"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι βολεψάκηδες, που πάντα παραπονούνται, πάντα κερδίζουν

 

Tης Χαρίκλειας Ντερμανάκη

Γυρνώντας κάθε μεσημέρι σπίτι, περνάω μπροστά από το σχολικό συγκρότημα της γειτονιάς μου.

Τα μπεντένια του προαύλιου χώρου, είναι γεμάτα γκράφιτι και συνθήματα.

Δυο χρόνια τώρα όμως, ένα συγκεκριμένο σύνθημα, δεσπόζει ανάμεσα στα άλλα, “κλέβει την παράσταση” και θλίβει όποιον περαστικό διατηρεί αλώβητη την κοινωνική ευθύνη του Πολίτη.

Έγραψε λοιπόν ένας.. ευγενής, δημοκράτης, επαναστατημένος νέος.

“Ξύλο στους συμμαθητές, που δηλώνουν μπατσοσχολές”.

Έχω αναρωτηθεί άπειρες φορές.

Ένα σακί ασβέστης μωρέ!

Πέντε ευρώ τα 15 κιλά!

Κι ένας άνθρωπος του σχολείου!

Διευθυντής, καθηγητής, μαθητής, η κυρία της καθαριότητας..

Να το περάσει από πάνω, να το σβήσει.

Κι αν το ξαναγράψουν, να το ξαναασβεστώσουν και ξανά και ξανά!

Σαν κίνηση αντίστασης, κατά της κατακτημένης κι εδραιωμένης ασχήμιας!

Σαν φωνή θάρρους και λογικής, απέναντι στο φόβο της παγιωμένης φασιστικής αριστερίλας στα σχολεία!

Σαν μια μικρή νίκη του λευκού, απέναντι στο μαύρο μίσος και τον ρατσισμό.

Ναι, ρατσισμό!

Γιατί ο ρατσισμός που βιώνει ο άνθρωπος που επιθυμεί την κανονικότητα, την τάξη, τα σαφή όρια, και κυρίως τη δυνατότητα να εκφράζει τη διαφορετική από τη μάζα, γνώμη του, είναι από τους χειρότερους.

Αυτή η καθημερινή μου εμπειρία μου ήρθε στο μυαλό, βλέποντας την κυρία Μενδώνη να επιπλήττει την υψηλόβαθμη υπάλληλο του Υπουργείου Πολιτισμού.

Και δεν σας κρύβω, ότι το χάρηκα..

Γιατί, δεν ξέρω πόσα λεφτά δόθηκαν (που δόθηκαν πολλά) για την ανακατασκευή του κτιρίου, αλλά, δυό πεντόκιλα μπογιά χρειάζονταν μόνο!

Να καλυφθεί η ασχήμια, έστω για λίγο..

Να φανεί, ότι κάποιος αντιστέκεται σε αυτήν!

Να περάσει το μήνυμα

“Ναι ρε, μάλλον θα κερδίσεις αλήτη που δεν υπολογίζεις ότι αυτός ο χώρος κάτι σπουδαίο συμβολίζει και δεν σου ανήκει κιόλας, αλλά δε θα πέσω αμαχητί!

Θα υπερασπιστώ τον Πολιτισμό, με πράξεις!

Και θα τον υπερασπίζομαι κάθε μέρα, γιατί αυτή είναι η δουλειά μου, ή μάλλον, το λειτούργημα μου! “

Θυμήθηκα και τον κύριο Στέλιο, Διευθυντή στο Δημοτικό που πήγαινε η κόρη μου!

Ξινό τον ανέβαζαν, στριμμένο τον κατέβαζαν κάτι πιτσιρίκες δασκάλες που έφταναν στο σχολείο, την ώρα της προσευχής.

Δε μπορούσαν να.. του συγχωρήσουν ότι πήγαινε μια ώρα νωρίτερα, ήλεγχε τα πάντα και συχνά καθάριζε τις αυλές με το πιεστικό.

Γιατί η καθαρίστρια, όταν της το ζήτησε, το αρνήθηκε κατηγορηματικά.

Κι όταν της το ξαναζήτησε, απείλησε ότι θα τον καταγγείλει για εργασιακό εκφοβισμό.

Έτσι είναι μάλλον..

Σε αυτή τη ζωή, υπάρχουν οι βολεψάκηδες, που πάντα παραπονούνται, πάντα κερδίζουν, αλλά δεν καταφέρνουν ποτέ να ομορφύνουν την κοινή ζωή των ανθρώπων, υπάρχουν και…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Satisfactory underperformance: Δύο λέξεις - ακτινογραφία της δημοσιοϋπαλληλικής αξιολόγησης

 

Του Γιώργου Ι. Κωστούλα

gcostoulas@gmail.com

Η Αξιολόγηση, μία τις θεμελιωδέστερες λειτουργίες του Μάνατζμεντ. Απ’ αυτές που πρωτίστως υπάρχουν επ’ ωφελεία των εργαζομένων. Και που οι τελευταίοι θα έπρεπε να αποζητούν, να απολαμβάνουν και να εύχονται να γίνεται όλο και πιο συχνά. Μια έξοχη ευκαιρία για σχολιασμό, κριτική και κυρίως ενθάρρυνση για διόρθωση και βελτίωση.

Κι όμως, σε κάθε ευκαιρία που το θέμα επανέρχεται για δημόσια διαβούλευση, όπως αυτές τις μέρες από την κυβέρνηση, τα φοβικά σύνδρομα από την πλευρά των εκπροσώπων των εργαζομένων είναι πάντοτε παρόντα και ισχυρά.

Προφανώς, πρόκειται για κάτι βαθύτερο από την τυπική, κλασική αντίσταση κατά της αλλαγής.

Ετσι εξηγείται, που, στο πλαίσιο ενός δικαιολογητικού μηχανισμού, μεγάλες μάζες εργαζομένων στο Δημόσιο, μεταξύ, αφενός μιας επαγγελματικής προώθησης και των ευθυνών που αυτή συνεπάγεται, και μιας, αφετέρου ήρεμης επαγγελματικής καθημερινότητας, βολικότατα συντάσσονται με τη δεύτερη.

