"Το κράτος σκοτώνει",γράφετε.
— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) March 1, 2025
Ερωτήματα:
Ποιος παραβιάζει STOP κ κόκκινα φανάρια;
Ποιος κάνει επικίνδυνες προσπεράσεις;
Ποιοι οδηγεί μεθυσμένος;
Ποιος χτυπάει πεζό κ τον εγκαταλείπει;
Το κράτος;
Το κράτος είναι ο καθρέφτης μας.
Αν θέλετε να αλλάξει,αλλάξτε πρώτα εσείς.
Μπορεί να μην έχουν τρένα,
— Πάνος Συνοδινός (@SinodinosP) March 1, 2025
αλλά έχουμε ζάμπλουτες οικογένειες ΟΣΕτζηδων
που με ένα πτυχίο δημοτικού κατάφεραν να σπουδάσουν 2 και 3 παιδιά στην Αμερική και να τους εξασφαλίσουν 7-8 ενοίκια
αλλά ρίχνουν και τα χρήματα τους στην αγορά και την κινούν
άρα να μην τους πειράξουμε😘
Γράφει ο Θεόδωρος Παντούλας
Η πολιτική, για να μην εκτραπεί του προορισμού της, θέλει εκτός από όραμα, ευρύτητα γνώσεων, επιτελικά χαρίσματα και γερό στομάχι. Δεν διαθέτω τίποτε από αυτά κι όσες φορές ανακατώθηκα με τις σκοτούρες της περδικλώθηκα κι έφαγα τα μούτρα μου.
Η ακαταλληλότητα της στόφας μου όμως δεν σημαίνει επ’ ουδενί πως πιστεύω ότι υπάρχει πέραν της πολιτικής τρόπος άλλος για να φέρουμε βόλτα τους πολλούς και ποικίλους ταλανισμούς των βιοτών μας.
Καταλαβαίνω πολύ καλά ότι κάθε υπέρ της πολιτικής συνηγορία γεννά εύλογες επιφυλάξεις και δημιουργεί –στην καλύτερη των περιπτώσεων– δύσκαμπτες υποψίες. Λογικό μου φαίνεται. Οποιος κάηκε στον χυλό της Μεταπολίτευσης φυσάει και τη γιαούρτη της Μεταδημοκρατίας.
Κι εμείς καμένοι από χέρι είμαστε, αλλά εδώ δεν αναφέρομαι στον θίασο της άτολμης διαχείρισης που παριστάνει την πολιτική.
Δεν μιλώ για τακτοποιήσεις ημετέρων, για διευθέτηση μικρών ή μεγάλων συμφερόντων από ανθρώπους που η μόνη τους σκευή είναι η ευδόκιμη προϋπηρεσία τους στην κομματική καμαρίλα. Δεν αναφέρομαι ούτε σε φωτογενείς δημοκόπους ούτε σε παραπολιτικές παλλακίδες. Οικεία –αλίμονο– είναι βεβαίως όλα αυτά τα κακά της εμπράγματης ιταμότητας, αλλά δεν αναφέρομαι σε αυτά. Αν έχει κάποιο νόημα η υπόμνησή τους δεν είναι γιατί μου αρέσει να γίνομαι δυσάρεστος, αλλά για να μη θεωρήσουμε στο τέλος-τέλος τα εγκαύματά μας σαν ενδείξεις υγείας.
Διότι αυτό συμβαίνει: των οικιών ημών εμπιμπραμένων, ημείς άδομεν! Και μαλθακοθυμοσοφούμε: «ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε»! Και μπουκωμένοι τον αγλέουρα πανηγυρίζουμε επειδή μας δεξιώνονται με συφερτικά επιτόκια οι αγορές εμπεδώνοντας την ειλωτεία μας!
Αυτές οι σολομωνικές όμως είναι δουλειά παραπειστικών πραματευτάδων (νεοελληνιστί: ντίλερ) κι όχι στιβαρών πολιτικών. Και, μην προς κακοφανισμό μας, αυτό είναι που μας συγκροτεί πλέον: οι μεσιτείες. Αυτές είναι το αιτούμενο του κοινού μας βίου: οι απερίσταλτες δυνατότητες αγοραπωλησιών!
«Τι δίνω, τι μου δίνουν, και περισσεύει το άδικο» πάει η δουλειά.
Αλλά έργο της πραγματικής πολιτικής δεν είναι να κάνει πλάτες σε καμιά αδικοπραγία.
Εργο της πραγματικής πολιτικής δεν είναι η διευκόλυνση των πωλητών αλλά η διακονία των πολιτών. Η Πολιτική προϋποθέτει αφιλόκερδη και εργώδη υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος.
Ξέρω, αυτά σας τα είπαν κι άλλοι και τα ακούτε κάπως βερεσέ.
Εντούτοις, το πρόβλημα –κατά την επισφαλή κρίση μου– δεν είναι ότι όλα αυτά είναι τζαμπατζήδικες παρόλες, αλλά το ότι όλα αυτά τα εκδεχόμαστε ως τέτοια. Το πρόβλημα είναι ότι ξενίζουν – ότι μας φαίνονται ξένα. Βρίσκονται, δηλαδή, εκτός των απαιτήσεων και των προσδοκιών μας. Φιλιώσαμε, δηλαδή και με το λίγο και με τους λίγους που διαφεντεύουν ερήμην των πολλών.
Η εκλογική αποχή (των αποκαρδιωμένων κι όχι των βλαμμένων) θα μπορούσε να είναι ένα πρώτο παρήγορο βήμα συνειδητοποίησης του ξεστρατίσματός μας. Μόνο που αυτή η συνειδητοποίηση, το μέγα χάσμα μεταξύ του κοινωνικού σώματος και των πολιτικών, δεν είναι χειρονομία ευθύνης. Είναι συμπερασμός κοινής λογικής που θωπεύει το κενό μεταξύ της στερημένης απ’ όσα τη συνέχουν κοινωνίας και της αποστεωμένης κοινωνικότητας που δεν έχει να κρατηθεί από έναν κοινό τόπο, από έναν τόπο που θα αντλεί νόημα από μια ζείδωρη παράδοση και μια συγκεκριμένη ιστορική διαδρομή.
Και εδώ είναι που ως Ελληνες –έστω σε κατάπτωση, πάντως Ελληνες– πλεονεκτούμε. Ο «ιδιώτης» δεν είναι ένας φιλήσυχος αργόσχολος αλλά ένα περίτριμμα. Με άλλα λόγια ο τρόπος των Ελλήνων είναι στις παρατημένες αποσκευές μας. Που είναι δικές μας όχι ως σφετερισμός, αλλά ως ακριβή κληρονομιά που, αν δεν την αποποιηθούμε, το κενό μεταξύ πολιτικής και πολιτών θα πληρωθεί.
Πώς;
Μα με …
την από μέρους μας ανάληψη ευθυνών «για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι». Και η ανάληψη αυτή θα προκύψει ως ανάκτηση των στοιχείων που αναγνωρίζουν την πολιτική όχι σαν μια ανίερη δραστηριότητα, αλλά ως ιερό υπούργημα μιας Κοινότητος.
Και σε αυτή την κατεύθυνση το επόμενο βήμα θαρρώ πως είναι να αντιληφθούμε κάτι περισσότερο από το παγκοίνως αποδεκτό (και εν πολλοίς βολικό) ότι «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Να καταλάβουμε ότι καμιά κεφαλή δεν είναι ασώματος.
Ισως τότε τολμήσουμε ένα υγιές ξεκόρμισμα. Κι από πελατάκια πατρωνίας γίνουμε μέτοχοι πόλεως.
Ισως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου