Γράφει ο Άλκης ο Μετεμφυλιακός
Σαν προχθες, στις 27 Αυγούστου του 1948, η Ελένη Γκατζογιάννη καταδικάστηκε σε θάνατο από "δικαστήριο" των κομμουνιστών του "Δημοκρατικού Στρατού".
Ξέρουμε την ιστορία της χάρη στο γιο της, που είχε το συγγραφικό χάρισμα να την αποτυπώσει στο χαρτί.
Σχεδόν κάθε οικογένεια - και από τις δύο πλευρές - έχει να διηγηθεί τέτοιες τραγωδίες του εμφυλίου. Η οικογένεια του πατέρα μου περπάταγε 10 χλμ, για να γλιτώσει τις λεηλασίες των (εκ του εξωτερικού ορμώμενων) συμμοριτών, και η μητέρα μου έμεινε ορφανή από πατέρα, ο οποίος εκτελέστηκε από το ΔΣΕ, πληρώνοντας με τη ζωή του το γεγονός ότι υπηρετούσε στον Εθνικό Στρατό.
Όπως έγραψα παραπάνω, αντίστοιχες τραγωδίες είμαι σίγουρος ότι βίωσε και η άλλη πλευρά.
Το δυστύχημα στη μεταδικτατορική Ελλάδα είναι ότι ακούμε μονόπλευρα το φιλοκομμουνιστικό αφήγημα και προβάλλεται μονόπατα η εν λόγω πλευρά. Ακόμη και όταν κυβερνά η ΝΔ.
Λες και όσοι υπερασπίστηκαν τη δημοκρατία, έσωσαν τη χώρα από το Σιδηρούν Παραπέτασμα και διατήρησαν την εδαφική της ακεραιότητα είναι εγκληματίες ή λεπροί.
Και ακόμη περιμένουμε την ΕΡΤ να προβάλει μία φορά την Eleni του Peter Yates! Μία φορά!
Και ενώ όλα αυτά τα χρόνια...
έχουμε δει από την επιδοτούμενη από την τσέπη μας κρατική τηλεόραση κάθε λογής αριστερίστικη ψευτοκουλτουρέ πατάτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου