ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Επιδημία κουλτούρας

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΚΩΣΤΗ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗ

(1η δημοσίευση 8/10/2007 στη LIFO)

 

Υπουργείο Πολιτισμού δεν θα έπρεπε να υπάρχει.  

Υπουργείο Παιδείας, ναι, διότι η εκπαίδευση της μαθητιώσης και σπουδαζούσης νεολαίας προέχει· υπουργείο Υγείας, ναι, διότι κάθε τι νοσογόνο αποτρέπει τον πληθυσμό από την εργασία και την απόδοση· άρα και η απόδοση θέλει το υπουργείο της, ως υπουργείο Εργασίας ή Προόδου. 

Αλλά ο πολιτισμός, έτσι όπως τον ταύτισαν με την εκθεσιομανή, φανφαρόνικη και πτωχαλαζονική εικόνα της χώρας, ποιον ωφελεί -όταν μάλιστα συστεγάζεται με τον αθλητισμό και τα κέρδη του; 

Οι «πολιτιστικές εκδηλώσεις» σαρώνουν σαν επιδημία αυτόν τον τόπο. Κάθε δήμος και γιορτή για τη διάσωση της παράδοσης, κάθε κοινότητα και έκθεση, κάθε προάστιο και πνευματικό κέντρο.  

Τα πρωθυπουργικά χείλη έχουν εθιστεί να προφέρουν σε τακτά διαστήματα το μέγα σύνθημα: η Ελλάδα έχει να επιδείξει τον πολιτισμό της. 

Βουρ λοιπόν· δώστε στο πόπολο θεατρικές παραστάσεις με τα αθάνατα έργα των προγόνων μας, εκθέστε προ πάντων των ομμάτων ζωγράφικες, φωτογραφίες, γλυπτά, κάντε έκθεμα κάθε ιστορική στιγμή της χώρας.  

Κάθε κυβέρνηση σκοπεί πριν απ’ όλα στην άμεση αποτελεσματικότητα. Θέλει έτοιμα θεάματα με εκτυφλωτική λάμψη, συναρπαστικές συναυλίες όπου το φιλοθεάμον κοινό εξυγιαίνει την ανάσα του, μετάκληση ξένων καλλικέλαδων που εισάγουν στα μύχια του ακροατή την αίσθηση της ευρωπαϊκότητας. Η ημερησία διάταξη το επιβάλλει: Δώστε χρώμα για να σωθεί το πνεύμα, μπουκώστε τους δήμους με θεάματα πληρώνοντας παγκουί.  

Ο λίγδης και φουκαράς Έλληνας πέθανε, τώρα παρελαύνει το νεόκοπο ανθρωπομάνι που ζει και πορεύεται μόνο με τη μεγάλη τέχνη.  

Ο «καλλιτέχνης» πλέον απέβη σήμα κατατεθέν του δημόσιο βίου μας. Ως γνωστόν, ο επαγγελματικός προσανατολισμός, πρόβλημα άλυτο για τη νεολαία, βρήκε ευτυχή διέξοδο στην «καλλιτεχνικότητα». Ο καλός επιχειρηματίας, ο καλός υπάλληλος, ο καλός πολιτικός, ο καλός μάστορας, ωχριούν μπροστά στον άνθρωπο της «Τέχνης», που «μετουσιώνει τα υπαρξιακά αδιέξοδα και δίνει νόημα στον ευτελή βίο».  

Μια απλή έρευνα -που ουδέποτε επιχειρήθηκε, για ευνόητους λόγους- η οποία θα κατέγραφε στατιστικά τον αριθμό γραφιάδων, ζωγράφων, ηθοποιών, σκηνοθετών, ποιητών, μεταφραστών, μουσικών, κινηματογραφιστών, οργανοπαικτών, χορευτών, εκδοτών, γκαλεριστών, θεατρικών επιχειρηματιών και παρατρεχάμενων παρακεντέδων κλπ., θα παρουσίαζε την εικόνα μιας κοινωνίας που δεν έχει άλλη μέριμνα από το θεάσθαι και θεατρίζεσθαι.  

Και λοιπόν;  

Με αυτόν τον κόμπο στο λαιμό, η σιωπηρή και ραγδαίως αποδεκατιζόμενη μειοψηφία που της απόμεινε κουκούτσι μυαλό -αν της απόμεινε- παρακολουθεί αυτή την επέλαση του «πολιτισμού» -και, πιο σωστά, της «κουλτούρας»-, που δεν ορρωδεί προς ουδενός.  

Η κατρακύλα είναι τόσο θεριεμένη, ο κουρνιαχτός τόσο πυκνός, ώστε μέσα στον γενικό πληθωρισμό πάσα αντίρρηση και επιφύλαξη ακούγεται σαν μικροψυχία και φθόνος. 

Τα δεδομένα πάντως κοάζουν, σχεδόν χλιμιντρίζουν:

  Οι δύο τελευταίες γενιές ντόπιων διανοουμένων γνωρίζουν τα μισά γράμματα απ’ ό,τι οι προηγούμενες.  

Η σχέση με την αρχαία γλώσσα ανεκόπη οριστικά. Κατ’ αναλογία, η έκπτωση παρατηρείται σε όλες τις αποκαλούμενες πνευματικές δραστηριότητες. 

Η εποχή κολακεύει τις τεχνικές που μιμούνται την καλλιτεχνικότητα αλλά δεν την δημιουργούν. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η γκαλερί μετράει περισσότερο από τη ζωγραφική, ο εκδότης περισσότερο από τον συγγραφέα, το πόστο περισσότερο από τον άνθρωπο.  

Η χλιδή του «τίποτα» πνίγει σιγά σιγά τους αργούς ανθρώπους που ωριμάζουν σαν το σπάνιο βοτάνι και δεν ζητούν «πολιτισμό» για να αναθαρρήσουν, αλλά στοιχειώδη διακριτικότητα και αφτιασίδωτη καθημερινότητα. 

Ο πνευματικός βίος, έστω και λιγοστός, δεν μπορεί να έχει άλλη φιλοδοξία: για να επιβιώσει θα πρέπει να ξεμαγαρίζεται καθημερινά από αυτό το πολιτισμικό «μπουμ», που έχει καταστεί κανονική φούσκα του χρηματιστηρίου. Μια μικρή χώρα δεν χρειάζεται να έχει «μεγάλους» καλλιτέχνες, οι μικροί της φτάνουν -αρκεί να υπάρχουν κι αυτοί. Αλλά για να υπάρχουν θα πρέπει ο αγρός να καλλιεργείται, η σπορά να πέφτει τακτικά.  

Πώς να σπείρουμε όμως, όταν ακόμα και η λέξη «καλλιέργεια» εξοστρακίστηκε από το λεξιλόγιο -για να παραδώσει τη θέση της στη ρομαντική χαζοεξαδέλφη της που τη φωνάζουν κουλτούρα; 

Η στρέβλωση σχίζει χασέδες, είναι το ντόπιο πετροδολάριο. Σε μια εποχή που η εκπαίδευση πρέπει να θωρακίζεται και να αλλάζει ταχύτητες για να προλάβει το μέλλον, η εγχώρια εκπαιδευτική αρένα έχει αφήσει τα θρανία για να κολακεύσει τον συνδικαλισμό.  

Δυστυχώς, η μαθητιώσα νεολαία μαθητεύει λαμπρά στον δικό της συνδικαλισμό καταλαμβάνοντας τα σχολεία. 

Όποιος θέλει τον καρπό αλλά αγνοεί τις ρίζες, τελικά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η καλπάζουσα επιστροφή του ηλίθιου ελληνικού lifestyle

Του ΘΑΝΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

ΑΠΟΨΕ ΚΑΝΩ ΜΠΑΜ... 

Με την εμφάνιση της κρίσης και την εγκαθίδρυση του Δ.Ν.Τ. πιστέψαμε πως αναγκαστικά θα αλλάζαμε άρδην συνήθειες, θα πέφταμε με τα μούτρα στον Ντοστογιέφσκι και με λαχτάρα θα εντρυφούσαμε στην ποίηση του Νάνου Βαλαωρίτη. 

Όμως φίλοι μου αγαπημένοι, αν και πολλοί είπαν τότε στην αρχή της περιπέτειας, ότι το lifestyle μας αποχαιρέτισε οριστικά, αυτό επανέρχεται συνεχώς ανανεωμένο. Ένα πράγμα δηλαδή κάτι σαν το ΠΑΣΟΚ, που ενώ είναι στα όρια του ενταφιασμού, αυτό εφευρίσκει καινούργιες χορογραφίες και αναγεννάται... Μάλιστα για να πάρετε και λίγο τα πάνω σας, μαθαίνω ότι συζητιέται να αναλάβει την ηγεσία ένα άφθαρτο και λαϊκό πρόσωπο, για να χαρεί λιγάκι και η μανούλα του. Ο Νίκος Παπανδρέου... 

Οι έγκυροι δημοσιογράφοι και τα σοβαρά δελτία ειδήσεων που μουτζοπιάνονται για να έχουν προσκεκλημένο τον Κωστή Μαραβέγια, επειδή κάνει χαριτωμενιές στην τηλεόραση και έπιασε γκόμενα την Σωτηροπούλου, αλλά και παίκτες από ριάλιτι περιμένετε να συγκινηθούν με τον Χρήστο Γιανναρά;  

Έτσι λοιπόν επανέρχονται όλα τα πεπαλαιωμένα πλάσματα, από την Βίκυ Καγιά με το αξάν μέχρι την Μηλιαρέση, η οποία πουλάει μαξιλάρια και βότανα στα κανάλια, ισχυριζόμενη, πως μόλις τα πάρει η γριά, θα αρχίσει το σπαγγάτο, λες και ξεπήδησε από την Κυριακή του παραλύτου. Μπήκε η καινούργια σεζόν και το τηλεοπτικό θέατρο σκιών άνοιξε τις πύλες του, για να υποδεχτεί το κεφατλίδικο κοινό με παρουσιαστές που υπόσχονται γλέντι και χαρά. Έτσι λοιπόν όλες αυτές οι υστερικές κατακλύζουν εκ νέου τα πάνελ των πρωινάδικων και ταλαιπωρούν την Ελληνίδα νοικοκυρά, η οποία αναστενάζει στις λαϊκές αγορές για την φετινή τάση του μακιγιάζ. 

Μόνο η Μπεζεντάκου δεν επέστρεψε ακόμη και η Ρούλα Βροχοπούλου, για να ξανακλάψει, που ο Αλβανός φίλος της την παράτησε και από πάνω της τζούρνεψε και το εξοχικό που είχε εκτός σχεδίου. Πρεμιέρες πολλές τηλεοπτικές και ''διάσημοι'' που έχουν αλλάξει τρεις συγκοινωνίες συνωστίζονται στα στούντιο παριστάνοντας τους χαρούμενους και απεγνωσμένα προσπαθούν να μεταφέρουν «θετική ενέργεια».  

Μελαγχολώ όταν βλέπω Αυτιά και Παπαδάκη να τραβολογάνε το γέρο, να κλαφτεί, για την περικοπή της σύνταξης. Ήθελα να 'ξερα, όλοι αυτοί δεν έχουν παιδιά και εγγόνια, να τους πουν, πού τρέχεις παππού χαράματα με το πρώτο λεωφορείο; Άντε και βγήκες στο γυαλί... Εσύ τι θα κερδίσεις; Θα σου κάτσει γκόμενα, ή θα πάρεις εκπομπή στον Ant1; 

Από μια εικονική εξουσία που τους παρέχει η τηλεόραση υποδύονται τους Γκοτιέ και την Κοκό Σανέλ άνθρωποι άσχημοι, χωρίς αισθητική, κανιβαλίζοντας τα ρούχα των επωνύμων, άτομα που αν εκδιωχθούν, την άλλη μέρα τους περιμένει το ταμείο ανεργίας.  

«Ψωμί να φάμε δεν έχουμε, μπριλ κριμ για τ' αρχ...δια μας γυρεύουμε», έλεγε κάποτε ο σοφός λαός και γεμίσαμε από Μανταμ Σουσούδες και Μπίθουλες, που συμπεριφέρονται λες και γεννήθηκαν στις Βερσαλίες. Βγαίνει η άλλη στην Καγιά και συμπεριφέρεται σαν πρωτοξάδελφη του Καρλ Λάγκερφελντ. Ποια; Μια συμπεθέρα, η οποία περίμενε το πανηγύρι του Άη Γιάννη, για να ανανεώσει την γκαρνταρόμπα της, είκοσι ευρώ η δωδεκάδα τα βρακιά.  

Όταν άνθρωποι με ταλέντο μαγικό αναγκάζονται να μετακομίσουν στα εξωτερικά, εμείς έχουμε τον Ντάνο, σαν τοτέμ και εθνικό σύμβολο και τον χρυσοπληρώνουν στα μαγαζιά για να εκτίθεται σαν το σκήνωμα του Αγίου Βησσαρίωνα και να ατενίζει τους θαυμαστές του μ' εκείνο το διεισδυτικό βλέμμα της αγελάδας Χολστάιν. Αφού έσφιξε κώλο, στέρνο και βγήκε νικητής, έγινε ο Ντάνος ηθοποιός, ο Ντάνος παρουσιαστής, ο Ντάνος μαγιόξυλο, ο Ντάνος καπότα, ο Ντάνος φτου φτου καλλιαρντό γκουγκού, που θα'λεγε και ο θεός Μαρίνος, δεχόμενες πολλές προτάσεις και από διανοούμενους, για να μην ξεχνιόμαστε.  

Η τηλεόραση φοράει τα καλά της και μας βομβαρδίζει με παλιά και πρωτοεμφανιζόμενα. Πρόσωπα αλλόκοτα, τρελές position, αγράμματοι παρατρεχάμενοι και γενικά ένα συνοθύλευμα ανθρώπων, που θα ντρεπόσουνα να τους συστήσεις στην δική σου οικογένεια. 

 Βλέπουμε παρουσιάστριες να μιλάνε σαν τον Νώντα τον Νταλικιέρη και συμπαρουσιαστές να συναγωνίζονται το Φίφη σ' ένα θίασο μπουλουκτσήδων, όπου επενδύονται χρήματα σε μια απέλπιδα προσπάθεια των σταθμών, να υπερβούν το τίποτα. 

Φτάσαμε στο σημείο...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κουρεία – Κομμωτήρια κ.λπ.

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΟΛΩΣΗ

Κάποτε ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος, φέρων αντί για καπέλο γυναικείο σουτιέν (τονίζω το ‘’γυναικείο’’, διότι τώρα θα μπορούσε να φέρει και ανδρικό…) και στο τσακίρ κέφι ευρισκόμενος, είχε αποκαλέσει «Πολιτιστικά Κέντρα» τα σκυλάδικα. 

Το «σκυλάδικο», διαβάζω στην ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια, είναι ένας όρος της αργκό που εμφανίζεται πιθανότατα τη δεκαετία του 1930, για να περιγράψει έναν νέο τρόπο διασκέδασης που «λάμβανε χώρα στις παρυφές των πόλεων, εκεί που ό,τι γινόταν έμενε για πάντα στο αθέατο της κοινωνίας». Η πρώτη δημοφιλής θεωρία τοποθετεί την ίδρυσή τους στα περίχωρα της Αθήνας και του Πειραιά και δεν ήταν παρά υποτυπώδη μαγαζιά δύο δωματίων: στο ένα προσφερόταν ένα φαΐ της κακιάς ώρας συνοδεία κάποιου μουσικού οργάνου και στο άλλο περίμενε μια ιερόδουλη για τα περαιτέρω. Η πληρωμή γινόταν μάλιστα για όλο το «πακέτο», βραστό κρέας και σεξ δηλαδή.
 

Όμως δεν είναι μόνο τα σκυλάδικα, που προσφέρουν «πνευματική» τροφή. Το ίδιο αλλά σε άλλο στιλ, γίνεται και με τα κουρεία, αλλά και τα κομμωτήρια, των οποίων η κυρία αποστολή είναι μεν ο ευπρεπισμός (ή η καραγκιοζοποίηση) του κρανίου μας, όμως με τα «Life style» περιοδικά, που είναι απλωμένα στα τραπεζάκια τους παρέχουν δίοδο στις μορφωτικές ανησυχίες των πελατών τους και καλλιεργούν πολιτισμό.
 

Κάθε φορά που το στεφάνι μου επιστρέφει από το κομμωτήριο της γειτονιάς (κάποτε πήγαινε στον Άγγελο, αλλά τώρα πού Άγγελος! Καλός είναι και ο Κώστας…), φέρνει και 2-3 τέτοια περιοδικά, ευγενική προσφορά του καταστήματος.
 

Και τι δεν διαβάζει κανείς σ’ αυτά, τα οποία εν πολλοίς «ξεβλάχεψαν» τους Έλληνες, κατά δήλωση γνωστού «ξεβλαχευτή». Ξέχασε βέβαια να πει ότι αποχαύνωσαν τη νεολαία μας. Τέλος πάντων. Μερικά δείγματα, στα οποία τα αρχικά των ονομάτων, είναι εντελώς τυχαία και μη προσπαθείτε να βρείτε σε ποιους αντιστοιχούν:
 

α. «Με κλάματα υποδέχθηκαν στο Ελ. Βενιζέλος την ΚΛ, που έφυγε από το Survivor». Είναι αυτό, που στο ποδόσφαιρο το λέμε μεταγραφή αεροδρομίου.
 

β. «Η γνωστή παρουσιάστρια ΜΝ, έκανε ταξίδι αστραπή στο Παρίσι. Θα κάνει Πάσχα στην Αμερική». Κι’ εσύ λαέ βασανισμένε κάνε το σκ… σου παξιμάδι για να ζήσεις.
 

γ. «Η ηθοποιός ΞΨ (δεν είναι βέβαια και η Κατίνα Παξινού), ανακοίνωσε ότι μπαίνει στη τελική ευθεία για να γεννήσει». Ρίγη συγκινήσεως σε καταλαμβάνουν προ της συγκλονιστικής ειδήσεως. Και η κόρη του κυρ Γιώργου του περιπτερά πήγε να γεννήσει, αλλά δεν τόκανε και θέμα.
 

δ. «Ο ΙΜ αφιερώνει πολλές ώρες στους γιούς του». Με δεδομένο ότι ο ΙΜ έχει χωρίσει, μία ζήλεια την έχεις για τα παιδάκια, που ζούνε τόσο ευτυχισμένα…
 

ε. «Ο ΜΚ και η ΓΡ, κλείσανε κιόλας 2 μήνες μαζί». Τι να πω κι΄ εγώ ρε, που έκλεισα με το στεφάνι μου 47 χρόνια μαζί;
 

Συγκλονιστικές ειδήσεις που αλλάζουν τον ρουν της ιστορίας και έρχονται σαν ροζ συννεφάκια στα όνειρα των κοριτσιών και κάνουν τις κυράτσες της γειτονιάς, να μουσκεύουν με τα δάκρυά τους το μαξιλάρι τους, αντί να μουσκεύουν καμιά σφουγγαρίστρα και να κάνουν φασίνα στις σκάλες…
 

Αλλά, δεν είναι μόνον οι ειδήσεις (ο Θεός να τις κάνει). Είναι και οι φωτογραφίες. Φωτογραφίες που δείχνουν τις διάφορες «παρουσιάστριες», να μας… παρουσιάζουν τα σχέδια τους για το μέλλον. Όταν λέμε παρουσιάστριες μη πάει το μυαλό σας στην… Όπρα. Αναφερόμαστε σε κάτι δεσποινάρια (έτσι νομίζουμε τουλάχιστον…) που κάνανε κάποια περατσάδα μισού λεπτού στο «γυαλί» αυτοσυστήνονται ως Λάρυ Κιγκ, στο θηλυκό και μας παρουσιάζουν τα σχέδιά τους, τα περισσότερα από τα οποία οφείλονται στη μαμά τους και στο καινούργιο τους φλερτ, που τις έχει συγκλονίσει. Οι φωτογραφίες αυτές, όπως και να το κάνουμε έχουν μία φρεσκάδα και αν μη τι άλλο φχαριστιέται το μάτι σου, γιατί υπάρχουν και κάτι άλλες ο Θεός να σε φυλάει.  

