Η σχέση μου με την τεχνολογία είναι κάτι παραπάνω από καλή. Απέκτησα email πριν από τριάντα χρόνια και θεωρούμαι γκατζετάκιας με ψυχωτικά συμπτώματα. Εννοείται, λοιπόν, ότι οι κάρτες μου είναι όλες ενσωματωμένες στο κινητό. Επιλέγω την κάρτα που θα χρησιμοποιήσω, πατάω δύο φορές το κουμπί στο πλάι, αναγνώριση προσώπου και επαφή της συσκευής με το POS. Δεν κουβαλάω μαζί μου μετρητά και τις περισσότερες φορές είμαι χωρίς ταυτότητα και δίπλωμα.
Εννοείται ότι τώρα θα τα ενσωματώσω και αυτά στο ψηφιακό πορτοφόλι. Μια χαρά.
Δεν θα έλεγα το ίδιο πριν από έναν μήνα. Ημουν σε νυχτερινή έξοδο στο κέντρο πρωτευούσης που τράβηξε ως αργά, το μετρό είχε κλείσει. Σκόπευα μέσω της εφαρμογής ηλεκτρονικής τραπεζικής να κάνω ανάληψη από ΑΤΜ και να επιστρέψω στο σπίτι μου με ταξί. Ελα όμως που για, άγνωστο λόγο, η εφαρμογή δεν μου δούλευε. Σκέφτηκα να καλέσω ταξί μέσω εφαρμογής με χρέωση στην κάρτα. Ομως έμεινα από μπαταρία. Κάπως έτσι, ξέμεινα τις μικρές ώρες στο κέντρο, χωρίς λεφτά και με κλειστό το κινητό.
Κάθισα σε ένα σκαλοπάτι και ξεκίνησα να βλαστημάω από τον Στιβ Τζομπς μέχρι την τράπεζα.
Και τότε έγινε το θαύμα.
Εμφανίστηκε μια γνωστή μου κυρία από την οποία έκανα τράκα ένα πενηντάρικο, πήρα ταξί και επέστρεψα σπίτι.
Ο αναλογικός κόσμος με έβγαλε από τη δύσκολη θέση στην οποία με έβαλε ο ψηφιακός.
Εννοείται ότι δεν έβαλα μυαλό, απλώς προσέχω περισσότερο τη φόρτιση του κινητού. Διότι πλέον ο κόσμος όλος είναι εκεί μέσα. Οι κάρτες, η ταυτότητα, το δίπλωμα, οι αναμνήσεις και οι φωτογραφίες, οι κωδικοί της τράπεζας, οι επαφές και οι σημειώσεις μου. Η ζωή μου όλη. Αποτυπωμένη ψηφιακά, αποθηκευμένη σε μία συσκευή, προστατευμένη από εξαψήφιο κωδικό.
Η ζωή μας είναι στο κινητό και το κινητό είναι, σε μεγάλο βαθμό, η ζωή μας. Στο μέλλον, λένε, θα είναι...
μέσα μας. Σε φακούς επαφής, με ακουστικό στο αφτί και ένα τσιπάκι ραμμένο στο δάχτυλο.
Θα ήθελα να το ζήσω. Για να κάνω επανεκκίνηση και να αισθάνομαι ότι κάνω και restart ως άνθρωπος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου