ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Υπάρχει ελληνικός λαός;

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Σεφέρης και ο Θεοτοκάς είναι οι δύο πνευματικοί ταγοί του «μακρυγιαννισμού».  

Οπου «μακρυγιαννισμός» είναι η σαρωτική νοοτροπία που κυριάρχησε στην πνευματική μας ζωή, και όχι μόνον, στη μακρά περίοδο της μεταπολίτευσης, η οποία περιλαμβάνει και τη δεκαετία της κρίσης. Τα στοιχεία της είναι ευδιάκριτα: τη λαϊκή αγνότητα την ορίζει η καχυποψία απέναντι στους «ξένους», το αξεπέραστο αίσθημα της αδικίας, η δυσπιστία απέναντι σε πάσης φύσεως λογιότητα –ξένη κι αυτή– και ο από αρχαιοτάτων χρόνων κυρίαρχος της ελληνικής ψυχής, ο θυμός. Οι πληγές του στρατηγού «θύμωναν», κατά την υπέροχη έκφραση, και δεν τον άφηναν σε ησυχία.

Η ελληνική κοινωνία μετά τη δικτατορία ήταν θυμωμένη, με αποτέλεσμα οι μόνοι πολιτικοί που είχαν ελπίδα να επιτύχουν ήσαν όσοι προσπαθούσαν να την κατευνάσουν. Η προσπάθεια κατευνασμού ξεπερνούσε τη διαχωριστική γραμμή Δεξιάς και Αριστεράς. Ηταν εθνική υπόθεση.

Ο «μακρυγιαννισμός» δεν ταυτίζεται με το κείμενο του Μακρυγιάννη. Το ξαναδιαβάζω τώρα που η λαίλαπα της ιδεολογικής του ανάγνωσης έχει αρχίσει να υποχωρεί για να διαπιστώσω ότι πολλές φορές το αδίκησα.  

Παρ’ όλα αυτά, η απορία μου για τη στάση του Σεφέρη και του Θεοτοκά απέναντί του περιμένει πάντα μιαν απάντηση.

Δεν αναζητούσαν την αισθητική του αξία, ούτε την αξία της μαρτυρίας για την επανάσταση και τη βαυαροκρατία. Τον ανακήρυξαν σε απόλυτη αξία της «λαϊκής» ψυχής, αμόλυντης επειδή είναι αγράμματη και ζητάει το δίκιο της. Τον ανακήρυξαν σε κριτή του «λαού», ή μάλλον σε κριτή της αντίληψης που οι ίδιοι μάς κληροδότησαν για τον λαό.

Πώς είναι δυνατόν δύο από τους πιο διανοούμενους και εκλεπτυσμένους συγγραφείς του ελληνικού 20ού αιώνα να αναγνωρίζουν στη χολώδη ύπαρξη το λαϊκό τους πρότυπο; 

Μην σας σοκάρει η λέξη «χόλος». Και ο Ομηρος στην Ιλιάδα αναγνωρίζει την αξία της όταν βάζει τον Αχιλλέα του να λέει ότι ο χόλος φουντώνει σαν καπνός μες στην ψυχή και την αγκαλιάζει γλυκά σαν το μέλι. Πανάρχαια αξία ο χόλος.  

Υπάρχουν πολλές ερμηνείες για τη στάση των δύο φίλων, Σεφέρη και Θεοτοκά.  

Σήμερα διαλέγω την ευμενέστερη. Και τα δύο κείμενα γράφτηκαν στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ενώ ακόμη ο ηρωισμός του αλβανικού έπους είναι ζωντανός. Αξίζει να δεις τις αντίστοιχες σημειώσεις στις «Μέρες» του Σεφέρη για να αντιληφθείς την απέχθεια που αισθανόταν για τις λεγόμενες ελίτ, των οποίων ήταν μέλος. Ψάχνει αυτόν τον λαό που πολέμησε στην Πίνδο άδολα και τον βρίσκει στον Μακρυγιάννη. Και ο Σεφέρης και ο Θεοτοκάς τον εαυτό τους παλεύουν να σώσουν με τον Μακρυγιάννη. Μερικές δεκαετίες πριν, κάτι ανάλογο θα ομολογήσει και ο Ιων Δραγούμης στο «Ημερολόγιό» του, όταν λέει ότι στη Μακεδονία δεν πήγε για να σώσει τους Μακεδόνες, αλλά την ψυχή του.

Τηρουμένων όλων των ιστορικών αναλογιών, το ίδιο επιχειρεί και η Ελλάδα της μεταπολίτευσης:

   

Η ελληνική κοινωνία παλεύει μέσω του μακρυγιαννισμού να σώσει τον εαυτό της από την ανοχή και την παθητικότητα που επέδειξε απέναντι στην επταετία των συνταγματαρχών. 

Οι ελίτ ψάχνουν στα τυφλά τον λαό για να ταυτιστούν μαζί του και να σώσουν την αξιοπρέπειά τους.  

Η ενοχική και ως επί το πολύ αμόρφωτη Δεξιά προσπαθεί να συμβιβάσει τον «λαϊκό» θυμό με τους θεσμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ώσπου εμφανίζεται ο σοσιαλιστής ηγέτης και λύνει τον γόρδιο δεσμό. «Εγώ στην κυβέρνηση και ο λαός στην εξουσία». 

Ο κακομοίρης ο Τσίπρας, σαράντα χρόνια μετά, ψελλίζει ότι αν του ξαναδοθεί η ευκαιρία θα ελέγξει τους αρμούς της εξουσίας, και τον πετροβολούν.

Ποιος είναι πιο λαός στην Ελλάδα του 2020; 

Ο εργατοπατέρας που καταδικάζει μερικά εκατομμύρια ή ο ταλαίπωρος χρήστης του λεωφορείου που χάνει το μεροκάματο; 

Ποιον από τους δύο θα υπερασπιζόταν ο Μακρυγιάννης και ποιον θα αναγνώριζε ως γνήσιο αντίτυπο της λαϊκής ψυχής ο Σεφέρης ή ο Θεοτοκάς;  

Κι αν ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι η πατρίδα, ποιος θα διεκδικούσε τα εύσημα του πατριωτισμού έτσι όπως τα εντοπίζουν οι δύο μεγάλοι δημιουργοί μας στη «γνήσια λαϊκή ψυχή» του Μακρυγιάννη;

Κι εδώ αγγίζουμε τον θυμό της πληγής. Ξαναδιαβάζοντας τα «Απομνημονεύματα» του στρατηγού ψάχνω να βρω ποια είναι η αντίληψή του για την πατρίδα, ώστε να μπορώ να τη μοιραστώ μαζί του, αν και οι εμπειρίες μας είναι τόσο ξένες. Πώς το λέει ο Ελύτης; Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα θα βρεις μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι.  

Για να την επανασυνδέσεις σού χρειάζεται ένα αδικημένο «εγώ» σαν του Μακρυγιάννη.

Πρόκληση για τους εορτασμούς των 200 ετών:  

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τί μου έμαθε μια Corvette στον Route 66

Γράφει ο Κωνσταντίνος Δούβλης 

Εγκληματολόγος, διδάκτωρ Κοινωνιολογίας της Αστυνόμευσης.

Ήταν ένα απόγευμα του Απρίλη του 1999. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει και το εντυπωσιακό ηλιοβασίλεμα έκανε το συγκινησιακό φορτίο τόσο έντονο που είχα σχεδόν βουρκώσει... Με το δίκιο μου, φυσικά! Στεκόμουν με καμάρι και έντονη συγκίνηση στην αρχή του ιστορικού route 66. Είχα και εγώ μεγαλώσει με την εμβληματική του παρουσία σε τόσες και τόσες ταινίες.

Ο ιστορικός αυτοκινητόδρομος που ένωνε το Chicago με το Los Angeles είχε φτιαχτεί το 1926. Συμβόλιζε την οικονομική δύναμη και το πνεύμα ελευθερίας, αλληλένδετες έννοιες με την ίδια την ύπαρξη των ΗΠΑ.

Αν και ο θρυλικός αυτοκινητόδρομος "γέρασε" και αποσύρθηκε από την κυκλοφορία το 1985, ο τεράστιος συμβολισμός του και η ασύλληπτη τουριστική του απήχηση ώθησαν πολλές πολιτείες τις οποίες διέσχιζε να διατηρήσουν ορισμένα τμήματά του για ιστορικούς λόγους.

Ήμουν πίσω από το τιμόνι ενός ακόμα ισχυρού Αμερικανικού συμβόλου. Μιας Corvette. Μεταχειρισμένης μεν, αλλά σε άριστη κατάσταση. Την είχα αγοράσει με χρήματα από τη δεύτερη δουλειά που έκανα για να συμπληρώσω τα εισοδήματα από μια καλή υποτροφία που είχα λάβει, πλην όμως δεν αρκούσε για να καλύψει ολες τις δαπάνες των σπουδών μου.

Ένιωθα παντοδύναμος. Όπως έλεγε και ο Ντι Καπριο στον Τιτανικό, "βασιλιάς του κόσμου"! 

 Ο βασιλιάς όμως επρόκειτο να πάρει ένα καλό μάθημα...

Ξεκινώντας για το ιστορικό ταξίδι ζωής, άρχισα να παρατηρώ τα χαμηλά όρια ταχύτητας. Στα οποία, ως κλασικός Έλλην, δεν έδωσα καμία σημασία. Έδινα όμως σημασία στις πινακίδες των ορίων με το χαρακτηριστικό σχήμα και μέγεθος, που πολλές φορές βλέπουμε να κοσμούν τους τοίχους γνωστής Αμερικανικής αλυσίδας εστιατορίων.

Θεώρησα ότι είναι και αυτές "απολιθώματα". Η σειρήνα και ο φάρος του περιπολικού πίσω μου, διέκοψαν βάναυσα την κατάσταση μεταξύ ονείρωξης και νιρβάνα στην οποία βρισκόμουν.  

Αδιανόητο να σταματούν έναν άνθρωπο που θέλει να ζήσει την εμπειρία, σκέφτηκα! Δεν τους νοιάζει ο τουρισμός; Που είναι η Αμερικάνικη ελευθερία που πολυδιαφημίζουν;

Αυτή η επιπόλαια σκέψη ήταν το πρώτο λάθος.

Το δεύτερο ήταν ότι αποφάσισα να την μοιραστώ με τον αστυνομικό που με σταμάτησε...

Κλασσικός State trooper. Άψογα σιδερωμένη και πεντακάθαρη στολή, γυαλισμένος σαν να πρόκειται να περάσει επιθεώρηση. Με κυρτό πλατύγυρο καπέλο κατεβασμένο ως τη μύτη, επαγγελματισμό και καμία διάθεση για σαχλή ψιλοκουβέντα.

Παρ' όλα αυτά, δεν άντεξε και μου είπε με ύφος ειρωνικό. "Για ποια ελευθερία μιλάτε κύριε"; Για αυτήν να σκοτώνετε συνανθρώπους σας πηγαίνοντας 30 μίλια πάνω από όριο; Άδεια να σκοτώνει έχει μόνο ο James Bond και αυτός δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο"

Η φιλοσοφική μου διάθεση είχε εκληφθεί –και σωστά– ως αναίδεια και ο αστυνομικός δεν είχε διάθεση να τελειώσουμε έτσι εύκολα...

"Γνωρίζετε ότι έχετε σπασμένο το πίσω δεξί φανάρι των φρένων";  

"No officer.” Ασφαλώς και το ήξερα. Δεν είχα όμως ουτε τον χρόνο, ουτε τη διάθεση να ασχοληθώ με μια "σαχλαμάρα", για τα ελληνικά πάντα δεδομένα.

"Μπορεί να τυφλώσετε τον οδηγό που ακολουθεί και να προκαλέσετε ατύχημα". 

Δεν χρειάζεται να σας πω πώς τον χαρακτήρισα. Ευτυχώς, από μέσα μου...

Είχε ήδη περάσει ένα τέταρτο και το ταξίδι μου προς το ηλιοβασίλεμα καθυστερούσε.  

"Άδεια δίπλωμα, ασφάλεια, inspection”.  

Το δικό μας ΚΤΕΟ. Τα είχα όλα. Η ασφάλεια έληγε σε 6 μέρες. Ο αστυνομικός χαμογέλασε πικρά. "Τυχερός είστε. Αν σας είχα πιάσει χωρίς ασφάλεια, το πρόστιμο είναι το 5πλάσιο των ασφαλίστρων σας και αφαίρεση διπλώματος για 1 χρόνο".

Η διάθεση μου δεν είχε καμφθεί.

"Φαντάζομαι να είχα κάνει και ατύχημα ανασφάλιστος", αστειεύτηκα βλακωδώς. 

Ο αστυνομικός χαμήλωσε κι άλλο τον γείσο, σε σημείο που δεν έβλεπα καθόλου τα μάτια του.

"Τότε δεν θα μιλούσαμε κύριε. Θα ήσασταν ήδη στο κρατητήριο και θα αντιμετωπίζατε ποινή κάθειρξης 1 έτους".

"Εκτιόμενη" ρώτησα.  

"Υπάρχει και άλλη"; απάντησε.  

Με αναστολή.
 

Η αναστολή είναι κάτι που συμβαίνει όσο εκτίεται η ποινή, κύριε...

Ο εκνευρισμός μου είχε αρχίσει να με ελέγχει. "Δηλαδή, αν είχα σκοτώσει κάποιον ενώ ήμουν ανασφάλιστος και είχα υπερβεί το όριο ταχύτητος, τι θα πάθαινα";

Ο αστυνομικός ανέβασε ξαφνικά τον γείσο και μου έριξε ένα βλέμμα που 2 δεκαετίες αργότερα ακόμα θυμάμαι. Πριν καν μιλήσει, αποφάσισα να το κάνω πιο πιπεράτο. "Ετσι για την πλάκα, ας πούμε και ότι είχα πιει και είχα καταναλώσει ίσως και ουσίες... και έκανα και κόντρες... Α... και εγκατέλειπα το θύμα μου"...

Ο αστυνομικός είχε σταματήσει να γράφει την κλήση και προσπαθούσε να αντιληφθεί για ποιο λόγο έλεγα όλα αυτά τα τρελά σενάρια. 

Μου μιλάτε για βαριά αμέλεια που βρίσκεται στα όρια της ανθρωποκτόνου πράξεως με ενδεχόμενο δόλο".

"Μου μιλάτε για χρήση του αυτοκινήτου ως όπλο"; "Ας πούμε ότι δεν θα οδηγούσατε ξανά ποτέ και πως ένα σημαντικό μέρος της περιουσίας σας θα πήγαινε σε αποζημιώσεις. Εσείς δε, θα αναγκαζόσασταν να εκτίσετε ποινή που θα υπερέβαινε τα 5 χρόνια. Όταν θα βγαίνατε θα ήσασταν ένας κατεστραμμένος άνθρωπος…. Σαν αυτόν που καταστρέψατε".

Εκείνο το βράδυ δεν ταξίδεψα.

Γύρισα σπίτι με μια ανεξήγητη θλίψη και έντονο προβληματισμό για την κουλτούρα της χώρας που επέλεξα να σπουδάσω. Μα πάνω από όλα, για την προβληματική ελληνική νοοτροπία που κυριαρχούσε μέσα μου.  

Το ταξίδι ζωής το πραγματοποίησα αρκετά αργότερα.  Τότε που είχα συνειδητοποιήσει δια της Κρατικής εφαρμογής του Νόμου, ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εις το ύψος των περιστάσεων

Toυ ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΟΥΣΟΥΛΗ

Εχει όλο το βάθος της δραματικής πρόσκλησης. Οφείλουμε να αρθούμε «εις το ύψος των περιστάσεων», ακούγεται η ηχώ των λόγων.  

Η τετριμμένη αυτή διατύπωση, που τη γνωρίσαμε να συμπληρώνει πανηγυρικούς και να συνοδεύει εξάρσεις, μάταια επιχειρεί να μιλήσει για μια ιστορική οριακότητα.

Εχει διαχρονικά ταλαιπωρηθεί η λέξη «ύψος». Από τα υψηλά ιδεώδη, μέχρι τα υψηλά ιδανικά. Υψηλόφρονες σκέψεις και υψιπετείς λόγοι. Λέξεις με «ύψος» πέφτουν γρήγορα από το ύψος τους. Εχει μόνο άξια διασωθεί το «Περί Υψους» του Λογγίνου και αυτό γιατί αγνοήθηκαν οι διδαχές του και γιατί έθετε τις ουσιαστικές απαιτήσεις του λόγου στην πρώτη γραμμή.

Και όμως, όσο και αν ο τίτλος προσφέρεται για σαρκασμό, είναι όσο ποτέ επίκαιρο το νόημά του. Και το αίτημά του πρέπει να διαβαστεί στο σύνολο του εύρους των απαιτήσεών του.

Ας κρατήσουμε από την πομπώδη διατύπωση, αγνοώντας το «ύψος», τη μόνη χρήσιμη λέξη. Περίσταση. Ετσι περιγράφει και αποτυπώνει την ύπαρξη μέσα στον κόσμο η «δραματική σκέψη» του Κώστα Π. Μιχαηλίδη, όπως αυτή συμπυκνώνεται στο έργο του «Η ανθρώπινη περίσταση». Την περίστασή μας αξίζει όσο μπορούμε σήμερα να συζητήσουμε, ακόμη και αν δεν μπορέσουμε να αρθούμε «εις το ύψος της», όπως θα έπρεπε.

Πρώτα η κυβέρνηση και μετά οι άλλες πολιτικές δυνάμεις βρίσκονται μπροστά στο τετράπτυχο που εξωτερικά μας ορίζει στον παρόντα χρόνο και προαναγγέλλει την πορεία μας. Βρισκόμαστε πάντοτε αμφίβολοι στη μεθόριο. Δεν υπάρχει χρόνος. Καταιγιστικά κρίσιμη η ανάγκη των απαντήσεων. Αδήριτα τα μέτωπα.

– Οικονομία, παραγωγή νέου πλούτου, θέσεις εργασίας, καλά αμειβόμενη εργασία.

– Μεταναστευτικό – Προσφυγικό, επεξεργασία εθνικής πολιτικής, μακροχρόνια ματιά στο δυσεπίλυτο ζήτημα.

– Ελληνοτουρκικά, νέα απειλή, οι προϋποθέσεις ενός ισχυρού μετώπου άμυνας.

– Το πλαίσιο της συνύπαρξης, δημοκρατικοί κανόνες, θεσμική διάσταση, γόνιμη πολιτική σύγκρουση.

Ο συνδυασμός αυτών των απαιτητικών δεδομένων, η ορατή και αόρατη διαλεκτική τους, ορίζει τη σημερινή μας περίσταση. Η εποχή έχει εξαντληθεί και ο χρόνος μαζί της. Δεν μας χρειάζονται υψηλόφρονες θεωρήσεις, ούτε μεγαλεπήβολες συλλήψεις. Ενας ανοιχτός, άφοβος και ανυπόκριτος διάλογος μας χρειάζεται.

Γίνεται κάθε μέρα και πιο φανερό ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Και ως προς τον εαυτό μας οφείλουμε νέα, αυτοστοχαστική ματιά και ως προς τον έξω κόσμο οφείλουμε να ξαναδιαβάσουμε θέσεις και να χτίσουμε σχέσεις.

Αν τρέξουμε πιο γρήγορα από τον χρόνο θα βρεθούμε εμείς οικοδόμοι της νέας περίστασης. 

 Αν βραδυπορήσουμε...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τσίκνα, μέθη χωρίς κοπάνα

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΛΑΚΑΣΑ

Σε γυμνάσιο της Ιεράπετρας κάποιοι γονείς ήθελαν να τιμήσουν την παράδοση της Τσικνοπέμπτης, μυώντας τα 15χρονα βλαστάρια τους στα πατροπαράδοτα έθιμα αλλά και προσφέροντάς τους στιγμές διασκέδασης. Η επιλογή του σχολικού περιβάλλοντος ήταν η καταλληλότερη και οικονομικότερη, αφού στα προαύλια των σχολείων υπάρχει άπλετος χώρος για να στηθούν οι ψησταριές με τα σουβλάκια αλλά και τα στερεοφωνικά με τα πιο ωραία λαϊκά.

Οι διδάσκοντες, μπροστά στην πίεση των γονιών, όπως υποστηρίζουν, έδωσαν άδεια για μία κομψή, σεμνή τελετή.  

Αποφάσισαν πως την Τσικνοπέμπτη τα μαθήματα θα γίνονταν μόνο τις τρεις πρώτες ώρες και μετά οι 15χρονοι θα τσίκνιζαν με αναψυκτικά και σνακ, ενώ οι γονείς θα αναλάμβαναν τα ψησίματα. Θα βοηθούσε λέει και το 15μελές. Εντέλει αποδείχθηκε ότι τα αναψυκτικά ήταν για τους ξενέρωτους, αφού στο σχολείο καταναλώθηκε και αλκοόλ· και όχι η πατροπαράδοτη κρητική τσικουδιά αλλά τζιν. Βέβαια, όταν τα μπουκάλια του αλκοόλ βρέθηκαν άδεια στις αίθουσες όλοι «έπεσαν» από τα σύννεφα –αλήθεια ποιος πούλησε αλκοόλ στους ανηλίκους, ή μήπως το έφεραν από το σπίτι;– και ο σύλλογος διδασκόντων αποφάσισε αποβολές 18 μαθητών. Τώρα κάποιοι γονείς αντιδρούν.
Εντέλει η γιορτή στο σχολείο της Ιεράπετρας θα μπορούσε να έχει λήξει χωρίς παρατράγουδα, όπως σε πολλά σχολεία της χώρας. Αλλωστε, είναι πλέον «σχολικό έθιμο» οι γονείς να στήνουν ψησταριές για σουβλάκια και λοιπά κοψίδια, οι μαθητές να ακολουθούν, ίσως και κάποιοι εκπαιδευτικοί.

Πόση υποκρισία κρύβεται –δύσκολα, είναι γεγονός– πίσω από τις δικαιολογίες των ενηλίκων για την τροπή του «εθίμου», τώρα που πήρε ανεπιθύμητη δημοσιότητα. 

Ας μην κοιτάμε βέβαια το δέντρο.

Ο ευτελισμός των πάντων είναι βολική μέθοδος για όσους δεν θέλουν να ξεβολευτούν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Τα τελευταία χρόνια οι ηγεσίες του υπουργείου Παιδείας στοχεύοντας ψηφοθηρικά στο πολυπληθές κομματικό ακροατήριο των γονιών, έχουν επιτρέψει το ελληνικό σχολείο να χάσει τους... αρμούς της πειθαρχίας και των εκπαιδευτικών στόχων του, και να μετατραπεί σε πάρκινγκ παιδιών. Αλλωστε, τα φροντιστήρια κάνουν τη δουλειά, όπως λένε οι γονείς!

Οι εκπαιδευτικοί...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Νικητής του διαγωνισμού: η πιο μεγάλη μπούρδα για τον κοροναϊό

Ο Μάνος Βουλαρίνος βρήκε τον πρωταθλητή για την μεγαλύτερη μπούρδα που γράφτηκε σχετικά με τον κοροναϊό.

Οι μπούρδες σε κάθε τι που απασχολεί την επικαιρότητα δεν είναι ελληνική αποκλειστικότητα. Εκεί που η πατρίδα μας τα καταφέρνει κάπως καλύτερα από άλλες χώρες είναι η αναλογία μπούρδας/σοβαρότητας που γέρνει εντελώς προς τη μεριά της μπούρδας. Σε κάθε σημαντικό ζήτημα ο όγκος της μπούρδας είναι δυσανάλογα μεγαλύτερος του όγκου της σοβαρότητας και αυτό κάνει τον πρωταθλητισμό στην μπούρδα ιδιαιτέρως δύσκολη και ανταγωνιστική υπόθεση. Με λίγα λόγια είναι δύσκολο να πεις μια μπούρδα τόσο μεγάλη ώστε να είναι η μεγαλύτερη από όλες τις μπούρδες που έχουν ακουστεί.

Αυτή ακριβώς η δυσκολία, αυτός ο υψηλού επιπέδου ανταγωνισμός, είναι που κάνει τη μπούρδα που έγραψε στο τουίτερ ο υποψήφιος (και δυστυχώς όχι εκλεγμένος) ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξανδρος Νικολαΐδης, πραγματικά σπουδαία. Γιατί για το ότι είναι η μεγαλύτερη που έχει ακουστεί/γραφτεί μέχρι σήμερα για τον Κορονοϊό δε νομίζω πως χωράει αμφιβολία.

Ο σύντροφος (και Ολυμπιονίκης του Τάε του Κβο του Ντο) Νικολαΐδης, λοιπόν, προσπάθησε να κάνει αντιπολίτευση χρησιμοποιώντας την επιδημία του κορονοϊού στον οποίο θέλησε, ως συνεπής αριστερός, να βάλει και ενα ταξικό πρόσημο. Ολοκλήρωσε δε την ενδιαφέρουσα συνταγή του με μπόλικο μεταναστευτικό, πιθανότατα επειδή ως υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ νιώθει κάποιες ενοχές για το απάνθρωπο χάλι το οποίο δημιουργήθηκε επι των ημερών της διακυβέρνησης του αγαπημένου του κόμματος.

Το αποτέλεσμα ήταν αυτό:

 

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς;

 
Την με κάθε μέσο και κάθε θέμα απόπειρα αντιπολίτευσης; 

Την αμνησία για τα κατορθώματα του ΣΥΡΙΖΑ στο μεταναστευτικό; 

Την μανία να δημιουργηθεί ένας ταξικός διαχωρισμός ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχει; 

Την κρυφή ελπίδα ότι με κάποιο μαγικό τρόπο ο covid 19 μπορεί να μην έρθει στη χώρα μας που εκφράζεται με τη φράση «εάν τελικά έρθει»; 

Την βεβαιότητα ότι οι μετανάστες είναι απρόσβλητοι από τον ιό; 

Την πλήρη άγνοια για τις τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων και για την ευκολία με την οποία πια οι άνθρωποι μπορούν να ταξιδέψουν σε άλλες χώρες πληρώνοντας λιγότερα χρήματα από όσα θα έδιναν για ένα εισιτήριο του ΚΤΕΛ για το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη;

Ό, τι και να πρωτοθαυμάσει κανείς, δεν μπορεί παρά να αισθανθεί δέος μπροστα σ’ αυτήν την δήθεν μαρξιστική τρικυμία για την δημιουργία της οποίας χρειάστηκαν μόλις 43 λέξεις.

Εγώ, όπως καταλαβαίνετε από την υπογράμμιση, θαυμάζω κυρίως την συγκινητική απόπειρα να μπει με το ζόρι ένα ταξικό αντικαπιταλιστικό πρόσημο. Κι επειδή αυτή είναι η προσπάθεια που με συγκινεί, αλλά ταυτόχρονα ξέρω πως, εδώ και πολλά πολλά χρόνια, το ταξίδι με το αεροπλάνο δεν είναι για λίγους, εμπνεόμενος από τον υποψήφιο ευρωβουλευτή Νικολαΐδη, τουίταρα κάτι που είναι αντικαπιταλιστικό χωρίς όμως να αγνοεί την πραγματικότητα:

 
Καταλαβαίνω πως το ότι λαμβάνω υπόψιν μου την πραγματικότητα και η απουσία οποιαδήποτε αναφοράς στο μεταναστευτικό κάνει την μπούρδα μου να μην είναι τόσο μεγάλη, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν είχα καμία φιλοδοξία να ξεπεράσω το σπουδαίο τουίτ του υποψήφιου ευρωβουλευτή. Μην αντιμετωπίσετε λοιπόν την προσπάθειά μου ως μια προσπάθεια συναγωνισμού αλλά...

ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αβάσταχτη ελαφρότητα ενός υπουργού

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Δεν θα ασχολούμουν αν επρόκειτο για «μεμονωμένη περίπτωση». Ομως είμαστε και με τη βούλα «οι πιο απείθαρχοι οδηγοί της Ευρώπης» («Κ», 21/6/2018). Τον δε χειρότερο ασυνείδητο εαυτό μας τον δείχνουμε όταν εγκαταλείπουμε το θύμα μας να σπαρταράει στην άσφαλτο και φεύγουμε.  

Ο φόνος της περασμένης Παρασκευής στη Γλυφάδα είναι ένα déjà vu για πολλοστή φορά. Ο θύτης δηλώνει στην Τροχαία: «Δεν κατάλαβα πώς έγινε».  

Κατάλαβε παρά ταύτα ότι έπρεπε να διώξει τη συνοδό του, να μπει στο αυτοκίνητο του φίλου του και να εξαφανιστεί μέχρι να περάσει το αυτόφωρο. 

Κατάλαβε –είχε τον τρόπο του– ότι η αστυνομία, παρότι από τις πινακίδες του αυτοκινήτου τον ήξερε από την πρώτη στιγμή, δεν θα τον αναζητούσε. 

Κατάλαβε και έστειλε στο ενδιάμεσο τη δικηγόρο του να μαζέψει τα στοιχεία που είχε η Τροχαία για να ετοιμάσει την άμυνά του. 

Κατάλαβε και δεν επικοινώνησε ως άνθρωπος με την οικογένεια του θύματος. 

Εν ολίγοις, κατάλαβε ότι η εγκατάλειψη είναι η ενδεδειγμένη κίνηση.

Οι δεκάδες περιπτώσεις παρόμοιας κτηνωδίας δίνουν ένα επαρκές δείγμα της κατακερματισμένης κοινωνίας μας. Κοινωνίας ανθρώπων που βάζουν το τομάρι τους, άντε και της οικογένειάς τους, σε προτεραιότητα απέναντι στους γειτόνους, στον συνάνθρωπο, στην κοινωνία.  

Θα τους συναντήσουμε να εκβιάζουν την κυβέρνηση απεργώντας, με όμηρο όλους εμάς που χρηματοδοτούμε την απασχόλησή τους. 

Θα δούμε 70 άτομα να φράζουν την Πατησίων επειδή νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. 

Θα τους παρακολουθούμε να στήνουν οδοφράγματα για να ξαποστείλουν τους πρόσφυγες μακριά από την αυλή τους.

Ωστόσο, αυτό το κλίμα μπορεί να αλλάξει αν οι ταγοί μας το προσπαθήσουν. Απόδειξη, ότι τα καταφέρνουν στον πόλεμο με το κάπνισμα. Ομως, πρέπει να προσπαθήσουν. 

 Αλλά για τον αρμόδιο υπουργό Μεταφορών πέρα βρέχει. Στις 19 του μηνός ξεκίνησε στη Στοκχόλμη η 3η Παγκόσμια Διυπουργική  Συνδιάσκεψη για την Οδική Ασφάλεια. Με συμμετοχή εκπροσώπων από 140 χώρες. Η χώρα μας δεν εκπροσωπήθηκε ούτε σε υπουργικό ούτε καν σε υπηρεσιακό επίπεδο. Είναι η υλοποίηση του ενδιαφέροντος του κ. Κώστα Καραμανλή για τούτη την ελληνική κατάρα.

«Είναι προκλητικό, μια χώρα που για ζητήματα ποδοσφαίρου στέλνει κάθε τόσο κορυφαίο υπουργό στην Ελβετία, να...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΩΝ "εθνοσωτήρων" κωμωδία

Υπαρκτού ελληνισμού κωμωδία

Σαν σήμερα (28/2/ΧΧΧΧ)

1854: Ιδρύεται το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα των ΗΠΑ

1904: Ιδρύεται στη Λισαβόνα η ποδοσφαιρική ομάδα της Μπενφίκα

1935: Ο δρ. Γουάλας Κράδερς εφευρίσκει το νάιλον.

1901: Γεννιέται ο αμερικανός χημικός Λίνους Καρλ Πόλινγκ, αμερικανός χημικός ο οποίος τιμήθηκε με Νόμπελ Χημείας το 1954 και Νόμπελ Ειρήνης το 1962. Αυτός και η Μαρία Κιουρί είναι οι μοναδικοί κάτοχοι δύο βραβείων Νόμπελ στην ιστορία του θεσμού.

1942: Γεννιέται ο Μπράιαν Τζόουνς, ιδρυτικό μέλος των Rolling Stones.

1986: Δολοφονείται ο σουηδός πρωθυπουργός Ούλοφ Πάλμε

NoυΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Λυπάμαι, δεν κατακρίνω. Δεν ήταν επίθεση - ήταν άμυνα. - Δεν είναι οι Χιώτες, οι Σαμιώτες, οι Μυτιληνιοί, αναρχομπάχαλοι που κάνουν την επαναστατική τους γυμναστική με τα λεφτά του μπαμπά. Είναι νοικοκύρηδες που έχουν δει τις ζωές τους να διαλύονται επειδή οι εθνοπροδότες του ΣΥΡΙΖΑ αρχικώς και οι ασπόνδυλοι της ΝΔ στη συνέχεια, προσκυνάν τις λέμβους των εισβολέων - μπολιαστών αντί να τις στείλουν με μεταβολή από κει που ήρθαν.

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

 Η ΝΔ εξελέγη με την υπόσχεση να σφραγίσει τα σύνορα. Δεν το έκανε. 

Από ανετοιμότητα, από ανεντιμότητα, από ανικανότητα; Αδιάφορον. Δεν το έκανε κι αυτό είναι το μόνο που μετράει. Κι όχι μόνο δεν το έκανε αλλά επιτάσσει (στην ουσία δημεύει, διότι ποιος πιστεύει ότι η εισβολή θα σταματήσει σε 2 χρόνια;) περιουσίες Ελλήνων για να τις προσφέρει στους λαθροεισβολείς που "κατά σύμπτωση" είναι κατά 99,9% μουσουλμάνοι.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνει ο πολίτης;  

Να υποταχθεί σε αποφάσεις αντιδιαμετρικά αντίθετες με τις προεκλογικές "δεσμεύσεις" της ΝΔ; Να συναινέσει στην εξαπάτησή του; Στην υποκατάσταση του πληθυσμού; Στην εξόντωση του έθνους; 

Εσύ τι θα έκανες αν, έχοντας υποστεί επί 5 χρόνια τουλάχιστον αυτή την τερατώδη υποβάθμιση της ζωής σου, όπως οι κάτοικοι των νησιών, έβλεπες τη νέα κυβέρνηση (με 6 μήνες καθυστέρηση!) να επιτάσσει την περιουσία σου, δήθεν για να λύσει το πρόβλημα, επιδεινώνοντάς το; 

 Πόσο μυαλό χρειάζεται για να καταλάβει κάποιος ότι όσο οι εισβολείς έχουν κίνητρο να έρχονται, θα έρχονται!  

Πότε θα τελειώσει αυτό; Είναι μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια που περιμένουν στην ουρά. Τι θα κάνει η (τρόπος του λέγειν) κυβέρνηση, όταν συμπληρωθούν οι θέσεις στις καινούργιες ανοιχτές δομές, που, εξαπατώντας ακόμα μια φορά τους πολίτες, τις βαφτίζει κλειστές; Θα πει στους εισβολείς: "Πόσοι είσαστε στη βάρκα; 80 άτομα; Ωραία, έχουμε θέσεις μόνο για 4 άτομα. Παρακαλούνται οι υπόλοιποι 76 να επιστρέψουν στην Τουρκία!";
Είναι εύκολο από το πληκτρολόγιο και με τον αχνιστό καφέ δίπλα να λες "κατακρίνω" τους κατοίκους για την επίθεση στα ΜΑΤ.
Λυπάμαι, δεν κατακρίνω. Δεν ήταν επίθεση - ήταν άμυνα. 

Δεν είναι οι Χιώτες, οι Σαμιώτες, οι Μυτιληνιοί, αναρχομπάχαλοι που κάνουν την επαναστατική τους γυμναστική με τα λεφτά του μπαμπά.  

Είναι νοικοκύρηδες που έχουν δει τις ζωές τους να διαλύονται επειδή οι εθνοπροδότες του ΣΥΡΙΖΑ αρχικώς και οι ασπόνδυλοι της ΝΔ στη συνέχεια, προσκυνάν τις λέμβους των εισβολέων - μπολιαστών αντί να τις στείλουν με μεταβολή από κει που ήρθαν.  

Είναι ακρίτες που "όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες" αλλά βλέπουν την Ελληνική κυβέρνηση να επιτίθεται εναντίον τους, για να διευκολύνει τον εισβολέα! 

Φυσικά, δεν ευθύνονται τα ΜΑΤ. Εντολές παίρνουν, εντολές εκτελούν. Αλλά δεν ήταν εκεί οι πολιτικοί γίγαντες Κουμουτσάκος και Μηταράκης να αναλάβουν την ευθύνη. Όσο τα κόμματα μπορούν ατιμωρητί να υπόσχονται, να υφαρπάσσουν την ψήφο σου και να μην πράττουν, η σχέση Πολιτείας-Πολίτη έχει ήδη διαρραγεί, με ΕΥΘΥΝΗ της Πολιτείας, όχι του πολίτη.

Για να εκλεγεί ο Κυριάκος υποσχέθηκε μηδενική ανοχή στην παραβατικότητα.  

Αυτό ισχύει μόνο για τα Εξάρχεια; Δεν είναι παραβατικότητα η παράνομη είσοδος στη χώρα; Δεν προβλέπει η νομοθεσία (Ν. 3907/2011) σύλληψη του παρανόμως εισερχόμενου; Δεν προβλέπει προφυλάκισή του; Πότε εφαρμόστηκε αυτό;  

Εάν η ΝΔ θέλει να καταργήσει τα ελληνικά σύνορα, κάτι που ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τόλμησε, να βγει να το πει ευθέως. Θα είναι, βεβαίως, η πρώτη κυβέρνηση στην παγκόσμια ιστορία που θα καταργεί αυτοβούλως τα σύνορα του κράτους της. Αλλά, τουλάχιστον, θα ξέρουμε τις προθέσεις της. Και θα υποστεί τις συνέπειες γι αυτό. 

Αν θέλει να συνεχίσουμε να έχουμε σύνορα, οφείλει να τηρεί τον νόμο για την παράνομη εισβολή. Απαρέγκλιτα. Τώρα, και με την κάλυψη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο με πρόσφατη απόφασή του δικαίωσε την Ισπανία που έστειλε πίσω στο Μαρόκο, μαζικά, 75 Αφρικανούς χωρίς να εξετάσει καν το αίτημα ασύλου. Όταν μπαίνεις παράνομα στην Ευρωπαϊκή Επικράτεια, απεφάνθη η ολομέλεια του δικαστηρίου ομοφώνως, δεν μπορείς να ζητάς νομική προστασία. Νομική προστασία θα είχες αν υπέβαλες το αίτημά σου στις νόμιμες πύλες εισόδου ή στα προξενεία και τις πρεσβείες της χώρας ανά τον κόσμο. Η σύλληψή σου και η απέλαση που ακολούθησε ήταν αποτέλεσμα των δικών σου επιλογών.

Να το ξαναπώ να το εμπεδώσουμε. Μπήκες παράνομα; Είσαι εισβολέας. Τέλος. Συλλαμβάνεσαι, προφυλακίζεσαι, το αίτημά σου απορρίπτεται ασυζητητί, δικάζεσαι, καταδικάζεσαι, εκτίεις την ποινή και απελαύνεσαι.  

Και πού θα κρατούνται τόσοι άνθρωποι; 

Σε δομές σαν κι αυτές που φτιάχνει η ΝΔ στα νησιά. Σε ακατοίκητα, όμως, νησιά. Με όλες τις ΜΚΟ εκεί, αν θέλουν. Όχι σουλάτσο και ντόλτσε βίτα στη Μυτιλήνη οι αλληλέγγυοι, ε;  

Η Μακρόνησος είναι ό,τι πρέπει. Κοντά στην Αθήνα, ανεφοδιάζεται εύκολα και διαθέτει λιμάνι. 

Εάν τώρα ανακοίνωνε η κυβέρνηση, αυτό που έχω διατυπώσει από το 2012, οι τελευταίες βάρκες εισβολέων θα ήταν οι σημερινές. Ούτε αθερίνα δεν θα ερχόταν από απέναντι. Οι εισβολικές ροές δεν κόβονται στο Αιγαίο, κόβονται στο τηλέφωνο. Όταν, δηλαδή, τηλεφωνήσει ο Αχμέτ από τη Μυτιλήνη στον ξάδελφο στο Μπαγκλαντές και του πει: "Μην έρθεις ξάδελφε. Με συνέλαβαν, είμαι υπό κράτηση και μου εξήγησαν πως η μόνη προοπτική μου είναι η απέλαση, όσο χρόνο κι αν πάρει. Μέχρι τότε θα είμαι κρατούμενος. 18 μήνες προφυλάκιση κι άλλα 5 χρόνια καταδίκη, κοντεύουμε τα 7. Ευτυχώς, μου δίνουν τη δυνατότητα να φύγω αύριο. Θα γυρίσω, ξάδερφε, ποιος κάθεται στη φυλακή 7 χρόνια. Αλλιώς μας τα είπαν οι διακινητές. Την πατήσαμε."  

Είναι τόσο απλό. Για να κόψεις τις ροές, κόβεις το κίνητρο. 

Ο κόσμος λοιπόν των νησιών μπούχτισε στο ψέμα και...

ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Βγαίνουν κι από πάνω…

Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Δεν φτάνει που έστειλαν τους τραμπούκους των ΜΑΤ να δείρουν, να πνίξουν στα χημικά και να …πυροβολήσουν αμάχους, βγαίνουν κι από πάνω, και μιλάνε για απαράδεκτες συμπεριφορές του κόσμου, και για …ακραία στοιχεία που τον υποκινούνε.
 

Ό,τι πιο ουσιαστικό έχει συμβεί σ’ αυτή τη χώρα από ενάρξεως λαθρομεταναστευτικού προβλήματος, είναι αυτή η αντίσταση, επιτέλους, στην αθλιότητα που προωθεί η κυβέρνηση των οσφυοκαμπτών. Οι οποίοι δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα προκειμένου να ικανοποιήσουν τα ερπετά που τους έφεραν στην εξουσία, και να “αγοράσουν χρόνο” για την παραμονή τους σ’ αυτήν.  

Απόδειξη αυτού, το κλίμα που καλλιεργούν χτες και σήμερα στα τηλεοπτικά μέσα [και, λιγότερο στα sm] όλοι αυτοί οι βουτυρόκωλοι, πολιτικάντες και …μελλοντικοί πολιτικάντες – δημοσιογράφοι, που νομίζουν ότι μπορούν να διοικούν τον κόσμο όπως γουστάρουν, με εντολές από τα γραφεία τους. Που δεν έχουν ρίξει ή φάει ποτέ μισή γροθιά στη ζωή τους, και νομίζουν ότι ο κόσμος είναι αυτό που έχουν στο νερουλιασμένο από την καλοπέραση μυαλό τους.
 

Ενδιαφέρον είναι το ερώτημα που περιφέρεται σε συζητήσεις σε διάφορα πάνελ: “αναρωτιέμαι ποιος σκέφτηκε αυτή την επέμβαση των ΜΑΤ”, με τις αναφορές στο όνομα του κυρίου Χρυσοχοΐδη να αποφεύγονται μέχρι στιγμής …εντέχνως, ίνα όπως μη τρωθεί το ίματζ του ως στοργικής φτερούγας του Κράτους. 

Αντ΄αυτού...

ΝουΔοΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η Ν.Δ. «νοσεί νόσο βαρεία», είναι ιδεολογικά και πολιτικά νεκρή και συνεπώς επικίνδυνη για τη χώρα.

Γράφει ο Αλκιβιάδης Κ. Κεφαλάς

Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Η επιστροφή της ελληνικής γλώσσας και γραφής στην πρότερη της «κοραϊτικής κάθαρσης» κατάσταση και το επιζητούμενο της επαναφοράς των τουρκικών, των αλβανικών και των σλαβικών λέξεων στον λόγιο λόγο υπήρξε ένα παλιό όνειρο της Αριστεράς, που θα γίνει πραγματικότητα αργότερα από τις μεταπολεμικές αστικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες, μετά την κατάργηση της πολιτικής αρχής του έθνους-κράτους που επέβαλαν, επαναπροσδιορίζονται από «πατριωτικές» σε «διεθνιστικές».

Όλα άρχισαν το 1926, όταν οι Έλληνες εκπαιδευτικοί στη Σοβιετική Ένωση αποφάσισαν να αλλάξουν την ελληνική γραφή με την υιοθέτηση του μονοτονικού συστήματος σε ένα νέο «προοδευτικό και δημοκρατικό» ελληνικό αλφάβητο, που θα περιελάμβανε 20 μόνο γράμματα, καταργώντας το «η», το «ω», το «ξ» και το «ψ», καθώς και τις διφθόγγους. Εδώ, το «υ» θα προφέρεται ως «ου» και το «σ» θα αντικατασταθεί με το «ς». Όλα αυτά θα υλοποιηθούν με την έκδοση της «Γραματικις τις νεοελινικις γλοςας» και θα γίνουν πραγματικότητα με την έκδοση της εφημερίδας «Κολεχτιβιςτις».

Η προσπάθεια των Ελλήνων κομμουνιστών είχε σαφώς ιδεολογικά κίνητρα, επειδή οι ταξικοί εχθροί τους είχαν υιοθετήσει την απλή καθαρεύουσα και το πολυτονικό σύστημα ως την επίσημη γλώσσα και γραφή στο αστικό κράτος. 

Πενήντα χρόνια αργότερα, το 1976, η αστική κυβέρνηση της Ν.Δ. θα εισηγηθεί τη νομοθετική κατάργηση της διαχρονικής συνέχειας της ελληνικής γλώσσας και τον οριστικό ενταφιασμό των κλασικών σπουδών μέσω της υιοθέτησης της δημοτικής ως επίσημης γλώσσας του κράτους.

«Απόψε πεθαίνει η καθαρεύουσα» δήλωνε με στόμφο ο υπουργός Παιδείας της Ν.Δ., γιος του δωσίλογου κατοχικού πρωθυπουργού, επειδή αυτός και η κυβέρνησή του θα ήταν οι ηθικοί αυτουργοί, οι υπεύθυνοι και οι πρωτεργάτες μιας πολιτιστικής απελληνοποίησης, που ξεκίνησε με τη διακοπή της διαχρονικής συνέχειας της ελληνικής γλώσσας, υλοποιώντας έτσι το όνειρο της ελληνικής Αριστεράς, που λανθασμένα θεωρούσε ότι η διακοπή της γλωσσικής συνέχειας αποτελούσε την αναγκαία και ικανή συνθήκη της οικοδόμησης μιας αταξικής κοινωνίας.

Οι τότε πολιτικοί της Ν.Δ. ισχυρίζονταν ότι αποτελούσαν τους φορείς ενός «πατριωτικού κόμματος», ενώ στην πραγματικότητα έδωσαν τη δυνατότητα στο ΠΑΣΟΚ, έξι χρόνια αργότερα, να διαλύσει πρώτα την Παιδεία και μετά τη χώρα, αρχίζοντας το καταστροφικό του έργο από την κατάργηση του πολυτονικού.

Αργότερα, βουλευτές και υπουργοί της Ν.Δ. θα υπογράφουν, θα ψηφίζουν και θα υπερασπίζονται με πάθος τις συνθήκες των διάφορων «Δουβλίνων», που θα μετατρέψουν σταδιακά ένα έθνος-κράτος σε γερμανικό προτεκτοράτο.

Οι πολιτικοί ταγοί της Ν.Δ. από τη θέση της Προεδρίας της Δημοκρατίας θα «ευχαριστούσαν» τις εκατοντάδες χιλιάδες των μουσουλμάνων που διάλεξαν την Ελλάδα για εγκατάσταση, ισχυριζόμενοι ταυτόχρονα μετά περισσού πάθους «ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών είναι υπεράνω του εθνικού συμφέροντος».
 
Άλλοι από αυτούς θα διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους υπέρ του «δικαιώματος καψίματος των ελληνικών συμβόλων», θα «φιλοξενούσαν Πακιστανούς» σε «αναψυκτήρια», θα εξέδιδαν τα βιβλία των «συνωστισμών», θα ισχυρίζονταν ότι «οι Ελληνες είναι παιδιά των Οθωμανών», θα υπερψήφιζαν την ίδρυση τεμένους στην Αθήνα, θα θεωρούσαν «ηθικό» το νομοθετημένο συμφέρον τους, ενώ θα συνέβαλλαν με όλες τους τις δυνάμεις στην αποδόμηση του έθνους-κράτους σε συγχορδία με την «Αριστερά της Εκάλης».

Την κορύφωση της ελληνικής αποδόμησης, που ξεκίνησε η Ν.Δ., θα αποτελέσουν η διατήρηση και η διαιώνιση του γραφειοκρατικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ, που άλωσε τον κρατικό μηχανισμό εν μια νυκτί με τον νόμο Κουτσόγιωργα, καθώς και η πολιτική νομιμοποίηση που έδωσε στην «πράσινη» διαχείριση της εξουσίας μέσω της συγκυβέρνησης.

Η κορύφωση της εθνικής αποδόμησης από τη Ν.Δ. θα ολοκληρωθεί με τη μετατροπή των Ελλήνων από ελεύθερο λαό ιδιοκτητών σε ένα φοβισμένο σύνολο ακτημόνων προλετάριων ενοικιαστών με την ουσιαστική δήμευση της περιουσίας μέσω του ΕΝΦΙΑ. Ταυτόχρονα, θα αμιλλώνται με τα άλλα πολιτικά κόμματα στο κοινό πολιτικό όραμα της μετατροπής της χώρας σε ένα απέραντο πτωχοκομείο και ευπειθές ευρωπαϊκό προτεκτοράτο-παρία.

Σήμερα η Ν.Δ. εποικίζει την Πελοπόννησο με «φελάχους», υλοποιώντας έτσι το σχέδιο...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Βοηθώντας την Γιάννα

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΟΛΩΣΗ

Είναι γεγονός και πρέπει να της το αναγνωρίσουμε, ότι η κυρία Γιάννα είναι για τα πανηγύρια. Έδωσε εξετάσεις, αναλαμβάνοντας την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και πέρασε με άριστα.

Βέβαια, μας στοίχισαν λίγο παραπάνω οι γύφτοι με τα Ντάτσουν και τα καρπούζια, αλλά δεν βαριέστε, μπρος στη δόξα τι είναι η πείνα…

            Μετά την επιτυχία της αυτή, καθιερώθηκε στην συνείδηση και του λαού, αλλά και των κυβερνώντων,  ως η Εθνική πανηγυρίστρια.

