμοδότης Τζέιμς Χάρισον με το σπάνιο αντίσωμα που έσωσε πάνω από 2,4 εκατομμύρια μωρά 
Το αντίσωμα στο αίμα του Χάρισον χρησιμοποιήθηκε για την παρασκευή του φαρμάκου anti-D, το οποίο χορηγείται σε έγκυες γυναίκες των οποίων το αίμα μπορεί να «επιτεθεί» στα αγέννητα μωρά τους. Χωρίς αυτό, τα μωρά μπορεί να αναπτύξουν αιμολυτική νόσο του εμβρύου και του νεογέννητου (HDFN), μια διαταραχή του αίματος που μπορεί να αποβεί μοιραία.

Παρά την αποστροφή του προς τις βελόνες, ο Χάρισον άρχισε να δίνει αίμα το 1954 σε ηλικία 18 ετών, τηρώντας μια υπόσχεση που είχε δώσει στα 14 του χρόνια, όταν έλαβε σωτήριες μεταγγίσεις αίματος στο πλαίσιο μιας μεγάλης χειρουργικής επέμβασης.

Μια δεκαετία αργότερα, διαπιστώθηκε ότι το αίμα του περιείχε ένα αντίσωμα απαραίτητο για την παραγωγή ενέσεων αντι-D.

Γνωστός λοιπόν και ως ο «άνθρωπος με το χρυσό χέρι», ο Χάρισον έδωσε το αίμα και το πλάσμα του 1.173 φορές, χωρίς να χάσει ούτε ένα ραντεβού για περισσότερα από 60 χρόνια, μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε το 2018 σε ηλικία 81 ετών.

«Ελπίζω να είναι ένα ρεκόρ που κάποιος θα σπάσει, γιατί αυτό θα σημαίνει ότι είναι αφοσιωμένος στον σκοπό», είχε δηλώσει τότε.

Συνολικά, πάνω από 3 εκατομμύρια δόσεις αντι-D με το αίμα του Χάρισον έχουν χορηγηθεί σε 2 εκατομμύρια μητέρες στην Αυστραλία από το 1967. Το 1999, έλαβε το μετάλλιο του Τάγματος της Αυστραλίας σε αναγνώριση της υποστήριξής του για το Lifeblood και το πρόγραμμα αντι-D.

Η κόρη του, Tracey Mellowship, η οποία επίσης έλαβε αντι-D, δήλωσε ότι ο Χάρισον ήταν «ανθρωπιστής στην καρδιά», προσθέτοντας ότι η οικογένειά της «ίσως να μην υπήρχε χωρίς τις πολύτιμες δωρεές του».



 

 

21/3/2025 Πέθανε σε ηλικία 76 ετών ο θρύλος της πυγμαχίας, Τζορτζ Φόρμαν
Ο δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής (1973, 1994) πάλεψε με τον Μοχάμεντ Άλι σε έναν από τους πιο θρυλικούς αγώνες της πυγμαχίας, το «Rumble in the Jungle» το 1974 - Αποσύρθηκε από το άθλημα το 1997.





 

29/3/2025 Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 90 ετών ο ηθοποιός – τηλεοπτικός θρύλος Ρίτσαρντ Τσάμπερλεϊν.
Η μεγάλη επιτυχία για τον Ρίτσαρντ Τσάμπερλεϊν ήρθε το 1961, σε ηλικία 27 ετών, με το Dr. Kildare, όπου υποδύθηκε τον ομώνυμο ρόλο. Η σειρά απέκτησε εκατομμύρια φανατικούς τηλεθεατές και έκανε τον Τσάμπερλεϊν διάσημο.

Η αναγνώριση που έλαβε τον οδήγησε σε μια παράλληλη καριέρα ως τραγουδιστής, με κομμάτια που μπήκαν στα charts του Billboard.

Σε μια τολμηρή απόφαση να ξεφύγει από την τηλεοπτική του εικόνα και να βελτιώσει την υποκριτική του, ο Τσάμπερλεν μετακόμισε στην Αγγλία το 1968 και το επόμενο έτος πρωταγωνίστησε στον Άμλετ στο Μπέρμιγχαμ. «Η μόνη μου εμπειρία με τον Σαίξπηρ ήταν ένας δίστιχος ρόλος σε μια φοιτητική παράσταση του Βασιλιά Ληρ», έγραψε αργότερα, «οπότε ήμουν τόσο έτοιμος για τον Άμλετ όσο ένας ορειβάτης ξυπόλητος στο Έβερεστ».

Έπειτα ο σκηνοθέτης Ρίτσαρντ Λέστερ του έδωσε έναν ανατρεπτικό ρόλο στο Petulia (1968), ως τον βάναυσο και απρόβλεπτο σύζυγο της Τζούλι Κρίστι. Ακολούθησαν ρόλοι στο The Madwoman of Chaillot (1969) δίπλα στην Κάθριν Χέπμπορν και στο Julius Caesar (1970) ως Οκταβιανός Καίσαρας.

Στη δεκαετία του 1970, πρωταγωνίστησε σε διάφορες ιπποτικές περιπέτειες και εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες εποχή όπως οι Τρεις Σωματοφύλακες, Ο Κόμης Μοντεχρήστος και Ο Άνθρωπος με τη Σιδερένια Μάσκα.

Παράλληλα, οι κριτικές για τους σεξπηρικούς του ρόλους ήταν αξιοπρεπείς, ενθαρρύνοντάς τον να συνεχίσει με το κλασικό ρεπερτόριο. Γύρισε και μια τηλεοπτική εκδοχή του Άμλετ και περιόδευσε στις ΗΠΑ με τον Ριχάρδο Β΄ του Σαίξπηρ.

Το 1974 έπαιξε τον Τόμας Μέντιπ στην τηλεοπτική εκδοχή του έργου του Κρίστοφερ Φράι The Lady’s Not for Burning.

Επέστρεψε σε σύγχρονους ρόλους ως διεφθαρμένος κατασκευαστής στο The Towering Inferno (1974), ενώ συνέχισε με τις ταινίες Musketeers.

Αυτοί οι ιστορικοί ρόλοι τον οδήγησαν στο Shogun, μια μίνι σειρά 10 ωρών βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέιμς Κλαβέλ, για έναν Άγγλο ναυαγό που γίνεται σαμουράι. Με κόστος 22 εκατομμύρια δολάρια και 120 εκατομμύρια θεατές, ήταν μία από τις μεγαλύτερες τηλεοπτικές επιτυχίες.

Στη συνέχεια ήρθε η σειρά “Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας”, όπου υποδύθηκε τον Ραλφ ντε Μπρικασάρ, έναν ιερέα διχασμένο ανάμεσα στον όρκο αγαμίας και τον έρωτά του για τη Μέγκι (Ρέιτσελ Γουόρντ). Η επιτυχία ήταν τεράστια και ο Τσάμπερλεν συνέχισε να κυριαρχεί στις μίνι σειρές.

Σταθμός στην καριέρα του αποτέλεσε επίσης ο πρωταγωνιστικός του ρόλος στην σειρά μυστηρίου The Bourne Identity.

Το 2003, στα 70 του, αποκάλυψε δημόσια την ομοφυλοφιλία του στην αυτοβιογραφία Shattered Love. «Φοβόμουν απελπισμένα ότι αν μαθευόταν, η καριέρα μου θα τελείωνε», είπε.

Τα τελευταία χρόνια, βρήκε απελευθερώθηκε δημιουργικά αναλαμβάνοντας μικρότερους αλλά πιο ενδιαφέροντες ρόλους. Το 2014, έλαβε εξαιρετικές κριτικές για την ερμηνεία ενός κυνικού ιερέα στο Sticks and Bones. «Έχω μόνο μιάμιση σκηνή, αλλά τι σκηνή!» δήλωσε.

 

 

1/4/2024   Πέθανε στο Λος Άντζελες σε ηλικία 65 ετών ο διάσημος ηθοποιός του Χόλιγουντ, Βαλ Κίλμερ, που πρωταγωνίστησε ως Τζιμ Μόρισον και Μπάτμαν

Η αιτία ήταν πνευμονία, είπε η κόρη του, Μερσέντες Κίλμερ. Ο Βαλ Κίλμερ είχε διαγνωστεί με καρκίνο του λάρυγγα το 2014, αλλά κατάφερε να αναρρώσει.

Το 2020 δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του με τίτλο I'm Your Huckleberry: A Memoir. Η μάχη που έδινε για την υγεία του καταγράφηκε στο ντοκιμαντέρ του 2021 με τίτλο Val, που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών με την αποδοχή των κριτικών. 

Ο ηθοποιός, που έπαιξε τον Τομ "Iceman" Καζάνσκι στο Top Gun μαζί με τον Τομ Κρουζ, παραδέχτηκε στο παρελθόν ότι δεν ήθελε τον ρόλο, ο οποίος τον έκανε διάσημο.

Αλλά είπε ότι παρακάλεσε να συμμετάσχει στο σίκουελ, Top Gun: Maverick, φτάνοντας ακόμη και να επικοινωνήσει με τους παραγωγούς και να δημιουργήσει "σπαρακτικές σκηνές με τον Iceman". Αυτός θα ήταν ο τελευταίος του ρόλος.

Ο Κίλμερ είχε ένα έντονο ρομαντικό παρελθόν, καθώς είχε σχέσεις με διάσημες γυναίκες όπως η Σίντι Κρόφορντ, η Αντζελίνα Τζολί, η Κάρλι Σάιμον και η Σερ.

Πρωταγωνίστησε στο Willow το 1988 και παντρεύτηκε τη Βρετανίδα συμπρωταγωνίστριά του Τζοάν Γουάλεϊ. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά πριν χωρίσουν το 1996.

Εκτός από τους ρόλους του στο Top Gun, το Batman Forever και το The Doors, πρωταγωνίστησε στο True Romance, το Heat και το Kiss Kiss Bang Bang.

Ήταν ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους ηθοποιούς της δεκαετίας του 1990 και το 1992 ο κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Έμπερτ έγραψε: "αν υπάρχει βραβείο για τον πιο αδικημένο πρωταγωνιστή της γενιάς του, ο Κίλμερ πρέπει να το πάρει".



 

 

11/4/2025 Πέθανε ο Αλμπέρτο Φραντσεσκίνι, συνιδρυτής των Ερυθρών Ταξιαρχιών
Ηταν 77 ετών και είχε γεννηθεί στο Ρέτζιο Εμίλια της βόρειας Ιταλίας.

Το 1974 συνελήφθη από τους καραμπινιέρους σε αγροικία κοντά στο Τορίνο και στην συνέχεια καταδικάσθηκε σε πάνω από 60 χρόνια φυλάκισης για τρομοκρατία και συμμετοχή σε απαγωγή και δολοφονία.

Στην συνέχεια, το 1982 αποκήρυξε την ένοπλη δράση και το 1992 αποφυλακίσθηκε. Εργάσθηκε σε συνεταιρισμό που είχε ως κύριο αντικείμενο την ένταξη μεταναστών και πρώην φυλακισμένων στην αγορά εργασίας. To 2024, είχε πάρει μέρος σε κινητοποίηση στο Μιλάνο, υπέρ του Ρώσου αντιφρονούντα και πολιτικού Αλεξέι Ναβάλνι.

21/4/2025 Την τελευταία του πνοή άφησε  ο πάπας Φραγκίσκος,







 

 

1/5/2025   Φεύγει από τη ζωή σε ηλικία 76 ετών ο εμβληματικός οπαδός της «φούρια ρόχα» και της Βαλένθιας, Μάνουελ Κάσερες Αρτεσέρο (Manolo 'el del Bombo')
Ο «El del Bombo» ταξίδεψε σε πολλά γήπεδα του πλανήτη για χάρη του ομοσπονδιακού συγκροτήματος. Μάλιστα παρευρέθηκε σε δέκα Παγκόσμια Κύπελλα, αρχής γενομένης από εκείνο του 1982. Φορούσε πάντα ένα κόκκινο μπλουζάκι με το Νο. 12 και ένα καπέλο έδινε ρυθμό με το τύμπανο.