"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ως πότε παλληκάρια;

 

Γράφει ο Γιάννης Πανούσης

Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη με την κυβένηση - τσιρκο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων εθνικών μας σουργελαράδων

 

Σήμερα είπα να ξαναπιάσω τον καθρέφτη μου,

που’χε κάμποσο καιρό να με δει,

να τον ρωτήσω σήμερα πως με θωρεί

Νίκος Παυλίδης, Ο παλιός καθρέφτης

 

ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ 'ξυλολιό-θηκε' και δεν 'οξειδώθηκε' στη νοτιά των [συνετών] ανθρώπων’.

ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ 'συνωμότησε' με βάση σκιές και πέταξε στα σκουπίδια τον ορθολογισμό του αττικού φωτός.

ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ 'τυφλώθηκε' από το μίσος[;], το θυμό[;], τη δικαιολογημένη αγανάκτηση κατά των κυβερνητικών χειρισμών και αμφισβήτησε συνολικά τη Δικαιοσύνη για να τιμωρήσει το κράτος δικαίου [sic].

ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ 'προσκύνησε' μανιέρες ναρκισσιστικής απώλειας και τραγούδησε επαναστατικά άσματα σε θεατρίνους της πλατείας.

Η ΜΙΣΗ ΕΛΛΑΔΑ 'ξύπνησε' από το λήθαργο και τα αραμαϊκά μάγια και αντίκρυσε στον καθρέφτη το σπασμένο είδωλο της διάψευσης.

Η ΜΙΣΗ ΕΛΛΑΔΑ καταγγέλει την 'άλλη μισή' ότι συνέπραξε στην εξαπάτηση, μετρώντας στα δάχτυλα του ενός χεριού τους τότε διαφοροποιηθέντες [και λοιδωρηθέντες].

Η ΜΙΣΗ ΕΛΛΑΔΑ καταγγέλει τα κόμματα για ψηφοθηρία σε θολά νερά, ενώ ως γνωστόν και 'η άλλη μισή' έκανε το ίδιο.

Η ΜΙΣΗ ΕΛΛΑΔΑ ρωτάει τους υπόλοιπους γιατί το σχέδιο ανατροπής του συστήματος απέτυχε;

 

ΠΟΤΕ ΟΙ ΑΦΕΛΕΙΣ[;] ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ θα πάψουν να πέφτουν στις λακκούβες του λα’ι’κισμού,της θρησκοληψίας ,των fake news, της ψευδαίσθησης;

ΠΟΤΕ ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ [ΚΑΙ ΤΑ ΜΜΕ] θα πάψουν να προβάλλουν ό,τι, όποιον/όποιαν θέλει ο όχλος, ενώ γνωρίζουν καλά το βάθος του Τίποτα;

ΠΟΤΕ ΟΙ ΥΠΟΓΕΙΟΙ ΣΠΟΝΣΟΡΕΣ ['εντός/εκτός' και' επί τα εξουσιαστικά αυτά'] θα πάψουν να ποδηγετούν και να παρασύρουν την κοινή γνώμη προς τα πουλέν τους;

ΠΟΤΕ ΟΙ ΕΣΑΕΙ ΠΟΛΙΤΕΥΤΑΔΕΣ, οι απορριφθέντες από τα άλλα κόμματα, θα πάψουν ν’ανα-καλύπτουν 'σωτήρες μιάς χρήσης' για να τους πλασάρουν ως τη μόνη λύση [για τον εαυτό τους]

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΗ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗ ΜΙΣΗ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ μιάς τρελλής ιστορίας δρόμος, με πολλά θεσμικά ζητήματα, πολιτικές ευθύνες και κοινωνικά ερωτήματα, αλλά με κύριο οδικό άξονα το αναλλοίωτο DNA του διχασμού και της εχθροπάθειας, που μας χαρακτηρίζει εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια.

Δεν μας χρειάζεται συνταγματολόγος, πολιτικός, κοινωνιολόγος, ψυχολόγος.

Ένας γενετιστής μας χρειάζεται για να τροποποιήσει τον κώδικα/την κλίμακα του DNA, που επηρεάζει τον πολιτισμικοκοινωνικό μας ανορθολογισμό και μας οδηγεί σε τεθλασμένη ανά-γνωση της πραγματικότητας.

Μόνον τότε θα γεννηθεί μία ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ

Μέχρι τότε…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η σωτηρία της Greece-λανδίας

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Δεν ζούμε το τέλος της Ιστορίας αλλά μάλλον την αιματηρή της γελοιοποίηση. Από δω και πέρα (και δεν ξέρουμε για πόσο) θα πεθαίνει κόσμος για φαιδρούς λόγους που άλλοι θα τους θεωρούν ιερούς και για αδιανόητες αιτίες που άλλοι θα τις θεωρούν λογικότατες. Και πλέον δεν θα ξέρει κανείς να ιεραρχήσει τους συσχετισμούς και την αναλογική σχέση των πραγμάτων ενώ η τρέλα θα λάβει το μέγεθος της Γροιλανδίας. Αρκεί να μείνει η Greece-λανδία απέξω, έστω κατ’ εξαίρεση.

Ακόμα και η διπλωματία θα πρέπει να έχει τρελαθεί και να μην ξέρουμε πια με ποιον πρέπει να είμαστε και με ποιον όχι και μέχρι πότε θα παριστάνουμε τον σύμμαχο του ενός ή του άλλου – αν και η τρέλα (που πάντα προϋπήρχε σε χαμηλή φωτιά) δεν άρχισε με τον Τραμπ, αλλά με τον Πούτιν. Που αρχικά πήγε να μας πείσει πως δεν εισβάλλει στην Ουκρανία, μετά ότι δεν θα κάνει πόλεμο αλλά μια απλή επιχείρηση υποστηρίζοντας πως οι Ουκρανοί είναι ζόμπι, ναζί του 1941 και ο Ζελένσκι μετεμψύχωση του Γκουντέριαν.

Απ’ την άλλη, κατά Τσίπρα, δεν φταίνε οι Ρώσοι αλλά εμείς που μας έχει πιάσει «αντιρωσική υστερία». Κατά το, δεν φταίει η ισλαμική τρομοκρατία, αλλά εμείς που πάσχουμε από ισλαμοφοβία. Δεν φταίει ο ξένος που εισβάλλει παράνομα στο σπίτι σου αλλά εσύ που πάσχεις από ξενοφοβία. Κι ούτε ο βιαστής ευθύνεται αλλά η γυναίκα που υποφέρει από βιαστο-φοβία.

Ολο το κόλπο είναι να μεταφέρεις την ενοχή από τον θύτη στο θύμα, το οποίο οφείλει να υφίσταται τα δεινά χωρίς διαμαρτυρία και φόβο. Κι αν βάλεις το συνθετικό «-φοβικός» στον εκάστοτε πάσχοντα, τότε αναποδογυρίζονται τα πάντα.

Ισλαμο-φοβικός. Ξενο-φοβικός κ.λπ. – δηλαδή ευθύνεται όποιος την πληρώνει, αυτό είναι το συμπέρασμα. Πρέπει να κάθεσαι αδιαμαρτύρητα να σε ληστεύουν αλλιώς είσαι ληστο-φοβικός. Που σημαίνει ότι πάντα φταις κι από πάνω, σε κάθε περίπτωση.

Παντού παράνοια – εδώ, στην παρουσίαση του βιβλίου του Τσίπρα κάποιοι φώναζαν… «να τος, να τος, ο πρωθυπουργός». Το επιπλέον δηλαδή είναι πως έχουμε γεμίσει πρωθυπουργούς, υπάρχει συνωστισμός πρωθυπουργών, κάτι που πρέπει κάπως να αντιμετωπίσουμε. Διότι είναι και ο Κασσελάκης που θα γίνει κι αυτός πρωθυπουργός, είναι και ο Λαφαζάνης. Τώρα πάλι είναι και ο Τσίπρας, αν δεν γίνει πρωθυπουργός η Καρυστιανού, κι εφόσον, βέβαια, προλάβει τη θεία μου την κουφή που κι αυτή διεκδικεί με αξιώσεις την ίδια θέση.

Η γελοιοποίηση της Ιστορίας. Διότι λέμε, μεν, για τον Τραμπ, αλλά εμείς έχουμε προηγηθεί κατά πολύ και συνεχίζουμε ενδοξότεροι του αμερικανού προέδρου – σκέψου δηλαδή, τι έχει προηγηθεί και το ότι κάποιοι θέλουνε συμμάχους τους πιο λούζερ του κόσμου να μας βοηθήσουνε αν χρειαστεί με την Τουρκία.

Θέλουνε συμμάχους τους Παλαιστίνιους που δεν μπορούν να προασπίσουν ούτε καν τον ίδιο τους τον πισινό.

Θέλουνε τη Χεζμπολάχ  και τους αγιατολάδες που δεν μπορούν να υπερασπίσουν ούτε καν τις μπούργκες τους.

Αυτοί οι γενναίοι θα μας βοηθήσουνε σε έναν πόλεμο με τους γείτονες. Είναι μια πολιτισμένη επιλογή – διότι τι να μας πει η βάρβαρη, θεοκρατική Βιέννη μπροστά στην εκλεπτυσμένη, ουμανιστική Τεχεράνη;

Γελοιοποίηση της Ιστορίας. Μάθαν πως πλενόμαστε πλακώσαν κι οι αθίγγανοι.  Ξεχάστε, πια, ό,τι ξέρατε, μιας και από εδώ και πέρα συναξάρεται όλη η προηγούμενη πολιτική παράνοια συν την καινούργια, την καινοφανή, που δεν έχει πλέον όρια και κανόνες – μα μήπως υπάρχει κάτι λογικό στην καθημερινή κοινωνία;

Οταν ο άλλος, άγνωστος, τηλεφωνεί και λέει στην κυρία ότι είναι του ΔΕΔΗΕ και υπάρχει διαρροή αερίου και βάλε τα χρυσαφικά σου σε μια κατσαρόλα και βγάλτα στην αυλή να τα σώσεις κι εκείνη τα βγάζει, ε, τότε, υπάρχει σωτηρία;

Ναι, υπάρχει, αν ψηφίσεις Καρυστιανού. Τότε θα σωθούμε όλοι – θα απαγορευτούν μεν οι αμβλώσεις αλλά θα επαινείται η αμβλύνοια.

Βέβαια υπάρχει και ο Λαφαζάνης που θα κατεβεί στις εκλογές και είναι άλλη μια σοβαρή εκδοχή σωτηρίας της Greece-λανδίας. Μην τον ξεχνούμε. Διότι είναι και ο μόνος που θα επιστρατεύσει τη Ζαχάροβα, αν αίφνης ο Τραμπ δείξει ότι άρχισε να χαλβαδιάζει και τη Μύκονο. (Την Ιθάκη την άφησε στον Τσίπρα).

Και υπάρχουνε κι άλλοι υποψήφιοι στο salting που κυκλοφορούν ανάμεσά μας και ακόμα δεν το έχουνε δείξει – κάτι που θα φανεί, πλησιάζοντας οι εκλογές. Θα έχουμε γερό κάστινγκ.

Δηλαδή, από κβαντική θεραπεία μέσα πάμε καλά κι έξω ακόμα καλύτερα. Για ποια πολιτική μιλάμε, πια, με τόσο κυρίαρχο τον ανορθολογισμό, με αγιατολάδες, ρωσοψέκ, τρακτερόφρονες και κλαρινοφραπέδες – ποιος θεωρητικός μπορεί να βγάλει άκρη και να διατυπώσει πολιτικές θεωρίες για κοινωνίες όπου…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κρίμα το rebranding σύντροφε Καραμήτρο

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο, κατά την κρίση μου, από την πρόσφατη δημοσκόπηση της Interview είναι η διαπίστωση ότι υπερδιπλάσιο είναι το ποσοστό εκείνων που θεωρούν ότι η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να νικήσει στις εκλογές τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έναντι των άλλων που επιλέγουν τον Αλέξη Καραμήτρο.

Συγκεκριμένα το 34% επιλέγει την κ. Καρυστιανού και μόλις το 13% τον Αλέξη. Χρειάζεται, λοιπόν, ισχυρότερη απόδειξη της αποτυχίας του περίφημου «rebranding»;

Τόση φασαρία για το τίποτα;

Αν εξαιρέσουμε, βέβαια, τη στήριξη του κ. Σαουλίδη, που δεν της λες τίποτα σε καμία περίπτωση… Πάντως, τα αποτελέσματα του εγχειρήματος είναι πενιχρά. Φυσικά, αφού το προϊόν είναι το ίδιο. Μεταξύ μας, αρχίζω να αναρωτιέμαι κι εγώ μήπως θα πρέπει να επαναφέρω σε χρήση το παλιό του επίθετο, αφού το «rebranding» ήταν νούλα…

Το άλλο από την ίδια δημοσκόπηση, που τράβηξε την προσοχή μου, είναι οι κρίσεις για την καταλληλόλητα (αν είναι αυτή η σωστή λέξη) της κ. Καρυστιανού.

Το 70% την απορρίπτει, αφού κρίνει ότι είναι λίγο ή καθόλου έτοιμη για την πολιτική, ενώ το 27% την καλωσορίζει, καθώς τη βρίσκει πολύ ή αρκετά έτοιμη.

Επειδή το ποσοστό των ικανοποιημένων σχεδόν συμπίπτει με το καταγεγραμμένο σε παλαιότερες μετρήσεις ποσοστό εκείνων που πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν, θα είχε ενδιαφέρον να ερευνηθεί ο…

 

(Παλαιο)ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ολα για το Ιnstagram

 

Γράφει ο ΣΤΕΝΤΩΡ 

Κάποιοι νομίζουν ότι είναι θέμα ταμπεραμέντου. Νομίζουν ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου θυμώνει «κανονικά». Οτι δεν μπορεί να ελέγξει τα συναισθήματά της και γι’ αυτό προκαλεί στην ολομέλεια και στις επιτροπές επεισόδια – σαν αυτό που προκάλεσε την Τρίτη (πάλι) στην επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ομως, μια ματιά στο Ιnstagram της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας αποκαλύπτει τις αληθινές της σκηνοθετικές δεξιότητες: ο θυμός και ο οχετός που τον συνοδεύει δεν είναι αποτέλεσμα βρασμού. Είναι παραγωγή θεάματος.

Η Κωνσταντοπούλου είναι εμπρηστική («συμπλεγματικά υποκείμενα» αποκάλεσε τους βουλευτές της πλειοψηφίας) για να παραγάγει «περιεχόμενο» για τα κοινωνικά δίκτυα, όπου τα βιντεάκια με τις τοξικές της ατάκες έχουν ζήτηση.

Δεν είναι, λοιπόν, θέμα «χαρακτήρα». Είναι μια…

 

(Παλαιο)ΠΑΣΟΚικά ΝΕΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Άγγελος θανάτου

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η θεωρία που λέει ότι, ως ένα σημείο τουλάχιστον, οι δονήσεις που προκαλεί ο Τραμπ στο διεθνές σύστημα έχουν και ορισμένες θετικές συνέπειες, δεν είναι τελείως στον αέρα.

Το λέω επειδή διαβάζω ότι επί τέσσερις ημέρες διεξαγόταν κάπου στην Αθήνα το συνέδριο της «Νέας Αριστεράς». Ηταν μάλιστα κρίσιμο για το μέλλον του κόμματος, διαβάζω, καθώς ο σκοπός του ήταν να απαντήσει στο υπαρξιακό δίλημμα «με τους άλλους ή μόνοι μας».

Η περιγραφή ήταν ως συνήθως υπερβολική, διότι το μέλλον της Ν.ΑΡ. είναι τόσο βέβαιο και αναπόφευκτο όσο και η βαρύτητα.

Εξάλλου, ποια μπορεί να είναι η κρισιμότητα, από την ώρα που κατέληξαν σε συμβιβασμό των δύο αντίθετων προτάσεων;

Κοινώς, άλλη μία σούπα.

Αλλού είναι όμως το σημαντικό από την υπόθεση αυτή, που αφορά μόνο μια συγκεκριμένη παρέα στους κύκλους της Αριστεράς.

Από το συνέδριο προκύπτει μία ακόμη δυσοίωνη ένδειξη για το εγχείρημα του Αλέξη Καραμήτρου, κατά τη γνώμη μου, η σοβαρότερη: Ο Νίκος Μπίστης, διαβάζω, πήρε θέση με την ομιλία του στο συνέδριο υπέρ του Καραμήτρου – τον οποίο, για λόγους που δεν γνωρίζω, ο κ. Μπίστης εξακολουθεί να αποκαλεί με το παλιό του όνομα. «Ρόλο καταλύτη στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο», είπε, «εκ των πραγμάτων μπορεί να διαδραματίσει μόνο ο Αλέξης Τσίπρας με ό,τι σχήμα διαμορφώσει».

Χρειάζεται κάτι περισσότερο;

Ο Νίκος Μπίστης είναι, κατά κάποιο τρόπο, ο άγγελος του θανάτου για κάθε πολιτική προσπάθεια. Είναι εμπειρικά αποδεδειγμένο ότι, όπου μετακομίζει, έπειτα από λίγο το κατάστημα κατεβάζει ρολά.

 Οχι ότι περιμέναμε τον κ. Μπίστη για να αντιληφθούμε ότι δεν τραβάει η επιστροφή Καραμήτρου, όμως…

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τι σκέφτεται ο Δούκας των Αθηνών;

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Μην μπερδεύεστε με τον Χάρη Δούκα.

Δεν είναι τόσο φιλοσυριζαίος όσο νομίζετε. Ούτε έχει καμιά πρεμούρα να ξανακάνει τον Τσίπρα νοματαίο.

Απλώς έχει και κείνος τα ζόρια του, κι ας κατέχει έναν από τους πιο περίοπτους θρόνους του πολιτικού μας σκηνικού. Ο Χάρης, όσο τον έχω ψυχολογήσει κι από τις πληροφορίες που έχω συλλέξει, δεν συνειδητοποίησε ποτέ ότι κατέλαβε αυτό τον περιλάλητο θώκο, για τον οποίον άλλοι θα έδιναν και την ψυχή τους. Αυτό που όλοι μας λέμε «βγήκε δήμαρχος από σπόντα», ο Χάρης το επαναλαμβάνει διαρκώς μέσα του, σε βαθμό που το μετατρέπει σε προσωπικό του οδόφραγμα, όσον αφορά τον μεγαλύτερο και σπουδαιότερο δήμο της χώρας.

Αυτό που ο δήμαρχος σιγοψιθυρίζει κάθε μέρα στον εαυτό του, θα μπορούσε να έχει δύο αναγνώσεις γα το αυτί του.

Η μία είναι «βγήκα από σπόντα, αλλά τώρα που τρούπωσα εγώ κάνω παιχνίδι, εγώ διαμορφώνω τους όρους».

Η άλλη είναι «βγήκα από σπόντα, αλλά δυο φορές σπόντα δεν υπάρχει, άρα δεν πρόκειται να ξαναεκλεγώ».

Ο Χάρης Δούκας, από την πρώτη μέρα της εκλογής του υιοθέτησε την δεύτερη. Πίστεψε ευθύς εξ αρχής και συνεχίζει να πιστεύει ότι το θαύμα που έζησε στις 15 Οκτωβρίου του 2023, δεν πρόκειται να το ξαναζήσει. Αλλού ίσως, αλλά στον δήμο τα Αθήνας όχι.

Κάποιοι θα πουν ότι το συμπέρασμα αυτό δείχνει ρεαλισμό, άλλοι ότι είναι καθαρή ηττοπάθεια. Μόνο που δεν έχει σημασία οι λένε οι άλλοι, αλλά τι έχει αποφασίσει ο Χάρης για τον εαυτό του. Το έδειξε εξάλλου ολοφάνερα, όταν λίγους μήνες μετά την απρόσμενη νίκη του, όρμησε να πάρει και την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Η σύγκριση των δύο θέσεων ήταν εντελώς άνιση, αλλά εκείνος προτίμησε να χρησιμοποιήσει τον ισχυρότερο και σπουδαιότερο θώκο, ως σκαλοπάτι για να κατακτήσει τον μικρότερο και σαφώς πιο ασήμαντο. Αλλόκοτη απόφαση, που δεν του βγήκε κιόλας. Ο Ανδρουλάκης απέδειξε ότι μπορεί να μην ξέρει πώς να κερδίσει μια χώρα, ξέρει όμως πώς να ελέγχει ένα μικρομεσαίο κόμμα, ακόμα και απέναντι σ’ έναν πρόσφατο θριαμβευτή του μεγαλύτερου δήμου της Ελλάδας.

Η αποτυχία αυτή δεν αποθάρρυνε τον Χάρη.

Συνέχισε να πιστεύει ότι παραμένει γι αυτόν ευκολότερο να πάρει τελικά το ΠΑΣΟΚ, παρά να ξανακερδίσει τον δήμο Αθηναίων. Ενδεχομένως να έχει κάνει (ή να του έχουν υποδορίως υποβάλει) μια ανάλυση που λέει ότι η Αθήνα είναι ένας καθαρόαιμος δεξιός δήμος, που με μια «λογική» Νεοδημοκρατική υποψηφιότητα θα ξαναπεράσει εκεί που ανήκει, στην κυβερνητική παράταξη. Μάλλον αυτό πιστεύει ο Δούκας και με βάση αυτή την πεποίθηση πορεύεται. Οπότε τι κοιτάζει;

Μα το ημερολόγιο. Ξέρει ότι οι βουλευτικές εκλογές θα γίνουν το πολύ την άνοιξη του 2027, ενώ οι δημοτικές το φθινόπωρο του 2028. Άρα έχει ένα χρόνο και κάτι περιθώριο.

Στις εθνικές εκλογές, θεωρεί δεδομένη την αποτυχία Ανδρουλάκη, εφόσον ο διατυπωμένος στόχος του νυν αρχηγού είναι η πρωτιά του ΠΑΣΟΚ. Άρα την επομένη των βουλευτικών εκλογών, είτε ο Ανδρουλάκης θα παραιτηθεί από μόνος του, είτε ο δήμαρχος θα ζητήσει επιτακτικά την απομάκρυνση του και την αντικατάσταση του με συνοπτικές διαδικασίες.

Ο Δούκας, λοιπόν, πιστεύει ότι αμέσως μετά την εθνική κάλπη θα πάρει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, θα πορευτεί για ένα χρόνο ως πολιτικός αρχηγός και δήμαρχος μαζί, ενώ στις δημοτικές εκλογές θα ορίσει άλλον υποψήφιο του Κινήματος για την Αθήνα.

Εξ ου και ο Δούκας σήμερα καταθέτει πλατφόρμα διαρκούς και κάθετης ρήξης με τον Ανδρουλάκη, επενδυμένη με δήθεν βαριά αντιδεξιά χαρακτηριστικά.

Αφενός για να έχει να καταλογίσει στον Ανδρουλάκη την αποτυχία επειδή δεν ακολούθησε την γραμμή του, αλλά και για να έχει κάτι να αντιπαραθέσει απέναντι στην «μαλθακή» πολιτική του ώριμου φρούτου που ακολουθεί ο Γερουλάνος.

Θα πείτε βέβαια ότι αυτό το σενάριο του δημάρχου «μπάζει» από δέκα μεριές. Για παράδειγμα, θα παραιτηθεί ο Ανδρουλάκης αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία της ΝΔ στην πρώτη κάλπη (που είναι το πιθανότερο…) ακόμα κι αν το ΠΑΣΟΚ πέσει χαμηλά; Ή θα κάνει σκληρό παιχνίδι στις διερευνητικές και θα παραμείνει αρχηγός στην επαναληπτική κάλπη, ελπίζοντας σε ανατροπή;

Κι αν πάμε σε δυο ή τρεις αναμετρήσεις; Προλαβαίνει ο Δούκας ή τελικά θα χάσει και τις δυο κρίσιμες ημερομηνίες;

Και ο Γερουλάνος τι θα κάνει;

Οι δε ψηφοφόροι της Διαμαντοπούλου, με ποιον θα πάνε;

Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει σ’ αυτά τα ερωτήματα. Στην πολιτική, ως γνωστόν…

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Tο μεροκάματο της πολιτικής

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Από τον Κώστα Μπακογιάννη δεν περίμενα ποτέ τέτοια αναλγησία! Με απογοήτευσε οικτρά…

Μιλώντας στο δημοτικό συμβούλιο, χθες, ο κ. Μπακογιάννης κατηγόρησε τον δήμαρχο Χάρη Δούκα ότι «δεν παίρνει καθόλου σοβαρά την Αθήνα» και ότι οι προτάσεις που παρουσιάζει διακρίνονται για την προχειρότητα και την επιπολαιότητά τους.

Σε γενικές γραμμές, ο τέως δήμαρχος έχει δίκιο και η κριτική που ασκεί στον διάδοχό του είναι εύστοχη. Του διαφεύγει όμως κάτι ουσιώδες, ότι ο καημένος ο Χάρης δεν έχει την πολυτέλεια της μιας δουλειάς στην πολιτική, όπως ο κ. Μπακογιάννης. Ο Χάρης τρέχει όλη μέρα σαν τον Βέγγο για το μεροκάματο της πολιτικής. Γι’ αυτό και είναι υποχρεωμένος να έχει δύο δουλειές και του δημάρχου, αλλά και του παράγοντα και επίδοξου προέδρου στο ΠΑΣΟΚ. Για καβάτζα, δε, έχει και μια τρίτη, εκείνη του καθηγητή στο ΕΜΠ, για την περίπτωση που οι άλλες δύο ναυαγήσουν. Ενδεχομένως, στις ελεύθερες ώρες του, αν έχει, να δουλεύει incognito και ντιλίβερι. Δεν ξέρω, αλλά έτσι προκομμένο και φιλόπονο όπως τον βλέπω δεν θα το απέκλεια.

Θα περίμενα, λοιπόν, από τον κ. Μπακογιάννη να είχε λάβει υπ’ όψιν, στην κατά άλλα εύστοχη κριτική του, τον αγώνα του Χάρη για το μεροκάματο της πολιτικής.

Οχι να μετριάσει την κριτική του, δεν ζητώ κάτι τέτοιο· θα μπορούσε, όμως, να θέσει ευθέως το ζήτημα ότι, με δύο δουλειές, ο σημερινός δήμαρχος δεν μπορεί να ανταποκριθεί επαρκώς και, επομένως, πρέπει να διαλέξει τη μία από τις δύο.

Ξέρω, όμως, γιατί δεν το κάνει ο κ. Μπακογιάννης. Καταλαβαίνω την πονηριά του. Εχει επίγνωση, προφανώς, ότι…

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο αδιέξοδος δρόμος του ΠΑΣΟΚ προς τις «προοδευτικές δυνάμεις»

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Ο Χρήστος Κακλαμάνης, υψηλότατο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και υιός του αειθαλούς και συμπαθούς Απόστολου, καλείται από τηλεοπτική εκπομπή να προσδιορίσει ποιες είναι οι προοδευτικές δυνάμεις στις οποίες απευθύνεται το ΠΑΣΟΚ.

Το στέλεχος δυσκολεύτηκε να κατονομάσει τα κόμματα της «προοδευτικής διακυβέρνησης» και κατέφυγε σε εξυπνακισμούς: «Εάν έρθει ο Κυριάκος Βελόπουλος και πει ότι συμφωνεί με αυτά που λέει το ΠΑΣΟΚ, θα τον δεχτούμε και αυτόν».

Ο φέρελπις υιός του Μιχάλη Καρχιμάκη (γιατί στο ΠΑΣΟΚ… αποκηρύσσουν τα πολιτικά τζάκια), και πάντως με καλές σπουδές και αυτός, διακηρύσσει στην ίδια εκπομπή την συνεργασία με τις «προοδευτικές δυνάμεις». Καλείται πάνω από 10 φορές να απαντήσει ποιες είναι αυτές, αλλά υπεκφεύγει συνεχίζοντας λογύδριό του.

Μετά από πολλή πίεση του τηλεοπτικού οικοδεσπότη, αναφέρει τη… ΓΣΕΕ και «διάφορες κινήσεις για την σοσιαλδημοκρατία, κάποιες εκ των οποίων είναι και μέσα στο ΠΑΣΟΚ».

Το ΠΑΣΟΚ έχει εγκλωβιστεί σε ένα αδιέξοδο αμυντικής πολιτικής που έχει περιορίσει τους ορίζοντές του και την δυνατότητα αμφίπλευρης διεύρυνσης. Έχει περιχαρακωθεί σε μια αντιδεξιά ρητορεία, που τροφοδοτείται από δύο πηγές: Από την παλιά αντιδεξιά ρητορεία του ορθόδοξου ΠΑΣΟΚ, αλλά και από την συνεργασία στην κυβέρνηση των «Σαμαροβενιζέλων».

Παραδόξως και αδικαιολογήτως, το ΠΑΣΟΚ βίωσε ενοχικά και απολογητικά αυτή την συνεργασία, αντί να την προβάλει επιθετικά και με παρρησία, ως πολιτική γενναιότητα προκειμένου να σωθεί η χώρα.

Και στάθηκε παράλογα αμυντικό απέναντι στις κατηγορίες του ΣΥΡΙΖΑ.

Αντί να απολογείται ο ΣΥΡΙΖΑ γι’ αυτή την πολιτικά αήθη συνεργασία με τον Πάνο Καμμένο (αφού τότε είχε ως εναλλακτικές το ΠΑΣΟΚ ή το Ποτάμι να συνεργαστεί), χωρίς την παραμικρή αυτοκριτική ζητάει τον λόγο από το ΠΑΣΟΚ. Και το ΠΑΣΟΚ συνεσταλμένο ψελλίζει δικαιολογίες! Και για να άρει τις εντυπώσεις αυτής της συνεργασίας επιδίδεται σε μια υστερική αντιδεξιά και αντι-Μητσοτακική τακτική. Μόνο που αυτό είναι πολιτικά αντιπαραγωγικό καθώς στέλνει στη ΝΔ τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους του που έχουν επίγνωση ότι η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί, και διαπιστώνουν ότι δεν μπορεί να κυβερνηθεί από την ασταθή και καθόλου σοβαρή Αριστερά.

Δεν πηγάζει από αντιαριστερισμό αυτή η θέση. Άλλωστε ο γράφων δεν πιστεύει ότι η Αριστερά είναι αχρείαστη και ότι έχει πεταχτεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Δεν αναφερόμαστε όμως στη γενικότερη καθίζηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπου το τοπίο είναι θολό και βρίσκεται σε αναζήτηση στόχων και ρόλων. Αυτό είναι άλλο θέμα, που αφορά τη θεωρία της πολιτικής επιστήμης.

Αναφερόμαστε στην ιδιαιτερότητα της ελληνικής Αριστεράς. Ουσιαστικά στον ΣΥΡΙΖΑ και στο λιγότερο από το μισό της Νέας Αριστεράς, καθότι το υπόλοιπο προσβλέπει σε συνεργασία με τον Βαρουφάκη, τον Λαφαζάνη και την Ανταρσυα.

Παρεμπιπτόντως από πόσο προκατακλυσμιαίες απόψεις εμφορείται αυτό το τμήμα της Νέας Αριστεράς, το καταγράφει η ανάρτηση του Νίκου Μπίστη. Είπε σύντροφος στο πρόσφατο συνέδριο της ΝεΑρ: «Δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με τους σοσιαλιστές γατί δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την στάση τους στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, και την σφαγή κομμουνιστών στη Γερμανία από τους σοσιαλιστές» (αλλά με τον Καμμένο συνεργάστηκαν).

Σαφώς δεν αναφερόμαστε σε αυτή την Αριστερά, αλλά στους συντρόφους που δεν αντλούν επιχειρήματα από… τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στον Χαρίτση π.χ., ηγέτη πρόσκαιρα του 1,5% που ζητεί «Λαϊκό Μέτωπο» όπως έγινε στη Γαλλία. Το ότι εκεί έγινε για να αποκλειστεί η κυριαρχία της Λεπέν, μάλλον το προσπερνά ως λεπτομέρεια. Άλλωστε… τι Λεπέν τι… Μητσοτάκης!

Και στον ΣΥΡΙΖΑ φυσικά που βρίσκεται σε ασταθές τοπίο περιμένοντας την έλευση του Αλέξη. Η πλειοψηφία του θα οδεύσει στο νέο κόμμα, κάτι που το ξέρει ο Φάμελλος, γι’ αυτό δεν κλείνει ερμητικά την πόρτα. Εξαίρει τον ρόλο του Αλέξη ως «πολύ σημαντικό» στην προσπάθεια δημιουργίας μιας προοδευτικής κυβερνητικής πολιτικής. Πολύ περισσότερο που τον θεωρεί «σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο».

Εάν όλοι αυτοί (το «εάν» ως υπόθεση εργασίας για να μην φανούμε προπέτες) καταλήξουν υπό την ηγεμονία του Αλέξη, πιστεύουν οι Πασόκοι ότι ο πρώην Πρωθυπουργός θα δεχθεί πρωταρχικό ρόλο του ΠΑΣΟΚ σε ενδεχόμενη «προοδευτική διακυβέρνηση»;

 

Θεωρείται επίσης δεδομένο ότι ο Ανδρουλάκης δεν θα δεχθεί υποδεέστερο από τον Τσίπρα ρόλο, σε ενδεχόμενη συνεργασία. Δεν πήρε γι’ αυτό την αρχηγία. Ούτε ταιριάζει στην ιστορία του κόμματος αυτός ο ρόλος, ή στη νοοτροπία της πλειοψηφίας των στελεχών του.

Αυτή η υποτιθέμενη συνεργασία εμπεριέχει τη δομική αντιμαχία ως προς την ηγεμονεύουσα δύναμη. Γι’ αυτό δεν θα στεριώσει.

Εξ ου και πιστεύουμε ότι το ΠΑΣΟΚ…

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κάνουν ό,τι μπορούν για τον Κυριάκο

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

πασοκοσπισμός (ο) 1. ανομοιογενές σύνολο, συνονθύλευμα «ποιος, μωρέ, μπορεί να πάρει στα σοβαρά και ποιος να ψηφίσει ένα κόμμα πασοκοσπισμό;» 2. ένωση προσώπων που έχουν κοινό στόχο «εμείς, οι σοσιαλδημοκράτες, φιλοδοξούμε να φτιάξουμε έναν πασοκοσπισμό με στόχο να διατηρηθούν στην εξουσία για όσο το δυνατόν περισσότερο η Νέα η Δημοκρατία και ο Κυριάκος ο Μητσοτάκης»

Τελικά, αυτό που έγραφα και έλεγα ως αστείο μοιάζει να είναι η μόνη λογική εξήγηση για τα όσα κάνουν οι σύντροφοι Πασόκοι, οι οποίοι απροκάλυπτα πια προσπαθούν να αποθαρρύνουν όποιον λογικό άνθρωπο θα μπορούσε να σκεφτεί να τους ψηφίσει.

Έτσι, μετά τον σύντροφο Δούκα, ο οποίος δεν απέκλεισε τη συνεργασία με τον μπρόεδρο Αλέξη και τη Ζωή την Κωνσταντοπούλου, έρχεται ο γιος του Αποστόλη του Κακλαμάνη, ο σύντροφος Χρήστος Κακλαμάνης, που προκειμένου να μπετονάρει τους κεντρώους ψηφοφόρους της Νέας της Δημοκρατίας δεν αποκλείει συνεργασία μέχρι και με τον Κυριάκο τον Βελόπουλο.

«Αν έρθει αύριο ο Κυριάκος ο Βελόπουλος και πει εγώ συμφωνώ με όλα αυτά που λέει το ΠΑΣΟΚ, θα τον καλέσουμε και κείνον», ήταν τα ακριβή λόγια του και είναι, νομίζω, πολύ πιο αποτελεσματικά από το να έλεγε ευθέως «καλύτερα να ψηφίσετε Μητσοτάκη παρά εμάς».

Κάτι ενδιαφέρον

«Τι να κάνει (ο Ανδρουλάκης); Να βγει γυμνός στο Σύνταγμα και να φωνάζει σπάστε τα καρτέλ;» αναρωτήθηκε ο γιος του συντρόφου Μιχάλη Καρχιμάκη, σύντροφος Λευτέρης Καρχιμάκης, και η απάντηση που σπεύδω να δώσω είναι…

 

ΝουΔο-(παλαιο)ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Τα ψεύδη του κ. Φλωρίδη

 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ 

Θασυνεχίσουμε για όσα είπε ο υπουργός Δικαιοσύνης σχετικώς με τη διάταξη περί γονικής επιμέλειας. Οχι μόνο γιατί το σκάνδαλο είναι μεγάλο· πάντα είχαμε κακή νομοθέτηση, αλλά πρώτη φορά αντιμετωπίζουμε «Ι.Χ. νομοθέτηση».

Να θυμίσουμε ότι και ο υπουργός Υγείας πέρασε ειδική διάταξη για μία (αριθμητικώς: 1) συνδικαλίστρια γιατρό, ώστε να παραμείνει μετά τη συνταξιοδότησή της στην υπηρεσία. Του ΕΣΥ; Του υπουργού; Θα σας γελάσουμε…

Το βασικό είναι ότι η επικοινωνιακή αντεπίθεση του κ. Γιώργου Φλωρίδη ακολουθεί ένα σχέδιο της κυβέρνησης που το είδαμε πολλάκις στο παρελθόν, ήτοι τη χρήση fake news για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα. Εξ ου και η περαιτέρω ανάλυση.

Είπε ο κ. Φλωρίδης ότι «δώσαμε τώρα στον γονέα που μπορεί να διαφωνεί με την απόφαση (σ.σ.: το δικαίωμα), εφόσον κάνει έφεση, να μπορεί να ζητήσει από το δικαστήριο η εκτέλεση από το δικαστήριο της απόφασης αυτής να μην ισχύσει μέχρι να βγει η απόφαση του εφετείου. Ο,τι δηλαδή ισχύει για όλες τις περιπτώσεις…» (Open, 23.1.2026).

Αναρωτηθήκαμε χθες «αφού αυτό “ίσχυε για όλες τις περιπτώσεις” γιατί ειδικώς για αυτήν έπρεπε να περάσει νυχτιάτικα ειδική κατεπείγουσα διάταξη;».

Φίλη νομικός απάντησε στο ερώτημα. Αυτό που πέρασε παραμονές Χριστουγέννων στα μουλωχτά ο κ. Φλωρίδης, δεν ισχύει πλέον για καμιά περίπτωση. Και δεν ισχύει εξαιτίας δικού του νόμου!

Μέχρι το περασμένο καλοκαίρι ίσχυε το άρθρο 912 του κώδικα πολιτικής δικονομίας, που προέβλεπε ότι «αν ασκηθεί εμπρόθεσμα έφεση κατά της απόφασης που κηρύχθηκε προσωρινά εκτελεστή (…) μπορεί έως τη συζήτηση στο ακροατήριο της έφεσης να διαταχθεί, αν το ζητήσει ο διάδικος που νικήθηκε, και εφόσον πιθανολογείται η ευδοκίμηση της έφεσης, να ανασταλεί ολικά ή εν μέρει, ώσπου να εκδοθεί οριστική απόφαση».

Προσοχή! Το άρθρο έλεγε «να ανασταλεί» η απόφαση και ουχί να «ανακληθεί» ή να «μεταρρυθμιστεί» (δηλαδή να αλλάξει) όπως λέει το σκανδαλώδες άρθρο 109, του κ. Φλωρίδη. Το σημειώνουμε, διότι –ειδικώς στα νομικά– ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο. Τον περασμένο Ιούλιο, ο ίδιος ο κ. Φλωρίδης άλλαξε τη διάταξη. Αφαίρεσε από τα πρωτοδικεία ακόμη και το δικαίωμα αναστολής. Το μετέφερε στα εφετεία! Συμφώνως με τον νόμο 5221/28.7.2025, μόνο «το δικαστήριο που δικάζει την έφεση (…) μπορεί να αναστείλει ολικά ή εν μέρει την εκτελεστότητα» της πρωτόδικης απόφασης.

Δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο: η βαθιά περιφρόνηση της κυβέρνησης στο δίκαιο και στους θεσμούς ή...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

ΑΚΡΟΔΕΞΙΩΝ εθνικών σουργελαράδων κωμωδία

ΙΜΙΑ 31/1/1996: ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ. ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ.

 

"Επίγεια σοφία"

 

Αφιερωμένη στη μνήμη των Ελλήνων Ηρώων που έπεσαν σαν σήμερα στα ΙΜΙΑ πριν απο 30 χρόνια...
 

Ευτυχώς που το αίμα δεν παίρνει οδηγίες απ' το μυαλό,ευτυχώς που μονάχα με την καρδιά έχει να κάνη,
που η καρδιά το κινεί,
γιατί ποιος ξέρει τι τσιγγουνιές εκείνο θα μας έκανε,
τι υπολογισμούς στις πιο κρίσιμες στιγμές
όταν θάπρεπε οπωσδήποτε να βάψουμε την άσφαλτο
κόκκινη,
όταν θάπρεπε οπωσδήποτε να πιτσιλλίσουμε τους τοίχους κόκκινους.
ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ Κύπριος ποιητής
 
 
Ω ξειν’ αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.
Επιτύμβιο για τους 300 που έπεσαν στις Θερμοπύλαις 

Σαν σήμερα (31/1/ΧΧΧΧ)

 

1865: Το Αμερικανικό Κογκρέσο ψηφίζει Συνταγματική τροπολογία που καταργεί την δουλεία.



1914: Οι Μεγάλες Δυνάμεις (Γερμανία, Αυστροoυγγαρία, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία και Ρωσία) γνωστοποιούν στην Ελληνική Κυβέρνηση ότι παραχωρούν και νομικώς στην Ελλάδα τα νησιά του Αιγαίου, μόνον εφόσον αποσύρει τις δυνάμεις της από τη Βόρεια Ήπειρο και τη νήσο Σάσωνα.



1976: Απαγορεύεται στην Πλάκα η λειτουργία καταστημάτων που χρησιμοποιούν ενισχυτές ήχου.



1996: Κορυφώνεται η Κρίση στα Ίμια. Τρείς Έλληνες ήρωες (Καραθανάσης - Βλαχάκος - Γιαλοψός ) πέφτουν στο καθήκον με το ελικόπτερό τους υπέρ πατρίδος



2004: Για πρώτη φορά στα ιατρικά χρονικά μεταμοσχεύονται σε άνθρωπο οκτώ όργανα (ήπαρ, στομάχι, δύο νεφρά, μικρό και μεγάλο έντερο, πάγκρεας και σπλήνα) Πρόκειται για την ιταλίδα Αλέσια Ντι Ματέο ή οποία ήταν βρέφος επτά μηνών. Η επέμβαση πραγματοποιείται απο τον έλληνα χειρουργό Ανδρέα Τζάκη στο Μαϊάμι. Η ασθενής θα ζήσει ακόμη ένα χρόνο.



1797: Γεννιέται ο Φραντς Σούμπερτ, αυστριακός συνθέτης.
1982: Γεννιέται η Έλενα Παπαρίζου,



1828: Πεθαίνει ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας.
2013: Φεύγει σε ηλικία 89 ετών η  ηθοποιός του θεάτρου, η Βίλμα Κύρου.  
 
 
 
 
 
 



2021 Πέθανε σε ηλικία 75 ετών ο πρώην υφυπουργός και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Αδάμ Ρεγκούζας

 

 

 

2022: Aφήνει την τελευταία του πνοή σε ηλικία 68 ετών, μετά από σύντομη νοσηλεία στην εντατική λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου  ο σπουδαίος συνθέτης Νίκος Αντύπας