            Όταν λοιπόν τέθηκε το θέμα  του εορτασμού των 200 χρόνων από την Επανάσταση (το αν ήταν Επανάσταση ή κάτι άλλο, είναι εξεταστέο) του 1821, ήταν φυσικό το μυαλό του κ. πρωθυπουργού, να πάει στην κ. Γιάννα. Άλλωστε είχε συνεργαστεί θαυμάσια με την αδελφή του, το 2004 όταν εκείνη ήταν δήμαρχος Αθηναίων, τότε που είχε καταθέσει την κομματική της ταυτότητα…. Άρα ήταν άνθρωπος του σπιτιού.

            Η πρώτη  πρώτη φροντίδα της κυβερνήσεως, ήταν να διαβεβαιώσει τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι δεν πρέπει να ανησυχεί, αφού οι εορταστικές εκδηλώσεις, δεν θα έχουν τίποτις εθνικά. Το ότι δεν ρώτησε την γνώμη των οπαδών της η ΝΔ, λίγη σημασία έχει.

            Έτσι λοιπόν η κ. Γιάννα που είναι και λίγο ΣΥΡΙΖΑ και λίγο ΝΔ και λίγο ΚΙΝΑΛ και λίγο «Ποτάμι» και ας μας τελείωσε και λίγο Λεβέντης και ας μας σώθηκε, άρχισε τις προετοιμασίες. Και πρώτα – πρώτα, έπρεπε να βρει έναν λογότυπο, που μόλις το βλέπεις να θυμάσαι το 1821. Το σύμβολο δηλαδή, το οποίο ο αείμνηστος Γεώργιος Γεωργαλάς είχε γράψει, στο μνημειώδες έργο του «Προπαγάνδα», ότι είναι «Η υλική έκφρασις της ιδέας. Είναι η υλοποίησίς της  σε μία εντυπωσιακή μορφή με σκοπό την διαρκή παρουσία και υπόμνησί της». Και ο μεγάλος Γεωργαλάς συμπλήρωνε ότι το σύμβολο και εν προκειμένω ο λογότυπος, θα πρέπει να είναι απλό, για να αντιλαμβάνεται ο καθένας το «κρυφό» νόημά του. Συνοπτικό, για να συμπυκνώνει την αρχική Ιδέα. Εύκολα αναπαραγόμενο, για να μπορεί να το κάνει κάθε οπαδός και έτσι να καταστεί πανταχού παρούσα ιδέα.  

Το σύμβολο της Γιάννας δεν έχει τίποτα από όλα αυτά. Ούτε καν ένα φέσι. Ούτε ένα καριοφίλι, πλην μιας χαρωπής γιρλάντας. Εμένα βέβαια, ως οπαδό της ΑΕΚ, με ικανοποιεί απόλυτα, διότι μου φέρνει στο νου την Θύρα 21, αλλά νομίζω ότι δεν είναι αυτός ο σκοπός του. Τέλος πάντων, αυτό άρεσε στην κ. Γιάννα και με αυτό θα πορευτούμε.

Με αυτά τα δεδομένα, δηλαδή το άρες μάρες σύμβολο και την  ρητή διαβεβαίωση του κ. Γεραπετρίτη, ότι ουδέν το Εθνικόν θα έχουν οι εκδηλώσεις, σκέφτηκα, ως σωστός Έλλην, να βοηθήσω την κ. Γιάννα στην μεγάλη προσπάθεια, η οποία απ’ ό, τι βλέπω θα επικεντρωθεί στην  αποδόμηση του… δρώμενου του 1821.

Πριν απ’ όλα όμως, θα πρέπει να δούμε, αν το 1821 εξερράγη Επανάσταση ή Πραξικόπημα. Διότι αν συνέβη το τοιούτον τι, θα πρέπει να εκδοθεί ένας νόμος με αναδρομική ισχύ, που να τακτοποιεί τα πράγματα (τι πάω και θυμάμαι τώρα).  Η κ. Γιάννα, μάλλον θα το έχει προβλέψει αυτό.
Μετά πολύ σκέψη λοιπόν (ίσως ανάλογη αυτών, που επινόησαν και ενέκριναν  το σύμβολο), προτείνω τα εξής:

α. Κατ’ αρχήν, όπως προαναφλερθηκε, να επαναπροσδιοριστεί η νομική μορφή του 1821. Είναι Επανάσταση; Μήπως είναι Πραξικόπημα; Διότι σύμφωνα με τον κ. Τατσόπουλο, τον κ. Βερέμη και τον Σκάϊ, οι ραγιάδες πέρναγαν μια χαρά επί Οθωμανοκρατίας. Με τους δρόμους τους καινούργιους, με τα νοσοκομεία και το αέρινο λεπίδι. Μήπως δηλαδή οι αγράμματοι ξυπόλητοι, κατά τον κ. Πάγκαλο, ξεσηκώθηκαν κατά της εννόμου τάξεως, που επεβλήθη με την εθνοσωτήριο Επανάσταση της 29ης Μαΐου του 1453; Να τα προσέχουμε αυτά παιδιά. Και αφού το ξεκαθαρίσουμε αυτό, εν ανάγκη, το ξανατονίζω, και με κανένα νόμο με αναδρομική ισχύ, προχωράμε.
 
β. Να ερευνηθούν όλα τα «Who is Who» των λεγομένων αγωνιστών, γιατί εδώ και χρόνια κυκλοφορούν φήμες ότι ο Κολοκοτρώνης, αγόρασε μπιρ παρά εκτάσεις στα Δερβενάκια, μέσα από τις οποίες αργότερα πέρασε ο δρόμος Κορίνθου – Άργους και φλόμωσε στην αποζημίωση. Ακόμη ο ίδιος,  αγόρασε πολλά στρέμματα στην Τριπολιτσά και έβγαλε τρελά λεφτά, γιατί στην συνέχεια τα πούλησε και χτίστηκε το γήπεδο του Αστέρα Τρίπολης, με τον ρητό όρο να του δώσουν το όνομά του, όπερ και εγένετο και ένα εφόρου ζωής διαρκείας στους VIP. Κάτι ανάλογο έγινε και με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη στο Φάληρο. Λαμόγια παιδί μου τι περιμένεις; Τώρα, το ότι σκοτώθηκε ο Καραϊσκάκης στην Μάχη του Φαλήρου στις 23 Απριλίου του 1827, δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία και μπορούμε να το παρακάμψουμε.

γ. Παρουσίαση δρωμένων από τον μεγάλο βέλγο καλλιτέχνη Γιαν Φαμπρ. Ξέρετε εκείνον με τα παλλόμενα πέη. Τώρα το προς ποιόν θα τα… πάλλει, είναι ένα θέμα, που θα πρέπει να ξεκαθαρίσει σύντομα, για να μην αιωρούνται αμφιβολίες.

δ. Διοργάνωση φεστιβάλ σύγχρονου κινηματογράφου. Ξέρετε αυτόν, που οι διάλογοι κάθε ταινίας, δεν είναι πάνω από το 1/4 μιας σελίδας Α4. Μη με ρωτήσετε τι σχέση έχει αυτό. Γιατί νομίζετε ότι όλα τα άλλα νομίζετε ότι θα έχουν;

ε. Συναυλία με τον Γιώργο Νταλάρα. Δεν χρειάζεται διευκρίνιση, καθ’ όσον οποιαδήποτε εκδήλωση τοιαύτης εμβελείας που σέβεται τον αυτό της, δεν νοείται χωρίς την παρουσία του κ. Νταλάρα.

στ. Παραστάσεις Καραγκιόζη. Έτσι κι’ αλλιώς, πολύ καραγκιοζαρία προβλέπεται.

ζ. Σειρά διαλέξεων από την κ. Μαρία Ρεπούση και τον κ. Αντώνη Λιάκο. Η πρώτη θα μας επιμορφώσει για το πώς κατόρθωσαν οι χρυσαυγίτες, βασιλοχουντικοί και ταγματασφαλίτες, να μας γεμίσουν τόσα χρόνια με ψέματα περί δήθεν καταπιέσεων και σφαγών των Ελλήνων από τους Τούρκους, ενώ η σκληρή πραγματικότητα, μας αρέσει δεν μας αρέσει, είναι ότι οι Έλληνες έσφαζαν τους Τούρκους, ο δε Κολοκοτρώνης δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ο δολοφόνος με το πριόνι και ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, ένας killer της εποχής. Ο κ. Λιάκος (ο Αντώνης για να μη παρεξηγιόμαστε), θα ετοιμάσει μια Πραγματεία για το πώς μπορεί να αντιμετωπισθεί η υπογεννητικότητα των Ελλήνων, με την βοήθεια των λαθρομεταναστών. Ελπίζω ότι θα έχει κάνει δοκιμή στην οικογένειά του, ώστε να μας παρουσιάσει απτά παραδείγματα. 
 
η. Ο Σκάϊ, να ετοιμάσει ένα ντοκιμαντέρ με θέμα «Εγκληματίες φουστανελάδες, στην ειδυλλιακή Ελλάδα από το 1453 μέχρι το 1821». Στα τραγούδια των τίτλων θα είναι η μεικτή χορωδία της ΚΝΕ.

θ. Καλού κακού κάντε και...

ΕΘΝΙΚΑ ΤΟΥΡΚΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: «Τούρκοι» εσωτερικού

Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

Ο Αντώνης Λιάκος είναι συνταξιούχος πανεπιστημιακός, από αυτούς που θέλανε πολύ να σκοτώσουν τον Παπαρρηγόπουλο και το εθνικό «αφήγημα», αλλά μάλλον θα φύγει από τον μάταιο αυτό κόσμο έχοντας κάνει απλά αέρα στους δίδυμους αδένες του πατέρα της Ιστορίας του Ελληνισμού και της διαχρονίας του.

Διότι ναι μεν ο Λιάκος έχει μαζί του τα σκύβαλα της μαρξιστικής προσέγγισης -μέθοδος που έχει την επιστημονική ακεραιότητα κοκκινόκωλης μαϊμούς-, όμως ο Παπαρρηγόπουλος και οι επίγονοί του έχουν μαζί τους δυο άλλα πράγματα: τις πηγές και την αλήθεια. 

Όταν δε ακούτε ότι «η ιστορική αλήθεια είναι κάτι σχετικό», να σηκώνετε τον κόκκορα από το περίστροφο, αν έχετε, διότι μάλλον μιλάτε με πνευματικό κατσαπλιά.

Η εκλογή του είχε κάτι νομικά προβληματάκια, τα οποία σύρθηκαν τόσο πολύ χρονικά, που πιάσανε μάκα, κι ο προφέσορας, ανενόχλητος, τελικά ολοκλήρωσε την καριέρα του και πήρε και σύνταξη. Αφεριμ και να πιει δυο καράβια τίλιο ακούγοντας Κραουνάκη. 

Αν όμως θεωρείτε τη Ρεπούση απόστολο του μαρασμού, μπροστά στον Λιάκο είναι βαμμένη εθνικίστρια, έτοιμη να με καταγγείλει για διεθνισμό.

Είναι ο «μπαμπάς» της κι όχι μόνον αυτής. Παρήγαγε μια στρατιά ομοϊδεατών, με μεταπτυχιακά και διδακτορικά, οι οποίοι αλληλοϋποστηριζόμενοι και αλληλοπροωθούμενοι, υπό την υψηλή εποπτεία του αχανούς και χέρσου από Ελληνισμό οικοπέδου στην αποψιλωμένη κεφάλα του Νέστορος της ασυνέχειας του Εθνους, τρουπώσανε παντού.

Γράφουν τέρατα και παραπέμπουν ο ένας στον άλλον ως… βιβλιογραφία και τεκμηρίωση, όσο περίμεναν να φύγει βιολογικά η παλιά φρουρά των δασκάλων της Ιστορίας, της Αρχαιολογίας κ.λπ. Μια ψυχή από αυτές το έλεγε χαιρέκακα στον αείμνηστο Μικρογιαννάκη: «Θα πεθάνετε και θα έρθει η σειρά μας». Μην παίρνεις όρκο, γλυκιά μου. Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει.

Τα μέλη αυτού του ιδιόρρυθμου λόχου προπαγάνδας των, κατά τον Μίκη, ιντελιγκέντσηδων, που απέχουν από έναν αληθινό διανοούμενο όσο μια γάτα από ένα λιοντάρι, προσπαθούν να μας φέρουν στα ίσα του παράξενου καλουπιού της ελαφράς επιστημοσύνης τους.

Διότι η αριστερή προσέγγιση της Ιστορίας δεν είναι παρά ένα στραβό καλούπι. Μέσα του προσπαθούν οι φορείς αυτής της κοινωνικής και διανοητικής «αρρώστιας», του μαρξισμού, να χύσουν τα γεγονότα και τα μυαλά των ανθρώπων. Μετά βέβαια βγαίνουν παράξενα πράγματα κι όσοι τα χάφτουν γίνονται ένα παράξενο είδος ανδραπόδων, που μισούν τη γη που πατάνε. Εχει θεσμικό, πολιτικό και ψυχολογικό ενδιαφέρον ότι οι Ελληνες πληρώνουν από το υστέρημά τους ανθρώπους που αποδομούν στα παιδιά τους την Πατρίδα.

Μάλιστα ο Τσίπρας, ως πρωθυπουργός σε ομιλία του, νομίζω στην Ακαδημία για την 25η Μαρτίου, αποκάλεσε τον Λιάκο, που είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΡΙΖΑ, «πνευματικό πατέρα» του. Και να μην το έλεγε, είχαμε την αμυδρά υποψία. Το μαρτυρούσαν τα «η θάλασσα δεν έχει σύνορα», οι προτάσεις να πηγαίνουν οι μετανάστες στα προξενεία μας και να τους δίνουμε visa ενός έτους για ανεύρεση εργασίας, αφού ως γνωστόν θέσεις εργασίας έχουμε με την οκά και δεν βρίσκουμε εργαζομένους, η κατάργηση των κλειστών κέντρων κράτησης, τα περί ηλιοθεραπείας και εξαφάνισης, η εγκατάσταση κι ασυδοσία των ΜΚΟ, κι όλα όσα έφτιαξαν τη δυστοπία, στην οποία έχει βαλτώσει κι η σημερινή κυβέρνηση, διότι ίδια μυαλά κουμαντάρουν, αφού δίνουν -τα μάθατε τα νέα;- 1.590 ευρώπουλα τον μήνα για κάθε «ασυνόδευτο» ανήλικο, άνω των 16, που μπορεί να έχει και μουστάκα σαν τον Βεληγκέκα.

Εσείς κοροϊδάρες, το νοίκι το πληρώσατε; 

Τις ΔΕΚΟ; 

Τη ρύθμιση στην Εφορία; 

Τη δόση της τράπεζας; 

Στα παιδιά που σπουδάζουν αλλού στείλατε λεφτά;  

Μαζευτήκανε και στο ΕΛΙΑΜΕΠ σε αυτή την περιβόητη ημερίδα, όπου ακούστηκαν τόσα επιχειρήματα για τα δίκια της Τουρκίας και τον δικό μας «μαξιμαλισμό», που στο ΥΠΕΞ της Αγκυρας θα πάνε να ξεκουραστούν κάνα χρόνο. Η δε Ντόρα είπε ότι δεν νιώθει να απειλείται από την Τουρκία.

Πες το, βρε Ντόρα μου, και στην οικογένεια του Κώστα Ηλιάκη, του Νίκου Σιαλμά, που πλανώνται αδίκως. Κι αυτή η Κύπρος, να σου χαλάει τη μόστρα. Αδικο. Φταίει κι ο Τάσσος και το 76% το 2004.

Ο Λιάκος όμως αυτές τις ημέρες είπε το κορυφαίο, ότι χρειαζόμαστε να φέρουμε 1.000.000 μετανάστες για να αντιμετωπίσουμε την υπογεννητικότητα. Σε μια δε έμπνευση σαρκαστικού χιούμορ, το ονόμασε και πατριωτικό αυτό, πως πρέπει δηλαδή να προνοούμε έτσι. Να φέρουμε δηλαδή από τώρα 1.000.000 σουνίτες, προτού τους αναζητούμε κι έχει καμιά έλλειψη η αγορά, όταν τους χρειαστούμε.

Το να ενθαρρύνουμε τους Ελληνες να γεννούν παιδιά, να γίνει κέντρο της πολιτικής του κράτους η Ελληνίδα Μάνα, αφού μόνο αυτή γεννά Ελληνόπουλα, δεν τους περνά από το μυαλό. Ανησυχούν μη χαθούν οι φώκιες και τα όρνεα, τάχα, αλλά στα μέζεά τους για ολόκληρο Εθνος.  

Γιατί όμως θέλουν να μας ξεφορτωθούν με όσο πιο γοργά βήματα;  

Διότι...