Ένα εξυπηρετικό, τρέχον υπόδειγμα εργασίας και απόδοσης, το οποίο ανέχεται, αν δεν υποθάλπει κιόλας, το ‘δημοκρατικό” έλλειμμα επαγγελματικής επάρκειας και απόδοσης.

Κλασική περίπτωση, όπου η ανεπάρκεια οδηγεί στην παρηγοριά, στη θαλπωρή καλύτερα, της επετηρίδας. Εκεί όπου εντοπίζεται ένας αποκρουστικός μέσος όρος: αυτός, του ‘χαμηλότερου κοινού παρανομαστή”.

Αυτό, εξελικτικά, και μέσα από μια διαδικασία ατομικής αλλοτρίωσης, έχει οδηγήσει τον εργαζόμενο στη Δημόσια Διοίκηση, ακόμα και στο να μη θέλει να κρίνεται δίκαια, δηλαδή αξιοκρατικά.

Από την πλευρά της Ιεραρχίας, τώρα. Προφανώς η επιείκεια βολεύει.

Υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό:

‘Είναι πιο εύκολο να δίνεις ευχαρίστηση σε πολλούς, παρά μονάχα σε έναν”. Μια μορφή κακώς νοούμενης γενναιοδωρίας επικρατεί στις ιεραρχίες, η οποία αλλοιώνει τα κριτήρια της αξιοκρατικής κρίσης, από συνήθως άπειρους αξιολογητές. Οι οποίοι, σπάνια είναι αρκετά επαρκείς ή αντικειμενικοί. Συνήθως έχουν κάποιο λόγο να μην είναι ούτε δίκαιοι...

Ως εξέχον αντικείμενο της αξιολόγησης, ας σταθούμε για λίγο στην Προαγωγή: Αυτή, το πιο ορατό, κατανοητό και αποδεκτό μέτρο του επιπέδου αξιών που επικρατούν σε έναν οργανισμό και οι οποίες επιβραβεύονται στο πρόσωπο του προαγομένου. Γι’ αυτό, οι προαγωγές πρέπει να αποφασίζονται με μεγάλη προσοχή και περίσκεψη.

Δυο ξαδελφάκια αναξιοκρατίας (καταγράφονται από τον σπουδαίο καθηγητή -νομοδιδάσκαλο Φαίδωνα Βεγλερή): Η "προαγωγή κατ’ αρχαιότητα" και η "επί ίσοις όροις προτίμηση του αρχαιοτέρου", αξιολογικά απομεινάρια παλαιότερων εποχών, στην υπηρεσία της επικρατούσας μετριοκρατίας, αν όχι αναξιοκρατίας, συνηθέστατης κυρίως στη δημόσια διοίκηση. Θεσμική θωράκιση, τα δυο τους, για την εξασφάλιση της προαγωγής του επιθυμητού και ανεπαρκέστερου, κάθε φορά, υποψηφίου.

Ιδιαίτερα, αυτό το "επί ίσοις όροις προτίμηση του αρχαιοτέρου": μια κατάφορη και άκριτη, κατάργηση της μοναδικότητας του ατόμου. Σαν να υπάρχουν ίσοι όροι μεταξύ των μυαλών, των γνώσεων και των χαρακτήρων των ανθρώπων.

Η ζημιά δεν τελειώνει εδώ.

Όταν ένας συνεργάτης που προάγεται, δεν τα πάει και τόσο καλά, δεν το ξέρει μόνο εκείνος και ο προϊστάμενός τους. Το ξέρουν και οι υφιστάμενοί του και οι οριζόντιοι συνάδελφοί του και οι άλλοι προϊστάμενοι, κ.ο.κ. Κάθε χαριστική ευνοϊκή κρίση γι’ αυτόν είναι ένα ευρύτατο μήνυμα συγκαταβατικότητας και ανοχής. Αποτέλεσμα μιας τέτοιας επιείκειας είναι οι άλλοι μέτριοι της ομάδας ή του ευρύτερου περιβάλλοντος να ανακουφισθούν, ενώ οι αξιολογότεροι απ’ αυτούς να πάψουν να προσπαθούν, ή, όπου αυτό είναι δυνατόν, να αναζητήσουν την τύχη τους κάπου αλλού. Για να επαληθευθεί έτσι ο νόμος του Gresam: ‘Το κακό νόμισμα διώχνει το καλό...”

Από την άλλη πλευρά, για την αξιολόγηση ισχύει ο γνωστός κανόνας: αυτή είναι; ’τόσο καλή ή κακή, όσο καλός ή κακός ο αξιολογητής”. Αν ο προϊστάμενος-αξιολογητής είναι ο ίδιος σε επίπεδο επάρκειας, τότε αξιολογεί τους συνεργάτες του με βάση το αποτέλεσμα της δουλειάς τους, δηλαδή, ουσιαστικά. Αντίθετα, αν αυτός είναι ανεπαρκής τότε τους αξιολογεί με κριτήριο γενικά, αυτονόητα, που πρέπει, έτσι κι αλλιώς, να υπάρχουν σε όλα τα εργασιακά περιβάλλοντα - κάτι σαν τις βασικές συνθήκες υγιεινής -, όπως ευγένεια, προθυμία, εμφάνιση, καθαριότητα, ακρίβεια προσέλευσης στη δουλειά κ.λπ.

Τι καλό μπορεί να περιμένει κανείς από ένα τέτοιο περιβάλλον;

Εγκατεστημένες ρουτίνες προστατεύουν, αν δεν υποθάλπουν κιόλας, καταστάσεις από τις οποίες όλοι επωφελούνται. Τα ‘μη θίγετε τα κακώς κείμενα”, τα ‘μην πάτε γυρεύοντας, αν θέλετε να μην έχετε εκπλήξεις”, τα ‘αν δεν σπάσει κάτι δεν το επισκευάζουμε”, είναι επικρατούντα χαρακτηριστικά, που όλοι τηρούν και σέβονται. Οι αποφάσεις παίρνονται μόνο για άμυνα και συντήρηση. Όλοι έχουν εύκολη τηναπάντηση: ‘αυτό δε γίνεται”, ‘εγώ υπάλληλος είμαι”, πρόθυμοι στις ‘αλλαγές επί χάρτου”, ειδικοί στην τέχνη του ‘μπουρδουκλώματος”, του ‘κουκουλώματος”, δάσκαλοι στο πως θα αποφευχθούν οι σκοτούρες. Όλα μοιάζουν με ένα πάρτι, όπου όλοι πρέπει να είναι ευχαριστημένοι...:’τον άπαντα βίον εορτήν μίαν άγουσιν”.

Όταν άλλοι, εννοώ τον ιδιωτικό τομέα, αξιολογούνται και κρίνονται στα όρια της απόλυσης, μια τέτοια θεσμοθετημένη ‘satisfactory underperformance”, (έτσι έχει ευρηματικότατα ονομάσει την κατάσταση που περιγράφουμε ο Ινδός διανοητής Hoshal Sumantra), δεν απέχει και πολύ από το να χαρακτηριστεί ως μια κατάφωρα ανήθικη συνέργεια βιοπορισμού.

Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε αυτό που έχει ειπωθεί τόσες φορές;

Ότι δηλαδή:

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Επάγγελμα: υπάλληλος Βουλής

 Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Σύμφωνα με την ειδησεογραφία, κυρία που εργάζεται στη Βουλή, ανήμερα του εορτασμού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της 25ης Μαρτίου, πλησίασε το αριστερό φυλάκιο των ευζώνων στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου, έβγαλε από το τσαντάκι της μια σερβιέτα, την κόλλησε πάνω στο φυλάκιο και αποπειράθηκε να γράψει υβριστικά συνθήματα πάνω στο μαρμάρινο θησαυροφυλάκιο των θυσιών του αγίου ελληνικού έθνους
. 

Η κυρία συνελήφθη.

Θα γίνει ό,τι προβλέπεται με την υπόθεσή της και άπαντες αναμένουν να πέσει στα μαλακά, όπως συμβαίνει με όλους όσοι ασχημονούν σε βάρος των οσίων και των ιερών του Ελληνισμού. Αλλωστε, εκείνοι που νέμονται τις κρατικές εξουσίες και τους θεσμούς, κατά κανόνα, προνοούν ώστε όχι μόνο να μην τιμωρείται ο ανθελληνισμός, αλλά να επιβραβεύεται κιόλας.

Το ζήτημα με την υπόθεση της κυρίας είναι ο συμβολισμός της ιδιότητάς της: υπάλληλος της Βουλής.  

Μπορεί η δική της αρμοδιότητα να είναι η δυσκολότερη και χαμηλότερα αμειβόμενη όλων. Ομως, το μέγα θέμα παραμένει: πώς γίνονται οι διορισμοί στη Βουλή; 

Ποια διαδικασία ακολουθείται; 

Υπάρχει διαφάνεια; 

Πώς εξασφαλίζονται η αξιοκρατία και η ισονομία;  

Μπορούν να εμφανιστούν στον τηλεοπτικό σταθμό της Βουλής οι μόνιμοι, αλλά και οι έκτακτοι υπάλληλοι και να μας πουν απλώς το ονοματεπώνυμό τους (εκεί είναι που θα καταλάβουμε τι είδους βύσματα λειτούργησαν και για ποιους) και τις αρμοδιότητές τους;

Είναι κρίμα που η πολιτική τάξη έχει δημιουργήσει ένα χρεοκοπημένο κρατίδιο, το οποίο ξεζουμίζουν εξίσου χρεοκοπημένα (και σε ηθικό και σε οικονομικό επίπεδο) κόμματα, που δεν τους καίγεται καρφί για το τι θα πουν οι πολίτες. 

Το καθεστώς με τις προσλήψεις στη Βουλή είναι μια εστία ντροπής, που καθιστά και υποκριτικές αλλά και γελοίες τις εξαγγελίες των κομματαρχών για τα σχέδια επιστροφής των ξενιτεμένων παιδιών της Ελλάδας.

Οταν έχουν αποκλεισμένους τους πολλούς από μια θέση εργασίας στο Κοινοβούλιο, το αποκαλούμενο και «καρδιά της δημοκρατίας», για ποια αξιοκρατία μιλάνε;

Είναι προφανές ότι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αυτό που χρειάζεται

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη πήρε το μήνυμα· και το απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας με το απολαυστικό περιστατικό στο Αργος, με το οποίο θα καταπιαστούμε παρακάτω.  

Το μήνυμα αυτό δεν είναι τίποτα περίπλοκο, διατυπώνεται με μόνο μια λέξη: δουλειά. Να παράγεται έργο, αυτό είναι όλο.  

Η κ. Μενδώνη το έπιασε και μπράβο της. Η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να κινητοποιήσει τη ράθυμη κρατική μηχανή, ιδίως σε τομείς που αφορούν άμεσα τη βελτίωση της καθημερινότητας των πολλών. Αυτό είναι το μήνυμα που έστειλαν η πρώτη πλατεία (η συγκέντρωση στο Σύνταγμα, που τόσο εξέπληξε την κυβέρνηση), οι δημοσκοπήσεις, αλλά και αυτός ο Πρωθυπουργός σε τελευταία ανάλυση, με την προσφώνησή του στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο της νέας κυβέρνησης. Δουλειά! Αρκετά πια με τις δικαιολογίες και τις υπεκφυγές

Αν υπάρχει ένα πράγμα που οφείλει να έχει καταλάβει η κυβέρνηση, μετά την κρίση που ξέσπασε με αφορμή την επέτειο των Τεμπών, είναι ότι για να παραμείνει στην εξουσία δεν αρκεί η πανθομολογούμενη διαπίστωση ότι οι άλλοι είναι για τα πανηγύρια.

Δεν μου προξενεί εντύπωση ότι η κ. Μενδώνη ήταν η πρώτη που κατάλαβε το μήνυμα – αν δεν ήταν τόσο έξυπνη δεν θα είχε κυριαρχήσει στο υπουργείο Πολιτισμού επί μία εικοσαετία σχεδόν. Το γεγονός που προκάλεσε το κατσάδιασμα της εφόρου αρχαιοτήτων Αργολίδας ήταν απολύτως δικαιολογημένο. Είναι αίσχος απαράδεκτο να έχουν δοθεί περίπου 13 εκατομμύρια στον Δήμο Αργους – Μυκηνών για πολιτιστικές υποδομές και, παρ’ όλα αυτά, οι υπηρεσίες να αδιαφορούν για τον βανδαλισμό κτιρίου και μάλιστα στο κέντρο της πόλης. Δεν γίνεται το κράτος να στέλνει το μήνυμα ότι αδιαφορεί για μια τέτοια γυφτιά – άλλη λέξη δεν υπάρχει, λυπάμαι. Στο κάτω κάτω, οι αρχαιολογικού ενδιαφέροντος χώροι για τη σύγχρονη Ελλάδα έχουν και ταυτοτική αξία. Δεν είναι τυχαίο ότι η Αρχαιολογική Υπηρεσία είναι από τους αρχαιότερους θεσμούς του ελληνικού κράτους.

Η αδιαφορία, λοιπόν, για τον βανδαλισμό και την αποκατάσταση του χώρου είναι πράξη που ουσιαστικά αναιρεί τον λόγο ύπαρξης του υπουργείου Πολιτισμού. Τι το χρειαζόμαστε, εφόσον δεν νοιάζεται; 

Να του αφαιρεθεί η αρμοδιότητα και να δώσουν τους στρατώνες του Καποδίστρια στον τοπικό δήμο, για να φτιάξει εκεί μια ωραία υπαίθρια καφετέρια, με μουσική και σερβιτόρες ντυμένες αυλητρίδες. Ας δοκιμαστεί πιλοτικά αυτό που προτείνω και, αν πετύχει, το επεκτείνουμε. Ο Τραμπ, λ.χ., ως κατασκευαστής (developer) σίγουρα θα ενδιαφέρεται για την Ακρόπολη των Αθηνών και θα αναρωτιέται γιατί αφήσαμε τόσους αιώνες τον Παρθενώνα γκρεμίδι και δεν τον ολοκληρώσαμε, θα γινόταν ένα μπιούτιφουλ ξενοδοχείο-καζίνο εκεί πάνω. Αν του πούνε μάλιστα για το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς, τότε να δείτε!..

Αριστα, λοιπόν, στην κ. Μενδώνη που τα έψαλε στην κυρία έφορο. Αν είχα τη δυνατότητα, θα ασπαζόμουν τη σεπτή στέκα που στηρίζει την καούκα της, το λέω με σεβασμό και το εννοώ απολύτως.  

Κάποιος, επιτέλους, σε αυτή την κυβέρνηση πρέπει...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πρώτα αξιολόγηση και απολύσεις, μετά 13ος και 14ος μισθός

 

Του Ηλία Ψυχογιού

ilpsychogios@gmail.com

Με ανησυχία είναι η αλήθεια διαβάζω τις τελευταίες μέρες ότι η κυβέρνηση σκέφτεται να δώσει στους δημοσίους υπαλλήλους ξανά τον 13ο και τον 14ο μισθό, οι οποίοι καλώς κόπηκαν στη διάρκεια της επίσημης οικονομικής κρίσης.

Διαβάζω επίσης ότι αυτό ίσως και να "επιβληθεί" από την επικείμενη απόφαση έως τον προσεχή Ιούνιο του Μισθοδικείου, για την επαναφορά τους, αναφορικά με δικαστές και εισαγγελείς. Στις 6 Ιουνίου επίσης (γεμάτη συμπτώσεις αυτή η χώρα…), αναμένεται η απόφαση για έναν δημόσιο υπάλληλο, ο οποίος ζήτησε την επαναφορά των "δώρων" Χριστουγέννων, Πάσχα και επιδόματος θερινής αδείας (αυτά είναι ο 13ος και 14ος μισθός).

Για να μην το πολυαναλύουμε, τέλος Μαΐου πιθανότατα θα αποφασιστεί η επαναφορά των δώρων για τους δικαστές, με το δεδικασμένο αυτό πιθανότατα θα κερδίσει ο δημόσιος υπάλληλος που έχει κάνει την προσφυγή στο ΣτΕ για την επαναφορά των δώρων και για τον εαυτό του και η απόφαση αυτή θα είναι δεσμευτική για όλους τους υπαλλήλους του στενού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Ας σημειωθεί ότι το Μισθοδικείο αποτελείται από δικαστές, άρα στην πρώτη περίπτωση δικαστές θα αποφασίσουν για θέμα που αφορά δικαστές… Ο ελεγκτής δηλαδή θα λάβει απόφαση για θέμα που αφορά τον ελεγκτή!

Σε περίπτωση που αυτό το σενάριο τελικά γίνει πραγματικότητα, το οποίο είναι και το πιθανότερο, το ετήσιο κόστος για τον κρατικό προϋπολογισμό αναμένεται να φτάσει στο 1,8 δισ. ευρώ. Να πω μόνο ότι ο ΕΝΦΙΑ φέτος αναμένεται να αποδώσει 2,3 δισ. ευρώ. Άρα, τα "δώρα" για τους δημοσίους υπαλλήλους είναι περίπου το 78% του ΕΝΦΙΑ. Ετησίως!

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ο αριθμός του τακτικού προσωπικού του δημοσίου (περιλαμβάνονται και οι μόνιμοι υπάλληλοι των δήμων) είναι 567.362, ενώ από την αξιολόγηση που πραγματοποιήθηκε στους δημοσίους υπαλλήλους το 2023, μόνο 1.390 δημόσιοι υπάλληλοι κρίθηκαν ως "ανεπαρκείς", ενώ περίπου 4.259 κρίθηκαν ως υψηλής απόδοσης. Οι υπόλοιποι 561.713 κρίθηκαν ως "ικανοποιητικοί".

Τέλος, πρόσφατα έγινε είδηση ότι θα σταλεί σε όλους εμάς ένα ερωτηματολόγιο για να εκφράσουμε την άποψή μας για το δημόσιο. Ωραία ιδέα η άμεση αξιολόγηση από τους πολίτες, κάτι αντίστοιχο με την έρευνα ικανοποίησης πελατών που κάνουν οι ιδιωτικές εταιρείες. Θα περιμένω να δω πώς ακριβώς θα εφαρμοστεί, γιατί δεν θέλω να είμαι αρνητικά διακείμενος.

Έως τότε όμως, θα ήθελα να προτείνω κι εγώ έναν τρόπο αξιολόγησης, με πραγματική έρευνα ικανοποίησης, ο οποίος μπορεί να εφαρμοστεί ΑΜΕΣΑ: Με το ΑΦΜ μας ερχόμαστε σε επαφή με τις δημόσιες υπηρεσίες. Κάθε φορά που θα πηγαίνουμε σε μία δημόσια υπηρεσία, να καταγράφεται η επίσκεψή μας και να μας έρχεται ένα email στο οποίο να μας ζητείται να αξιολογήσουμε τη ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ υπηρεσία και τον ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ υπάλληλο που μας εξυπηρέτησε. Όπως κάνουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις, για να δουν την ικανοποίηση των πελατών τους.

 

Με την εφαρμογή αυτού του συστήματος για δύο χρόνια, μπορούν να αξιολογηθούν αντικειμενικά οι δημόσιοι υπάλληλοι, λαμβάνοντας ως βάση τις συγκεκριμένες και επώνυμες αξιολογήσεις των πολιτών.

Όσοι είναι άριστοι, να λάβουν τον 13ο, τον 14ο ακόμα και τον 15ο μισθό.

Όσοι είναι απλά πάνω από τη βάση, να λάβουν μείωση ίση με το ποσό του 13ου, του 14ου και του 15ου μισθού που θα λάβουν οι άριστοι συνάδελφοί τους.

Όσοι λάβουν κάτω από τη βάση, απλά να πάνε σπίτι τους γιατί και στην υπηρεσία που είναι, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να πληρώνονται για να κάνουν ότι δουλεύουν.

Και πριν τολμήσει κανείς να με πει υπερβολικό, ας αναφέρω δύο μόνο περιστατικά που γνωρίζω προσωπικά:

Σε κεντρική δημόσια υπηρεσία, πριν μερικά χρόνια, υπάλληλος που δεν είχε εργαστεί ποτέ στην υπηρεσία, αλλά ήταν περιφερόμενος σε διάφορα άσχετα γραφεία για όλη του την "καριέρα", έγινε προϊστάμενος έξι μήνες πριν συνταξιοδοτηθεί για να πάρει το επίδομα ευθύνης, το οποίο θα αθροιζόταν στη σύνταξή του.

Σε εφορία, υπάλληλος που όλη του τη ζωή ήταν στο θυρωρείο, έγινε επίσης προϊστάμενος έξι μήνες πριν τη συνταξιοδότησή του για τον ίδιο λόγο με την προηγούμενη περίπτωση.

Αυτά δεν είναι "μεμονωμένα περιστατικά" αλλά, δυστυχώς, ο κανόνας. Να θυμίσω μόνο ότι και ο σταθμάρχης στη Λάρισα κάπως έτσι έγινε σταθμάρχης από αχθοφόρος.

Το 1,8 δισ. που θα κοστίσουν τα "δώρα" των δημοσίων υπαλλήλων, αντιστοιχεί στην ετήσια μισθοδοσία περίπου 100.000 δημοσίων υπαλλήλων (1,8 δισ. / 1500€ μικτά / 12 μήνες).

Άρα, αν θέλει η Κυβέρνηση να δώσει πίσω τα "δώρα" στους δημοσίους υπαλλήλους, μπορεί. Αφού αξιολογήσει, μπορεί να απολύσει 100.000 και μετά να δώσει τα "δώρα" στους υπόλοιπους. Να επιβραβευθούν οι εργατικοί και να απολυθούν οι αντιπαραγωγικοί.

Εκτός κι αν …

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: «Δυστυχώς, δεν μπορούμε να σας περιμένουμε άλλο»

 

Toυ Σάκη Μουμτζή

Διάβασα το ρεπορτάζ της κ. Δήμητρας Μανιφάβα («Καθημερινή», 22/3.) και ένιωσα ένα σφίξιμο. Αλλη μια ευκαιρία χαμένη.

Τι συνέβη;

Στις 12 Μαρτίου 2025 εννέα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης συγκρότησαν τη συμμαχία για τους ημιαγωγούς. Η πατρίδα μας δεν κατόρθωσε να συμμετάσχει γιατί καθυστερούσε, εξαντλώντας την υπομονή των εταίρων μας. Καταλαβαίνω τη συμμετοχή των παραδοσιακά ισχυρών κρατών της Ε.Ε. Αλλά να συμμετέχει η Πολωνία, νεοσσός στην Ε.Ε., και όχι η Ελλάδα;

Το γεγονός ας μη μας προκαλεί μόνο θλίψη –με τη θλίψη κανένα πρόβλημα δεν λύνεται–, αλλά να μας προβληματίσει τι καλύτερο κάνουν οι Πολωνοί από εμάς.

Τον Ελληνα πολίτη ουδόλως ενδιαφέρει αν τέτοιες αποτυχίες χρεώνονται στον νυν υπουργό, στον απελθόντα, σε κάποιον υφυπουργό ή σε οποιονδήποτε άλλον. Η αναζήτηση ευθυνών μέσα στο πολυπλόκαμο πολιτικό μας σύστημα είναι ατελέσφορη και ίσως και μια από τις αιτίες που διαιωνίζονται τέτοιες καταστάσεις. Αν δεν υπάρχει συγκεκριμένος καταλογισμός τότε μοιραία η αδιαφορία και η ανεπάρκεια οδηγούν στο τέλμα.

Στο προκείμενο, η δουλειά χάλασε γιατί κάπου κόλλησε μια χρηματοδότηση 3,6 εκατομμυρίων ευρώ, ποσό ιδιαίτερα ασήμαντο, όχι μόνο για το μέγεθος του όλου πρότζεκτ, αλλά και για τα δεδομένα των εθνικών μας λογαριασμών. Ποσό σχετικά ασήμαντο και για μια μεσαίου μεγέθους ιδιωτική επιχείρηση.

Το ερώτημα είναι ένα: Τα εποπτεύοντα πολιτικά πρόσωπα δεν βλέπουν πού κολλάνε αυτές οι διαδικασίες και καθυστερούν τόσο πολύ τις επενδύσεις;

Δεν είναι δυνατόν να μην έχουν εντοπίσει τις γκρίζες περιοχές αυτών των καθυστερήσεων. Εδώ, ένας υπουργός του ΠΑΣΟΚ με πολλές ώρες υπουργικών πτήσεων και σημαντική εμπειρία, μου είπε: «Υπάρχουν δύο εκδοχές. Η μία είναι ο υπουργός ή ο υφυπουργός να είναι εντελώς ακατάλληλοι και να μην παίρνουν χαμπάρι τι γίνεται. Συμβαίνει αυτό. Η άλλη εκδοχή είναι να καταλαβαίνουν το πρόβλημα αλλά να αδιαφορούν, διότι η επίλυσή του δεν φέρνει ψήφους. Είναι απλώς χαμένες εργατοώρες». Και συνεχίζει ο πρώην «πράσινος» υπουργός: «Το κύριο μέλημα ενός υπουργού είναι η επανεκλογή του. Πρέπει ο πρωθυπουργός, αν θέλει όντως να ανατάξει το πολιτικό μας σύστημα, να αποσυνδέσει τον υπουργικό θώκο από τη βουλευτική έδρα στην αναθεώρηση του Συντάγματος. Εκεί βρίσκονται οι ρίζες του πελατειακού κράτους».

Επανέρχομαι στην υπόθεση των ημιαγωγών και στη νέα χαμένη ευκαιρία η πατρίδα μας να βηματίσει τον δρόμο της βιομηχανικής ανάπτυξης και της άντλησης πρόσθετων κεφαλαίων από το κοινοτικό χρηματοδοτικό πρόγραμμα Chips Act 2, που δημιουργήθηκε γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Ο καθ’ ύλην αρμόδιος Ελληνας τεχνοκράτης, με υψηλότατη θέση στο εν λόγω πρόγραμμα, επεσήμανε πως «στην Ελλάδα πρέπει να επιταχύνουμε κατά 500% στην όποια στρατηγική ακολουθήσουμε στις αναδυόμενες τεχνολογίες».

Οσοι γνωρίζουν πώς λειτουργεί το πολιτικό σύστημα και η δημόσια διοίκηση στην πατρίδα μας…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Γιατί θύμωσε η κ. Μενδώνη

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν αντιλαμβάνομαι την οργή της κ. Μενδώνη με το ερείπιο στον αρχαιολογικό χώρο του Αργους.  

Κατ’ αρχάς οι αρχαιολογικοί χώροι είναι γεμάτοι ερείπια. Τι σημασία έχει αν είναι του 4ου ή του 2ου αιώνα π.Χ. ή του 21ου αιώνα μ.Χ. Αιώνες και οι μεν, αιώνας και ο δε. Και στο κάτω κάτω το σύγχρονο ερείπιο δείχνει ότι εμείς οι Νεοέλληνες προλαβαίνουμε το πέρασμα του χρόνου.  

Το επίμαχο είναι ένα τσαρδί στον αρχαιολογικό χώρο του Αργους. Η στέγη του είναι μισογκρεμισμένη και η πρόσοψή του γεμάτη με ιερογλυφικά από αυτά που εκφράζουν με σπρέι τις φαντασιώσεις των καμένων μυαλών. Στην είσοδό του υπήρχε σφουγγαρίστρα, αρχαία κατά πάσα πιθανότητα. Κοινώς πρόκειται για μια ολοκληρωμένη «εγκατάσταση», μιαν από αυτές που αναδεικνύουν τη σύγχρονη δημιουργικότητα. Ενα έκθεμα που επιτρέπει στον επισκέπτη να διατρέξει τους αιώνες και να κάνει τη σύνδεση της αρχαίας με τη σύγχρονη Ελλάδα.

Και τώρα για να σοβαρευτούμε.  

Αν δεν ήταν η κ. Μενδώνη και ήταν κάποιος από εμάς που αντιμετώπιζε το έκθεμα. Δεν θα μπορούσε να αντιδράσει, όπως δεν μπόρεσα να αντιδράσω όταν είδα σε τοιχίο στη Μελίτη, πίσω από την Πνύκα, το Free Palestine αναρτημένο με σπρέι. Μπορεί για εμάς να περνούσε απαρατήρητο. Εχουμε εθισθεί στον τρόπο που εκφράζονται τα καμένα μυαλά, οπότε όλα καλά. Οι πόλεις μας είναι γεμάτες με έργα τους. 

Ας το πάρουμε και από την άλλη πλευρά. Αν η κ. Μενδώνη περνούσε μπροστά από το επίμαχο κτίριο κάνοντας πως δεν το βλέπει, τι θα λέγαμε; 

Η λεζάντα στην εικόνα θα ήταν: «Η υπουργός Πολιτισμού ποιεί την νήσσαν» παραβλέποντας την κακοποίηση του αρχαιολογικού χώρου του Αργους

Η κ. Μενδώνη αντέδρασε ως ώφειλε. Ζήτησε εξηγήσεις από την υπεύθυνη αρχαιολόγο. Δεν την απείλησε από τη θέση της εξουσίας που διαθέτει ως υπουργός. Ούτε είχε καλέσει τα Μέσα για να κάνει επίδειξη δύναμης. Στο βίντεο, το οποίο, αν δεν κάνω λάθος, είναι αυτοσχέδιο, απευθύνονται η μία στην άλλη στον ενικό. «Γιατί δεν το καθάρισες, Αλκηστη;». 

«Γιατί χρειάζομαι 45.000 ευρώ». 

Βλέποντας την πρόσοψη του κτιρίου μάλλον είχε σκοπό να τη βάψει με φύλλα χρυσού. 

«Σας έχουμε δώσει τόσα εκατομμύρια», απαντά η Μενδώνη. 

Και στο σημείο αυτό παρεμβαίνει ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων. Καταγγέλλει την κ. Μενδώνη για αυταρχισμό. Θεωρούν ότι η παρέμβασή της αποτελεί «αντιπροσωπευτικό παράδειγμα εργασιακής βίας και παρενόχλησης στον χώρο εργασίας». Και συμπληρώνουν: «Ενα νοσηρό επεισόδιο ενδεικτικό της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής και ένδειξη του ήθους που πλέον επικρατεί στον δημόσιο βίο»

Μακάρι το επεισόδιο αυτό να ήταν ενδεικτικό της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής. 

Εχουμε ...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Μενδωνίζομαι: ρήμα παθητικής φωνής

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Μενδωνίζομαι (ρ) 1. εξοργίζομαι από την αδικία που γίνεται σε βάρος μου «είναι λογικό να μενδωνίζεται όταν έχει δώσει εκατομμύρια και ακούει ότι μια δουλειά δεν έγινε επειδή έλειπαν 45.000» 2. τσακώνομαι δημοσίως με κάποιον υφιστάμενό μου «μπορεί να μην είναι κολακευτικό για έναν προϊστάμενο να μενδωνίζεται, αλλά καμιά φορά χρειάζεται»   

Σε αντίθεση με πολλούς συμπολίτες δεν θέλω να πάρω θέση στον καβγά της υπουργού Μενδώνη με την επικεφαλής της αρχαιολογίας της Αργολίδας, Άλκηστη.

Δεν θεωρώ απαραίτητο να διαλέγεις, σώνει και καλά, πλευρά σε έναν καβγά, ειδικά στις περιπτώσεις εκείνες που μπορείς να τον απολαύσεις ως ουδέτερος τρώγοντας τα ποπκόρν σου.

Λέω «ουδέτερος» γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση και οι δύο πλευρές εκπροσωπούν το πρόβλημα, δηλαδή το κράτος.

Το κράτος που ανέχεται τη μακαριότητα των αμετακίνητων υπαλλήλων του, δεν αξιολογεί, δεν ελέγχει, δεν αστυνομεύει. Το κράτος που, αναπαυμένο στη βολική γραφειοκρατία του, αρνείται να κουνηθεί για οτιδήποτε πέρα από τα (επίσης βολικά) προβλεπόμενα και βυθίζεται σε μια σαπίλα που είναι μεταδοτική σε όλους μας.

Έτσι, ένας επικεφαλής δημόσιας υπηρεσίας μπορεί να μην προσφέρει τίποτα και μια υπουργός να το διαπιστώνει ιδίοις όμμασι, να τσακώνονται και την επόμενη μέρα όλα να επιστρέφουν στη μακάρια κανονικότητά τους.

Αφού δεν αλλάζει τίποτα, τουλάχιστον ας απολαύσουμε τον καβγά και τα ποπκόρν.

Τι άλλο να έκανε δηλαδή;

Πιο ενοχλητική από την κυρία που ήθελε να μουτζουρώσει το μάρμαρο του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη βρήκα την εξαιρετικά ήπια αντιμετώπιση από τον στρατιώτη που προσπαθεί να την απομακρύνει. Μετά θυμήθηκα…

 

Υπαρκτού κηφηνοξεφτιλαρά ελληνισμού κωμωδία

Σαν σήμερα (31/3/ΧΧΧΧ)

 

1821: Ο Αθανάσιος Διάκος υψώνει τη σημαία της Επανάστασης στη Λιβαδειά.

1946: Διεξάγονται στην Ελλάδα οι πρώτες μεταπολεμικές εκλογές.

1958: Ο Τσακ Μπέρι κυκλοφορεί τη μεγάλη επιτυχία του «Johnny B. Goode».

1982: Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου βραβεύεται με Όσκαρ για τη μουσική της αγγλικής ταινίας «Δρόμοι της Φωτιάς».

1980: Πεθαίνει ο Τζέσε Όουενς, αμερικανός μαύρος αθλητής του στίβου, που κέρδισε 4 χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου και ανέτρεψε στην πράξη τις θεωρίες του Αδόλφου Χίτλερ περί αρείας φυλής. 
 
 
 
 
 
 
2014: Πεθαίνει η ηθοποιός Μαργαρίτα Γεράρδου.




2016: Πεθαίνει σε ηλικία 86 ετών ο Ουγγρος Νομπελίστας συγγραφέας Ιμρε Κέρτες  







2016: Φεύγει  αιφνιδίως από τη ζωή σε ηλικία 65 ετών, από ανακοπή καρδιάς Ιρακινοβρετανή αρχιτέκτων Ζάχα Χαντίντ 








2016:  Πεθαίνει από καρδιακή προσβολή  σε ηλικία 89 ετών,  ο πρώην επικεφαλής της γερμανικής διπλωματίας Χανς-Ντίντριχ Γκένσερ, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επανένωση της χώρας του το 1990

ΕΘΝΙΚΑ ΞΥΛΟΛΙΟΛΑΓΝΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Δεν γίνεται να τη βγάλουν καθαρή με ένα «κάπου υπάρχει 3 τόνοι δεξαμενή και δεν φαίνεται!!!!»

 Του ΙΩΣΗΦ ΦΟΥΣΕ

Η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα που διασφαλίζει την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης…Ουδείς εμποδίζεται να πει ό,τι θέλει, ακόμα και ότι ο πρωθυπουργός της χώρας του γα….ται…

Από την άλλη όμως είναι το πολίτευμα του μέτρου και της ευθύνης. Όχι της υπερβολής και της ανευθυνότητας. Τα δικαιώματα που παρέχει, δεν πρέπει να γίνονται προϊόν κατάχρησης…

Όταν συμβαίνει αυτό, και μάλιστα δημόσια και με το «καπέλο» της αυθεντίας, η δημοκρατία δεν δύναται να παρακολουθεί άπραγη. Γιατί τότε παραβιάζεται…

Όσοι άνευ μέτρου και ευθύνης, διέσπειραν ενσυνειδήτως, ψευδή πορίσματα, ανακριβείς πραγματογνωμοσύνες, παραπλανητικές εκτιμήσεις, έχοντας υποψία - τουλάχιστον υποψία - κινήτρου προσωπικού οφέλους, και όχι μόνο προσωπικού, αναστατώνοντας την κοινωνία και οδηγώντας την σε πλαστά συμπεράσματα, δεν γίνεται να τη βγάλουν καθαρή με ένα «κάπου υπάρχει 3 τόνοι δεξαμενή και δεν φαίνεται!!!!»

Ο εφέτης ανακριτής οφείλει να αναζητήσει τους λόγους και τις αιτίες όλης αυτής της παράδοξης κακοποίησης της αλήθειας και των πραγματικών περιστατικών. 

Να αναζητήσει κίνητρα και τυχόν οφέλη…

Αν πέσει - που θα πέσει - σε πολιτικά πρόσωπα, η βουλή οφείλει άμεσα να διερευνήσει τη διασύνδεση πολιτικών προσώπων και κατασκευαστών ατεκμηρίωτων σεναρίων, τις κοινές επιδιώξεις και τους τρόπους συνεννόησης και από κοινού κατασκευής σκευωριών…

Τα πρόσωπα αυτά, θα πρέπει να βρεθούν ενώπιος ενωπίω με τον φυσικό τους δικαστή, για να δώσουν τις απαιτούμενες διευκρινίσεις και αν αποδειχθούν ελλιπείς, να υποστούν το άγος της ποινικής καταδίκης…

Πρώτοι που πρέπει να το ζητήσουν είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τέμπη: Ποτέ τόσοι λίγοι δεν εξαπάτησαν τόσους πολλούς

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Μέσα σε λίγες ώρες κάποιοι είδαν τα ψέματά τους να καταρρέουν

Τόσο η έκθεση συμβουλευτικής εταιρείας της αλλοδαπής όσο και η έκθεση πραγματογνωμοσύνης της διεύθυνσης εγκληματολογικών ερευνών της ΕΛΑΣ, απέδειξαν πως: 

1. «δεν υπάρχει κανένα πειστικό στοιχείο που να καταδεικνύει ότι η πύρινη βολίδα και οι πυρκαγιές που ακολούθησαν προέκυψαν από τη μεταφορά αδήλωτων εμπορευμάτων» και 

2. Τα τρία βίντεο Καπερνάρου που έδειχναν πως στις πλατφόρμες της εμπορικής αμαξοστοιχίες δεν υπήρχε παράνομο εύφλεκτο υλικό, ήταν γνήσια.  

Ας σημειωθεί πως η έκθεση της ξένης συμβουλευτικής εταιρείας (Burgoynes) έγινε κατόπιν παραγγελίας των κυρίων Νικολάου και Δημητρίου Πλακιά, φέρει ημερομηνία 16 Φεβρουαρίου 2024 ( σημειώστε την ημερομηνία) και αποτελεί μέρος της δικογραφίας. *

Έτσι καταρρέει πανηγυρικά ο μύθος της συγκάλυψης

Τα έχουμε πει και στο παρελθόν, τότε που όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει αυτόν τον μύθο τον έριχναν στο πυρ το εξώτερον

Τι λέγαμε; 

Αν δεν υπάρχει παράνομο φορτίο, δεν υπήρχε και κίνητρο να κινητοποιηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός για να συγκαλύψει το έγκλημα του μεγαλολαθρέμπορου.  

Σήμερα, και με την επίσημη βούλα, μπήκε τέλος σε αυτή την ιστορία η οποία ταλαιπωρεί πρωτίστως τη συντριπτική πλειοψηφία των συγγενών των θυμάτων που, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, βιώνει τον πόνο, αναζητώντας της αλήθεια και την απόδοση δικαιοσύνης. Αλλά σε δεύτερη μοίρα ταλαιπώρησε και την ελληνική κοινωνία που παρασύρθηκε από αγύρτες πολιτικούς, άθλιους δήθεν πραγματογνώμονες και από τα γιουσουφάκια της δημοσιογραφίας.

Όμως, πριν φτάσουμε στο σημερινό σημείο της αποκάλυψης της απάτης—δηλαδή της συνειδητής προσπάθειας να πολιτικοποιηθεί η τραγωδία των Τεμπών—προηγήθηκαν:

Oι φωνές του ηλεκτρολόγου—μηχανολόγου κ. Κώστα Κάπου, του πρώην δικηγόρου συγγενή θύματος, του κ. Δημήτρη Γαλλή, γνώστη της δικογραφίας

και 

του καθηγητή πυρηνικής φυσικής κ. Θεόδωρου Λιόλιου που απέδειξαν, ο καθένας στο είδος του και με τον τρόπο του, πως η φωτιά οφειλόταν στη ρήξη των μετασχηματιστών των αμαξοστοιχιών, αυτό δηλαδή που υποστήριζε από τις 19 Ιουνίου 2023 η επίσημη κρατική έκθεση.

Μάλιστα ο κ. Δ. Γαλλής τεκμηριώνει πώς μεθοδευμένα από τον Φεβρουάριο του 2024 και ενώ η υπόθεση έκλεινε και πηγαίναμε σε δίκη με τα έλαια σιλικόνης, ξεκίνησε ένα μπαράζ δημοσιευμάτων που απέβλεπε να αλλάξει τον ρου της υπόθεσης ώστε να μη διεξαχθεί η δίκη.  

Όσο περνούσε ο καιρός γινόταν φανερό πως στο παρασκήνιο δρούσε συγκροτημένα μια ομάδα που ήθελε κυρίως να αναδιαμορφώσει την πολιτική κατάσταση, αποσταθεροποιώντας την κυβέρνηση και κτυπώντας την ηγεσία της Δικαιοσύνης.

Σήμερα, έχουμε ξεκάθαρη πλέον την εικόνα. 

Συγκάλυψη δεν υπήρξε

Αστοχίες υπήρξαν, διότι το δυστύχημα ήταν πρωτοφανές, κινητοποιήθηκε ένα σημαντικό κομμάτι της κρατικής μηχανής μαζί με εθελοντές και ο συντονισμός εκείνες τις πρώτες δύσκολες ώρες και ημέρες ήταν επόμενο να παρουσιάσει κενά, δεδομένων και των δυσλειτουργιών του δημοσίου.

Τώρα, το ερώτημα είναι ένα: όλοι αυτοί οι αλιτήριοι τύποι που συνειδητά διέσπειραν ψευδείς ισχυρισμούς και δηλητηρίασαν την κοινωνία μας θα κληθούν από τη Δικαιοσύνη για να λογοδοτήσουν; 

Απατεώνες πολιτικοί και δήθεν πραγματογνώμονες θα υποστούν τις συνέπειες των πράξεων τους; 

Kαι τα γιουσουφάκια της δημοσιογραφίας θα ζητήσουν συγγνώμη από το κοινό τους;

Τελικά, εκτός από τον βαθύ πόνο των συγγενών για την απώλειά των οικείων προσώπων τους, μένει και ...