Αυτές λοιπόν οι ‘’άλλες’’, μας παρουσιάζουν κυρίες κάποιας ηλικίας, κάποιων αιώνων καλύτερα, που εννοούν να συνεχίζουν να το παίζουν τηνέητζερ, για να χρησιμοποιήσω έναν όρο της εποχής τους. Όμως το θέαμα που παρουσιάζουν, είναι έως θλιβερό. Μάγουλα τραβηγμένα από το -∞ έως +∞. Χείλια πρησμένα σαν να έχουν φάει φραγκόσυκα μαζί με τα αγκάθια (δεν το πέτυχε ο μπαγάσας ο πλαστικός…) και μάτια βουρκωμένα, λόγω της διαφυγούσας νεότητας, ήτις, ως γνωστόν, πάει πάει πάει και πίσω δεν γυρνάει, κατά πως λέει και ο Ζαμπέτας. Διότι αν μπορούσε ο πάσα ένας πλαστικός χειρουργός να μας κάνει με το νυστέρι του Τόνυ Κέρτις και Μπριτζίτ Μπαρντό, τότε ο Μεγαλοδύναμος θα πήγαινε στον ΟΑΕΔ για να βρει άλλη δουλειά και αυτό δεν γίνεται φίλε μου, μήτε νάχεις κολλητό τον Καρανίκα.
 

Εκτός όμως από τέτοια, τα περιοδικά αυτά προσφέρονται και για την ορθή εκμάθηση της Ελληνικής γλώσσας. 

Πάρτε δύο παραδείγματα:
 

1ον: «H global senior artist της MAC, δηλώνει εθισμένη στην backstage ατμόσφαιρα των fashion shows».
 

2ον: «Η beauty editor και vlogger Σ. Κ., είναι το πρόσωπο της Nirvanesque κάνοντας statement το #beautiful_me».
 

Μόλις σας παρουσιάσαμε δύο φράσεις, που αλιεύσαμε από life style περιοδικό. Μήπως κάποιος από εσάς, αγαπητοί φίλοι, μπορεί να τις αποκρυπτογραφήσει;  

Και αυτές είναι φράσεις που...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ριχάρδος, Medi Jeunesse, γιλέκα, επίδεσμοι, σώβρακα ακράτειας Τηλεόραση, μηρυκαστικά και κλέφτρες κίσσες

Γράφει ο Νίκος Μαστοράκης

Η εγχώρια τηλεοπτική βιοτεχνία (μεγέθους επαρχιακού εργαστηρίου για λουκάνικα) έχει μια ιδιόμορφη αποκλειστικότητα, που δεν τη συναντά κάποιος ούτε στην τηλεοράση της Ζουαζιλάνδης: Μεγάλο μέρος του προγράμματος των καναλιών δεν είναι πρωτογενές, αλλά έντεχνα (κακότεχνα) κλεμμένο, αφού πρωϊνάδικα, μεσημεριανάδικα και απογευματινάδικα, 7 μέρες την εβδομάδα μηρυκάζουν («αναμασούν,» ανόητε, πάψε να ρωτάς για τις άγνωστες λέξεις) τη δική τους τροφή αλλά και την ήδη μασημένη άλλων καναλιών.

Κατσίκες και αγελάδες των τρίωρων δεν παράγουν παρά μόνο 10 λεπτά πρωτογενούς υλικού (κατά κανόνα κάποιο ανόητο και βαρύτατα μεταχειρισμένο θέμα ρεπορτάζ ή κάποια συμπτωματική συνέντευξη με δήθεν celeb στα ξεφτιλέ εγκαίνια ή επίδειξη ενός τριτοκοσμικού που πληρώνει ξεπεσμένους celeb για να έχει κάλυψη από τα εξίσου ξεφτιλέ προγράμματα) ενώ όλο το υπόλοιπο τρίωρο, με εξαίρεση τα άκρως συναρπαστικά σποτς του Ριχάρδου, του Medi Jeunesse, γιλέκων, επιδέσμων, σωβράκων ακράτειας και άλλα παρόμοια καλής αισθητικής telemarketing, συντίθεται από βαρετή φλυαρία και τα μηρυκαστικά (η παρουσιάστρια με το συμφοριασμένο πάνελ που αποτελείται από ασήμαντους ρεπόρτερ, ανεπάγγελτα αγορίτσια, παίκτες ριάλιτι, σουσούδες της σαχλής κοινωνίας και κάποιο “γνωστό” ξέκωλο) αναμασούν κλεμμένο υλικό, τόσο από συνάδελφα κανάλια που επίσης κλέβουν — άρα ο κλέφτης του κλέφτη δεν είναι κλέφτης — ή από το ένοχο λιμάνι πειρατικών αναρτήσεων, το YouTube. Από εκεί άλλωστε κλέβουν υλικό και τα κεντρικά δελτία, όταν ξεμένουν από το ελάχιστο για το οποίο έχουν πληρώσει δικαιώματα.

Φωναζει ο κλεφτης…

Ο κλέψας του κλέψαντος, όταν τον τραβήξεις στα δικαστήρια (αν έχεις δηλαδή αντοχή να περιμένεις οκτώ χρόνια μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεσή σου) ισχυρίζεται ξεδιάντροπα μπροστά στον πρόεδρο «δεν το κλέψαμε, το κατεβάσαμε από το YouTube.»  

Oσο για την αλληλοκλοπή, οι κατεργαραίοι μεταξύ τους συμπράττουν στην ομερτά του «δε λέω τίποτα» επειδή όλοι χρειάζονται όλους για να καλύψουν τα ημιθανή τους τρίωρα. 

Παράλληλα με αυτό το είδος της κλοπής, έχει εξελιχθεί και ένα άλλο: η χρήση μουσικής για υπόκρουση σε σήριαλ αλλά και για «φόντο» στα τρίωρα που έχουν και… DJ στο στούντιο. Τα κανάλια ξέρουν ότι παρανομούν και κλέβουν αλλά έχουν ένα πρόστυχο άλλοθι:«Πληρώνουμε την ΑΕΠΙ (όταν υπήρχε) και δίνουμε λίστες των συνθέσεων.» Πίτσες μπλε, δηλαδή. Ο νόμος ορίζει σαφώς ότι αυτά τα ψυχία που χρέωνε τα κανάλια η ΑΕΠΙ και έμπαιναν στις τσέπες των ιδιοκτητών, είναι για «εκτελεστικά» δικαιώματα. Για χρήση μιας μουσικής σύνθεσης σε οπτικοακουστικό έργο, απαιτείται η άδεια του δημιουργού. Μ’ αυτό το φτηνό κόλπο τα κανάλια κλέβουν κάπου δέκα εκατομμύρια τον χρόνο από δικαιώματα, αν τα είχαν ποτέ ζητήσει και πληρώσει.

Μετα μουσικής…

Σε καμιά άλλη τηλεόραση, σε καμιά άλλη χώρα ένα κανάλι δεν μπορεί να παίξει απόσπασμα από εκπομπή άλλου καναλιού χωρίς άδεια. Ακόμη και το λεγόμενο fair use για μερικά δευτερόλεπτα αποσπάσματος χάριν ενημέρωσης η απαραίτητου σχολίου δεν είναι ξεκάθαρο και πολλές φορές διώκεται. Αν λοιπόν υπολογίσουμε ότι για 30 δευτερόλεπτα ενός τραγουδιού, για χρήση του σε διαφημιστικό σποτ, οι δημιουργοί απαιτούν κάπου 10,000–20,000 ευρώ, αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της καναλοκλοπής των μη αυθεντικών μουσικών επενδύσεων, των «γεφυρών,» και του background music.

Κατσίκες και αγελάδες, μηρυκαστικά, μιξτ γριλλ πάνελ έχουν και άλλη μια πρωτιά: τον ευτελισμό και εξευτελισμό του αξιώματος «αρχισυντάκτης.» Θυμάμαι το δέος μας, όταν αρχισυντάκτης μας ήταν ο Φιλιππόπουλος, και το συγκρίνω με τους ρεζιλέ τίτλους στο τέλος ακόμη και εκπομπών μαγειρικής, όπου υπάρχει αρχισυντάκτης για τα μπρόκολα, αρχισυντακτης για σουτιεν, αρχισυντάκτης για τα ξέκωλα, κάθε είδους αρχισυντάκτης.

Γλωσσοφωνιάδες

Σε όλα αυτά τα παράδοξα, ας προσθέσουμε και άλλη μια διεθνή πρωτιά: η ελληνική τηλεόραση είναι η μόνη που...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η εφαρμογή των... "καλών νόμων"

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Υπάρχει μια σοφή συμβουλή που εκστόμισε πριν από πολλά χρόνια ο Αμερικανός πολιτικός και πρόεδρος των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον: «Δεν πρέπει να εξετάζουμε τη νομοθεσία υπό το πρίσμα των καλών που θα επιφέρει αν εφαρμοστεί σωστά, αλλά υπό το πρίσμα των δεινών που θα επιφέρει αν εφαρμοστεί λάθος». 

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα –εν γένει και όχι μόνο οι κυβερνήσεις– δεν την υιοθέτησε ποτέ. Ουδέποτε ελέγχει τι θα γίνει αν ένας δικαστής νομολογήσει λάθος αυτό που νομοθετήθηκε. Γι’ αυτό πέφτουμε από τα σύννεφα κατά την εφαρμογή των νόμων, όπως έγινε πρόσφατα με τη δρακόντεια ποινή δεκαετούς κάθειρξης στην καθαρίστρια από τον Βόλο.

 

-Η διαδικασία είναι απλή και επαναλαμβανόμενη. 

-Δημιουργείται ένα πρόβλημα. 

-Αρχίζουν οι οιμωγές: «Πού είναι το κράτος;», «τι κάνει το κράτος;».  

-Κατόπιν αναλαμβάνουν οι γνωστοί κήνσορες των τηλεπαραθύρων που καταλήγουν στο καφενειακό συμπέρασμα πως «δεν υπάρχει κράτος», ή όπως λένε στην τηλεοπτική γλώσσα: «Είναι εμφανής η έλλειψη μέριμνας εκ μέρους της πολιτείας, Γιώργο μου». 

-Οι υπουργοί νιώθουν πίεση. Φτιάχνουν ένα νομοσχέδιο, υποστηρίζοντας ότι «λύνουμε οριστικώς ένα χρόνιο πρόβλημα της χώρας». 

-Το πάνε στη Βουλή όπου η πλειονότητα υπερψηφίζει άκριτα κάθε κυβερνητική πρόταση· κουτσή, στραβή, ό,τι να ’ναι.  

-Αν η τηλεοπτική πίεση είναι μεγάλη, υπερψηφίζει η αντιπολίτευση.  

-Και μετά αρχίζει ο γολγοθάς της εφαρμογής του γονατογραφήματος. Προκύπτουν προβλήματα, που αν είναι μικρά, τα μπαλώνουν με υπουργικές αποφάσεις ή τροπολογίες, μια διαδικασία που συμβάλλει στην πολυνομία. Αν είναι μεγάλα, κάνουν μια συνταγματική αναθεώρηση. Δεν το θυμούνται πολλοί, αλλά το 2007 αναθεωρήθηκε μόνο ένα άρθρο του Συντάγματος, αυτό που είχε αλλάξει το 2001 και αφορούσε το «ασυμβίβαστο της εργασίας βουλευτών».
 

Με τέτοια περισσή ελαφρότητα ψηφίστηκε ο νόμος που ποινικοποιεί τον ρατσιστικό λόγο. Οι πρώτοι που οδηγήθηκαν στα δικαστήρια ήταν ένας επιφανής Γερμανός ιστορικός, μια λαμπρή Ελληνίδα συγγραφέας και κάμποσοι αρθρογράφοι. Εν τω μεταξύ, η δίκη της Χρυσής Αυγής συνεχίζεται, πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
 

Ετσι, αλλά με αντίστροφη φορά, φτάσαμε σε καταδίκες κάθειρξης για «κατάχρηση δημοσίου χρήματος» από μια καθαρίστρια, έναν υπάλληλο του ΕΚΑΒ και δεν ξέρουμε πόσοι άλλοι βρίσκονται στη φυλακή για αδικήματα που φυσιολογικά θα ήταν πλημμελήματα. Λέμε «αντίστροφη φορά», διότι ο νόμος υπήρχε από το 1951, αλλά ουδείς τολμούσε να αλλάξει τον ποινικό κώδικα γιατί κινδύνευε να κατηγορηθεί από τους λαϊκιστές κήνσορες ότι «καλύπτει τους καταχραστές». 

Επρεπε να υπάρξει η δεκαετής κάθειρξη μιας βιοπαλαίστριας για να θυμηθούμε ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H διπρόσωπη χώρα του Ιανού...

Γράφει ο Άλκης ο Ιανός

▶Όταν γίνονται καταλήψεις στα σχολεία για τη μείωση των πολικών αρκούδων λόγω της κλιματικής αλλαγής, τότε οι μαθητές είναι αγνοί αγωνιστές. Όταν γίνονται καταλήψεις για τη Μακεδονία, τότε οι μαθητές είναι χαφιέδες, φασίστες και χρυσαύγουλα.

▶Όταν αλωνίζουν "τα δικά μας παιδιά" στα πανεπιστήμια, τότε επικαλούμαστε το πανεπιστημιακό άσυλο και δεν κάνουμε τίποτα. Όταν καταλαμβάνεται, όμως, ο χώρος ανοικοδόμησης του τζαμιού στο Βοτανικό, τους πετάμε έξω τους αλήτες γιατί είναι εθνίκια και ακροδεξιοί.

▶Όταν οι αστυνομικοί πλακώνουν στο ξύλο και πνίγουν στα δακρυγόνα τους διαδηλωτές, που προσπαθούν να πλησιάσουν τον πολυχρονεμένο μας Αλέκση, τότε επιτελούν θεάρεστο έργο. Όταν, όμως, ακουμπούν μισή τρίχα από κανένα μπαχαλάκη, τότε τους βγάζουμε αμέσως στη σέντρα και διατάσσουμε ΕΔΕ.

▶Όταν οι αριστεροί μειώνουν τις συντάξεις, στην πραγματικότητα τις "αναπλαισιώνουν" για το καλό του κοινωνικού συνόλου. Όταν τις κόβουν οι δεξιοί, τότε πρόκειται για ανάλγητο, αντιλαϊκό μέτρο.

Γιατί αυτή είναι η διπρόσωπη χώρα του Ιανού, όπου...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΝουΔο-ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι καλές και οι κακές καταλήψεις

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
 

Αν είσαι μαθητής, το πιο πιθανό είναι όλες οι καταλήψεις να σου φαίνονται καλές, ανεξαρτήτως αιτημάτων και μηνυμάτων. Ο βασικός σκοπός είναι να γλιτώσεις από το μάθημα και προκειμένου να το καταφέρεις μπορείς να απαιτήσεις από τετράγωνες τυρόπιτες μέχρι και ειρήνη σε όλη τη Γη. Αλλά αυτά μόνο αν είσαι μαθητής.

 

Αν είσαι στέλεχος κόμματος του οποίου – και σωστά – μια από τις βασικές θέσεις για την παιδεία είναι ότι οι σχολικές καταλήψεις είναι ένα σημάδι εκπαιδευτικής παρακμής, οι καταλήψεις είναι όλες κακές. Εκτός αν, ζηλεύοντας τον αριστερό αριβισμό του Αλέκση και της παρέας του, ακολουθείς το δόγμα σύμφωνα με το οποίο το καλό και το κακό, το εποικοδομητικό και το καταστροφικό, το επιτρεπτό και το ανεπίτρεπτο, εξαρτώνται μόνο από την πολιτική τοποθέτηση του καταληψία. Αλλά αυτό μόνο αν ο μοναδικός λόγος που θέλεις να ξεκολλήσεις τα πωπουδάκια των συντρόφων του Αλέκση από τις αναπαυτικές καρέκλες της εξουσίας, είναι για να κολλήσεις το δικό σου.  


Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, όπως ίσως θα γνωρίζετε σε πολλά σχολεία της Βόρειας της Ελλάδας η καινούργια μόδα στις καταλήψεις, ο νέος τρόπος που έχουν βρει οι μαθητές για να μη δουλέψουν, είναι οι καταλήψεις γι’ αυτά που αποκαλούμε «εθνικά θέματα» (παρότι για τα περισσότερα από αυτά οι μόνες δεκάρες που δίνουμε βγαίνουν από το στόμα και όχι από την τσέπη μας). Είναι μια μόδα με πατριωτικά εμβατήρια, ελληνικές σημαίες, αστέρια της Βεργίνας και «αιτήματα» που λες και βγήκαν από εισαγωγικό μονόλογο πετυχημένης πρωϊνής δημοσιογραφικής εκπομπής. Κατά τα άλλα, η «επιχειρηματολογία» και η αισθητική δεν διαφέρει πολύ από των υπόλοιπων καταλήψεων και λογικό είναι, αν σκεφτεί κανείς ότι οι καταληψίες είναι σε μια ηλικία που τα ενδιαφέροντά τους έχουν περισσότερο να κάνουν με το αντικείμενο της αυτοϊκανοποίησης τους παρά με την γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται από την εξωτερική της πολιτική.

 

Απ’ ό,τι φαίνεται όμως, η αυτοϊκανοποίηση (δυστυχώς μόνο η πολιτική) μοιάζει να είναι και το κύριο ενδιαφέρον πολλών συμπολιτών, καθώς οι αντιδράσεις τους στις συγκεκριμένες καταλήψεις είναι το αντίθετο των αντιδράσεων τους στις καταλήψεις του παρελθόντος. Οι ένθερμοι υποστηρικτές του δικαιώματος των μαθητών να παραλύουν την εκπαιδευτική διαδικασία όποτε γουστάρουν, ξαφνικά φαίνεται να είναι πολύ ενοχλημένοι που εδώ και λίγες μέρες ανακάλυψαν «τον φασισμό που επωάζεται στα σχολεία της χώρας», ενώ οι ανησυχούντες υπέρμαχοι του ανοικτού σχολείου ξαφνικά ανακαλύπτουν το αναφαίρετο του δικαιώματος των μαθητών στην πολιτική έκφραση μέσω της κατάληψης.


Με λίγα λόγια οι αριστεροσυριζαίοι βγάζουν τους αφρούς που έβγαζαν οι δεξιονεοδημοκράτες και οι δεξιονεοδημοκράτες δακρύζουν συγκινημένοι με το μαθητικό κίνημα με την ίδια συγκίνηση που μέχρι προσφάτως ένιωθαν οι αριστεροσυριζαίοι. Κι αν οι αριστεροσυριζαίοι δεν εκπλήσσουν πια κανέναν, οι δεξιονεοδημοκράτες, νομίζω, πως θα έπρεπε να είναι λίγο πιο πονηροί και να προσπαθήσουν, έστω και αν για κάποιους τους είναι εξαιρετικά δύσκολο, να αποδείξουν ότι η νοοτροπία τους δεν είναι αυτή ενός συριζαίου που απλώς προτιμάει το γαλάζιο από το κόκκινο.

 

Όλα αυτά τα γράφω γιατί τις τελευταίες μέρες, βλέπω πολλά (μεγαλο)στελέχη και ψηφοφόρους της Νέας της Δημοκρατίας να κάνουν αποθεωτικά  ριτουίτ με ειδήσεις για τις καταλήψεις και να εκφράζουν την υπερηφάνια τους για τους «εθνικόφρονες» μαθητές, στις χειρότερες των περιπτώσεων και να φροντίζουν να είναι αρκετά προσεκτικοί ώστε να μην αναφερθούν καθόλου στο θέμα, στις «καλύτερες» (τα εισαγωγικά μπαίνουν γιατί η λέξη που πρέπει να ακολουθήσει το «καλύτερες» είναι «καλάθια»). Η ανησυχία για τα μαθήματα που χάνονται, η θλίψη για την παρακμή του Σχολείου, η οργή για την αταίριαστη με την ηλικία τους πολιτικοποίηση των μαθητών, η απέχθεια για όλα αυτά που δεν γίνονται πουθενά αλλού στην Ευρώπη, έχουν πάει περίπατο μαζί με τις γεμάτες φιλεκπαιδευτικό πάθος επίσημες ανακοινώσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

 

Κάτι μου λέει ότι...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Faux pas!

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

 

Προσωπική επιστολή πληροφορούμεθα ότι έστειλε ο Βαρθολομαίος στον Τσίπρα, στην οποία εκφράζεται, και μάλιστα «εντόνως», η διαφωνία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με τις προτεινόμενες από την κυβέρνηση αλλαγές στο άρθρο 3 του Συντάγματος. Υπάρχει, ωστόσο, ένα σοβαρό πρόβλημα επικοινωνίας.

 

Σας δίνω ένα δείγμα της πατριαρχικής επιστολής και αμέσως θα καταλάβετε τι εννοώ: «Κηδόμενοι οφειλετικώς του κύρους του καθ’ ημάς Οικουμενικού Θρόνου και διασκευθέντες επί των συνεπειών τας οποίας ασφαλώς θα έχη ενδεχόμενη τοιαύτη ενέργεια διά την εν τω μέλλοντι υπόστασιν του Θεσμού, Εξοχώτατε κύριε Πρωθυπουργέ, επισημαίνομεν και υπογραμμίζομεν εντόνως, ότι διά της προτεινομένης ριζικής αναθεωρήσεως του άρθρου 3 του Συντάγματος, πλέον δε συγκεκριμένως της διαγραφής τόσον της παραγράφου 2 αυτού, προβλεπούσης ότι “το εκκλησιαστικόν καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Κράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου”, όσον και της αναφοράς εις την Πατριαρχικήν και Συνοδικήν Πράξην της 4ης Σεπτεμβρίου 1928, συντελείται, από πλευράς πολιτειακής, αποξένωσις του Οικουμενικού Πατριαρχείου από της εν Ελλάδι κανονικής δικαιοδοσίας αυτού».
 

Συγγνώμη, αλλά σε αυτή τη γλώσσα και με αυτή τη σύνταξη (την άψογη πλην περίπλοκη) είναι αδύνατο να καταλάβει ο Τσίπρας τι θέλει να του πει ο Πατριάρχης. 

Θα συμβούλευα, λοιπόν, τον Παναγιώτατο να βάλει να γράψουν ξανά την επιστολή, σε ύφος και ιδίωμα που να καταλαβαίνει ο Τσίπρας. Κατά προτίμηση, σε ελληνικά που καταλαβαίνει και διαβάζει ένας μη διαγνωσμένος δυσλεκτικός που παράτησε το σχολείο στη Γ΄ Γυμνασίου. 

Ο Τσίπρας υποτίθεται, βέβαια, ότι είναι «πολιτικός μηχανικός», όπως ο ίδιος κοκορεύεται με κάθε ευκαιρία, αλλά...

Εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

Υπαρκτου συριζοξεφτιλαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

Υπαρκτού λαμογιαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

29 Νοεμβρίου: Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό Λαό

Σαν σήμερα (29/11/ΧΧΧΧ)

1899: Ο ελβετός επιχειρηματίας Χανς Γκάμπερ ιδρύει την ποδοσφαιρική ομάδα της Μπαρτσελόνα.

1906: Ιδρύεται η αυτοκινητοβιομηχανία Lancia από τον ραλίστα και μηχανικό Βιτσέντσο Λάντσια.

1963: Οι Beatles κυκλοφορούν την επιτυχία τους «I Want to Hold Your Hand».Οι προπωλήσεις φθάνουν το 1.000.000 .

1964: Στο αίμα πνίγεται ο επίσημος εορτασμός στον Γοργοπόταμο για την ανατίναξη της ομώνυμης γέφυρας από αντιστασιακούς το 1942. Έκρηξη στον χώρο της εκδήλωσης προκαλεί το θάνατο 13 ανθρώπων και τον τραυματισμό 45.

1975: Ο Μπιλ Γκέιτς και ο Πολ Άλεν ονομάζουν τη νέα εταιρία που ίδρυσαν Microsoft (Microcomputer Software).

1851: Πεθαίνει ο Εμμανουήλ Ξάνθος, από τους ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας.

1924: Πεθαίνει ο ιταλός συνθέτης Τζιάκομο Πουτσίνι («Τόσκα»)

2001: Πεθαίνει ο Τζορτζ Χάρισον, βρετανός κιθαρίστας των Beatles.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αναθεώρηση του άρθρου 16

Γράφει ο Στέφανος Μάνος 

Πρώην υπουργός

Με την αναθεώρηση του Συντάγματος θα έπρεπε να αποβλέπουμε στη βελτίωση της λειτουργίας της πολιτείας. Αν αυτή πάσχει, δικαιολογείται αναθεώρηση. Το άρθρο 16 του Συντάγματος θέτει τους θεμελιώδεις κανόνες λειτουργίας της Ανώτατης Παιδείας. Με αυτούς τους θεμελιώδεις κανόνες σε ισχύ, έχουμε αυτή την άθλια κατάσταση στα ελληνικά πανεπιστήμια.  

Εχω κουραστεί και νομίζω ότι και ο ελληνικός λαός έχει κουραστεί με τις θεωρίες, με τις φλύαρες δικαιολογίες γιατί δεν πρέπει να αλλάξει το άρθρο 16. Χαρακτηριστικό δείγμα είναι ένα άρθρο του Δ. Τσάτσου (δασκάλου των κ. Κατρούγκαλου και Βενιζέλου) που δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» 4/12/2006 «Οχι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια».  

Εκ του αποτελέσματος δικαιολογείται η, χωρίς ενδοιασμούς, εκ βάθρων αναθεώρηση του άρθρου 16. Οχι μιας παραγράφου όπως προτείνουν ορισμένοι ψοφοδεείς, αλλά ολόκληρου του άρθρου.

Ο κ. Τσίπρας με τον συνταγματικό του ινστρούχτορα κ. Κατρούγκαλο αποφάσισε ότι το άρθρο 16 δεν χρειάζεται αναθεώρηση. 

Λογικό είναι. Ποιο σοβαρό πανεπιστήμιο θα μοίραζε πτυχία σε συνδικαλιστές καταληψίες; 

Ποιο σοβαρό πανεπιστήμιο θα ήταν γεμάτο από «διάφορους αφώτιστους, ετερόφωτους, κομματικούς ντενεκέδες, ιεροφάντες της ανοησίας, και άλλους χαλαρούς βολεμένους» όπως παραστατικά έγραψε στα «ΝΕΑ» 10/11/2018 ο καθηγητής του Stanford Γιάννης Ιωαννίδης; 

Οι αριστεροί κυβερνήτες μας Τσίπρας και Κατρούγκαλος (ο ίδιος που εμπνεύστηκε τον… καταπληκτικό ασφαλιστικό νόμο) βάζουν μπροστά τα συμφέροντα της συντεχνίας των πανεπιστημιακών σε βάρος του λαού. Σε βάρος των νέων Ελλήνων. Είναι, χωρίς αμφιβολία, εχθροί του λαού.

Αλλά τι θέλετε; Ετσι είναι δυστυχώς οι σύγχρονοι αριστεροί. Πρώτα οι βολεμένες συντεχνίες και μετά ο λαός.  

Οπως το ζεύγος Τσίπρας / Κατρούγκαλος, έτσι ακριβώς το 1996 το ζεύγος Σημίτης / Βενιζέλος που αποφάσισαν ότι το άρθρο 16 δεν πρέπει να αναθεωρηθεί. Δέκα χρόνια αργότερα πάλι ο κ. Βενιζέλος παρέσυρε τον κ. Παπανδρέου να ματαιώσει και αυτός την αναθεώρηση του άρθρου 16.

Και τώρα, πρακτικά, τι μπορεί να γίνει;

1. ΝΔ, ΚΙΝΑΛ και Ποτάμι θα μπορούσαν να συμφωνήσουν να βάλουν στην άκρη τις ψωροπερηφάνιες τους και να κάνουν το σωστό: Να ζητήσουν την αναθεώρηση ολόκληρου του άρθρου 16. (Το ΚΙΝΑΛ θα πρέπει βέβαια να κλείσει τα αφτιά του στα πληθωρικά επιχειρήματα  των συνταγματολόγων προστατών της πανεπιστημιακής συντεχνίας. Εκαναν την εθνική ζημιά τους το 1996 και πάλι το 2006. Να μην τριτώσει το κακό!).

2. Θα πρέπει να βρεθούν 10-15 έντιμοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, πρόθυμοι να κάνουν το σωστό.

3. Θα πρέπει οι δημοσιογράφοι να στρατευθούν υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16. Να ξεπεραστεί η απάθεια της κοινής γνώμης.

4. Θα θυμίσω στους αναγνώστες οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ την υπόσχεση του κ. Τσίπρα να καταργήσει το Μνημόνιο με έναν νόμο σε ένα άρθρο. Οχι για να ξύσω πληγές, μια και όχι μόνο δεν τήρησε την υπόσχεσή του επιβάλλοντας νέα δυσβάστακτα Μνημόνια, αλλά για να εισηγηθώ μια διάταξη που θα μπορούσαν να ζητήσουν από τους βουλευτές τους να ψηφίσουν στη Βουλή μαζί με τον προϋπολογισμό:

Οπου στην ισχύουσα νομοθεσία, πλην των νόμων εκείνων που αφορούν την αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων, αναφέρεται η φράση «διδακτικό προσωπικό των ΑΕΙ» ή «μέλη ΔΕΠ των ΑΕΙ» ή «καθηγητές των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων», αυτή αντικαθίσταται αυτομάτως με την ακόλουθη: «κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου».

Με ένα άρθρο θα καταργηθούν τα διάχυτα στη νομοθεσία, καλά κρυμμένα προνόμια, της συντεχνίας των πανεπιστημιακών. 

Γι" αυτά αγωνίζονται και ματαιώνουν όλες τις προσπάθειες αναθεώρησης του άρθρου 16.  

Ακόμη και εκείνοι που υποστηρίζουν την αναθεώρηση του άρθρου 16, περιορίζονται στην παράγραφο 5, διότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ύμνος στο ανεπίκαιρο

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΟΥΣΟΥΛΗ

Μια φιλοσοφία επικαιρισμού έχει εγκατασταθεί. Κάτι σαν ιδεολογία του επίκαιρου. Με το επίκαιρο αρχίζουν όλα, με το επίκαιρο τελειώνουν όλα. Είναι σαν να κλείνει εντός του το άπειρο του χρόνου.

 

Η δημοσιογραφική λειτουργία, με τον εντυπωσιασμό και την ένταση και την ταχύτητα των Μέσων επικοινωνίας της εποχής, μας λέει ότι ο κόσμος γεννιέται και πεθαίνει μέσα στο 24ωρο.

 

Κάθε περιγραφή και απόδοση του κόσμου με τη λογική και τον ορίζοντα του 24ώρου είναι εξ αντικειμένου ψευδής. Και κάθε συμπέρασμα που αντλείται από το 24ωρο ή συνδέεται μαζί του είναι αθεμελίωτο και ως τέτοιο ετοιμόρροπο.

 

Και όμως πορευόμαστε σε αυτό το κενό. Κάθε στιγμή αναγγέλλεται η συντέλεια του κόσμου. Η διάσταση της διάρκειας έχει χαθεί, ο μακρύς χρόνος μοιάζει με επινόηση, η ιδέα ότι υπάρχει αύριο που κυοφορεί το δικό του κόσμο διαγράφεται, όλα εδώ και τώρα.


Είναι μια αντίληψη που αγαπάει η εξουσία. Συνδέεται με τη σταθερότητά της, διαμορφώνει εύκολα την εντύπωση της αιώνιας κυριαρχίας, ως καθεστώς του παρόντος. Αδιατάρακτο, αφού ο χρόνος έχει εξορισθεί. Μαζί και η αβεβαιότητά του.

 

Αυτή η σάρωση του επίκαιρου παίρνει στο πέρασμά της κάθε διάσταση τραγικότητας της ύπαρξης. Κάθε πλευρά παρατεταμένης δοκιμασίας, κάθε ανησυχία ή εγρήγορση, κάθε φόβο ή προπαρασκευή για τον κίνδυνο, κάθε σχέδιο και κάθε φαντασία ανατροπής.

 

Ο επικαιρισμός είναι τα τείχη του οικισμού. Η περίκλειστη φύση του. Η τρομαγμένη συνείδησή του.

 

Αυτό το δίχτυ που έχει τυλίξει και καθολικά σκεπάσει σαν πένθιμο πέπλο τον σημερινό εαυτό μας, έχουμε χρέος να το ξηλώσουμε μέρα-μέρα. Θυμίζοντας ακούραστα ότι η ζωή ξεδιπλώνεται στον μακρύ χρόνο, συντελείται στη δοκιμασία της μεγάλης διαδρομής και αποκτά ή χάνει το νόημά της με το ανεπίκαιρο. Αυτό που διαφεύγει από τη δημοσιογραφική εκδοχή και αντέχει στην αδιαφορία της.

Με τον γρανίτη του ανεπίκαιρου θα αναμετρηθεί η χώρα.

 

Αυτό που...