ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Μονόλογος ευαισθήτου

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

 

Μια άβυσσος χωρίζει τον Αλέξη Τσίπρα της ανακοίνωσης περί εθνικών εκλογών τη νύχτα της Κυριακής, από τον Αλέξη Τσίπρα της ομιλίας του, είκοσι τέσσερις ώρες αργότερα, στην Κεντρική και Εκλογική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Αν το βράδυ της Δευτέρας εμφανίστηκε κάπως ψύχραιμος και μίλησε (επιτέλους!) για λήψη του μηνύματος από τους ψηφοφόρους, τη νύχτα της Κυριακής, τόσο οι λέξεις που χρησιμοποίησε αλλά κυρίως ολόκληρη η γλώσσα του σώματός του, το βλέμμα και οι μορφασμοί, πρόδιδαν έναν άνθρωπο ο οποίος αισθανόταν βαθιά προδομένος από την απόρριψη που είχε εισπράξει.

 

Το πιο τρομερό; 

Ούτε που την υποψιαζόταν. Πλάγιασε τη νύχτα με μια γυναίκα που ήταν σίγουρος πως δεν είχε μάτια για άλλον και την επομένη ξύπνησε για να βρει άδειες τις ντουλάπες και ένα αποχαιρετιστήριο σημείωμα. Πώς να μην αισθανθεί πληγωμένος, προδομένος;  

Οφείλω να ομολογήσω ότι, από τη μεριά του, έχει ένα δίκιο. Για να μην πω, δοκιμάζοντας ένα μάλλον άνοστο λογοπαίγνιο, ότι δικαίως τον πνίγει το άδικο.

 

Υπό μία έννοια, η ανακοίνωσή του τη νύχτα της Κυριακής ήταν ένας γνήσιος «μονόλογος ευαισθήτου», για να θυμηθούμε λίγο τον Εμμανουήλ Ροΐδη – από την ανάποδη όμως. Θυμάστε τον περίφημο «Μονόλογο ευαισθήτου» του Ροΐδη; Με τον σύζυγο που είναι τόσο ευαίσθητος που όποτε αρρωσταίνει η γυναίκα του διανυκτερεύει αλλού επειδή δεν αντέχει η ευαίσθητη ψυχή του τις οιμωγές της;

 

Εδώ, όμως, έχουμε να κάνουμε με έναν γνήσια πληγωμένο άνδρα. Διότι, κοιτάξτε τι γίνεται: πήρε την εξουσία με ένα σωρό θεοπάλαβες υποσχέσεις τις οποίες αναγκάστηκε να αθετήσει με το καλημέρα σχεδόν· συγκυβέρνησε με έναν «δεξιό μπούλη» (δικός του, ιδιαζόντως τρυφερός χαρακτηρισμός για τον Πάνο Καμμένο)· υποχρεώθηκε να διώξει το «άσετ» του, τον Βαρουφάκη πολύ νωρίς (και τώρα ο Βαρουφάκης έρχεται και του κόβει ψήφους – άλλη προδοσία αυτή)· συνέφαγε με την «μαντάμ» Μέρκελ ουκ ολίγες φορές, αυτή που προ 2015 της έλεγε να «πάει σπίτι της»· σύρθηκε από τον Νίκο Κοτζιά ώς τις Πρέσπες για να λύσει ένα χρόνιο πρόβλημα διεθνών σχέσεων, το έλυσε και τώρα το πληρώνει από πάνω (το πιο σωστό που έκανε αυτά τα τέσσερα χρόνια).

 

Πάνω απ’ όλα: διαπραγματεύθηκε επί δεκαεπτά ώρες συνέχεια, έβγαλε επιχείλιο έρπη, υποχρεώθηκε να πνίξει το 62% του δημοψηφίσματος για αυτές τις καταραμένες δεκαεπτά ώρες. 

Για να μην ξεχάσουμε ότι αναγκάστηκε να κάνει ταχύρρυθμα, εντατικά μαθήματα αγγλικών, ενώ υποχρεώθηκε για λίγες ώρες να φορέσει και γραβάτα με το που έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια.  

Πώς λοιπόν...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Έγινε ντεμοντέ ο ΣΥΡΙΖΑ;

Του ΜΙΚΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

Πολλή ανάλυση, πολύς κόπος, άρθρα επί άρθρων για τα “γιατί” της μεγαλοπρεπούς ήττας του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα αίτια βασικά είναι τρία, τα εξής δύο, οι Πρέσπες.

Γιατί δεν χρειάζεται να μένει κανείς στη Μακεδονία ή να δουλεύει στον Μακεδονικό Χαλβά για να τα έχει πάρει στο κρανίο με μια συμφωνία που (σύμπας ο λαός) θεωρεί πως μας επεβλήθη απέξω.

Στον ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και τώρα λένε πως δεν έπαιξε ρόλο, πως ήταν ελεγχόμενη η φθορά: δικαίωμα τους, άλλωστε ξέρουν καλύτερα. Τα πάντα.

Ένα το κρατούμενο λοιπόν.  

Να πεις ότι δεν είχε και ηθικό πλεονέκτημα;

Και τέτοιο είχε η Κυβέρνηση και μάλιστα στο πετσί της…

Να πεις ότι δεν είχε οίηση, αλαζονεία, καλαμοκαβαλάρηδες, θα πεις ψέματα. Κάποιοι ξεπέρασαν και το όριο του ψώνιου. Κάποια άλλοι με μόνιμο “υφάκι”, με στυλ περπατάω και τα πατάω.

Να πεις ότι δε φταίνε οι πολιτικές μεταγραφές; 

Μιλάμε για μέτριους, έως παλτά, ή με προφορά βόρεια “μπμπαλτά”.

Να πεις πως δεν υποτίμησαν τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη; 

Άκουγες τους ανθρώπους του ΣΥΡΙΖΑ να μιλούν για τον αντίπαλό τους και νόμιζες πως αυτός ήταν μία μίξη Ρίγκαν-Θάτσερ με ολίγη από Τραμπ και Γκρίλο.

Να πεις πως δεν φταίει η επικοινωνιακή διαχείριση των παροχών;

Εμφανίστηκαν σαν να τα έδιναν από το πορτοφόλι τους ή από τον Π/Υ του κόμματος.

Να πεις πως δε φταίει η Μάνδρα και το Μάτι; Και ως γεγονότα, αλλά κυρίως για όσα ειπώθηκαν για τις τραγωδίες από επίσημα χείλη, για όσα (δεν) έγιναν μετά.,

Είναι όμως και κάτι άλλο που δεν έχει πει κανείς. Ο Αλέξης ήταν άχαστος για 15 μήνες από τις Ευρωεκλογές του 2014 ως τις Εθνικές του 2015.

Η διπλή ήττα του 2012 μετριέται περίπου ως νίκη (!!!), γιατί ανέβαζε ποσοστά και άλλαζε σταδιακά ρόλους (κυρίαρχου-μικρού πολιτικού φορέα) με το ΠΑΣΟΚ.

Από τότε κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι.

Μέχρι και πολιτικοί αντίπαλοι που έκαναν χάζι με την πρώτη φορά αριστερά, βαρέθηκαν.

Έμεινε από εφεδρείες ο ΣΥΡΙΖΑ. Προσώπων και κοινωνικών αναφορών.

Τελικά, ίσως το πιο βαθύ αίτιο είναι πως...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Αλέξη, ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει τον πόλεμο συνεχώς από το 2015

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

 

Οι πολιτικοί έχουν δικαίωμα να λένε ό,τι θέλουν.

Όμως δεν έχουν δικαίωμα να μην έχουν επαφή με την πραγματικότητα.

Ακόμη και όταν λένε κάτι, γιατί πρέπει να το πουν, πρέπει από μέσα τους να σκέφτονται την αλήθεια.

Όμως, στον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι πίστεψαν το παραμύθι τους.

Πήραν τη φαντασίωση για αλήθεια.

Και η φαντασίωση αυτή ήταν ότι τέσσερα χρόνια τώρα ο λαός ήταν μαζί τους.

Ότι ήταν στην εξουσία και είχαν τη στήριξή του.

Ότι ο μόνος τρόπος να φύγουν από την εξουσία ήταν να τους «υπονομεύσουν».

Αυτό δεν είναι πολιτική σκέψη.

Αντανακλαστικό κακομαθημένου παιδιού είναι που θεωρεί ότι ο κόσμος του ανήκει.

Η εξουσία ούτε άνηκε ούτε ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα.

Την πήρε γιατί ενέπνευσε συγκεκριμένες προσδοκίες και θα τη χάσει επειδή τις διάψευσε.

Οπότε ας κοπεί η χαζομάρα ότι «χάσαμε τη μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο».

Τον πόλεμο χάσατε.

Τον πόλεμο να έχετε μαζί σας το λαό.

Και δεν τον χάσατε τώρα στις εκλογές.

Τον χάνετε σταθερά εδώ και 4 χρόνια.

Χάσατε τον πόλεμο όταν γράψατε στα παλαιότερα των υποδημάτων σας το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και υπογράψατε τρίτο μνημόνιο.

Χάσατε τον πόλεμο όταν αντί για «παράλληλο πρόγραμμα» φέρατε το ασφαλιστικό του Κατρούγκαλου.

Χάσατε τον πόλεμο όταν στείλατε και εσείς τα ΜΑΤ ενάντια σε συνταξιούχους και εκπαιδευτικούς.

Χάσατε τον πόλεμο όταν λεηλατήσατε τη μεσαία τάξη με τη φορολογία.

Χάσατε τον πόλεμο όταν αποδεχτήκατε τα υπερπλεονάσματα.

Χάσατε τον πόλεμο όταν αναγορεύσατε τον Καμμένο σε συγκυβερνήτη.

Χάσατε τον πόλεμο όταν φέρατε τη Συμφωνία των Πρεσπών χωρίς ενημέρωση και συζήτηση με την κοινωνία.

Χάσατε τον πόλεμο όταν συνομιλητές έπαψαν να είναι απλοί άνθρωποι και έγιναν οι επιχειρηματίες.

Χάσατε τον πόλεμο όταν...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Δεν γλιτώσαμε ακόμα

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Πιστεύω ότι το χειρότερο γνώρισμα του ΣΥΡΙΖΑ, το πιο αποκρουστικό και επικίνδυνο, δεν είναι ούτε η ανικανότητα στη διαχείρηση ακόμα και των πιο απλών προβλημάτων, ούτε η προβληματική αντίληψη για τη λειτουργία του κόσμου, ούτε η πρωτοφανής αλαζονεία. Όλα αυτά είναι απλώς παράγωγα του ενός και βασικού γνωρίσματος που κάνει την εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ ό,τι πιο απωθητικό έχει συμβεί από τη μεταπολίτευση και μετά. Είναι παράγωγα της απέχθειας των κυβερνητικών στελεχών για τη δημοκρατία.
 

Η φανερή προτίμηση τους σε άλλου τύπου καθεστώτα είναι η ασθένεια και η ανικανότητα, η μειωμένη αντίληψη και - πολύ περισσότερο - η αλαζονεία, είναι απλώς τα συμπτώματα της.  

Πώς να μην κοιτάς αφ’ υψηλού τους θεσμούς ενός συστήματος που απορρίπτεις; 

Πώς να καταφέρεις να διοικήσεις σε συνθήκες δημοκρατίας όταν δεν πιστεύεις στη δημοκρατία; 

Πώς να αντιληφθείς πώς λειτουργεί ο κόσμος γύρω σου όταν η λειτουργία του δεν περιλαμβάνει περιστολή ελευθεριών και φυλακίσεις αντιφρωνούντων; 

Πώς να κυβερνήσεις μια δημοκρατία όταν δεν είσαι δημοκράτης;   

 

Σκεφτόμενος όλα αυτά, χθες το πρωί εγραψα στο τουίτερ «Αν θέλετε να συνειδητοποιήσετε πλήρως από τι γλιτώνουμε, σκεφτείτε ότι όλα όσα έκαναν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία 4,5 χρόνια έγιναν σε καθεστώς αστικής δημοκρατίας και μετά σκεφτείτε τι θα έκαναν σε συνθήκες ενός καθεστώτος από αυτά που ονειρεύονται και θαυμάζουν». Ήμουν (σχετικά) αισιόδοξος μετά το αποτέλεσμα την Κυριακής και σκεφτόμουν πως, αν μη τι άλλο, απαλλασόμαστε από τους θαυμαστές δικτατόρων και απολογητές δικτατοριών που μας ταλαιπωρούν (για να το πω ευγενικά) από τον Ιανουάριο του 2015. Μέχρι που ένας συμπολίτης, που σκέφτεται λίγο περισσότερο από εμένα μου έγραψε, «Δεν γλιτώσαμε ακόμα...» και με προσγείωσε στην πραγματικότητα.

 

Στην πραγματικότητα στην οποία ο πρωθυπουργός με τους συντρόφους του σχεδιάζουν το πώς – ακόμα και απερχόμενοι - θα τοποθετήσουν δικαστές της αρεσκείας τους στην ηγεσία του Αρείου Πάγου ελπίζοντας να συνεχίσουν τα αντιδημοκρατικά παιχνίδια με τους θεσμούς.  

Στην πραγματικότητα στην οποία η ημερομηνία των εκλογών αλλάζει συνεχώς προκειμένου να εξυπηρετήσει από τα πιο σκοτεινά σχέδια (η τοποθέτηση δικαστών που λέγαμε) μέχρι τις πιο ανόητες ελπίδες (εύνοια του ΣΥΡΙΖΑ από την αποχή των συμπολίτων που θα έχουν ξεκινήσει τις διακοπές τους και δεν θα ψηφίσουν).  

Στην πραγματικότητα στην οποία αρχηγός της ΕΛΑΣ και αρχηγός του Λιμενικού θα εξακολουθήσουν να είναι δύο άνθρωποι οι οποίοι νιώθουν τέτοια υποχρέωση στην κυβέρνηση που δεν διστάζουν να γίνουν κοινό στις κυβερνητικές προεκλογικές συγκεντρώσεις. 

 

Κι όλα αυτά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου που αν δεν λιώσει δεν θα έχουμε γλιτώσει από τίποτα.

 

Μπορεί ο πολακικός κουτσαβακισμός ως άσκηση εξουσίας, οι επικλήσεις στους ιπτάμενους γαϊδάρους της οικονομίας ως πολιτική, οι παραστάσεις σε σκηνές στημένες πάνω σε νεκρούς, τα μεταπολιτευτικά ταμπού και σύνδρομα με τους κακούς δεξιούς και τους καλούς αριστερούς, τα λεφτά που υπάρχουν, η εμφυλιοπολεμική ρητορική, ο μυθριδατισμός απέναντι στο έγκλημα και την παραβατικότητα, όλα αυτά που αν τα βάλεις μαζί φτιάχνουν τον ΣΥΡΙΖΑ, να αποδοκιμάστηκαν την Κυριακή και να είναι στριμωγμένα στη γωνία, αλλά απέχουμε πολύ ακόμα από το να μπορούμε να ξεφυσήξουμε με ανακούφιση και να πούμε ότι απαλλαγήκαμε από όλα αυτά. Και δεν θα μπορούμε να το κάνουμε ούτε την επομένη των βουλευτικών εκλογών.

 

Γιατί δεν θα απαλλαγούμε μέχρι την ημέρα εκείνη που...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Το ΡΙΣΚΟ του συριζαίου Προέδρου - Η συγκάλυψη μιας υπόθεσης που αργά η γρήγορα θα οδηγήσει στις Φυλακές προβεβλημένα πολιτικά πρόσωπα

Γράφει το Koυρδιστό Πορτοκάλι

Θα βάλει και αυτή τη φορά ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος την υπογραφή του στους σχεδιασμούς της πανικόβλητης κυβέρνησης Τσίπρα να επιλέξει την νέα ηγεσία της Δικαιοσύνης;

 

Κι εάν αύριο για παράδειγμα ένα πρωτοφανές σκάνδαλο με εμπλοκή υπουργού σε ρόλο αρχισυμμορίτη (παράδειγμα λέμε) συγκλονίσει τη χώρα αλλά και τη  διεθνή κοινή γνώμη και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εμφανισθεί εκ των υστέρων να έχει συνυπογράψει και γι΄αυτό την τοποθέτηση φιλικών προσώπων σε θέσεις κλειδιά πως θα το αντιμετωπίσει ο ίδιος;

 

Αισθάνεται ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος τόσο Συριζαίος ώστε να ρισκάρει να ταυτίσει το όνομά του με την απόπειρα συγκάλυψης (που τελικώς δεν θα μπορέσει να επιτευχθεί μια και θα έχει προκληθεί παγκόσμιος σάλος) μιας υπόθεσης που αργά η γρήγορα θα οδηγήσει στις Φυλακές προβεβλημένα πολιτικά πρόσωπα;
 

Μπορεί ο κ. Παυλόπουλος να μας έχει συνηθίσει έως σήμερα σε μια αδιανόητη εμπλοκή του στην στήριξη της κυβέρνησης Σύριζα μόνο που ...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Κάθε καταδολίευση του Συντάγματος;

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

 

Η μόνη σταθερά της υπερτετραετούς διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν ο (ελαφρώς τροποποιημένος) γκραουτσομαρξικός σαρκασμός: «Αυτές είναι οι αρχές μας. Αν δεν μας συμφέρουν, έχουμε κι άλλες». 

Θα το δούμε και τις επόμενες ημέρες, σε ό,τι αφορά την πλήρωση των κενών θέσεων στα ανώτατα δικαστήρια της χώρας.

 

Ως γνωστόν στις 30 Ιουνίου χηρεύουν, λόγω συνταξιοδότησης, οι θέσεις του προέδρου και της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, όπως και των αντιπροέδρων των τριών ανωτάτων δικαστηρίων. Η διαφαινόμενη επιλογή της κυβέρνησης για κάλπες στις 7 Ιουλίου, αντί της 30ής Ιουνίου, γίνεται πρωτίστως γι’ αυτόν τον λόγο και οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι πρόσχημα.  

Ο ΣΥΡΙΖΑ, για προφανείς λόγους, θέλει να ελέγξει τη διαδικασία και όλα δείχνουν ότι θα καταπατήσει και τον άρρητο δημοκρατικό κανόνα, ο οποίος θέλει μια υπηρεσιακή επί της ουσίας κυβέρνηση να αποφεύγει τις μείζονες επιλογές μέχρι να υπάρξει νωπή λαϊκή εντολή.  

Το ότι επίκειται συνταγματική στρέβλωση έγινε εμφανές στα λόγια που μάσησε για το θέμα ο υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης (ΕΤ1, 27.5.2019). Ανέφερε ότι υπάρχει πρόσφατο προηγούμενο, εννοώντας την τοποθέτηση του κ. Γιάννη Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος.

 

Υπάρχουν όμως κάποιες ουσιαστικές διαφορές από τον Ιούνιο του 2014. Η πλήρωση της θέσης του διοικητή της ΤτΕ έγινε δύο χρόνια μετά την εκλογή της Βουλής που έδωσε την κυβέρνηση του κ. Αντώνη Σαμαρά. Εγινε δηλαδή στο μέσον της συνταγματικής θητείας της και όχι στο μέσον της προεκλογικής εκστρατείας, την οποία εγκαινίασε την περασμένη Κυριακή ο κ. Αλέξης Τσίπρας. Παρ’ όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ τότε ανακοίνωνε ότι «η δρομολογούμενη τοποθέτηση του κ. Στουρνάρα [...] είναι μια προκλητική ενέργεια που δεν λαμβάνει υπόψη της τους πολιτικούς συσχετισμούς [...] Η κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται να λαμβάνει τόσο κρίσιμες αποφάσεις χωρίς τη συναίνεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ούτε να θεωρεί ότι δεσμεύει την επόμενη κυβέρνηση με μια τέτοια απόφαση» (11.6.2014).

 

Ολα αυτά για μια κυβέρνηση που είχε συνταγματικώς άλλα δύο χρόνια ζωής και ουχί μερικές ημέρες.  

Οι δε «πολιτικοί συσχετισμοί» προέκυπταν από το γεγονός ότι στις ευρωεκλογές του 2014 ο ΣΥΡΙΖΑ (26,56%) είχε κερδίσει με 3,8 μονάδες διαφορά τη Νέα Δημοκρατία (22,72%). Ταυτοχρόνως όμως ο ΣΥΡΙΖΑ υπολειπόταν τεσσάρων μονάδων από τα κόμματα που στήριζαν την κυβέρνηση (30,74%), αφού το ΠΑΣΟΚ-Ελιά είχε πάρει 8,02%.

 

Ο σεβαστός καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Αντώνης Μανιτάκης θεωρεί «καταδολίευση του Συντάγματος» την πλήρωση των κενών θέσεων εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Ας ελπίσουμε ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Δεν θα αμφισβητηθεί ο Τσίπρας; Εδώ γελάνε…

Toυ ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ

 

Ο Αλέξης Τσίπρας τζογάρισε. Για την ακρίβεια τζογάριζε επί τέσσερα και πλέον χρόνια. Για μερικές χεριές είχε ρέντα. Μπορεί και να ήταν η ρέντα του πρωτάρη. Ούτως ή άλλως έπαιζε με ξένα χρήματα. Ομως αποδείχθηκε κακός τζογαδόρος. Δεν φρόντισε να σκηνοθετήσει την αποχώρησή του από το τραπέζι την ώρα που έπρεπε. 

Εχοντας πάρει την λάθος στρατηγική απόφαση να μείνει στο παιχνίδι πιστεύοντας ότι επειδή είναι νέος, ωραίος, μάγκας και καραμπουζουκλής θα εξαντλούσε τους πολιτικούς του αντιπάλους, πήρε την λάθος απόφαση. Επαιξε «all in» σε μία μπλόφα τόσο απεγνωσμένη που την είχαν καταλάβει και οι 17άρηδες που πρωτοψήφισαν και τώρα βλέπει ότι δεν έχει ούτε καν δυνατότητα να ρεφάρει.  

Επειτα από αυτό το στραπάτσο, έρχεται αντιμέτωπος με τη διάψευση όλων, μα όλων των μύθων που ο ίδιος και η παρέα του καλλιέργησαν και που δυστυχώς για εκείνους, πίστεψαν κιόλας.  

Ολα αυτά για τα οποία με τόση αλαζονεία και περιφρόνηση για τους πάντες καμάρωνε, καταρρέουν μπροστά του. Ίσως και πάνω του. Και επειδή όταν πέφτουν οι μάσκες το θέαμα μία κακής παράστασης μπορεί να γίνει και αποκρουστικό, ο Τσίπρας φαίνεται ότι έχει κι άλλα περιθώρια. Να πέσει ακόμη πιο χαμηλά. Το απέδειξε τις παραμονές των εκλογών όταν έλεγε, πίνοντας τσίπουρα, ότι «τον έχει τον Μητσοτάκη χαλαρά» και ότι θα απολαμβάνει την αποκαθήλωσή του τρώγοντας ποπ κορν. Τα είπε, αλλά απλώς ήταν τυχερός που οι δημοσιογράφοι σεβάστηκαν το off the record και δεν τα μετέδωσαν. Και φάνηκε επίσης όταν, μετά την κατακλυσμιαία ήττα του, για μία ακόμη φορά κατηγόρησε τους άλλους που δεν κατάλαβαν τι σπουδαίος είναι και δεν βρήκε το θάρρος να συγχαρεί τον αντίπαλό του. 

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει μιλήσει, μεταξύ όλων των άλλων, για τον «εκτσογλανισμό» που επιχείρησε να επιβάλει ο Αλέξης Τσίπρας στην ελληνική πολιτική σκηνή και κοινωνία. Ο «εκτσογλανισμός» αυτός, με υπόκρουση το τροπάρι για το τάχα ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, τώρα τιμωρείται. Και αν οι θιασώτες του δεν βάλουν μυαλό, θα τιμωρηθεί κι άλλο στις επόμενες εκλογές.  

Κυριαρχεί η αντίληψη στο κόμμα του Τσίπρα και στους συγγενείς και φίλους του, ότι παρόλα αυτά, έχει έλθει για να μείνει, ότι παραμένει κυρίαρχος παίκτης στο πολιτικό σκηνικό και ότι η Αριστερά με το 23% στις ευρωεκλογές, είναι μία πολιτική δύναμη με προοπτική αναγέννησης και αναβάπτισης. 

Θα κριθούν όλα αυτά. Ας μην βιαζόμαστε. Αλλωστε αν κάτι ακόμη κατέρρευσε το βράδυ της Κυριακής 26 Μαΐου είναι η αφελής αριστερίστικη ανάλυση της πραγματικότητας. Σε αυτήν περιλαμβάνεται και η πεποίθηση ότι κ. Τσίπρας δεν αμφισβητείται και ούτε πρόκειται να αμφισβητηθεί.  

Κατά κάποιους και ειδικά όσους γνωρίζουν τα αριστερά τερτίπια, εδώ γελάνε. 

Είναι ένα ακόμη λάθος.  

Ο κ. Τσίπρας...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Από Μακιαβέλι... Μαυρογιαλούρος

Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου

Η συντριβή του Σύριζα αποτελεί μία προσωπική ήττα του τακτικιστή Αλέξη Τσίπρα. Που από... Μακιαβέλι το 2015 θύμισε... Μαυρογιαλούρο το 2019.

Πράγματι το πλεονέκτημα του απερχόμενου πρωθυπουργού ήταν η διαχείριση παλινωδιών, σύνθετων και δυσμενών καταστάσεων. Τις οποίες κατάφερνε να γυρίσει προς όφελός του ή να βγει αλώβητος από αυτές. Έτσι επιβίωσε πολιτικά από το δημοψήφισμα του 2015 και το απίστευτο του κλεισίματος των τραπεζών και της επιβολής capital controls. Έτσι κατάφερε να περάσει την κωλοτούμπα για... μαεστρική διαπραγμάτευση, να "καθαρίσει" τους εσωκομματικούς αντιπάλους (Λαφαζάνη, Κωνσταντοπούλου κλπ) και να πείσει την ελληνική κοινωνία να του δώσει την ευκαιρία να εφαρμόσει όσα δεν πίστευε!

Εκεί δημιουργήθηκε ο πολιτικός μύθος του... άχαστου και κάπου εκεί... το έχασε!  


Μεγαλοπιάστηκε θεωρώντας ότι οι ξένοι ηγέτες τον έχουν πια ως "άνθρωπό τους", ότι έχει στο τσεπάκι τη Μέρκελ και στην κωλότσεπη τους Αμερικανούς. Ότι ο τακτικισμός του είναι η κυρίαρχη πολιτική. Επιφανειακός και χωρίς να εμβαθύνει στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Προκαλώντας μάλιστα με επιλογές που διέλυαν την καθημερινότητα από ανικανότητα ή ιδεοληψία και επιμένοντας σε πρόσωπα και συνεργάτες που καθημερινά έχτιζαν ένα προφίλ υπέρμετρης πολιτικής αλαζονείας.

Ο κ. Τσίπρας έφτασε έτσι να κυβερνά ως πρωθυπουργός... εξωτερικού αδυνατώντας ή αδιαφορώντας να δει την πραγματικότητα στο εσωτερικό. 


Εκεί όπου η κοινωνία στέναζε από τη φορομπηχτική πολιτική, εκεί που η μεσαία τάξη -που του το ξεπλήρωσε...- διαλυόταν μέρα με τη μέρα, εκεί όπου επιχειρούνταν "μπαλώματα" και ημίμετρα για να μην θίγονται οι "συνοδοιπόροι" και η εκλογική πελατεία μέσα από έναν ταξικό διαχωρισμό που ποτέ δεν πέρασε στην κοινωνία. Όσο και αν το προσπάθησαν.

Εκεί όπου αμετροεπείς υπουργοί του προκαλούσαν το κοινό αίσθημα με κουτσαβακισμούς... 


Εκεί όπου η κυβέρνησή του έκανε ακριβώς εκείνο που είχε εξαρχής οριστεί ως στόχος. Να πάρουν την εξουσία... Θυμάστε; Πήραμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία έλεγαν... Και προσπαθώντας να πάρουν την εξουσία ξέχασαν να κυβερνήσουν... Ή δεν μπορούσαν. Ο κ. Τσίπρας αντί να κυβερνά και να στείλει σπίτι τους ανίκανους ονειρευόταν Νόμπελ και διεθνή αναγνώριση.

Η πολιτική αλαζονεία οδήγησε και στην αποτυχία του τακτικισμού με τον οποίο αναρριχήθηκε και διατηρήθηκε στην εξουσία. Εμφανιζόταν ως ηγέτης της Κεντροαριστεράς, χωρίς να κάνει τα πολιτικά ανοίγματα που αυτό απαιτεί -πέραν κάποιων... υπολειμμάτων του ΠΑΣΟΚ από τα αζήτητα - ενώ την ίδια στιγμή όλα τα στελέχη του διαδήλωναν την... αριστεροσύνη τους. Καλοί οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι αλλά όχι η κεντροαριστερά. Και ποιος τους έδωσε τα 35άρια του 2015 ή ακόμα και το 23άρι την Κυριακή; Οι... αριστεροί; Αστεία πράγματα...

Και μέσα σε όλα αυτά ο κ. Τσίπρας απέτυχε ως τακτικιστής ακόμα και...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Καλύτερα δεν γινόταν

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

 

Από μια πλευρά του θέματος, ο Βαρουφάκης έχει δίκιο όταν λέει ότι το κόμμα του (ένα καταφύγιο για τους πολύ σνομπ της άκρας Αριστεράς) δεν έχασε τίποτε, επειδή δεν κατάφερε, για λίγες ψήφους, να πάρει έδρα στην Ευρωβουλή. Ναι, δεν μπορείς να χάσεις κάτι που δεν έχεις· και την έδρα που απέτυχε να καταλάβει ποτέ δεν την είχε.

 

Η άλλη πλευρά, όμως, είναι ότι το κόμμα του Βαρουφάκη έχασε όλα αυτά που ξόδεψε για να αποκτήσει την έδρα που δεν κατάφερε να αποκτήσει. Βεβαίως, ο ναρκισσισμός του δεν του επιτρέπει να το παραδεχθεί. Γι’ αυτό και ο ίδιος παρουσιάζει το ζήτημα του λεγόμενου «θρίλερ για την έδρα του Βαρουφάκη» (έξοχος τίτλος!) με τον γνωστό χοροπηδηχτό και χαζοχαρούμενο τρόπο του, σαν κάτι δήθεν ασήμαντο, στο οποίο οι άλλοι δίνουν μεγαλύτερη σημασία, ενώ ο ίδιος γελάει και τρέχει ανέμελος σε ένα λιβάδι με παπαρούνες και ασφόδελους. Οπως, δηλαδή, όταν έκλεισε τις τράπεζες και έλεγε ότι είναι αναξιοπρεπές για έναν υπουργό Οικονομικών να στηθεί στην ουρά του ΑΤΜ.
 

Αφού όλη η προσπάθειά του δεν απέφερε καρπούς (έδρα και χρηματοδότηση), ο Βαρουφάκης, εφόσον μετάσχει στις εθνικές εκλογές, ξεκινά από την αρχή. Εύχομαι ολόψυχα να αποτύχει, γιατί αυτό του αξίζει. Αυτό που ήδη προσέφερε με την επίδοσή του στις ευρωεκλογές ήταν το ιδεώδες: έκοψε από τον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ο ίδιος να κερδίσει τίποτε. Καλύτερα δεν μπορούσε να συμβεί. Εύγε και φεύγε!
 

Ζαλισμένα κοτόπουλα

 

Η αποδοχή της ήττας είναι δύσκολη για κάθε νάρκισσο, ακόμη και να είναι ανατεθραμμένος με τον λυρισμό της ήττας. Δείτε, π.χ., πώς υποφέρει η Μαντάμ Σουσού του ΣΥΡΙΖΑ, Τασία Χριστοδουλοπούλου. Οχι, λέει, δεν ήταν ήττα αυτό που τους συνέβη.  

Τότε τι ήταν; 

Μας το εξηγεί η ίδια με κρυστάλλινη σαφήνεια: «Λέω πως δεν είναι ήττα με την έννοια ότι ο κόσμος, όλο αυτό το διάστημα του τελευταίου μήνα, άκουσε το πρόγραμμά μας, εμπνεύστηκε από αυτό, το ενέκρινε και δεν ήταν ο χρόνος επαρκής για να διοχετεύσει τον θυμό του αλλού... Δεν κερδίσαμε, δεν χάσαμε. Αυτά είναι πολύ απλοϊκά. Πρέπει να βλέπουμε το βάθος των πραγμάτων».

 

Με απλά λόγια, η Μαντάμ Σουσού –που βλέπει στο βάθος των πραγμάτων, ενώ εμείς όχι– διαπιστώνει ότι ο κόσμος εμπνεύστηκε (sic) από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν έβρισκε αλλού να ξεσπάσει τα νεύρα του, οπότε στράφηκε κατά του ευεργέτη του. Ενδιαφέρουσα αντίληψη για τον λαό, να το επισημάνουμε. Οχι πρωτότυπη, όμως. Είναι η ίδια που βρίσκουμε στο βάθος όλων των ολοκληρωτισμών, είτε μαύρων είτε κόκκινων.

 

Πώς έτσι;
 

Ο υπουργός Νίκος Παππάς πιστεύει ότι για τη συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ φταίει το ότι οι ψηφοφόροι «δεν πείσθηκαν για την κρισιμότητα των εκλογών».

 Α, τελικά, ήταν εκλογές! Μα τι μου λέτε; Κι εγώ ο ανόητος που νόμιζα ότι ήταν «μια αληθινή δημοσκόπηση», όπως είχε πει ο Τσίπρας.  

Αφού ο Παππάς το πιστεύει αυτό, ας το πει στον ίδιο τον Τσίπρα. Τι νόημα έχει να το λέει στους τρίτους; Υποτίθεται ότι είναι φίλος του, στο κάτω κάτω. Εκείνος άλλωστε είναι ο φίλος του, υποτίθεται.

 

Πονάνε, ωρέ;

 

Ο Πολάκης εξαφανίστηκε στη σπηλιά του: για τις εκλογές δεν μιλάει, δεν βγάζει κιχ. Δεν βγαίνει από τη σπηλιά ούτε όταν τον καλούν να δει το ηλιοβασίλεμα ανάμεσα στη Γαύδο και στα Σφακιά, ούτε για να κάτσει στο μιτάτο με τους βοσκούς και να φάει το γιαούρτι απ’ το καζάνι, ούτε για να περπατήσει στη Μαδάρα και να πάει σε κουρά προβάτων, ούτε για να ακούσει ριζίτικα και να νιώσει τις αρχαίες μνήμες μέσα του, ούτε για να κυνηγήσει φουριάρικο σε κάνα πλάγιο και ν’ ακούσει την πέρδικα να κακαρίζει. Μόνο για τον Γιάννη Στουρνάρα έκανε την εξαίρεση, αλλά η αδυναμία του για τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος είναι πια γνωστή. Για το στραπάτσο των ευρωεκλογών, ο Πολάκης κρύβεται, διότι όπως λέει το ανέκδοτο, «πονάνε, ωρέ, τα παλικάρια;» 

Θεωρητικά δεν πονάνε. Αλλωστε, τι είναι εννιάμισι μονάδες; Σιγά! Αλλά και να πονάνε, τέλος πάντων, τα παλικάρια δεν το δείχνουν...

 

Τρόμαξαν οι ίδιοι

 

Κυκλοφορεί ευρέως η άποψη ότι, ανάμεσα στα άλλα, ο Τσίπρας επέσπευσε τις εκλογές, επειδή η κυβέρνηση φοβάται άλλη μία «στραβή» όπως το περυσινό καλοκαίρι. Δεν ξέρω αν είναι πληροφορία προερχόμενη από την κυβέρνηση ή απλώς το προϊόν ανάλυσης που πλασάρεται ως «πληροφορία». Σε κάθε περίπτωση, αν ισχύει αυτό, σημαίνει ότι...

ΣΥΡΙΖΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: 75 κιλά ιδεοληπτικό MΙΣΟΣ - Βουτηγμένοι στον εκμαυλισμό της πολυτελούς ζωής κατασκεύαζαν ταξικούς εχθρούς

Aπό τον Ian Ford

Απίστευτος υποκριτής το πλουσιόπαιδο που κυκλοφορεί σαν ταγάρι στα Εξάρχεια ή σαν ντεμέκ διανοούμενος στις όχθες του Σηκουάνα.  

Υποκριτής γιατί τζογάρει με τις μετοχές των πιο ισχυρών τραπεζών και fund του πλανήτη. Με πολυτελή ακίνητη περιουσία και σύζυγο που αμοίβεται επίσης πλουσιοπάροχα από την Τράπεζα Ελλάδας.


Υποκριτής γιατί ενώ ο ίδιος είναι βουτηγμένος στη πολυτελή ζωή που επιχειρεί να κρύψει πίσω από το ταγάρι-δισάκι του, την ίδια στιγμή με τους 53 (καλά κορόιδα και του λόγους τους) που τον πιστεύουν επιχειρεί να κάνει εσωκομματική αντιπολίτευση στον Τσίπρα. 

Τι διχασμένο-χαμένο πολιτικό κορμί!

 

Είναι ο ίδιος άνθρωπος που φορολόγησε με ΙΔΕΟΛΗΠΤΙΚΟ ΜΙΣΟΣ τους ελεύθερους επαγγελματίες, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις όλους εκείνους που έχοντας μια μικρή τρύπα εστίασης ή ένα ελεύθερο επάγγελμα προσπαθούσαν να τα φέρουν βόλτα. Παρέα με τον εξίσουν αδίστακτο και υποκριτή Κατρούγκαλο (αυτός καμουφλαρισμένος στις φυλλωσιές του Παλαιού Ψυχικού) λεηλάτησαν με τη χυδαία φορολογική και ασφαλιστική πολιτική τους τη μεσαία τάξη-ότι τέλος πάντων θεωρούσαν αυτοί οι δύο οικτροί κατσιαπλιάδες ταξικό αντίπαλο.

 

Βουτηγμένοι στον εκμαυλισμό της πολυτελούς ζωής τους οι υποκριτές υπουργοί του Τσίπρα κατασκεύαζαν ταξικούς εχθρούς στα πρόσωπα όλων εκείνων που είχαν τολμήσει να έχουν μια μικρή επιχείρηση και να παλεύουν. 

Κοινό τους σαρδανάπαλο πάθος η κα Αχτσιόγλου η παρουσία της οποίας δείχνει την  ανεπάρκεια του Κατρούγκαλου. Ο Κατρούγκαλος ήταν τόσος πολύς που κατάφερε και τον αντικατέστησε η πρώην γραμματέας του Αχτσιόγλου.

 

Αυτοί οι υποκριτές μας κυβερνούσαν 4 χρόνια χλευάζοντας μια κοινωνία για την οποία πίστευαν ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: H Περιστέρα πήρε την... παντόφλα της!

Γράφει το ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ

Διαβάζουμε ότι η κυρία Μπετυ Μπαζιάνα εισεβαλε με την παντόφλα στο χέρι σαν ταύρος σε υαλοπωλείο στα κεντρικά της Κουμουνδούρου και επετίμησε με εντονότατο ύφος τους Φλαμπουράρη, Τζανακόπουλο, Παππά και Βερναρδάκη για την μέχρι σήμερα ακολουθούμενη πορεία η οποία οδήγησε στην ήττα στις εκλογές της Κυριακής 26/5/2019.

 

Επίσης μαθαίνουμε ότι η πρώην Κνίτισσα αναφέρθηκε στον "αποκλεισμό" του Πολλάκη από τα ΜΜΕ ο οποίος είναι και οικογενειακός της φίλος, και θεώρησε ότι η "φίμωση" του από τα ΜΜΕ και τα ΜΚΔ ήταν μέγα επικοινωνιακό λάθος. Διότι ο ιδιόρρυθμος ψυχοκινητικά Κρητίκαρος έχει απήχηση στο κοινό της "αριστεράς".

 

Από τα ανωτέρω συνάγονται τα εξής συμπεράσματα:

 

Πρώτον, ότι η κα Μπαζιάνα δεν κατάλαβε Τ Ι Π Ο Τ Α από το εκλογικό αποτέλεσμα και το γιατί αυτό επήλθε

Δεύτερο και πιο ανησυχητικό: Δεν αποδέχεται ούτε βαθιά αλλά ούτε στα... ρηχά το αποτέλεσμα ανεξάρτητα από την έκφραση της λαϊκής βούλησης και θεωρεί ότι είναι ανατρέψιμο με τους πρωτογονισμούς του ιδιόρρυθμου προ-γλωσσικού φίλου της.

 

Μη σας πω πως το "έχουμε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία" δεν βγήκε τυχαία από το στόμα της ή ένεκα αγνοίας των στοιχειωδών κανόνων της Αστικής Δημοκρατίας (την οποία καταφανέστατα μισεί), όπως συμβαίνει πολλάκης(*) με το συζυγό της, αλλά αποτελεί μέρος των πολιτικών της πιστεύω.

 

Και επειδή σε αντίθεση με τον τρυφηλό σύζυγό της τη βλέπω νταβραντισμένη, γυμνασμένη και έτοιμη να σηκώσει το πολυβόλο σαν την ελασσίτισσα που προφανώς φαντασιώνεται ότι είναι (και ποια συγνώμη, εδώ από ότι καταλαβαίνω, μάλλον φαντασιωνόμαστε "τρίτους γύρους") καλόν θα ήτο η εικόνα της να αποτελεί υπόμνηση ότι υπάρχει και ΑΥΤΗ η "αριστερά", ότι πιθανόν αυτή να είναι και η ΜΟΝΗ "αριστερά" και ότι...

ΣΥΡΙΖΑίων σουργελαράδων κωμωδία

Σαν σήμερα (30/5/ΧΧΧΧ)

1889: Η γαλλίδα Ερμίν Καντόλ δημιουργεί τον πρώτο σύγχρονο στηθόδεσμο.

1941: O Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, κατεβάζουν από την Ακρόπολη τη γερμανική σημαία και αναρτούν την ελληνική.

1979: Οι Τούρκοι αξιώνουν με ψήφισμα να γίνει τζαμί η Αγία Σοφία.

1926: Γεννιέται ο Θανάσης Βέγγος

1431: Καίγεται στην πυρά η Ζαν Ντ' Αρκ (Ιωάννα της Λορένης), εθνική ηρωίδα της Γαλλίας και Αγία της καθολικής εκκλησίας

1778: Πεθαίνει ο Βολτέρος, φιλολογικό ψευδώνυμο του Φρανσουά Μαρί Αρουέ

1977: Πεθαίνει ο λογοτέχνης Βασίλης Ρώτας. Ηταν ο πρώτος που μετέφρασε στα ελληνικά όλα τα έργα του Σαίξπηρ.

2017: Πεθαίνει σε ηλικία 83 ετών ο πρώην δικτάτορας του Παναμά Μανουέλ Νοριέγκα.

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: H βρεγμένη γάτα…

Γράφει ο  Δημήτρης Τσαρδάκης 

Διδάκτωρ φιλοσοφίας και Ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Πατρών

 

Μετά από τη συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα στις ευρωεκλογές της 26ης Μαϊου, όλοι περίμεναν τον πρωθυπουργό να βγει  και να κάνει δηλώσεις και, προφανώς, να προκηρύξει εθνικές εκλογές. 

Και πράγματι έτσι κι έγινε, με κάποιες ώρες καθυστέρηση αφότου ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα, ακριβώς στις δώδεκα τα μεσάνυχτα (πρώτη φορά έγινε αυτό!), ο πρωθυπουργός βγήκε σαν βρεγμένη γάτα μπροστά στον τηλεοπτικό φακό και αφού ψέλλισε μερικά μισόλογα για την ήττα του (την οποία και δεν παραδέχτηκε ευθέως),  ανακοίνωσε ότι θα προκηρύξει εκλογές, όπως ήταν αναμενόμενο. Την ίδια ώρα το κυβερνητικό επιτελείο άρχισε να ψελλίζει το νέο αφήγημα για την επίθεση που δέχτηκε από ‘’γνωστά κέντρα εξουσίας’’, ενώ, συγχρόνως, κατάφερε να διατηρήσει  ένα σοβαρό ποσοστό 24% από τις δυνάμεις του. 

 

Και τώρα τα πολιτικά συμπεράσματα: 

Ο ελληνικός λαός έχει και μνήμη και κριτήριο. 

Τιμώρησε την αλαζονεία και την αμετροέπεια της εξουσίας.  

Τιμώρησε εκείνους που τον ταπείνωσαν και τον πρόσβαλλαν, όταν για να υποκλέψουν την ψήφο του, τρεις μέρες πριν από τις εκλογές, του μοίρασαν εικοσάρικα και πενηντάρικα της επαιτείας. 

Τιμώρησαν εκείνους που δίχασαν τον ελληνικό λαό με τον βίαιο και ορχεοκεντρικό πολακικό λόγο της εξουσίας. 

Τιμώρησαν εκείνους που μονοπώλησαν με έναν καταγέλαστο τρόπο το ‘’ηθικό πλεονέκτημα’’ της Αριστεράς. 

Τιμώρησαν εκείνους που για να παραμείνουν όπως-όπως στην εξουσία,  αγκάλιασαν και συνεργάστηκαν με την επίσης αλαζονική εθνο-λαϊκιστική δεξιά, η οποία εξαερώθηκε κυριολεκτικά. 

Τιμώρησαν εκείνους που πούλησαν αυτάρεσκα την Μακεδονία, χωρίς καν να ρωτήσουν τον ελληνικό λαό.

 

Αλλά συνέβη και κάτι το πιο συνταρακτικό, αλλά συγχρόνως και αναμενόμενο: 

O Αλέξης Τσίπρας, με την αλλοπρόσαλλη οικονομική πολιτική του, διέλυσε τη μεσαία επιχειρηματική τάξη και  μάλιστα εσκεμμένα (προκειμένου δήθεν να βοηθήσει τους φτωχούς). Η μεσαία αστική επιχειρηματική τάξη είναι εκείνη που στηρίζει την ελληνική οικονομία και παράγει πλούτο. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να αποδοθούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω θεώ. Η θυμωμένη μεσαία αστική τάξη (και όχι μόνον) εξαέρωσε τον ΣΥΡΙΖΑ και το λαϊκιστικό προφίλ  του. 

Ο Αλέξης διέλυσε τα πανεπιστήμια και τα μετέτρεψε σε χώρους, όπου, αντί να παράγεται επιστημονική γνώση, έρευνα, αναστοχασμός και αμφισβήτηση, όπως σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου, παράγονται βόμβες μολότοφ και γίνεται διακίνηση ναρκωτικών.  

Τελικά...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Καταγέλαστοι και αξιοδάκρυτοι

Του Χρήστου Χωμενίδη

 

"Όποιος ξέρει ν'αγαπά, ξέρει και να χωρίζει..." επισημαίνει το τραγούδι του Μανώλη Χιώτη σε στίχους της Μέλπως Κολοκοτρώνη. Ολόσωστο. Η τέχνη τού να κερδίζεις και η τέχνη τού να χάνεις είναι μία. Απαιτεί να έχεις αυτοπεποίθηση, εσωτερική συγκρότηση ώστε να μη σε παρασέρνει σαν φτερό στον άνεμο η λύπη ούτε όμως και η χαρά, πρωτίστως δε αίσθηση του μέτρου. Αυτό που λέμε χαρακτήρα. Ο Σύριζα απέδειξε περίτρανα, δυστυχώς, πως δεν διαθέτει τίποτα από τα παραπάνω.


Την εποχή τού καλπασμού, ο νους του είχε ψηλώσει δέκα φορές πάνω απ'τα ποσοστά του. Ξεχείλιζε από αλαζονεία, μισαλλοδοξία, από περιφρόνηση για όποιον στεκόταν απέναντί του. Οικειοποιούνταν αδίστακτα κεφάλαια ολόκληρα της Ιστορίας, την Εθνική και την Αντιδικτατορική Αντίσταση. Περιέφερε αυτάρεσκα ένα κληρονομημένο με πλαστούς τίτλους "ηθικό πλεονέκτημα". Κόμπαζε για τους διεθνείς επαίνους προς τον αρχηγό του δίχως να υποψιάζεται ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός -μετά τη δεκαεπτάωρη διαπραγμάτευση και την απόλυτη συνθηκολόγηση το θέρος του 2015- είχε μετατραπεί σε πρόθυμο διεκπεραιωτή, πειθήνιο τοποτηρητή των ξένων συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή. Φλόμωνε με ψέματα την κοινωνία, κυρίως δε τον εαυτό του.

 

Από την Κυριακή το βράδυ, ο Σύριζα καλείται να αντιμετωπίσει, να μεταβολίσει, μια εκλογική συντριβή. Το κάνει κατά τρόπο καταγέλαστο και αξιοδάκρυτο ταυτόχρονα.

 

Έχετε νοιώσει σίγουρα πελώρια αμηχανία παρακολουθώντας κάποτε μία άθλια παράσταση. Βλέποντας τους ηθοποιούς να ψελλίζουν, το σκηνικό να θυμίζει καραγκιόζ μπερντέ, τα όσα συμβαίνουν στο σανίδι να μην έχουν την παραμικρή πειστικότητα, πόσω δε μάλλον να μεταδίδουν συγκίνηση... Αυτό ακριβώς το αίσθημα προξενεί σήμερα ο Σύριζα. Κι όσο κι αν σε έχει ως πολίτη προσβάλει -ακόμα και προσωπικά υβρίσει ή συκοφαντήσει- τα περασμένα χρόνια, δεν σού γεννιέται αντικρίζοντας τον να ανεμίζει τα κουρέλια του παρά μελαγχολία.

 

Οι απλοί οπαδοί του, οι απολίτικοι επί της ουσίας άνθρωποι που σαγηνεύτηκαν από τα κούφια λόγια του, δέθηκαν στο άρμα του, φανατίστηκαν, αρνούνται να δεχτούν ότι πιάστηκαν κορόιδα. Θρηνούν κι οδύρονται και βλαστημούν την πλειοψηφία που δεν κατάλαβε -λένε- το μεγαλείο του Αλέξη και του' δωσε να πιεί πικρό ποτήρι. "Καληνύχτα Κεμάλ..." γράφουν στο διαδίκτυο "αυτός ο κόσμος δεν θ'αλλάξει ποτέ." Λες και τον άλλαζε τον κόσμο ο Σύριζα με τα επιδόματα της ντροπής, με τις κακόγουστες φανφάρες του, με τις δειλές μεταρρυθμίσεις που επιβάλλονταν απ' το μνημόνιο, με το υποκριτικό ενδιαφέρον του για τις μειονότητες. Λες και εξελισσόταν στην πατρίδα μας κάποια κοινωνική επανάσταση, η οποία ανεκόπη αιφνιδίως προχθές...

 

Όσοι πάλι περνιούνται για έγκυροι σχολιαστές της επικαιρότητας, διαμορφωτές τής κοινής γνώμης, αρθρογραφούν εμβριθώς για τα αίτια της ήττας. Με στομωμένα αναλυτικά εργαλεία, με ιδεοληπτικές παρωπίδες, μάς εξηγούν ότι "ο Τσίπρας επιχείρησε έναν ιδιότυπο τρίτο δρόμο εντός του ευρώ..." Τι περιελάμβανε ακριβώς αυτός ο "τρίτος δρόμος" αποφεύγουν βεβαίως να το αναφέρουν - πώς να περιγράψεις το κενό; Τα ρίχνουν έπειτα στην "πανευρωπαϊκή υποχώρηση της Αριστεράς", στην επικράτηση της "μεγάλης αστικής Δεξιάς" και τού "ολιγαρχικού σχεδίου" της.

 

Έχουν άραγε τέτοια τρικυμία εν κρανίω οι διανοούμενοι υπερασπιστές της Κουμουνδούρου ώστε να μην καταλαβαίνουν πως ο Σύριζα αποδοκιμάστηκε όχι εξαιτίας του αριστερού του προσωπείου αλλά επειδή πίσω από τη ριζοσπαστική του μάσκα -φτιαγμένη με υλικά των Απόκρεω- ξεπρόβαλε ένα πρόσωπο λιγούρικο, αρχοντοχωριάτικο, τραμπούκικο, ανίκανο εν τέλει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της χώρας και του λαού της;

 

Πως οι Έλληνες πολίτες δεν μαύρισαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη αλλά τον Παύλο Πολάκη;  

Ότι δεν γύρισαν την πλάτη στον Ρήγα Φεραίο, πόσω δε μάλλον στον Ιησού Χριστό -με τον οποίον είχε την παράνοια να συγκρίνει τον εαυτό του ο πρωθυπουργός- μα στον Αλέξη Τσίπρα που φιλοξενείται σε θαλαμηγούς, που χαρακτηρίζει τον Κυμπουρόπουλο γλάστρα, που περιστοιχίζεται από τον Καρανίκα κι από τον Πετσίτη;  

Ότι η σύγκρουση στις εκλογές της 26ης Μαΐου δεν ήταν ιδεολογική. Όταν σε βαραίνει το Μάτι κι εσύ έχεις το θράσος να το αποκαλείς ξαναζεσταμένο φαγητό, κανένα Bella Ciao, καμιά επίκληση στο "δίκιο των πολλών" δεν θα σε σώσει.  Το έχεις μόνος σου το δίκιο βάναυσα καταπατήσει.

 

Αδημονούσα για την εμφάνιση τού Αλέξη Τσίπρα μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Το ενδιαφέρον μου ήταν και συγγραφικό - "πώς θα αντιδράσει" αναρωτιόμουν "ένας άνθρωπος, ο οποίος στα σαρανταπέντε του γνωρίζει την πρώτη του ήττα, πολιτικά αλλά και προσωπικά; Που έχοντας σμίξει με το ταίρι του από τα δεκάξι, δεν έχει καν γευτεί την πίκρα τής χυλόπιττας;  

Τι σοκ πρέπει να' ναι για εκείνον ο οποίος πέρασε τη ζωή του μέχρι τώρα ατσαλάκωτος, αγαλβάνιστος, ανέγγιχτος από τις ματαιώσεις και τα βάσανα που διαμορφώνουν φρόνημα και σθένος ψυχικό;"

 

Τι είδα;

 

Ένα αγόρι αλαφιασμένο μεν και πληγωμένο αλλά διόλου σοφότερο. 

Κάποιον ο οποίος επέμενε να μηρυκάζει τα ίδια έωλα επιχειρήματα, στο ίδιο παρωχημένο ιδίωμα. Που -σάμπως να βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1980- μιλούσε για τη "δημοκρατική παράταξη", εννοώντας το κόμμα του και τα ρετάλια που έχει εσχάτως περιμαζέψει. Που επέσειε το φόβητρο της Δεξιάς και το ξόρκι του νεοφιλελευθερισμού. Που ως μόνο λάθος του αναγνώρισε την υπερβολική του αισιοδοξία κι ως καταληκτικό του επιχείρημα επικαλέστηκε ότι ο ίδιος και οι σύντροφοί του είναι καλά παιδιά, συμπάσχουν -λέει- με τους φτωχούς και τους καταφρονεμένους, ενώ οι αντίπαλοί τους κάτι άθλιοι τύποι, οι οποίοι νοιάζονται μονάχα για την πάρτη τους. Ο Νίκος Φώσκολος της τηλεοπτικής "Λάμψης" σίγουρα θα τον καμάρωνε. Ο Κάρολος Μαρξ αντιθέτως θα άφριζε ακούγοντάς τον...

 

Άμα πάει με αυτά τα όπλα ο Αλέξης Τσίπρας στις βουλευτικές εκλογές...