Για τον Αμερικανό πρόεδρο, που βλέπει τη δημοτικότητά
του να υποχωρεί, καθώς και για το απαξιωμένο Κογκρέσο των ΗΠΑ η
ουκρανική κρίση θα μπορούσε στην πραγματικότητα να αποτελέσει
συγκαλυμμένη ευλογία.
Κι αυτό επειδή τους δίνει την ευκαιρία να κάνουν
κάτι μεγάλο: εν προκειμένω να ξεκινήσουν μια ιστορικά σημαντική πορεία
για την αναμόρφωση της ενεργειακής στρατηγικής των ΗΠΑ.
Το
μεγαλύτερο ατού της Ρωσίας στην προσπάθειά της να κρατήσει την Ουκρανία
στη δική της σφαίρα επιρροής και να προσαρτήσει τη χερσόνησο της
Κριμαίας είναι το γεγονός πως η Ουκρανία και οι εν δυνάμει σύμμαχοί της
αλλού στην Ευρώπη εξακολουθούν να εξαρτώνται από το ρωσικό φυσικό αέριο.
Ωστόσο, αυτό το μακροπρόθεσμο προβάδισμα-πλεονέκτημα της Ρωσίας
ενδεχομένως να υποχωρήσει εάν οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις παίξουν
τα χαρτιά τους σωστά. Οι ΗΠΑ οδεύουν στο να γίνουν καθαρός εξαγωγέας
φυσικού αερίου καθώς επίσης και πετρελαίου. Επομένως, το ενεργειακό όπλο
που έχει χρησιμοποιηθεί τόσο αποτελεσματικά ενάντια στις ΗΠΑ τον
τελευταίο μισό αιώνα θα μπορούσε εύκολα να αλλάξει χέρια, με την
προϋπόθεση βέβαια πως η Αμερική θα προχωρήσει στις κατάλληλες κινήσεις.
Επιπλέον, οι ψυχολογικές επιπτώσεις μιας τέτοιας αλλαγής θα μπορούσαν
να ενεργοποιηθούν άμεσα εάν οι ΗΠΑ πείσουν την υφήλιο για τη σοβαρότητα
μιας τέτοιας στρατηγικής επιλογής.
Κατ' αυτό τον τρόπο, η αμερικανική
πορεία προς την ενεργειακή ανεξαρτησία μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα όχι
μόνο στο πεδίο της οικονομίας αλλά και σε αυτό της στρατηγικής.
Σε αυτό το σημείο έρχονται να εμπλακούν ο Αμερικανός πρόεδρος και το
Κογκρέσο. Οι τάσεις στην αγορά της ενέργειας αλλάζουν με αργούς ρυθμούς,
αλλά μια τολμηρή διακομματική δήλωση-διακήρυξη των αμερικανικών
προθέσεων τώρα θα μπορούσε να επηρεάσει τα πράγματα εμπνέοντας
εμπιστοσύνη. Ετσι κι αλλιώς, οι μηχανισμοί στην Ουάσιγκτον που παράγουν
πολιτική δεν έχουν να κάνουν τίποτα σημαντικότερο φέτος. Οπερ σημαίνει
πως υπάρχουν περιθώρια για σημαντική διακομματική δράση.
Σε
τέτοιες περιπτώσεις, αποτελεί κοινότοπη πρακτική το να επικαλείται
κανείς παλαιότερες ιστορικές εμπειρίες όπως το Πρόγραμμα Μανχάταν (το
πρόγραμμα παραγωγής πυρηνικών όπλων κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) και
την κούρσα για το φεγγάρι της δεκαετίας του 1960.
Οι αναλογίες,
ωστόσο, με το παρελθόν θα μπορούσαν πράγματι να ταιριάξουν τώρα στο
μέτωπο της ενέργειας. Αλλωστε, τόσο το Πρόγραμμα Μανχάταν όσο και η
κούρσα για την κατάκτηση της Σελήνης ήταν υπερκομματικές, πατριωτικές
πρωτοβουλίες. Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να γίνει τώρα και για την
ενεργειακή αναβάθμιση των ΗΠΑ, μια αναβάθμιση τόσο εύρωστη που θα
επιτρέπει στην Ουάσιγκτον να παρεμβαίνει και να βοηθά τους φίλους της σε
κρίσιμες στιγμές όπως η τωρινή.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία
της αμερικανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Ενέργειας (Energy Information
Administration), οι ΗΠΑ εισήγαγαν το 8% των αναγκών τους σε φυσικό αέριο
το 2011. Εως το 2019 ωστόσο, σε μεγάλο βαθμό χάρη στην εκρηκτική
ανάπτυξη της βιομηχανίας σχιστολιθικού αερίου, η παραγωγή των ΗΠΑ θα
είναι μεγαλύτερη από την εσωτερική τους κατανάλωση, πράγμα που σημαίνει
πως η χώρα έχει βάλει πλώρη για να γίνει καθαρός εξαγωγέας φυσικού
αερίου. Εως το 2040, οι ΗΠΑ προβλέπεται πως θα εξάγουν 3,6 τρισ. κυβικά
πόδια αερίου ετησίως, ποσότητα που θα αντιστοιχεί περίπου στο 12% της
ετήσιας παραγωγής τους.
Με άλλα λόγια, η αλλαγή έχει ήδη
ξεκινήσει. Το ζητούμενο πολιτικά είναι αυτή να παγιωθεί και να
επιταχυνθεί.
Η καλύτερη στιγμή για να επισκευάσει κανείς τη στέγη του
σπιτιού του είναι όταν ο ήλιος λάμπει στον ουρανό. Κατ' αντιστοιχία, η
καλύτερη ώρα για να δημιουργηθεί-παγιωθεί μια διαφορετική ενεργειακή
κατάσταση είναι όταν τα πράγματα πηγαίνουν ενεργειακά καλά. Η ουκρανική
κρίση μπορεί να βοηθήσει τους πολιτικούς να προωθήσουν ακριβώς αυτό το
σκεπτικό.
Σε επίπεδο εθνικής ασφαλείας, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν την υποστήριξη και των φίλων του Ισραήλ που ανυπομονούν να απεξαρτηθούν μια και καλή από το αραβικό και ιρανικό πετρέλαιο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου