ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Και τώρα Κούλη μου???

Κι όπως έλεγαν παλιά: "όταν δεν είσαι στο τραπέζι, είσαι στο μενού" 🙂
Ελπίζω να έχουν γνώση οι φύλακες https://t.co/jibt2mlDjR

— Ας πρόσεχες. (@As_prosexes) March 2, 2025

Όχι,δεν είναι ότι δεν μας αγαπάνε.
Είναι ότι έχουν αντιληφθεί,τι ευθυνόφοβος λαός είμαστε.
Απλά,δεν τους χρησιμεύουμε σε τίποτα. pic.twitter.com/EZqmWPGv6X

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) March 2, 2025

Ποιος λείπει πάλι; pic.twitter.com/xSnqsFTQd2

— Πάνος Συνοδινός (@SinodinosP) March 2, 2025

 Γράφει ο ΑΛΚΗΣ Ο "ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ"

Η «οικογενειακή φωτογραφία» από την προχθεσινή Σύνοδο Κορυφής των Ευρωπαίων για την Ουκρανία.

Δείτε ποια σημαία βρίσκεται στην άκρη αριστερά όπως κοιτάτε τη φώτο και επίσης αναρωτηθείτε πού είναι η δική μας σημαία.

Η εξωτερική μας πολιτική σε σχέση με την Ουκρανία - που πλέον μας καθιστά απόντες από τις εξελίξεις - είναι μια ακόμη απόδειξη του ανερμάτιστου και αποσπασματικού σχεδιασμού που μας χαρακτηρίζει.

Ο γράφων απεχθάνεται τον Πούτιν, τον Τραμπ και ό,τι εκπροσωπούν. 

Ωστόσο είμαι και ρεαλιστής.

Ελλάδα και Ρωσία είχαν μια ιστορική σχέση. Άλλωστε η Ρωσία συνέβαλε στο Ναυαρίνο στην απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους. Και ορθώς τιμήθηκε στην επέτειο των 200 ετών από το 1821 με Αγγλία και Γαλλία.

Η σχέση αυτή πάντα είχε τα πάνω και τα κάτω της. Αλλά ποτέ δεν διεκόπησαν οι δίαυλοι επικοινωνίας. Αν και στον Ψυχρό Πόλεμο ήμασταν σε άλλα στρατόπεδα, ΟΛΟΙ οι Έλληνες πρωθυπουργοί διατήρησαν άριστες σχέσεις με τη Ρωσία. Όταν οι Αμερικανοί και άλλοι Δυτικοί απείχαν από τους Ολυμπιακούς της Μόσχας, εμείς - ορθώς - συμμετείχαμε.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ήταν φυσικό να καταδικαστεί από την Ελλάδα. Λόγω του Κυπριακού, η τήρηση των διεθνώς ισχυόντων συνόρων είναι ιερή για την εξωτερική μας πολιτική.

Ορθώς λοιπόν στηρίξαμε την Ουκρανία. 

Κακώς όμως διαλύσαμε τη σχέση μας με τη Ρωσία.  

Γιατί έπρεπε να απελάσουμε τόσους διπλωμάτες τους από την πρεσβεία στην Αθήνα; 

Γιατί φτάσαμε μέχρι του σημείου να μην καλούμε Ρώσους στις δεξιώσεις για την εθνική μας επέτειο, ενώ, όπως ανέφερα, οι Ρώσοι συνέβαλαν στην ανεξαρτησία μας;  

Αδιανόητες υπερβολές!

Επιλέξαμε να γίνουμε βασιλικότεροι του βασιλέως. Κάναμε ό,τι (πιστεύαμε ότι) θα άρεσε στην τότε αμερικανική ηγεσία.

Και τώρα; 

Τώρα που ο Τραμπ γλείφει τα πόδια του Πούτιν και ταπεινώνει τον Ζελένσκι ποια είναι η θέση μας; 

Τι θεωρούμε ότι πετύχαμε;

Είμαστε απλοί θεατές των κινήσεων των Αμερικανών και απόντες από τις φιλο-ουκρανικές πρωτοβουλίες των Ευρωπαίων.

Ενώ οι Τούρκοι συνομιλούν με όλους και είναι τιμώμενοι προσκεκλημένοι και υψηλοί συνομιλητές Ρώσων, Ουκρανών ΚΑΙ Αμερικανών.
 

Φυσικά σε αυτό συντελεί και μια άλλη δυσάρεστη και ωμή για εμάς αλήθεια: οι Τούρκοι είναι περιφερειακή υπερδύναμη και μέλος των G-20 ενώ εμείς όχι.
 

Αν μπορεί να μας διδάξει κάτι ο Ερντογάν είναι...

 

 πώς καταστρώνεις μια πραγματικά πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.
 

Δεν είναι κακό να διδάσκεσαι ενίοτε από τα επιτεύγματα του αντιπάλου σου.