ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Της ALISA MARKUS / THE NEW YORK TIMES
H δολοφονία τριών κουρδισσών ακτιβιστριών στο Παρίσι την περασμένη εβδομάδα
δημιούργησε φόβους ότι ο πραγματικός στόχος ήταν οι ειρηνευτικές
συνομιλίες μεταξύ της Τουρκίας και του ΡΚΚ. Oμως , οι λεγόμενες
ειρηνευτικές συνομιλίες ήταν ήδη έτοιμες να καταρρεύσουν και πριν από
τις - ανεξιχνίαστες ακόμη - δολοφονίες. Ο τούρκος Πρωθυπουργός Ρετζέπ
Ταγίπ Ερντογάν υποστηρίζει ότι επιθυμεί μια συμφωνία για τον τερματισμό
του πολέμου ανάμεσα στο κράτος και το ΡΚΚ, που διαρκεί τριάντα χρόνια.
Δεν έχει λάβει όμως τα αποφασιστικά μέτρα που χρειάζονται για μια
αξιόπιστη ειρηνευτική διαδικασία. Αν δεν καταλάβει ότι το κουρδικό
πρόβλημα στην Τουρκία είναι ένα πρόβλημα πολιτικό κι ένα πρόβλημα
ταυτότητας, και δεν λύνεται με την αποχώρηση των ανταρτών από την
Τουρκία και την παράδοση των όπλων τους, δεν υπάρχει ελπίδα για ειρήνη.
Μια βιώσιμη ειρηνευτική συμφωνία θα πρέπει να προστατεύει τα δικαιώματα
όλων των Κούρδων, όχι μόνο του Οτζαλάν και του ΡΚΚ. Και ο καλύτερος
τρόπος να γίνει αυτό είναι μέσω του
Κουρδικού Κόμματος για την Ειρήνη και τη Δημοκρατία (BDP), το οποίο
κέρδισε έδρες το 2011 στο τουρκικό Κοινοβούλιο και μπορεί βασίμως να
υποστηρίξει ότι εκπροσωπεί τον κουρδικό πληθυσμό.
Ο Ερντογάν πρέπει να
αναγνωρίσει ότι ο δρόμος για την ειρήνη περνά από την πολιτική. Αντί να
συνομιλεί μόνο με τον Οτζαλάν, πρέπει να χαράξει μια πολιτική διαδικασία
που θα ανοίξει τον δρόμο για τη χορήγηση στους Κούρδους πολιτιστικών
δικαιωμάτων και αυτονομίας.
Για να δοθεί τέλος στον πόλεμο, η Τουρκία
πρέπει να κάνει τρία πράγματα:
Πρώτον ο Ερντογάν πρέπει να προωθήσει συνταγματικές και νομικές
μεταρρυθμίσεις, καθώς και αλλαγές στις συνταγματικές διατάξεις που
περιορίζουν τη χρήση της κουρδικής γλώσσας στα σχολεία, ποινικοποιούν
την άσκηση κριτικής στο τουρκικό κράτος και ερμηνεύουν την ιθαγένεια
μέσα από το πρίσμα της τουρκικής ταυτότητας.
Δεύτερον, ο τούρκος
Πρωθυπουργός πρέπει να κατανοήσει ότι ο αφοπλισμός του ΡΚΚ δεν θα έρθει
στην αρχή της ειρηνευτικής διαδικασίας αλλά στο τέλος της. Μπορεί, και
πρέπει, να επιμείνει σε μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, η οποία δεν
θα ισοδυναμεί όμως με την παράδοση των Κούρδων. Την ίδια ώρα, πρέπει να
σταματήσουν και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Νοτιοανατολική Τουρκία
και στο Βόρειο Ιράκ.
Τρίτον, η Τουρκία πρέπει να διαπραγματευτεί και με
το BDP, που έχει μια καθημερινή εμπειρία λειτουργίας σε μια δημοκρατία
και διοικεί σχεδόν 100 δήμους.
Το πρόβλημα είναι ότι, αντί να προσεγγίσει το BDP, η τουρκική κυβέρνηση
καταδιώκει τα μέλη του. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, κάπου 8.000 κούρδοι
ακτιβιστές - στους οποίους περιλαμβάνονται δήμαρχοι, δημοσιογράφοι,
δικηγόροι - έχουν συλληφθεί ή φυλακιστεί, και από αυτούς 1.000
περιμένουν τη δίκη τους. Η Τουρκία όμως δεν μπορεί να ζητά από τους
Κούρδους να εγκαταλείψουν τη βία και την ίδια ώρα να φυλακίζει
φιλειρηνικούς ακτιβιστές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου