"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ελληνόφωνων ναυαγίων κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τρίτη, Μαρτίου 17, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , ,

Σαν σήμερα (17/3/ΧΧΧΧ)

1821: Οι πρόκριτοι της Μάνης υψώνουν τη σημαία της επανάστασης στο χωριό Τσίμοβα (σημερινή Αρεόπολη) της Λακωνίας. Ηγέτης τους είναι ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης

1931: Ο Στάλιν εκδιώκει την Ναντέσνα Κρούπσκαγια, τη χήρα του Λένιν από την Κεντρική Επιτροπή του Κομουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.

1932: Αυλαία έναρξης για το Εθνικο Θέατρο, με πρώτο διευθυντή τον Ιωάννη Γρυπάρη. Πρώτος σκηνοθέτης ο Φώτος Πολίτης, πρώτο έργο ο «Αγαμέμνων» του Αισχύλου.

1934: Εγκαινιάζεται η Πάντειος Σχολή Πολιτικών Επιστημών

1976: Πεθαίνει ο ιταλός σκηνοθέτης Λουκίνο Βισκόντι

1988: Αυτοκτονεί ο Νικόλας Άσιμος



2018: Φεύγει από τη ζωή ο Ταξίαρχος ε.α. Γεώργιος Παπαμελετίου, ο οποίος ήταν ο Διοικητής της Α΄ Μοίρας Καταδρομών και της Διμοιρίας της Γ΄ΜΑΚ που συμμετείχαν στην αποστολή Νίκη, το καλοκαίρι του 1974.
 
 
 
 
 
 
 


2022:  Απεβίωσε η πρώην βουλευτής της Ν.Δ. Ελσα Παπαδημητρίου

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Τρίτη, Μαρτίου 17, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αυτό δεν είναι κράτος, κάτι άλλο είναι

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Τώρα που τα στενά του Ορμούζ έκλεισαν, οπότε η τιμή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου πήγαν στον ουρανό, το γεγονός ότι η Ελλάδα παράγει το 50% του ρεύματος της από τον ήλιο και τον αέρα σώζει τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Κρατά την τιμή του ρεύματος κατά το δυνατόν χαμηλά.

Το φθηνό ρεύμα το θέλουμε, αλλά τα μηχανήματα που το παράγουν δεν τα θέλουμε.

Ούτε να το αποθηκεύουμε θέλουμε. Χθες έγραψα για το μπλόκο που έκαναν κάποιοι στην εγκατάσταση συστήματος μπαταριών σε ένα κορφοβούνι της Αρκαδίας, πλην δεν είναι το μοναδικό συμβάν.

Πριν λίγες μέρες, επισκέφθηκε το Αμύνταιο Φλώρινας «αντιπροσωπεία αγωνιστών» από τις Σκουριές Χαλκιδικής (!!!) και απαίτησε από τις δημοτικές αρχές να σταματήσουν την ανέγερση ενός data center που έχει αδειοδοτηθεί, για λόγους -είπαν- προστασίας του περιβάλλοντος. Είναι τα παρακλάδια του ίδιου μπλοκ, που αντιτίθεται «δυναμικά και αγωνιστικά» στις μπαταρίες στην Αρκαδία, στα data centers στην Φλώρινα ή στα καλώδια υψηλής τάσης στην Κρήτη. Βεβαίως, και τα κινητά τους (με τις μπαταρίες λιθίου) χρησιμοποιούν, και την Τεχνητή Νοημοσύνη (από τα data centers) επιστρατεύουν, και φθηνό ρεύμα για τα ξενοδοχεία και τις βίλες τους στις παραλίες της Μεγαλονήσου απαιτούν.

Ο Μητσοτάκης, ο Παπασταύρου, ο Πιερακάκης, ο Θεοδωρικάκος, ξέρουν ότι αν θέλουμε οικονομική ανάπτυξη της χώρας, αν ψάχνουμε για φθηνό ρεύμα στα νοικοκυριά και για ευστάθεια στο σύστημα ηλεκτροδότησης, είναι απολύτως απαραίτητες οι ΑΠΕ και η αποθήκευση ενέργειας. Ξέρουν επίσης, πως ότι αν η Ελλάδα θέλει να είναι παρούσα στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, δεν μπορεί να μείνει έξω από τον ευρωπαϊκό χάρτη των data centers.

Ναι, αλλά υπάρχουν δυο-τρεις χιλιάδες νοματαίοι ανά την χώρα, από αντιεξουσιαστές μέχρι ψεκασμένοι και Συριζο-ΚΚΕδες, που μπλοκάρουν δυναμικά κάθε σχέδιο τέτοιου είδους. Το κάνουν έχοντας την πολιτική κάλυψη μιας αριστεράς που θέλει τον λιγνίτη (ωραίοι οικολόγοι) κι μιας ακροδεξιάς που υπηρετεί ευθέως την ενεργειακή στρατηγική του Πούτιν.

Και εν πολλοίς τα καταφέρνουν, διότι εμείς δεν έχουμε κράτος, κωλ@χανείο έχουμε.

Ο Παπασταύρου δίνει άδειες, αλλά η αρχαιολογία έχει τους δικούς της νόμους.

Ο Παπαθανάσης δίνει τα λεφτά απ’ το Ταμείο Ανάκαμψης, αλλά το δασαρχείο δε ασχολείται με οικονομικές αναπτύξεις και τα τοιαύτα. Εξάλλου, ακόμα κι αν ο δασάρχης δίνει έγκριση ακολουθώντας τον νόμο, πάντα θα βρεθεί κάποιος υφιστάμενος που ερμηνεύει τον νόμο κατά την δική του κρίση.

Ο φάκελος της επένδυσης είναι πληρέστατος, αλλά η (τοπική) αστυνομία δεν θέλει να τα βάλει με τους (τοπικούς) αγωνιστές που παρανομούν, κι ας πάνε οι φάκελοι να κουρεύονται. Τι μας νοιάζει εμάς…

Κι έτσι, οι αυτόκλητοι υπερασπιστές των 86 μόνιμων κατοίκων (τόσοι είναι) της ορεινής Δόριζας Αρκαδίας μπλοκάρουν επ’ αόριστον μια στρατηγική επένδυση, διότι δεν ανέχονται να βλέπουν στην απέναντι πλαγιά μια συστοιχία μπαταριών ίση με έξι μεσαίου μεγέθους κοντέινερ, διότι τόσος είναι ο όγκος τους. Αν όμως είχαν έρθει τίποτα θηριώδεις μπουλντόζες της ΔΕΗ σαν πολυκατοικίες και ξεκοίλιαζαν το βουνό για να βγάζουν κάρβουνο, δεν θα είχαν πρόβλημα. Ο λιγνίτης είναι καλό πράγμα, αυτά τα καινούρια με τις μπαταρίες είναι του (καπιταλιστικού) διαβόλου.

Και οι Σκουριές που είχαν μείνε άπραγες για μια δεκαετία, κάνουν τώρα εξαγωγή εξέγερσης στο Αμύνταιο, όπου η οικονομική ερημοποίηση αφήνει πίσω της άδεια σπίτια και χωριά-φαντάσματα. Να λείπουν τα data centers και οι καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας τους. Αλλά έτσι είναι. Όπως ο πρίγκιπας Πιοτρ Κροπότκιν καθοδηγούσε κάποτε τους αναρχικούς της Ευρώπης να πετάνε βόμβες, έτσι σήμερα η χλιδάτη Χαλκιδική θα διδάξει αντίσταση στην ερημοποιημένη Φλώρινα.

Στην δε ηρωική Κρήτη, θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι το πανάκριβο ρεύμα τους, διότι ούρλιαζαν μέχρι τώρα να γίνει η ηλεκτρική διασύνδεση με την ηπειρωτική Ελλάδα, πλην τώρα που έγινε δεν θέλουν τα καλώδια που θα διανείμουν αυτό το ρεύμα στο νησί. Καθότι οι στύλοι «βρωμίζουν τα περήφανα βουνά» της.

Άριστα πάμε, μπράβο. Στο μεταξύ…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Μαρτίου 16, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΩΝΑΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΞΙΠΑΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η «πονεμένη» κι η ξιπασμένη Ρωμιοσύνη

 

Γράφει ο Θεόδωρος Παντούλας

Ο όρος Ρωμιοσύνη είναι δημοτικός, δηλαδή παρακατιανός – ταυτίζεται με το ελληνόφωνο ορθόδοξο τμήμα της πάλαι ποτέ Ρωμανίας. Είναι ενδώνυμο εθνωνύμιο που αναφέρεται σε μια κληρονομιά την οποία αποστρέφεται το ελλαδικό κράτος και αδυνατεί εισέτι να την εντάξει στη γενεαλογία του.

Ο Φώτης Κόντογλου τύπωσε τη δική του «Ρωμιοσύνη» το 1963 προσθέτοντάς της τον προσδιορισμό «πονεμένη».

Και γιατί «πονεμένη»;

Γιατί έχει περάσει διά πυρός και σιδήρου κι έχει καθαρθεί «όπως καθαρίζεται το χρυσάφι με φωτιά μέσα στο χωνευτήρι».

Υπομνηματίζω: η δεκαετία του ’60 είναι η περίοδος που η χώρα εξάγει φτωχούς και εισάγει νεωτερισμούς. Που φτύνει το γάλα της μάνας της και μπουκώνει εβαπορέ.

Μάντης κακών ο Κόντογλου σ’ αυτή τη συντυχία, θυμίζει πως δέντρο χωρίς ρίζες το παίρνει ο άνεμος. Δεν είναι μόνο ότι «η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί», είναι που καταπλακώνεται από τα μπλαστρώματα των κλινέξ, στρωματέξ, καρπέξ, αφρολέξ, πλυντηρέξ, συρτέξ κ.λπ. για να καταντήσει στο τέλος Ελλαδέξ.

Ο Κόντογλου σ’ αυτό το αλμπάνικο γιατροπόρεμα ήταν βραχνός προφήτης. Σήμερα τον γνωρίζουμε κυρίως σαν τον ζωγράφο που επανέφερε τη λεγόμενη «βυζαντινή» τεχνοτροπία εντός κι εκτός των εκκλησιών. Κοντά στο εικονογραφικό έργο του ωστόσο υπάρχει και το συγγραφικό που, εν πολλοίς, μένει αθησαύριστο. Το δεύτερο δεν λειτουργεί επικουρικά αλλά παραπληρωματικά.

Η ελληνομάθειά του δεν καταδέχεται τις ελληνικούρες. Η λαγαρή γλώσσα του ακουμπάει σε βάθος αιώνων έχοντας μια αμφίστομη προφορικότητα που δεν ξεπέφτει σε μανιέρα. Οι δηθενιές είναι για άλλους και αλλού. Εδώ τα σύκα είναι σύκα και η σκάφη, σκάφη.

Και το ότι δεν πόνταρε όλα του τα χαρτιά στη συγγραφή τον απελευθέρωσε, τρόπον τινά, από ματαιοπονίες και συρμούς. Γι’ αυτό μόνο χλιαρός δεν υπήρξε. Συνεργάστηκε με διάφορα έντυπα και από το 1948 ώς τον θάνατό του έγραφε επιφυλλίδα στην «Ελευθερία» – η ΕΣΗΕΑ παρά ταύτα του απέρριψε την αίτηση μέλους!

Η δημοσιογραφία του όσο πάθος κι αν είχε, μέτραγε τις κουβέντες της.

Ο πληθωρικός Κόντογλου έγραφε ακολουθώντας μια πνευματική αποστολή κι όχι μια επαγγελματική υποχρέωση. Και έγραφε χωρίς εκπτώσεις σοδιάζοντας το περισσότερο εχθρούς παρά φίλους. Η αναμέτρηση με την επικαιρότητα θέλει τσαγανό. Κι αυτός το είχε σε περίσσευμα. Αλλωστε δεν λογοδοτούσε στο δύστροπο σινάφι των συγγραφέων – δεν απευθυνόταν καν σε αυτό. Απευθυνόταν σε κανονικούς ανθρώπους – απευθυνόταν, δηλαδή, στον Δήμο και όχι στους σοφιστές. Οι «σοφιστές» είναι τσιγκούνηδες και δεν χρωστούν καλή κουβέντα. Ασε που έχουν και δυσανεξία στο λιβάνι. Ποιος να συγκινηθεί από τα «κονισαλέα συναξάρια» του;

Η δυσκολία κατάταξης του Κόντογλου δεν είναι σημερινή. Και οι συγκαιρινοί του δεν ήξεραν τι να τον κάνουν. Στη σπουδαία γενιά του ’30 δεν χωράει. Αυτή μας έβαζε μουσαφιραίους στην Ευρώπη κι ο μαστρο-Φώτης μας ήθελε νοικοκυραίους στη μονιά μας. Αν έμενε στα «εξωτίκ» και στα «κουλέρ λοκάλ», μάλιστα, άλλη θα ήταν η τύχη του. Αλλά ήταν στενοκέφαλος κι εργαζόταν όχι προς δόξα του εαυτού του αλλά Αλλου. Να το πούμε με λόγια δικά του: «καπνός είναι η κοσμική δόξα και σκορπά, ενώ της ευσέβειας τα νοήματα θρέφουνε με θροφή καθαρή, όχι μονάχα εκείνους που τ’ ακούνε, αλλά και κείνον που τα γράφει, μη έχοντας ανάγκη από τα παινέματα τα μάταια των ανθρώπων». Ψωμί δεν είχε να λημερίσει ο ξενηστικωμένος, ήθελε κι ελεημοσύνες! Κάρφος στους οφθαλμούς μας οι αλάδωτες ημέρες του. Αυτές όμως του υπέβαλαν η τέχνη του να μην καταλήξει καπρίτσιο ή άνοστες γλυκεράδες, αλλά στάση ζωής που γίνεται προσευχή.

Τι είναι ετούτη, θα με ρωτήσετε;

Εχετε δίκιο! Ας μείνουμε στις επιφάνειες. Ενας που σπατάλησε το ταλέντο του ήταν, αντί να αγοράζει οικοσκευές με δόσεις όπως οι υπόλοιποι.

Και τα βιβλία του, όσες καλές κουβέντες κι αν πούμε (εκ των υστέρων), δυσεύρετα μένουν στην αγορά, παρά τη σταθερή εμπορική τους ζήτηση.

Καλύτερα λοιπόν που έμεινε στην μπάντα. Γλίτωσε τις απρέπειες και τις αγνωμοσύνες μας.

Αλλωστε τι να πούμε εμείς οι ευρωεπαρχιώτες για τον Φώτη Κόντογλου;

Το ανάστημά του υπερβαίνει κατά πολύ το δικό μας μπόι. Είναι ένας από τους τελευταίους Ρωμιούς, δηλαδή ένας από τους τελευταίους οικουμενικούς Ελληνες.

Αλλά…

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Μαρτίου 16, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η γενιά του Ντουμπάι

 

Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ 

Μοντέλα, personal trainers, διοργανωτές πάρτι, influencers, επιχειρηματίες διαφόρων ειδών. Το φάσμα των Ελλήνων «expats» του Ντουμπάι είναι μάλλον ευρύτερο, περιλαμβάνει κι άλλα επαγγέλματα, όμως οι φανταχτερές ιδιότητες είναι εκείνες που έδωσαν τον τόνο και, τα τελευταία χρόνια, κατέστησαν το εμιράτο ζηλευτό προορισμό επαγγελματικής αποκατάστασης.

Οι φωτογραφίες από εντυπωσιακές πισίνες, ουρανομήκη κτίρια, πληθωρικά γεύματα και ακριβά ψώνια αποδίδουν όψεις ζωής που δύσκολα συσχετίζονται με τη συνθήκη του μεροκάματου· για να ζεις πλουσιοπάροχα στο Ντουμπάι ή να πηγαινοέρχεσαι σαν να σε περιμένει εκεί κάτι πολύ σημαντικό, μάλλον κάτι κερδίζεις από την αγορά του, που δεν το κερδίζει ένας συμβατικός εργαζόμενος.

Είναι αυτή η ασαφής και παράδοξη εικόνα απότομου πλουτισμού, αυτό το προκλητικό και γαργαλιστικό αίνιγμα (τόσο μεγάλη ανάγκη έχει το Ντουμπάι από 25χρονους γυμναστές – life coaches;) που ξεσήκωσε κύματα χαιρεκακίας εναντίον των Ελλήνων οι οποίοι έγιναν πριν από λίγες μέρες μάρτυρες του ιρανικού χτυπήματος στο Ντουμπάι.

Το ότι η επίδειξη πολυτέλειας μετατράπηκε μέσα σε λίγα λεπτά σε υστερική έκκληση για βοήθεια ήταν κάτι που πολλοί δυσκολεύτηκαν να διαχειριστούν με συμπόνια. Καθώς οι «επιτυχημένοι Ελληνες του εξωτερικού» έβγαιναν στα μπαλκόνια τους κι έβγαζαν βίντεο περιγράφοντας έντρομοι πόσο έντονα βίωσαν την πυραυλική επίθεση και πόσο δύσκολο είναι να γυρίσουν στην Ελλάδα, οι Ελληνες της Ελλάδας μπορούσαν μόνο να σκεφτούν πόσο εύκολη αποδείχθηκε τελικά η αποδόμηση του τεχνητού παραδείσου.

Η χλευαστική αντίδραση στον φόβο αθώων ανθρώπων που κινδυνεύουν από μια απρόβλεπτη πολεμική διεργασία εμπεριέχει στοιχεία ηθικισμού και φθόνου. Το Ντουμπάι, ως εξωευρωπαϊκό σύμβολο νεοπλουτίστικης χλιδής, συνοδεύεται από ένα σωρό συνδηλώσεις καχυποψίας: «Τι δουλειά έχουν εκεί πέρα όλοι αυτοί; Ποιος ξέρει σε τι βρωμιές είναι μπλεγμένοι».

Ανεξάρτητα όμως από την ηθική ποιότητα του αντικειμένου απασχόλησης όλων εκείνων που φαίνονται να απολαμβάνουν μια ζωή ασταμάτητης ευωχίας, οι μνησίκακοι δεν μπορούν να τους συγχωρήσουν την οικονομική επιτυχία. Ακόμη κι όταν η τελευταία αποτελεί προϊόν ανεπίληπτου κόπου, πάλι αρνητικά αισθήματα και διάθεση εκδίκησης εμπνέει σε όσους παρακολουθούν από την Ελλάδα, απογοητευμένοι από τις δικές τους επαγγελματικές επιδόσεις.

Η περιφρόνηση της «γενιάς του Ντουμπάι» δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, βέβαια. Τα viral memes των ημερών, που σατιρίζουν τη μεγάλη έξοδο του Ντουμπάι παρουσιάζοντας τους εξερχόμενους ως πλουμιστές προσωπικότητες οι οποίες εγκαταλείπουν κακήν κακώς το πλοίο της αμαρτίας ενώ αυτό βυθίζεται, έχουν διεθνές κοινό και εκατομμύρια αναδημοσιεύσεις. Η ελαφρότητα με την οποία τα προεόρτια ενός πιθανού πολέμου μετουσιώνονται σε πνεύμα διχαστικού αστεϊσμού συνάδει με την ελαφρότητα των εμπλεκομένων στον πόλεμο. Βαδίζουμε στην καταστροφή περίπου σαν υπνοβάτες.

Το ιρανικό χτύπημα στο Ντουμπάι αναδεικνύει πάντως μια αντικειμενική πραγματικότητα, που ισχύει ανεξάρτητα από κακοπροαίρετα σχόλια και μικρότητες: Οσο πειστικό κι αν είναι το αφήγημα της άκακης υλικής αφθονίας και το μάρκετινγκ του αραβικού εξωτισμού (που μόνο εξωτισμός δεν είναι), η αντίληψη ότι ένα αστραφτερό «ινσταγκραμικό» σκηνικό μπορεί να σε προστατέψει από τα πάντα δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση, που οφείλεται στη μεθοδευμένη προπαγάνδα, αλλά και στην περιρρέουσα αφέλεια της εποχής.

Σε κρίσιμους καιρούς, ένα πανάκριβο ξενοδοχείο στο Ντουμπάι μπορεί να αποδειχθεί εξίσου επισφαλές με ένα μικρό χωριό στην Κύπρο.

Καμιά φορά, ωστόσο, δεν είναι απαραίτητος ο πόλεμος για να υποψιαστεί κανείς ότι περπατάει πάνω σε νάρκες.

Οσον αφορά τη σκηνοθεσία της τρυφηλότητάς τους, οι χρυσοποίκιλτοι Ελληνες του Ντουμπάι τα πάνε καλά: ανεβάζουν τα καλύτερα ηλιοβασιλέματα, τα ωραιότερα ποτά, τις πιο απίθανες σουίτες· φαίνονται πλούσιοι κι ευτυχισμένοι, ας μην ανησυχούν.

Αραγε όμως γνωρίζουν το πολιτειακό καθεστώς της πόλης-εμιράτου στην οποία επέλεξαν να ζήσουν;

Ξέρουν ποιος την κυβερνά και με ποιες αρχές;

Εχουν ενδιαφερθεί να μάθουν…

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Μαρτίου 16, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΚΤΣΟΓΛΑΝΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι νέοι δεν οδηγούν μηχανάκια. Οδηγούν κομπρεσέρ -- Ο θόρυβος ως μετανεωτερική μορφή βίας και η γενιά χωρίς αντίπαλο

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπακασόλας

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ένα φαινόμενο συγχρονισμένο — σε χωριά, νησιά, επαρχιακές πόλεις, Αθήνα. Δεν αφορά έναν τόπο. Αφορά ένα κλίμα.

Οι νέοι δεν παίρνουν μηχανάκι για να μετακινηθούν, ούτε για να επιδείξουν οδήγηση, ούτε για να εντυπωσιάσουν κορίτσια. Ουτε για να βοηθησουν τους γονεις τους. Το πρώτο που αλλάζουν δεν είναι τα φρένα, ούτε τα λάστιχα, ούτε η αισθητική. Είναι η εξάτμιση. Πρέπει να ακούγεται.

Δεν οδηγούν μηχανάκια. Οδηγούν κομπρεσέρ.

Αν το δούμε ψυχρά, ο θόρυβος εδώ δεν είναι παράπλευρο αποτέλεσμα. Είναι ο σκοπός. Η μηχανή είναι το μέσο. Το αντικείμενο της απόλαυσης δεν είναι η κίνηση· είναι η διατάραξη.

Και αυτό μας οδηγεί στο ουσιαστικό: ο θόρυβος δεν είναι απλώς ήχος. Είναι πράξη. Είναι επιβολή. Είναι εισβολή στο νευρικό σύστημα του άλλου. Είναι βία χωρίς άγγιγμα.

Στις παλιότερες κοινωνίες η βία είχε πρόσωπο. Υπήρχε σύγκρουση. Υπήρχε αντιπαράθεση. Ο νέος συγκρουόταν με τον πατέρα, με τον δάσκαλο, με την εξουσία, με την κοινωνική τάξη πραγμάτων. Η επιθετικότητα είχε κατεύθυνση και ρίσκο. Υπήρχε αντίπαλος.

Σήμερα η επιθετικότητα έχει μείνει, αλλά ο αντίπαλος έχει διαλυθεί.

Ο πατέρας δεν είναι συμβολική αυθεντία — είναι συχνά κουρασμένος, ενοχικός ή απών.

Η μητέρα δεν είναι φορέας ορίου — συχνά εξαντλημένη ή υπερπροστατευτική.

Ο δάσκαλος δεν έχει κύρος.

Η κοινωνία δεν έχει ιδεολογικό πρόσωπο.

Με ποιον να συγκρουστεί ο νέος;

Η σύγκρουση απαιτεί κάτι συμπαγές απέναντι. Όταν όλα είναι ρευστά, η επιθετικότητα δεν βρίσκει στόχο. Διαχέεται στον χώρο. Και ο πιο εύκολος τρόπος να επιτεθείς στον χώρο είναι να τον γεμίσεις με τον εαυτό σου — ηχητικά.

 

Εδώ εμφανίζεται αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε μετανεωτερική βία του θορύβου: βία χωρίς σώμα, χωρίς αίμα, χωρίς ορατό θύμα — αλλά με πραγματική ενόχληση.

Δεν σε χτυπά. Σε διαπερνά.

Δεν σε τραυματίζει εμφανώς. Σε εξαντλεί.

Το παιδί που περνάει με εκκωφαντικά διαπεραστική εξάτμιση στις τρεις τα ξημερώματα δεν καλεί σε διάλογο. Δεν λέει «συζητήστε μαζί μου».

Λέει: «Θα με υποστείτε».

Είναι μονόλογος. Και ο μονόλογος είναι η πιο ασφαλής μορφή επιθετικότητας — δεν ρισκάρεις απάντηση.

Εδώ προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα: γιατί δεν αντιπαρατίθενται κάθετα, όπως παλιά;

Γιατί δεν διατυπώνουν λόγο;

Γιατί δεν κάνουν πολιτική, τέχνη, συλλογική δράση;

Γιατί η «επανάσταση» περιορίζεται στο γκάζι;

 

Διότι ο λόγος προϋποθέτει πίστη ότι κάποιος θα σε ακούσει.

Η ιδεολογία προϋποθέτει εχθρό.

Η επανάσταση προϋποθέτει νόημα.

Σήμερα ο εχθρός είναι αφηρημένος: «σύστημα», «αγορά», «κρίση», «παγκοσμιοποίηση». Δεν πολεμάς αφηρημένα σύννεφα. Αντί να στραφεί η επιθετικότητα σε πρόσωπο ή θεσμό, γίνεται διάχυτη διατάραξη της καθημερινότητας.

Επανάσταση χωρίς ιδέες.

Σύγκρουση χωρίς αντίπαλο.

Έκρηξη χωρίς αφήγημα.

Υπάρχει και η ψυχαναλυτική διάσταση. Στην εφηβεία, η επιθετικότητα είναι εργαλείο αποχωρισμού. Ο νέος πρέπει συμβολικά να «σκοτώσει» τον γονέα για να σταθεί αυτόνομα. Αν όμως ο γονέας δεν λειτουργεί ως σταθερό σύμβολο εξουσίας, αν δεν υπάρχει σαφές όριο, δεν υπάρχει τίποτα να ανατρέψεις. Η επιθετικότητα δεν βρίσκει κατακόρυφο άξονα. Γίνεται οριζόντια.

Και τότε ο θόρυβος λειτουργεί ως υποκατάστατο πράξης:

 

«Αφού δεν μπορώ να ανατρέψω, θα διαταράξω.»

Δεν είναι απλώς ανάγκη να «δείξουν ότι υπάρχουν». Είναι αγωνία μη-αναγνώρισης. Η αντίδραση του άλλου — το τίναγμα, η αγανάκτηση, η κατάρα από το μπαλκόνι — λειτουργεί σαν καθρέφτης. «Σε επηρέασα. Άρα υπάρχω.»

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι η οργή. Είναι …

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Μαρτίου 16, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΚΤΣΟΓΛΑΝΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εκπαιδεύοντας καθαρματάκια -- Τι είδους ανθρώπους αποφασίσαμε να μεγαλώνουμε στην Ελλάδα;

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Δεν ξέρω αν το εγκεφαλικό που υπέστη η μακαρίτισσα καθηγήτρια οφείλεται στους τραμπουκισμούς των μαθητών της. Σε αντίθεση με τις σφαίρες, ο θάνατος από εκφοβισμό δεν είναι εύκολο να αποδειχθεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η συμπεριφορά των μαθητών της δεν ήταν εγκληματική.  

Απλώς δεν ήταν τόσο εγκληματική όσο η κυρίαρχη αντίληψη στο εκπαιδευτικό σύστημα (και σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας), σύμφωνα με την οποία τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν χωρίς να φοβούνται τις συνέπειες για τις πράξεις τους.

Οι μαθητές της μακαρίτισσας καθηγήτριας δεν φοβόντουσαν να της πετάξουν μπουκάλια γάλα ή νερό την ώρα που εκείνη πάσχιζε να διδάξει. 

Δεν φοβόντουσαν να της κάνουν το οτιδήποτε. Και δεν φοβόντουσαν γιατί ξέρουν ότι εξαιτίας του εγκληματικού εκπαιδευτικού συστήματος, δεν τους περίμενε καμία απολύτως συνέπεια. Ή τουλάχιστον καμία συνέπεια τόσο οδυνηρή ώστε να τους αποτρέπει από το να υποκύπτουν στις πιο ελεεινές τους παρορμήσεις.

Μια τάχα προοδευτική (στην πραγματικότητα απλώς ενοχική, βλακώδης και αυτοκαταστροφική) νοοτροπία εκπαιδεύει καθαρματάκια (που μεγαλώνοντας θα γίνουν καθάρματα) που μετατρέπουν τα σχολεία στη χαρά του τραμπούκου. 

Δάσκαλοι και καθηγητές, ευνουχισμένοι από την πολιτεία και παραδομένοι στις ορέξεις του κάθε βλαμμένου γονιού, προσπαθούν απλώς να γλιτώσουν τους εαυτούς τους από παιδιά που από πολύ μικρή ηλικία εκπαιδεύονται στην ασυδοσία και την ατιμωρησία ξέροντας ότι δεν μπορούν αυτοί μόνοι και αβοήθητοι να σταθούν απέναντι στην επέλαση των βαρβάρων.

Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να αλλάξει περιβάλλον ένας μαθητής; 

Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να μείνει στην ίδια τάξη; 

Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να τιμωρηθεί με τρόπο που θα του δώσει να καταλάβει ότι υπάρχουν όρια και ότι η παραβίαση τους κοστίζει; 

 Από την άλλη ξέρετε πόσο εύκολο είναι να βρεθεί απολογούμενος ένας δάσκαλος ή ένας καθηγητής που θα προσπαθήσει να διδάξει τα όρια (το πιο σημαντικό από τα μαθήματα); 

Ξέρετε πόσο εύκολο είναι για έναν γονιό να τον απειλήσει; 

Ξέρετε πόσο εύκολο είναι να του κάνουν τον βίο αβίωτο;.

Στην Ελλάδα μοιάζει να έχουμε αποφασίσει ότι αντί για παιδιά θέλουμε να μεγαλώνουμε καθαρματάκια. Κακομαθημένα, αυτάρεσκα πλάσματα χωρίς καμία αίσθηση υποχρεώσεων και ορίων που αντιμετωπίζονται ως θεότητες στων οποίων τις διαθέσεις όλοι πρέπει να υποταχθούν. 

Γονείς βουτηγμένοι σε ενοχές και βολεμένοι σε ιδέες που τους απαλλάσσουν από ευθύνες και δουλειά, γονείς που μαθαίνουν τα παιδιά τους ότι αυτά είναι το κέντρο του κόσμου, γονείς που ποτίζουν τα παιδιά τους με το δηλητήριο του μίσους για οτιδήποτε δεν τους μοιάζει, γονείς που το παράδειγμά τους είναι ο τσαμπουκάς, γονείς που καταστρέφουν τα παιδιά που παριστάνουν ότι αγαπούν και ταυτοχρόνως καταστρέφουν σε αγαστή συνεργασία με το φοβικό και αδιάφορο υπουργείο Παιδείας.

Δεν ξέρω αν το εγκεφαλικό που υπέστη η μακαρίτισσα καθηγήτρια οφείλεται στους τραμπουκισμούς των μαθητών της. Αλλά αυτοί οι μαθητές που τόσο άφοβα τραμπουκίζουν...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Μαρτίου 16, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Για τα ΑΕΙ στην Ηλεία (και ο χορός καλά κρατεί...)


Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου 

Αν όχι κάθε μέρα αλλά τουλάχιστον κάθε δεύτερη υπάρχουν κάποια δημοσιεύματα στον τοπικό τύπο για τον θέμα της ίδρυσης Σχολών ΑΕΙ στην Ηλεία.

Μπορεί όταν μας κλείσανε τις Σχολές να μην κάναμε τζέρτζελο αλλά τώρα που μας λείψανε καταλάβαμε την αξία τους και είπαμε ότι θα κινήσουμε γη και ουρανό για να ξανανοίξουν.

Μπήκαν λοιπόν κάποιοι εθελοντές μπροστά και ξεκίνησε ο ανειρήνευτος αγώνας.

Αλλά οι αγώνες πρέπει να έχουν και συμπαράσταση του λαού γιατί δεν μπορεί να κινούμαστε και ερήμην του.

Με αυτήν την λογική Σύλλογοι, Σωμάτια και κάθε περαστικός κλήθηκε και καλείται να ενημερωθεί να πάρει θέση και να συμμετάσχει με τον τρόπο του στον αγώνα .

Το ερώτημα καίριο.

Θέλετε να γίνουν ΑΕΙ στην Ηλεία.

Μα τι λέτε πως δεν θέλουμε αν είναι δυνατόν.

Θέλουμε και παραθέλουμε.

Αμήν και πότε.

Και να ο τίτλος στα τοπικά ΜΜΕ και στα ΜΚΔ.

ΚΑΙ ο Σύλλογος για την διάσωση των μαύρων χελιδονιών είναι υπερ της ίδρυσης ΑΕΙ στην Ηλεία και δήλωσε την αμέριστη συμπαράσταση του στον δίκαιο αγώνα μας.

Φωτογραφίες χαμόγελα και χειραψίες.

Και όταν μαθαίνουμε για Σχολές που ιδρύονται σε άλλες πολιτείες και σε άλλα μέρη τότε είναι που τα παίρνουμε εντελώς στο κρανίο και δεν μας κρατάει τίποτα.

Δεν είναι δυνατόν.

Δεν μπορεί να γίνονται αυτά τα πράγματα .

Στην Άνω Τζουτζουλίτσα ιδρύεται Σχολή Δασοπυροσβεστών με τόσους εισαχθέντες και σε μας πάλι τίποτα.

Ντροπή και αίσχος. 

Η Ηλεία δεν αντέχει άλλη υποτίμηση και άλλη ερημοποίηση. 

Και δεν θα το αφήσουμε έτσι αυτό.

Και μέσα σε όλα αυτά πρώτο τραπέζι πίστας ο πρύτανης της Πάτρας.

Επι των ημέρων του έκλεισαν οι Σχολές άλλα τώρα λέει είναι και αυτός υπερ. του να (ξανα)ανοίξουν.

Δεν θα είχε καμία αντίρρηση αν φτιάξουμε λέει τις κατάλληλες υποδομές.

Εκεί λέει είναι το πρόβλημα.

Αλλά μετά μας είπε ότι αυτό είναι απόφαση της Κυβέρνησης και αυτός δεν έχει καμιά σχέση.

Τελευταία μας είπε και το καλύτερο.

Σαν πολλά Πανεπιστήμια έχουν μαζευτεί στο Ελλάντα.

Θα έπρεπε λέει να υπάρχουν 10 και είναι ήδη 25.

Διαλέγετε και παίρνετε. 

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου…..

Αλλά παρ όλα αυτά για μας είναι καλοδεχούμενος από την στιγμή που συμπαρίστανται και αυτός στον αγώνα μας.

Και από δίπλα το πολιτικό προσωπικό του Νομού.

Νυν και τέως Κυβερνητικοί Βουλευτές που δεν χάνουν την ευκαιρία να κάνουν δηλώσεις όταν βέβαια είναι και ένας φωτογράφος από δίπλα.

Όλοι τους είναι υπερ.

Αυτό έλειπε. 

Ότι θέλει ο λαός.

Δεν είναι δυνατόν εμείς να του χαλάσουμε το χατήρι.

Και είναι υπερ ΚΑΙ αυτοί που ψήφισαν το κλείσιμο των Σχολών της Ηλείας όταν έκλεισαν.

Λεπτομέρειες θα πει κάποιος.

Εμείς όμως είμαστε ανώτεροι άνθρωποι και  δεν τους κρατάμε καμία κακία.

Καλοδεχούμενοι και αυτοί στον αγώνα μας

Άλλωστε το ξέρουμε το λέμε και το ξαναλέμε.

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα.

Και ο καιρός περνάει και πίσω δεν κοιτάει….

Κάποια στιγμή ανακατέψαμε και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας γιατί θέλαμε λέει το κτίριο της ΣΕΤΤΗΛ όταν και αν έκλεινε.

Και η αλήθεια είναι ότι είχαμε όνειρα μεγάλα για αυτό το κτίριο.

Campus και ξένο Πανεπιστήμιο επιπέδου Σορβονης και βάλε….

Μας είπαν από το Υπουργείο ότι θα μας την δώσουν όταν και αν.

Ήταν τότε που ήθελαν να μας χρυσώσουν το χάπι για να μην μας κακοφανεί το κλείσιμο που εμείς λέει δεν θέλαμε ….

Από δίπλα εγγυητές οι ντόπιοι Κυβερνητικοί Βουλευτές που τέτοιες ευκαιρίες δεν τις χάνουν με τίποτα.

Και να οι φωτογραφίες και να οι δηλώσεις

Το υποσχέθηκαν από το Υπουργείο Άμυνας οπότε το θεμα θεωρείται ληξαν.

Αλλά και εδώ άνθρακες ο θησαυρός.

Και η ΣΕΤΤΗΛ έκλεισε και το κτίριο δεν μας το έδωσαν….

Δεν είναι να το λες αλλά μάλλον μας έχουν πάρει χαμπάρι.

Πες τους ναι μωρέ και βλέπουμε.

Τι είχαμε τι χάσαμε

Που είμαστε τώρα??

Πουθενά

Το φως που βλέπουμε κάπου στο βάθος του τούνελ είναι από κει που μπήκαμε.

Αλλά  δεν το βάζουμε κάτω και το έργο αυτό φαίνεται ότι θα έχει και άλλα επεισόδια.

Μπορεί με την φόρα που έχουμε πάρει να φτάσουμε και να ξεπεράσουμε ακόμη και την ΛΑΜΨΗ του Φώσκολου.

Το χειρότερο σε αυτήν την ιστορία είναι ότι πλέον το θέμα χάνει την σοβαρότητα του.

Και είναι δεδομένο ότι όλα τα θέματα όσο σοβαρά και να είναι δεν μπορεί να αντέξουν την ασόβαρη διαχείριση.

Γιατί περί αυτού πρόκειται σε αυτήν την περίπτωση.

Η λογική «δώστε μια Σχολή και σε μας να σχωρεθούν τα πεθαμένα σας» δεν βγάζει πουθενά

Όπως δεν βγάζει πουθενά και η άποψη να ιδρυθεί παράρτημα ιδιωτικού Πανεπιστήμιου.

Αν για την Ηλεία είναι αίτημα η Ίδρυση Σχολών ΑΕΙ αυτό θα πρέπει να τεθεί αρμοδίως επίσημα και θεσμικά.

Να κατατεθεί με συγκεκριμένη μελέτη.

Και σε αυτήν την μελέτη να αναλυθούν οι συνθήκες και οι λόγοι που έκαναν την προηγουμένη προσπάθεια να αποτύχει.

Γιατί αποτυχία ήταν όλο αυτό που έγινε με τις Σχολές στον Πύργο και στην Αμαλιάδα και μένει να αναλυθούν οι λόγοι.

Όταν δεν ξέρεις τους λόγους που κάτι απέτυχε είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι θα αποτύχει πάλι στο μέλλον και πιθανά για τους ίδιους ακριβώς λόγους.

Όσο δεν υπάρχει αυτή η επίσημη και θεσμική προσέγγιση του θέματος...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Μαρτίου 16, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , ,

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ: Για τον Γιώργο Βότση

 Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

Ο θάνατος του Γιώργου Βότση σηματοδοτεί εκ των πράγματων το τέλος μιας ολόκληρης εποχής θαρρετής Δημοσιογραφίας.

Δεν είναι καθόλου σχήμα λόγου.

Και αυτό εύκολα μπορεί κάποιος να το καταλάβει όταν δει τι έπεται εκεινής της εποχής.

Περάσαμε αισίως από τον Τράγκα και τώρα είμαστε στον Ευαγγελάτο στον Οικονόμου στον Παυλόπουλο στον Πορτοσάλτε…..

Και αυτό είναι μόνο ένα μικρό δείγμα.

Δυστυχώς δεν τελειώνει εδώ η λίστα.

Όλοι καλοπληρωμένοι από αυτούς που θέλουν την ενημέρωση στα μέτρα τους για τους δικούς τους λόγους.

Και βέβαια εδώ δεν μπορεί να μιλάμε καν για ενημέρωση.

Όσο πλούσια και να είναι η Ελληνική γλώσσα αδυνατεί να περιγράψει αυτό ζούμε σε αυτές στις κατ επίφαση ενημερωτικές εκπομπές.

Είμαστε απέναντι σε επαγγελματίες που εκτελούν συμβόλαια.

Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω.

Εδώ που έχουμε φτάσει πλέον δεν χρειαζόμαστε περισσότερη ενημέρωση.

Ούτε καν «καλύτερη» ενημέρωση.

Χρειάζεται περισσότερο από ποτέ να...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Μαρτίου 16, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες ,

Ελληνόφωνου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία


Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Μαρτίου 16, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου Καρυστιανισμού κωμωδία

 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Μαρτίου 16, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες ,

Υπαρκτού εκτσογλανισμένου ελληνισμού κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Δευτέρα, Μαρτίου 16, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)