Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ
Το ριμπράντινγκ δεν περπάτησε, οπότε ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει την περιοδεία μπας και πουλήσει μερικά ακόμα αντίτυπα του βιβλίου «Ιθάκη».
Ειλικρινά, θα ήθελα να ήξερα τι ποσότητα θα πάει για πολτοποίηση.
Αλλά δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία ότι το ριμπράντινγκ δεν περπάτησε. Από μια άποψη, για τον Τσίπρα, καλύτερα. Θα ήταν δύσκολο να μάθει τον καινούργιο του ρόλο. Οπότε επιστρέφει σε αυτά που ξέρει: στην Αριστερά και στην αγραβατοσύνη – στο χύμα. Ο,τι έμαθε στην ΚΝΕ, στις ολομέλειες και στα αχτίφ, στις συναναστροφές του με διάφορους κουκουεδογενείς, στις συζητήσεις με μερικούς φιλοσόφους και στην εμπειρία της διακυβέρνησης.
Με αυτή τη γνώση θα προχωρήσει στο νέο κόμμα που ετοιμάζει.
Θα το κάνει γρήγορα για να προλάβει τις εκλογές, επειδή είναι η δουλειά του, η μόνη δουλειά που ξέρει. Αν δεν βρεθεί στη Βουλή, θα είναι ένας άεργος – και δεν θα είναι το καλό παράδειγμα.
Για να βρεθεί, λοιπόν, ξανά στη Βουλή, και αφού δεν υπάρχει ριμπράντινγκ, οφείλει να πιάσει το νήμα από την αρχή. Τουτέστιν, να επαναλάβει τον εμπρηστικό λόγο, να ανοίξει μέτωπα – και πρωτίστως μέτωπο με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που δεν τον κέρδισε ποτέ σε καμία αναμέτρηση. Και να γυρίσει πίσω, στα χρόνια της δικής του διακυβέρνησης, για να αποδείξει ποιος είναι.
Είναι προφανές, βέβαια, ότι μονίμως θα τον κυνηγάει το πρώτο εξάμηνο του 2015, που άρχισε με ένα υπουργικό συμβούλιο στο οποίο συμμετείχαν Βαρουφάκης, Λαφαζάνης, Μπαλτάς, Κοτζιάς, Νίκος Παππάς, Πάνος Καμμένος και διάφοροι άλλοι και έκλεισε με ένα προβληματικό δημοψήφισμα, που όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό πολλοί το θεώρησαν έναυσμα εξόδου από την Ευρώπη και επιστροφής στη δραχμή, εισόδου δηλαδή στον Τρίτο Κόσμο.
Βεβαίως, είναι περήφανος για το δημοψήφισμα. Λέει μάλιστα ότι χωρίς το δημοψήφισμα η Ελλάδα δεν θα είχε μια συμφωνία με αναδιάρθρωση χρέους και επαρκή χρηματοδότηση.
Σε ποιους τα λέει;
Ο Τσίπρας πήρε την εξουσία λίγους μήνες πριν ολοκληρωθεί το δεύτερο μνημόνιο, που είχε υπογραφεί το 2012 από την κυβέρνηση Παπαδήμου. Και αν κάτι πέτυχε το δεύτερο μνημόνιο, ήταν η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους στην Ιστορία, γνωστή ως PSI.
Αν ο Τσίπρας δεν βιαζόταν να κυβερνήσει και δεν δυναμίτιζε την εκλογή του Σταύρου Δήμα στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, το δεύτερο μνημόνιο θα τελείωνε κανονικά και η Ελλάδα θα συνέχιζε τον δρόμο της – ήδη η οικονομία στα τέλη του 2014 είχε αρχίσει να ανακάμπτει.
Η άχρηστη διαπραγμάτευση του Τσίπρα και το αψυχολόγητο δημοψήφισμα, απλώς έφεραν ακόμα ένα μνημόνιο στο κεφάλι μας, πρόσθεσαν σοβαρά στο χρέος της χώρας και τη βύθισαν για μερικά ακόμα χρόνια στην ύφεση.
Δεν ξέρω πάντως αν όλα αυτά τα ξεχνά ή αν απλώς δεν τα καταλαβαίνει. Τείνω στη δεύτερη ερμηνεία, επειδή τον άκουσα στη συνέντευξή του με τον Νίκο Χατζηνικολάου να περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο κατά τη γνώμη του έκλεισαν οι τράπεζες. Ισχυρίζεται ότι τις τράπεζες του τις έκλεισαν άλλοι.
Ο ίδιος τις έκλεισε. Οι τράπεζες έκλεισαν επειδή ο Τσίπρας προκήρυξε δημοψήφισμα αρνούμενος το πλαίσιο που πρόσφεραν οι δανειστές. Από τη στιγμή που με διάγγελμα εξήγγειλε το δημοψήφισμα, όλοι σπεύσαμε στα μαύρα μεσάνυχτα στις ουρές των ΑΤΜ για να πάρουμε ό,τι ποσό μπορούσαμε, επειδή δεν ήθελε γνώσεις οικονομολόγου για να κατανοήσει κανείς ότι από εκείνη τη στιγμή οι τράπεζες δεν θα είχαν ρευστότητα.
Τη ρευστότητα των τραπεζών στην καταχρεωμένη χώρα την εγγυούνταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Από τη στιγμή που η ΕΚΤ θα σταματούσε να χορηγεί ρευστότητα, αφού η διαπραγμάτευση δεν κατέληξε, ήταν δεδομένο ότι την επομένη θα έτρεχαν οι πάντες στις τράπεζες ζητώντας τις καταθέσεις τους – με πρώτους τους ίδιους τους συριζαίους.
Οσοι στοιχειωδώς καταλάβαιναν, ήξεραν πού πηγαίναμε – και μόνο ο Τσίπρας και το κόμμα του κατάλαβαν τη φάκα όταν θριάμβευσε το «Οχι» τους. Και έσπευσαν την επομένη για την κωλοτούμπα.
Ο Τσίπρας είπε ότι, σαν καλός σκακιστής, έβλεπε μπροστά. Συγγνώμη για την έκφραση, αλλά δεν έβλεπε την τύφλα του. Γι’ αυτό, άλλωστε, η κυβέρνησή του πολιτεύτηκε σαν να βρίσκεται σε παιδική χαρά. Γι’ αυτό, δηλαδή, ο Βαρουφάκης σχεδίαζε ηλεκτρονικό νόμισμα ΙΟU, ο ξάδελφος Τσίπρας έψαχνε πετρέλαιο στο Ιράν με το οποίο μας ένωναν κοινές αξίες, ο Καμμένος ισχυριζόταν ότι ο στρατός θα φτιάχνει φάρμακα και αν διασαλευτεί η τάξη θα την επιβάλει, και ο ίδιος ο Τσίπρας παρακαλούσε τον Πούτιν να μας τυπώσει δραχμές.
Και ύστερα, όταν έγινε η κωλοτούμπα και ο σοφός ελληνικός λαός έδωσε ξανά στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εντολή διακυβέρνησης, ο Τσίπρας βύθισε την οικονομία στη στασιμότητα και ρήμαξε στους φόρους όσους εργάζονταν.
Αυτός τα ξέχασε. Δεν τα ξεχάσαμε εμείς. Δεν είναι διασκεδαστική η μνήμη εκείνης της περιόδου.
Ο Τσίπρας δεν έχει καταλάβει (ή κάνει ότι δεν έχει καταλάβει) ότι …
λίγο έλειψε να γίνει το μοιραίο πρόσωπο μιας εθνικής καταστροφής.
Ηταν τυχερός. Αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι η καλή του τύχη θα τον ακολουθούσε για πάντα. Φρόντισε και ο ίδιος να την εξανεμίσει με τις πράξεις του. Ετσι, η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ είναι δικό του έργο.
Η επιστροφή του είναι μια από τις επακόλουθες πράξεις εκείνης της διάλυσης. Θα είναι διεκδικητής ψήφων διαμαρτυρίας μαζί με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Φάμελλο, τον Βαρουφάκη, ίσως τον Κασσελάκη, τη Νέα Αριστερά – και αν συνεχίσει το ΠΑΣΟΚ ως συνιστώσα της Αριστεράς, και με τον Νίκο Ανδρουλάκη. Και θα κονταροχτυπιέται με τον Βελόπουλο και την Καρυστιανού ποιος θα είναι ο πιο ευρηματικός κήρυκας του αντιμητσοτακισμού.
Μακάρι να πείσει πολλούς και να μπει στη Βουλή. Προσωπικά το εύχομαι. Δεν ξεχνώ άλλωστε ότι για χρόνια ήταν ο ευεργέτης του δημοσιογράφου που γράφει πολιτικά άρθρα. Εκανε τη ζωή μας ευκολότερη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου