Από τον ΑΓΡΥΠΝΟ ΦΡΟΥΡΟ
4/1/2018: Απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών ο Άαρον Άπελφελντ, ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους ισραηλινούς συγγραφείς και επιζήσας του Ολοκαυτώματος, έργα του οποίου αναφέρονταν στους Εβραίους της Ευρώπης, τη ζωή που έχασαν και τη ζωή του αναζήτησαν στο Ισραήλ.
Γεννημένος στην Ρουμανία, ο Άπελφελντ έγραφε στα εβραϊκά και το έργο του περιλαμβάνει περσσότερα από 40 βιβλία, ενώ είναι ένας από τους περισσότερο μεταφρασμένους συγγραφείς του Ισραήλ.
Ήταν νεαρό αγόρι όταν η μητέρα του δολοφονήθηκε από τους Ναζί. Μαζί με τον πατέρα του μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Υπερδνειστερία, μια περιοχή της Ουκρανίας υπό τον έλεγχο των ρουμανικών δυνάμεων, συμμάχων της Γερμανίας. Σε ηλικία δέκα ετών τότε, κατάφερε να δραπετεύσει και παρέμεινε τρία χρόνια κρυμμένος στα δάση της Ουκρανίας.
«Επιβίωσα στους αγρούς και στα δάση. Εργάστηκα ως βοσκός και φρόντιζα πληγωμένα άλογα», δήλωσε στην New York Times το 1986.
«Συνυπήρξα με περιθωριακούς ανθρώπους στη διάρκεια του πολέμου: πόρνες, αλογοκλέφτες, μάγισσες, μάντεις. Εκείνοι μου χάρισαν την πραγματική μου μόρφωση».
Μετά τον πόλεμο μετανάστευσε στο Ισραήλ γνωρίζοντας ήδη εβραϊκά και στα 28 του ανακάλυψε ότι ο πατέρας του είχε επιζήσει και επανασυνδέθηκαν στο Ισραήλ.
4/1/2018: Σε ηλικία 76 ετώ έφυγε από τη ζωή ο μουσικός και τραγουδιστής Ρέι Τόμας, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Moody Blues.
Ο Ρέι Τόμας είχε αποκαλύψει στον προσωπικό του ιστότοπο το 2014 ότι έπασχε από καρκίνο του προστάτη.
Ο Ρέι Τόμας είχε επίσης γνωρίσει επιτυχία με τις σόλο δισκογραφικές δουλειές του.
6/1/2018 Στα 87 του χρόνια έφυγε από τη ζωή ο Τζον Γιανγκ, ο πιο έμπειρος αστροναύτης, ο οποίος είχε ταξίδεψε στη Σελήνη έξι φορές.
Υπήρξε ο μοναδικός αστροναύτης που συμμετείχε σε τρία διαστημικά προγράμματα της NASA ενώ αποκάλυψε ότι είχε βάλει σε τροχιά σάντουιτς με παστό μοσχαρίσιο κρέας. Περπάτησε στη Σελήνη την πρώτη φορά το 1972.
Ο εκπρόσωπος Υύπου της Εθνικής Υπηρεσίας Αεροναυπηγικής και Διαστήματος των ΗΠΑ Άλαρντ Μπιούτελ ανακοίνωσε ότι ο Γιανγκ πέθανε από επιπλοκές στην υγεία του που προκάλεσε η πνευμονία από την οποία έπασχε.
Ήταν ο ένατος κατά σειρά που πάτησε στη Σελήνη, μια εμπειρία που έζησαν άλλοι τρεις αστροναύτες έπειτα από αυτόν. Υπήρξε ένας από τους πιο επιτυχημένους αστροναύτες.
7/1/2018: Απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών, η γαλλίδα τραγουδίστρια Φρανς Γκαλ
Η Γκαλ έπασχε από καρκίνο και νοσηλευόταν από τα μέσα Δεκεμβρίου 2017 στο Aμερικανικό Nοσοκομείο του Νεϊγί, κοντά στο Παρίσι
Εγινε ευρέως γνωστή στο γαλλικό κοινό σε ηλικία μόλις 16 ετών, όταν κυκλοφόρησε το single «Don’t Be So Stupid», το οποίο πούλησε 200.000 αντίτυπα.
Γνωστή από την επιτυχία «Poupée de cire, poupée de son», με την οποία το 1965 εκπροσώπησε το Λουξεμβούργο στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, όπου και κατέκτησε την πρώτη θέση, η Γκαλ είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού αμέσως μετά τον θάνατο του επίσης μουσικού συζύγου της, Μισέλ Μπερζέ, το 1992, σε ηλικία 44 ετών, από έμφραγμα.
Το 1988 κατέκτησε την πρωτιά στα charts πολλών χωρών με την τεράστια επιτυχία της, «Ella, elle l’a», η οποία εξυμνεί την Ελα Φιτζέραλντ.
Εγινε διάσημη στη Γαλλία κατά τη δεκαετία του ‘60 τραγουδώντας τραγούδια όπως το «Les Sucettes» του Σερζ Γκενσμπούρ, ενώ πολλές επιτυχίες της κατέκτησαν και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή μετά τον θάνατο της κόρης της Πολίν, το 1997, από κυστική ίνωση, αλλά το 2015 επανεμφανίστηκε υπογράφοντας το λιμπρέτο στο μιούζικαλ «Résiste», σε μουσική και στίχους του εκλιπόντος συζύγου της. Με τον Μπερζέ απέκτησε και έναν γιο, τον Ραφαέλ, ο οποίος επίσης ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική.
10/1/2018: Πεθαίνει από πνευμονία σε ηλικία 67 ετών ο κιθαρίστας των Motörhead, Έντι Κλαρκ
Ο Έντι Κλαρκ γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1950 στο Λονδίνο και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα σε ηλικία 15 ετών. Μαζί με τον frontman Lemmy και τον ντράμερ Phil «Philthy Animal» Taylor, θεωρείται ένα από «κλασικά» μέλη του heavy metal συγκροτήματος που δημιουργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1970.
15/1/2018: Πέθανε, σε ηλικία 46 ετών, η τραγουδίστρια του ροκ συγκροτήματος
Cranberries, Ντολόρες Ο' Ριόρνταν
Η Ο' Ριόρνταν ήταν επί 13 χρόνια η βασική φωνή και στιχουργός του συγκροτήματος, μέχρι τη διάλυσή του, το 2003. Στη συνέχεια ακολούθησε σόλο καριέρα μέχρι το 2009, που το συγκρότημα επανενώθηκε και έκανε περιοδείες σε όλον τον κόσμο. Στην Αθήνα έχει δώσει συναυλία στο Θέατρο του Λυκαβηττού.
20/1/2018: Αφήνει την τελευταία του πνοή ο «μάγειρας του αιώνα» Πολ Μποκίζ, ο επονομαζόμενος «πάπας» της γαλλικής γαστρονομίας, την οποία εκπροσώπησε επί δεκαετίες σε ολόκληρο τον κόσμο
Ο «σταρ των σταρ» της κουζίνας, που οικοδόμησε μια αυτοκρατορία αξίας σήμερα άνω των 50 εκατομμυρίων ευρώ, ήταν πάντα έτοιμος να ποζάρει με την ποδιά και τον σκούφο του αν και τα τελευταία χρόνια ορισμένοι κριτικοί δεν δίσταζαν να δηλώνουν ότι το εστιατόριό του στις όχθες του ποταμού Σον δεν ήταν πλέον από τα κορυφαία.
Ο «κύριος Πολ» γεννήθηκε το 1926 στο Κολόνζ-ο-Μον-ντ'Ορ, σε μια οικογένεια μαγείρων. Άρχισε να εκπαιδεύεται στην κουζίνα σε ηλικία 16 ετών, στο πλευρό μεγάλων σεφ όπως η Εζενί Μπραζιέ, η πρώτη γυναίκα που απέσπασε τρία αστέρια Μισελέν για τα εστιατόριά της. Το πρώτο δικό του αστέρι το κέρδισε το 1958 και ακολούθησε ένα δεύτερο, δύο χρόνια αργότερα, αφού μετέτρεψε την οικογενειακή ταβέρνα του σε ναό της γαλλικής γαστρονομίας. Άνοιξε νέους ορίζοντες στη γαλλική κουζίνα, αναγάγοντας το όνομά του σε διεθνώς αναγνωρισμένη μάρκα, τόσο που το 1989 ο οδηγός Gault et Millau τον ανακήρυξε «μάγειρα του αιώνα» και το 2011 το περίφημο Culinary Institute of America του απένειμε τον τίτλο του «σεφ του αιώνα». Ταξίδεψε πολύ στην Ευρώπη, την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ και άνοιξε εστιατόρια σε πολλές πόλεις σε όλον τον κόσμο.
Στη βιογραφία «Πολ Μποκίζ, η ιερή φωτιά», που εκδόθηκε το 2005, ο πρωτοπόρος της nouvelle cuisine αυτοχαρακτηριζόταν «λάτρης της παραδοσιακής κουζίνας» που «του αρέσει το βούτυρο, η κρέμα γάλακτος, το κρασί» και όχι «τα μικρά μπιζέλια κομμένα στα τέσσερα».
Είχε ιδρύσει δική του σχολή μαγειρικής στη Λιόν ενώ το 1987 ξεκίνησε τον διεθνή διαγωνισμό «Bocuse d'Or» για νέους σεφ.
«Δουλεύω σαν να επρόκειτο να ζήσω 100 χρόνια και απολαμβάνω τη ζωή σαν η κάθε μέρα να ήταν η τελευταία» αστειευόταν ο ίδιος. Το πάθος του για τη ζωή εκφράστηκε και στον ιδιωτικό βίο αυτού του δεδηλωμένου πολύγαμου: αν και από το 1946 ήταν παντρεμένος με τη Ρεϊμόντ, που του χάρισε μια κόρη, μοιράστηκε τη ζωή του ταυτόχρονα με άλλες δύο γυναίκες, τη Ραϊμόν, μητέρα του γιου του Ζερόμ, επί πάνω από 60 χρόνια και την Πατρίσια, την επικεφαλής των δημοσίων σχέσεων του επί 40 χρόνια. «Λατρεύω τις γυναίκες και σήμερα ζούμε πάρα πολύ για να περάσουμε μια ολόκληρη ζωή μόνο με μία» είχε δηλώσει ο ίδιος το 2005 στην εφημερίδα Daily Telegraph.
25/1/2017: Πεθαίνει σε ηλικία 60 ετών ο τραγουδιστής των Fall, Mark E. Smith Ο Smith ίδρυσε τους Fall το 1976 στο Prestwich και ήταν το μακροβιότερο μέλος του σχήματος. Οι Fall ήταν ένα από σημαντικότερα και πιο επιδραστικά συγκροτήματα της Μεγάλης Βρετανίας. Σύμφωνα με την Guardian, έχει μείνει στην ιστορία για την έντονη σχέση που είχε με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας που συχνά απέλυε ανάλογα με τις διαθέσεις του. Από τους Fall πέρασαν 66 διαφορετικοί μουσικοί από τα χρόνια της δημιουργίας τους – το ένα τρίτο άντεξε μόνο πάνω από χρόνο. Ο Smith ήταν επίσης ένας από τους πολυγραφότατους μουσικούς της γενιάς του. Αυτή τη χρονιά οι Fall κυκλοφόρησαν το 32ο άλμπουμ τους με τίτλο, New Facts Emerge και έκαναν περιοδεία τους τελευταίους μήνες όποτε μπορούσε ο Smith που αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας. Σε μια από τις τελευταίες τους συναυλίες ο Smith εμφανίστηκε πάνω στην σκηνή σε αναπηρικό καροτσάκι.
24/2/2018: Πεθαίνει σε ηλικία
53 ετών Βρετανίδα ηθοποιός Έμα Τσέιμπερς, γνωστή στο ελληνικό κοινό από την
συμμετοχή της στην ταινία «Μια βραδιά στο Notting Hill»
9/3/2018 Πέθανε σε ηλικία 96 ετών ο Όσκαρ Γκρένινγκ, γνωστός ως ο «λογιστής του Άουσβιτς», ο οποίος καταδικάστηκε το 2015 για τον ρόλο του στις μαζικές δολοφονίες που διέπραξαν οι Ναζί στο στρατόπεδο θανάτου του Άουσβιτς κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ανέφερε σήμερα το γερμανικό περιοδικό Spiegel.
Ο Γκρένινγκ είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση τεσσάρων ετών ως συνεργός σε δολοφονία συμβάλλοντας στην αποστολή, την άνοιξη 1944, 300.000 Εβραίων της Ουγγαρίας στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς.
Περίπου 1,1 εκατομμύριο άνθρωποι, από τους οποίους το 1 εκατομμύριο ήταν εβραίοι της Ευρώπης, αφανίσθηκαν ανάμεσα στο 1940 και το 1945 στο στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπίρκεναου.
Η δίκη του είχε θεωρηθεί μία από τις τελευταίες μεγάλες δίκες που συνδέεται με το Ολοκαύτωμα, στη διάρκεια του οποίου περίπου έξι εκατομμύρια Εβραίοι δολοφονήθηκαν από το καθεστώς του Αδόλφου Χίτλερ.
Τον Δεκέμβριο το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας αποφάνθηκε πως ο Γκρένινγκ, πρέπει να οδηγηθεί στη φυλακή απορρίπτοντας το επιχείρημα των δικηγόρων του ότι η φυλάκισή του σε τόσο προχωρημένη ηλικία παραβιάζει το δικαίωμά του στη ζωή.
Ο Γκρένινγκ βρέθηκε στο προσκήνιο το 2005 όταν εμφανίσθηκε στο ντοκιμαντέρ του BBC «Άουσβιτς: Οι Ναζί και η Τελική Λύση», στο οποίο περιέγραφε πως το γεγονός ότι ήλθε αντιμέτωπος με αρνητές του Ολοκαυτώματος τον οδήγησε να μιλήσει. «Το βλέπω ως αποστολή μου τώρα, στην ηλικία μου, να αντιμετωπίζω αυτά τα πράγματα που έχω ζήσει και να αντιμετωπίσω τους αρνητές του Ολοκαυτώματος που ισχυρίζονται ότι δεν συνέβη ποτέ. Είδα τα κρεματόρια, είδα τους φούρνους».
Ο «λογιστής του Άουσβιτς» είχε παραδεχθεί πως είναι ηθικά ένοχος λόγω της εργασίας που παρείχε στο Άουσβιτς, η οποία περιελάμβανε την αποστολή χαρτονομισμάτων που έβρισκε στις αποσκευές των Εβραίων στo αρχηγείο των SS στο Βερολίνο, τα οποία βοήθησαν στη χρηματοδότηση της πολεμικής προσπάθειας των ναζί.
Σε συνέντευξή του στο Spiegel είχε δηλώσει: «συνεργός θα ήταν υπερβολικό για μένα. Θα περιέγραφα τον ρόλο μου ως ένα μικρό δόντι στα γρανάζια. Αν αυτό το ονομάζετε ενοχή, τότε είμαι ένοχος, αλλά όχι εκουσίως. Από νομικής απόψεως, είμαι αθώος».
12/3/2018 Πεθαίνει στα 91 του χρόνια ο θρυλικός γάλλος σχεδιαστής μόδας Ζιβανσί.Αφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στον χώρο της μόδας, γράφοντας μια ιστορία που έχει γαλουχήσει γενιές και γενιές. Οι λέξεις «στιλ» και «φινέτσα» παραπέμπουν, χωρίς δεύτερη σκέψη, στο όνομά του. Το έργο του έδωσε στο απρόσιτο τον τόνο του προσιτού, αλλάζοντας τους συντελεστές της εξίσωσης. Εισήγε νέες έννοιες αναδιαμορφώνοντας με έναν πολύ δικό του τρόπο τον χάρτη της μόδας. Το ύφος που ακολουθούσαν οι δημιουργίες του δεν υπάκουε στον «νόμο» του ελιτισμού: έβρισκε απήχηση σε κάθε γυναίκα. Το φίνο μπόλιαζε με το απλό και το ιδιαίτερο με το καθημερινό.
Ο Ζιβανσί γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου του 1927 στο Μποβέ της Γαλλίας και μεγάλωσε σε περιβάλλον με καλλιτεχνικές ανησυχίες. Ο παππούς του εργαζόταν ως καλλιτεχνικός διευθυντής σε εργαστήριο κατασκευής ταπετσαριών. Όταν ο μικρός, τότε, Ιμπέρ πέτυχε καλές επιδόσεις στα σχολικά μαθήματά του πήρε την άδεια από τον παππού του να μελετήσει σε βάθος την γκάμα υφασμάτων του.
Από μικρή ηλικία γνώριζε ότι με τη μόδα θα συνάψει σχέση ζωής. Ήταν δέκα ετών όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με το σχέδιο. Στην πορεία φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού, ενώ σημείο εκκίνησης για την επαγγελματική σταδιοδρομία του αποτέλεσαν τα σχέδια για τον Ζακ Φαθ, το 1945.
Εχοντας αποκομίσει σημαντική εμπειρία από τον χώρο της μόδας, αποφάσισε το 1952 να ανοίξει το βήμα του, ιδρύοντας τον δικό του οίκο. Κατάφερε να αποσπάσει τον «τίτλο» του νεότερου σχεδιαστή της προοδευτικής σκηνής μόδας του Παρισιού, σε ηλικία μόλις 25 ετών.
Τα σχέδιά του ξεχώρισαν από την αρχή οδηγώντας πολλούς να μιλήσουν για τη γέννηση ενός νέου ταλέντου.
Σημαντική υποστηρικτής της μόδας Ζιβανσί και μούσα του η Οντρεϊ Χέπμπορν, η οποία γνωρίστηκε με τον μόδιστρο το 1953 κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Σαμπρίνα». Ολη η γκαρνταρόμπα που φορούσε στις ταινίες της, μάλιστα, έφερε την υπογραφή του. Εποχή άφησε το μαύρο φόρεμα με το οποίο εμφανίστηκε η ηθοποιός στην πρώτη σκηνή της ταινίας «Πρόγευμα στο Τίφανις».
«Χάρη στα ρούχα του Ζιβανσί αισθανόμουν την απόλυτη ταύτιση με το πρόσωπο που υποδυόμουν» είχε δηλώσει η Χέπμπορν για τον σχεδιαστή ανασύροντας από τη μνήμη της στιγμές μιας φιλίας 40 ετών. Μιας φιλίας που βοήθησε τον Ζιβανσί να εδραιώσει το όνομά του στον χώρο της μόδας, του σινεμά, της Ιστορίας.
Ο ίδιος, από την πλευρά του, είχε επισημάνει ότι η ηθοποιός έκανε τα ρούχα του να φαίνονται πιο ζωντανά.
Οι δημιουργίες του Ζιβανσί απασχόλησαν και τα φετινά βραβεία Όσκαρ: από το κόκκινο χαλί παρήλασαν αστέρες μεταξύ των οποίων ο Τσάντγουικ Μπόουζμαν που φορούσε κοστούμι του οίκου.
Σε σημαντικό βαθμό το έργο του επηρέασε ο ισπανός σχεδιαστής Κριστόμπαλ Μπαλενθιάγα, τον οποίο θαύμαζε από την παιδική του ηλικία ο Ζιβανσί.
Ο θρύλος της μόδας που, για πάνω από μισό αιώνα, συνέβαλε καθοριστικά στην ενίσχυση της γαλλικής φινέτσας, «έντυσε», μεταξύ άλλων, τις Γκρέτα Γκάρμπο, Μαρλέν Ντίτριχ, Γκρέις Κέλι, Λορίν Μπακόλ και Ελίζαμπεθ Τέιλορ.
Τα ρούχα του Ζιβανσί φαίνονταν να είναι σχεδιασμένα για να ζει μια γυναίκα μέσα σε αυτά και όχι για να λειτουργούν σαν στολίδια. Σε ρόλο προπομπού βρέθηκε κατά την αναγέννηση της μόδας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δημιουργώντας φορέματα για όλες τις περιστάσεις, κομψές φούστες και μπλούζες. Εδινε έτσι τη δυνατότητα σε πολλές γυναίκες να κινούνται με μεγαλύτερη ευελιξία μέσα σε μια γκάμα επιλογών που διευκόλυνε τη δημιουργία ενός ιδιαίτερου στιλ.
Η συλλογή prêt-à-porter του Ζιβανσί πρωτοεμφανίστηκε το 1954, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα δημιούργησε το φημισμένο «balloon coat» και το φόρεμα «baby doll».
Το 1969, ξεκίνησε και μια γραμμή ανδρών. Από το 1976 έως το 1983, η αυτοκινητοβιομηχανία Ford προσέφερε μια «έκδοση Ζιβανσί» της σειράς αυτοκινήτων Continental Mark που ξεκίνησε το 1976 με το κουπέ Continental Mark IV και τελείωσε με το κουπέ και το σεντάν της Continental Mark VI.
Ο Οίκος Givenchy χωρίστηκε το 1981, με τη γραμμή αρωμάτων να πηγαίνει στον οίκο Veuve Clicquot, ενώ οκτώ χρόνια αργότερα το υποκατάστημα της μόδας αποκτήθηκε από την επιχείρηση Moët Hennessy Louis Vuitton (LVMH).
Από τον σχεδιασμό της μόδας ο Ζιβανσί αποσύρθηκε το 1995. Αμέσως επόμενος διάδοχός του στην κεφαλή της ετικέτας Ζιβανσί ήταν ο Τζον Γκαλιάνο.
14/3/2018: Σε ηλικία 76 ετών απεβίωσε, στο σπίτι του στο Κέιμπριτζ, ο
εμβληματικός Βρετανός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ, ο οποίος για δεκαετίες
βρισκόταν καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο, εξαιτίας ανίατης
νευρολογικής νόσου.
Ένας άνθρωπος που συγκίνησε τους πάντες με την προσωπική περιπέτεια της υγείας του και ένας επιστήμονας που -παρόλο που μιλούσε με συνθετική φωνή- ενέπνευσε πολλούς άλλους επιστήμονες με τις πρωτοποριακές ιδέες του. Και, αναμφίβολα, ήταν ο συνδυασμός αυτών των δύο, ενός τόσο προχωρημένου νου σε ένα τόσο αχρηστευμένο σώμα, που τον βοήθησε να γίνει παγκόσμιο σύμβολο.
Έγινε διάσημος για το έργο του πάνω στις μαύρες τρύπες, τη βαρύτητα και τη γενική σχετικότητα, ενώ ήταν ο συγγραφέας πολλών δημοφιλών βιβλίων, με κορυφαίο τη «Σύντομη Ιστορία του Χρόνου», που είχε εκδοθεί το 1988, μεταφράσθηκε σε 40 γλώσσες (και στα ελληνικά) και πούλησε περισσότερα από δέκα εκατομμύρια αντίτυπα. Οι κακεντρεχείς πάντως το ονόμασαν «το σπουδαιότερο αδιάβαστο βιβλίο στην ιστορία»!
Ως φοιτητής το 1963, σε ηλικία μόλις 21 ετών, διαγνώσθηκε με αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση, γνωστή και ως νόσο Λου Γκέριγκ ή του κινητικού νευρώνα, οι γιατροί του έδιναν δύο μόνο χρόνια ζωής. Όμως ο Χόκινγκ, που ποτέ δεν έχασε το βρετανικό χιούμορ του, παρά τη δύσκολη κατάστασή του, διέψευσε κάθε προσδοκία και έζησε για να γίνει ο πιο διάσημος επιστήμονας μετά τον 'Αϊνστάιν. Ακόμη και όταν η νευροεκφυλιστική νόσος του επέτρεψε να κουνάει μόνο τα μάτια του και ένα δάχτυλο, οι διανοητικές δυνάμεις του φαίνονταν ακμαίες.
Όπως είπε κάποια μέρα, «μολονότι κρεμόταν ένα σύννεφο πάνω από το μέλλον μου, διαπίστωσα, προς μεγάλη μου έκπληξη, ότι απολάμβανα τη ζωή μου στο παρόν περισσότερο από ό,τι πριν. Και τότε άρχισα να κάνω πρόοδο στην έρευνά μου». Ο στόχος του ήταν απλός, όπως εξήγησε: «Η πλήρης κατανόηση του σύμπαντος, γιατί είναι όπως είναι και γιατί τελικά υπάρχει». Αν αυτό μπορεί να θεωρηθεί απλό...
Από επιστημονική άποψη, ο Χόκινγκ θα μείνει μάλλον στα χρονικά της επιστήμης, επειδή έθεσε ένα ασυνήθιστο ερώτημα: Πότε μια μαύρη τρύπα δεν είναι μαύρη; Όταν εκρήγνυται, ήταν η απάντησή του.
Το πρώτο του επιστημονικό επίτευγμα, σύμφωνα με τη «Γκάρντιαν», ήλθε το 1970, όταν μαζί με τον Ρότζερ Πενρόουζ εφάρμοσαν τα μαθηματικά των μαύρων οπών σε όλο το σύμπαν και έδειξαν ότι υπήρχε μια μοναδική περιοχή άπειρης καμπυλότητας στο χωροχρόνο, από όπου προέκυψε η αρχική «Μεγάλη Έκρηξη» (Μπιγκ Μπανγκ).
Το 1974 χρησιμοποίησε την κβαντική θεωρία για να δηλώσει ότι οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν θερμότητα, άρα χάνουν ενέργεια και τελικά «πεθαίνουν», με μια πολύ αργή διαδικασία που μπορεί να χρειασθεί περισσότερα χρόνια από όλη την ηλικία του σύμπαντος. Η πρότασή του ότι οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν ακτινοβολία με μορφή θερμότητας, πυροδότησε μια μακρά διαμάχη στην κοσμολογία. Σύμφωνα με τον Χόκινγκ, αυτό σήμαινε ότι όλες οι πληροφορίες που πέφτουν μέσα στη μαύρη τρύπα, θα χάνονται για πάντα, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με έναν από τους νόμους της κβαντικής θεωρίας, με αποτέλεσμα να έλθει σε σύγκρουση με τους περισσότερους συναδέλφους του.
Ο Χόκινγκ στη συνέχεια άλλαξε άποψη και υποστήριξε ότι οι πληροφορίες αποθηκεύονται στον ορίζοντα γεγονότων της μαύρης τρύπας και μετατρέπονται σε ακτινοβολία ξανά, η οποία εκπέμπεται από τη μαύρη τρύπα. «Παραδέχομαι ότι ίσως η απώλεια της πληροφορίας δεν συμβαίνει», φώναξε μια μέρα δυνατά με την ηλεκτρική φωνή του στους φοιτητές του μέσα σε ένα παμπ.
Μόλις στα 32 του, εξελέγη τιμητικά μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών της Βρετανίας και πέντε χρόνια αργότερα καθηγητής Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, στην πιο διάσημη πανεπιστημιακή έδρα της Βρετανίας - αν όχι όλου του κόσμου- που κάποτε κατείχαν ο Ισαάκ Νεύτων και ο Πολ Ντιράκ. Έμεινε σε αυτή τη θέση για 30 χρόνια και μετά έγινε διευθυντής ερευνών στο Κέντρο Θεωρητικής Κοσμολογίας του ιστορικού πανεπιστημίου.
Το 1982 ήταν από τους πρώτους που έδειξαν ότι οι κβαντικές διακυμάνσεις οδήγησαν -μέσω της διαδικασίας του κοσμικού πληθωρισμού- στη δημιουργία και εξάπλωση των γαλαξιών στο σύμπαν.
Αν και δεν κατάφερε - ή δεν πρόλαβε- να πάρει το Νόμπελ, είχε τιμηθεί με πολλά άλλα σημαντικά βραβεία ('Αλμπερτ Αϊνστάιν, Βολφ, Κόπλεϊ κ.α.). Επίσης, αρεσκόταν να βάζει επιστημονικά στοιχήματα με άλλους φυσικούς, αν και είχε μια τάση να τα χάνει, όπως, για παράδειγμα, όταν το 2012 έχασε 100 δολάρια, επειδή είχε στοιχηματίσει ότι ποτέ δεν θα ανακαλυπτόταν το μποζόνιο του Χιγκς - το οποίο βρέθηκε στο CERN λίγο μετά!
Οι κοινωνικές παρεμβάσεις του
Παρέμεινε ως το τέλος ενεργός πολίτης και, μεταξύ άλλων, προειδοποίησε κατ' επανάληψη για τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και της πιθανότητας μιας συνάντησης με τους εξωγήινους, που μπορεί να έχει άσχημη κατάληξη για τους ανθρώπους. Επίσης, ήταν ένθερμος υποστηρικτής της αποίκησης άλλων πλανητών ως διέξοδο σωτηρίας της ανθρωπότητας σε περίπτωση που η Γη καταστραφεί από ένα πόλεμο, πτώση αστεροειδούς ή άλλη αιτία.
Επίσης, είχε καλές σχέσεις με τους Παλαιστινίους επιστήμονες και δεν δίστασε να μποϊκοτάρει ένα συνέδριο στο Ισραήλ σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολιτική του. Και βέβαια, με το βιβλίο του «Το Μεγάλο Σχέδιο» (μεταφρασμένο και στα ελληνικά) δήλωσε προκλητικά δεν χρειαζόταν καθόλου ο Θεός για να εξηγηθεί το σύμπαν - μια αθεϊστική δήλωση που ενόχλησε τους θρησκευόμενους.
Όπως είπε, «θεωρώ τον εγκέφαλο ένα κομπιούτερ που θα σταματήσει να δουλεύει, όταν τα μέρη του χαλάσουν. Δεν υπάρχει παράδεισος ή μεταθανάτια ζωή για τους χαλασμένους κομπιούτερ. Αυτό είναι ένα παραμύθι για τους ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι».
Ο Χόκινγκ είχε παντρευτεί τη συμφοιτήτριά του Τζέιν Γουάιλντ το 1965 (δύο χρόνια μετά τη διάγνωση της νόσου του) και έκαναν τρία παιδιά, αλλά χώρισαν το 1991, καθώς η κατάστασή της υγείας του εκ των πραγμάτων έκανε τρομερά δύσκολες τις συνθήκες του γάμου. Η γυναίκα του έγραψε αργότερα ότι είχαν καταντήσει «αφέντης» και «σκλάβα».
Το 1995 ο Χόκινγκ παντρεύτηκε μία από τις νοσοκόμες του, την Ελέιν Μέισον, ένας γάμος που διήρκεσε 11 χρόνια και στη διάρκεια του οποίου η αστυνομία κλήθηκε να διερευνήσει κατηγορίες για επιθέσεις που δέχθηκε ο Χόκινγκ από τη σύζυγό του. Όμως ο ίδιος αρνήθηκε κάτι τέτοιο και η αστυνομία αναγκάσθηκε να σταματήσει τις έρευνες.
Γεννημένος στην Ρουμανία, ο Άπελφελντ έγραφε στα εβραϊκά και το έργο του περιλαμβάνει περσσότερα από 40 βιβλία, ενώ είναι ένας από τους περισσότερο μεταφρασμένους συγγραφείς του Ισραήλ.
Ήταν νεαρό αγόρι όταν η μητέρα του δολοφονήθηκε από τους Ναζί. Μαζί με τον πατέρα του μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Υπερδνειστερία, μια περιοχή της Ουκρανίας υπό τον έλεγχο των ρουμανικών δυνάμεων, συμμάχων της Γερμανίας. Σε ηλικία δέκα ετών τότε, κατάφερε να δραπετεύσει και παρέμεινε τρία χρόνια κρυμμένος στα δάση της Ουκρανίας.
«Επιβίωσα στους αγρούς και στα δάση. Εργάστηκα ως βοσκός και φρόντιζα πληγωμένα άλογα», δήλωσε στην New York Times το 1986.
«Συνυπήρξα με περιθωριακούς ανθρώπους στη διάρκεια του πολέμου: πόρνες, αλογοκλέφτες, μάγισσες, μάντεις. Εκείνοι μου χάρισαν την πραγματική μου μόρφωση».
Μετά τον πόλεμο μετανάστευσε στο Ισραήλ γνωρίζοντας ήδη εβραϊκά και στα 28 του ανακάλυψε ότι ο πατέρας του είχε επιζήσει και επανασυνδέθηκαν στο Ισραήλ.
Ο Ρέι Τόμας είχε αποκαλύψει στον προσωπικό του ιστότοπο το 2014 ότι έπασχε από καρκίνο του προστάτη.
Ο Ρέι Τόμας είχε επίσης γνωρίσει επιτυχία με τις σόλο δισκογραφικές δουλειές του.
Υπήρξε ο μοναδικός αστροναύτης που συμμετείχε σε τρία διαστημικά προγράμματα της NASA ενώ αποκάλυψε ότι είχε βάλει σε τροχιά σάντουιτς με παστό μοσχαρίσιο κρέας. Περπάτησε στη Σελήνη την πρώτη φορά το 1972.
Ο εκπρόσωπος Υύπου της Εθνικής Υπηρεσίας Αεροναυπηγικής και Διαστήματος των ΗΠΑ Άλαρντ Μπιούτελ ανακοίνωσε ότι ο Γιανγκ πέθανε από επιπλοκές στην υγεία του που προκάλεσε η πνευμονία από την οποία έπασχε.
Ήταν ο ένατος κατά σειρά που πάτησε στη Σελήνη, μια εμπειρία που έζησαν άλλοι τρεις αστροναύτες έπειτα από αυτόν. Υπήρξε ένας από τους πιο επιτυχημένους αστροναύτες.
Η Γκαλ έπασχε από καρκίνο και νοσηλευόταν από τα μέσα Δεκεμβρίου 2017 στο Aμερικανικό Nοσοκομείο του Νεϊγί, κοντά στο Παρίσι
Εγινε ευρέως γνωστή στο γαλλικό κοινό σε ηλικία μόλις 16 ετών, όταν κυκλοφόρησε το single «Don’t Be So Stupid», το οποίο πούλησε 200.000 αντίτυπα.
Γνωστή από την επιτυχία «Poupée de cire, poupée de son», με την οποία το 1965 εκπροσώπησε το Λουξεμβούργο στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, όπου και κατέκτησε την πρώτη θέση, η Γκαλ είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού αμέσως μετά τον θάνατο του επίσης μουσικού συζύγου της, Μισέλ Μπερζέ, το 1992, σε ηλικία 44 ετών, από έμφραγμα.
Το 1988 κατέκτησε την πρωτιά στα charts πολλών χωρών με την τεράστια επιτυχία της, «Ella, elle l’a», η οποία εξυμνεί την Ελα Φιτζέραλντ.
Εγινε διάσημη στη Γαλλία κατά τη δεκαετία του ‘60 τραγουδώντας τραγούδια όπως το «Les Sucettes» του Σερζ Γκενσμπούρ, ενώ πολλές επιτυχίες της κατέκτησαν και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή μετά τον θάνατο της κόρης της Πολίν, το 1997, από κυστική ίνωση, αλλά το 2015 επανεμφανίστηκε υπογράφοντας το λιμπρέτο στο μιούζικαλ «Résiste», σε μουσική και στίχους του εκλιπόντος συζύγου της. Με τον Μπερζέ απέκτησε και έναν γιο, τον Ραφαέλ, ο οποίος επίσης ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική.
Ο Έντι Κλαρκ γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1950 στο Λονδίνο και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα σε ηλικία 15 ετών. Μαζί με τον frontman Lemmy και τον ντράμερ Phil «Philthy Animal» Taylor, θεωρείται ένα από «κλασικά» μέλη του heavy metal συγκροτήματος που δημιουργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1970.
Η Ο' Ριόρνταν ήταν επί 13 χρόνια η βασική φωνή και στιχουργός του συγκροτήματος, μέχρι τη διάλυσή του, το 2003. Στη συνέχεια ακολούθησε σόλο καριέρα μέχρι το 2009, που το συγκρότημα επανενώθηκε και έκανε περιοδείες σε όλον τον κόσμο. Στην Αθήνα έχει δώσει συναυλία στο Θέατρο του Λυκαβηττού.
Ο «σταρ των σταρ» της κουζίνας, που οικοδόμησε μια αυτοκρατορία αξίας σήμερα άνω των 50 εκατομμυρίων ευρώ, ήταν πάντα έτοιμος να ποζάρει με την ποδιά και τον σκούφο του αν και τα τελευταία χρόνια ορισμένοι κριτικοί δεν δίσταζαν να δηλώνουν ότι το εστιατόριό του στις όχθες του ποταμού Σον δεν ήταν πλέον από τα κορυφαία.
Ο «κύριος Πολ» γεννήθηκε το 1926 στο Κολόνζ-ο-Μον-ντ'Ορ, σε μια οικογένεια μαγείρων. Άρχισε να εκπαιδεύεται στην κουζίνα σε ηλικία 16 ετών, στο πλευρό μεγάλων σεφ όπως η Εζενί Μπραζιέ, η πρώτη γυναίκα που απέσπασε τρία αστέρια Μισελέν για τα εστιατόριά της. Το πρώτο δικό του αστέρι το κέρδισε το 1958 και ακολούθησε ένα δεύτερο, δύο χρόνια αργότερα, αφού μετέτρεψε την οικογενειακή ταβέρνα του σε ναό της γαλλικής γαστρονομίας. Άνοιξε νέους ορίζοντες στη γαλλική κουζίνα, αναγάγοντας το όνομά του σε διεθνώς αναγνωρισμένη μάρκα, τόσο που το 1989 ο οδηγός Gault et Millau τον ανακήρυξε «μάγειρα του αιώνα» και το 2011 το περίφημο Culinary Institute of America του απένειμε τον τίτλο του «σεφ του αιώνα». Ταξίδεψε πολύ στην Ευρώπη, την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ και άνοιξε εστιατόρια σε πολλές πόλεις σε όλον τον κόσμο.
Στη βιογραφία «Πολ Μποκίζ, η ιερή φωτιά», που εκδόθηκε το 2005, ο πρωτοπόρος της nouvelle cuisine αυτοχαρακτηριζόταν «λάτρης της παραδοσιακής κουζίνας» που «του αρέσει το βούτυρο, η κρέμα γάλακτος, το κρασί» και όχι «τα μικρά μπιζέλια κομμένα στα τέσσερα».
Είχε ιδρύσει δική του σχολή μαγειρικής στη Λιόν ενώ το 1987 ξεκίνησε τον διεθνή διαγωνισμό «Bocuse d'Or» για νέους σεφ.
«Δουλεύω σαν να επρόκειτο να ζήσω 100 χρόνια και απολαμβάνω τη ζωή σαν η κάθε μέρα να ήταν η τελευταία» αστειευόταν ο ίδιος. Το πάθος του για τη ζωή εκφράστηκε και στον ιδιωτικό βίο αυτού του δεδηλωμένου πολύγαμου: αν και από το 1946 ήταν παντρεμένος με τη Ρεϊμόντ, που του χάρισε μια κόρη, μοιράστηκε τη ζωή του ταυτόχρονα με άλλες δύο γυναίκες, τη Ραϊμόν, μητέρα του γιου του Ζερόμ, επί πάνω από 60 χρόνια και την Πατρίσια, την επικεφαλής των δημοσίων σχέσεων του επί 40 χρόνια. «Λατρεύω τις γυναίκες και σήμερα ζούμε πάρα πολύ για να περάσουμε μια ολόκληρη ζωή μόνο με μία» είχε δηλώσει ο ίδιος το 2005 στην εφημερίδα Daily Telegraph.
Ο Γκρένινγκ είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση τεσσάρων ετών ως συνεργός σε δολοφονία συμβάλλοντας στην αποστολή, την άνοιξη 1944, 300.000 Εβραίων της Ουγγαρίας στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς.
Περίπου 1,1 εκατομμύριο άνθρωποι, από τους οποίους το 1 εκατομμύριο ήταν εβραίοι της Ευρώπης, αφανίσθηκαν ανάμεσα στο 1940 και το 1945 στο στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπίρκεναου.
Η δίκη του είχε θεωρηθεί μία από τις τελευταίες μεγάλες δίκες που συνδέεται με το Ολοκαύτωμα, στη διάρκεια του οποίου περίπου έξι εκατομμύρια Εβραίοι δολοφονήθηκαν από το καθεστώς του Αδόλφου Χίτλερ.
Τον Δεκέμβριο το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας αποφάνθηκε πως ο Γκρένινγκ, πρέπει να οδηγηθεί στη φυλακή απορρίπτοντας το επιχείρημα των δικηγόρων του ότι η φυλάκισή του σε τόσο προχωρημένη ηλικία παραβιάζει το δικαίωμά του στη ζωή.
Ο Γκρένινγκ βρέθηκε στο προσκήνιο το 2005 όταν εμφανίσθηκε στο ντοκιμαντέρ του BBC «Άουσβιτς: Οι Ναζί και η Τελική Λύση», στο οποίο περιέγραφε πως το γεγονός ότι ήλθε αντιμέτωπος με αρνητές του Ολοκαυτώματος τον οδήγησε να μιλήσει. «Το βλέπω ως αποστολή μου τώρα, στην ηλικία μου, να αντιμετωπίζω αυτά τα πράγματα που έχω ζήσει και να αντιμετωπίσω τους αρνητές του Ολοκαυτώματος που ισχυρίζονται ότι δεν συνέβη ποτέ. Είδα τα κρεματόρια, είδα τους φούρνους».
Ο «λογιστής του Άουσβιτς» είχε παραδεχθεί πως είναι ηθικά ένοχος λόγω της εργασίας που παρείχε στο Άουσβιτς, η οποία περιελάμβανε την αποστολή χαρτονομισμάτων που έβρισκε στις αποσκευές των Εβραίων στo αρχηγείο των SS στο Βερολίνο, τα οποία βοήθησαν στη χρηματοδότηση της πολεμικής προσπάθειας των ναζί.
Σε συνέντευξή του στο Spiegel είχε δηλώσει: «συνεργός θα ήταν υπερβολικό για μένα. Θα περιέγραφα τον ρόλο μου ως ένα μικρό δόντι στα γρανάζια. Αν αυτό το ονομάζετε ενοχή, τότε είμαι ένοχος, αλλά όχι εκουσίως. Από νομικής απόψεως, είμαι αθώος».
Ο Ζιβανσί γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου του 1927 στο Μποβέ της Γαλλίας και μεγάλωσε σε περιβάλλον με καλλιτεχνικές ανησυχίες. Ο παππούς του εργαζόταν ως καλλιτεχνικός διευθυντής σε εργαστήριο κατασκευής ταπετσαριών. Όταν ο μικρός, τότε, Ιμπέρ πέτυχε καλές επιδόσεις στα σχολικά μαθήματά του πήρε την άδεια από τον παππού του να μελετήσει σε βάθος την γκάμα υφασμάτων του.
Από μικρή ηλικία γνώριζε ότι με τη μόδα θα συνάψει σχέση ζωής. Ήταν δέκα ετών όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με το σχέδιο. Στην πορεία φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού, ενώ σημείο εκκίνησης για την επαγγελματική σταδιοδρομία του αποτέλεσαν τα σχέδια για τον Ζακ Φαθ, το 1945.
Εχοντας αποκομίσει σημαντική εμπειρία από τον χώρο της μόδας, αποφάσισε το 1952 να ανοίξει το βήμα του, ιδρύοντας τον δικό του οίκο. Κατάφερε να αποσπάσει τον «τίτλο» του νεότερου σχεδιαστή της προοδευτικής σκηνής μόδας του Παρισιού, σε ηλικία μόλις 25 ετών.
Τα σχέδιά του ξεχώρισαν από την αρχή οδηγώντας πολλούς να μιλήσουν για τη γέννηση ενός νέου ταλέντου.
Σημαντική υποστηρικτής της μόδας Ζιβανσί και μούσα του η Οντρεϊ Χέπμπορν, η οποία γνωρίστηκε με τον μόδιστρο το 1953 κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Σαμπρίνα». Ολη η γκαρνταρόμπα που φορούσε στις ταινίες της, μάλιστα, έφερε την υπογραφή του. Εποχή άφησε το μαύρο φόρεμα με το οποίο εμφανίστηκε η ηθοποιός στην πρώτη σκηνή της ταινίας «Πρόγευμα στο Τίφανις».
«Χάρη στα ρούχα του Ζιβανσί αισθανόμουν την απόλυτη ταύτιση με το πρόσωπο που υποδυόμουν» είχε δηλώσει η Χέπμπορν για τον σχεδιαστή ανασύροντας από τη μνήμη της στιγμές μιας φιλίας 40 ετών. Μιας φιλίας που βοήθησε τον Ζιβανσί να εδραιώσει το όνομά του στον χώρο της μόδας, του σινεμά, της Ιστορίας.
Ο ίδιος, από την πλευρά του, είχε επισημάνει ότι η ηθοποιός έκανε τα ρούχα του να φαίνονται πιο ζωντανά.
Οι δημιουργίες του Ζιβανσί απασχόλησαν και τα φετινά βραβεία Όσκαρ: από το κόκκινο χαλί παρήλασαν αστέρες μεταξύ των οποίων ο Τσάντγουικ Μπόουζμαν που φορούσε κοστούμι του οίκου.
Σε σημαντικό βαθμό το έργο του επηρέασε ο ισπανός σχεδιαστής Κριστόμπαλ Μπαλενθιάγα, τον οποίο θαύμαζε από την παιδική του ηλικία ο Ζιβανσί.
Ο θρύλος της μόδας που, για πάνω από μισό αιώνα, συνέβαλε καθοριστικά στην ενίσχυση της γαλλικής φινέτσας, «έντυσε», μεταξύ άλλων, τις Γκρέτα Γκάρμπο, Μαρλέν Ντίτριχ, Γκρέις Κέλι, Λορίν Μπακόλ και Ελίζαμπεθ Τέιλορ.
Τα ρούχα του Ζιβανσί φαίνονταν να είναι σχεδιασμένα για να ζει μια γυναίκα μέσα σε αυτά και όχι για να λειτουργούν σαν στολίδια. Σε ρόλο προπομπού βρέθηκε κατά την αναγέννηση της μόδας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δημιουργώντας φορέματα για όλες τις περιστάσεις, κομψές φούστες και μπλούζες. Εδινε έτσι τη δυνατότητα σε πολλές γυναίκες να κινούνται με μεγαλύτερη ευελιξία μέσα σε μια γκάμα επιλογών που διευκόλυνε τη δημιουργία ενός ιδιαίτερου στιλ.
Η συλλογή prêt-à-porter του Ζιβανσί πρωτοεμφανίστηκε το 1954, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα δημιούργησε το φημισμένο «balloon coat» και το φόρεμα «baby doll».
Το 1969, ξεκίνησε και μια γραμμή ανδρών. Από το 1976 έως το 1983, η αυτοκινητοβιομηχανία Ford προσέφερε μια «έκδοση Ζιβανσί» της σειράς αυτοκινήτων Continental Mark που ξεκίνησε το 1976 με το κουπέ Continental Mark IV και τελείωσε με το κουπέ και το σεντάν της Continental Mark VI.
Ο Οίκος Givenchy χωρίστηκε το 1981, με τη γραμμή αρωμάτων να πηγαίνει στον οίκο Veuve Clicquot, ενώ οκτώ χρόνια αργότερα το υποκατάστημα της μόδας αποκτήθηκε από την επιχείρηση Moët Hennessy Louis Vuitton (LVMH).
Από τον σχεδιασμό της μόδας ο Ζιβανσί αποσύρθηκε το 1995. Αμέσως επόμενος διάδοχός του στην κεφαλή της ετικέτας Ζιβανσί ήταν ο Τζον Γκαλιάνο.
Ένας άνθρωπος που συγκίνησε τους πάντες με την προσωπική περιπέτεια της υγείας του και ένας επιστήμονας που -παρόλο που μιλούσε με συνθετική φωνή- ενέπνευσε πολλούς άλλους επιστήμονες με τις πρωτοποριακές ιδέες του. Και, αναμφίβολα, ήταν ο συνδυασμός αυτών των δύο, ενός τόσο προχωρημένου νου σε ένα τόσο αχρηστευμένο σώμα, που τον βοήθησε να γίνει παγκόσμιο σύμβολο.
Έγινε διάσημος για το έργο του πάνω στις μαύρες τρύπες, τη βαρύτητα και τη γενική σχετικότητα, ενώ ήταν ο συγγραφέας πολλών δημοφιλών βιβλίων, με κορυφαίο τη «Σύντομη Ιστορία του Χρόνου», που είχε εκδοθεί το 1988, μεταφράσθηκε σε 40 γλώσσες (και στα ελληνικά) και πούλησε περισσότερα από δέκα εκατομμύρια αντίτυπα. Οι κακεντρεχείς πάντως το ονόμασαν «το σπουδαιότερο αδιάβαστο βιβλίο στην ιστορία»!
Ως φοιτητής το 1963, σε ηλικία μόλις 21 ετών, διαγνώσθηκε με αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση, γνωστή και ως νόσο Λου Γκέριγκ ή του κινητικού νευρώνα, οι γιατροί του έδιναν δύο μόνο χρόνια ζωής. Όμως ο Χόκινγκ, που ποτέ δεν έχασε το βρετανικό χιούμορ του, παρά τη δύσκολη κατάστασή του, διέψευσε κάθε προσδοκία και έζησε για να γίνει ο πιο διάσημος επιστήμονας μετά τον 'Αϊνστάιν. Ακόμη και όταν η νευροεκφυλιστική νόσος του επέτρεψε να κουνάει μόνο τα μάτια του και ένα δάχτυλο, οι διανοητικές δυνάμεις του φαίνονταν ακμαίες.
Όπως είπε κάποια μέρα, «μολονότι κρεμόταν ένα σύννεφο πάνω από το μέλλον μου, διαπίστωσα, προς μεγάλη μου έκπληξη, ότι απολάμβανα τη ζωή μου στο παρόν περισσότερο από ό,τι πριν. Και τότε άρχισα να κάνω πρόοδο στην έρευνά μου». Ο στόχος του ήταν απλός, όπως εξήγησε: «Η πλήρης κατανόηση του σύμπαντος, γιατί είναι όπως είναι και γιατί τελικά υπάρχει». Αν αυτό μπορεί να θεωρηθεί απλό...
Από επιστημονική άποψη, ο Χόκινγκ θα μείνει μάλλον στα χρονικά της επιστήμης, επειδή έθεσε ένα ασυνήθιστο ερώτημα: Πότε μια μαύρη τρύπα δεν είναι μαύρη; Όταν εκρήγνυται, ήταν η απάντησή του.
Το πρώτο του επιστημονικό επίτευγμα, σύμφωνα με τη «Γκάρντιαν», ήλθε το 1970, όταν μαζί με τον Ρότζερ Πενρόουζ εφάρμοσαν τα μαθηματικά των μαύρων οπών σε όλο το σύμπαν και έδειξαν ότι υπήρχε μια μοναδική περιοχή άπειρης καμπυλότητας στο χωροχρόνο, από όπου προέκυψε η αρχική «Μεγάλη Έκρηξη» (Μπιγκ Μπανγκ).
Το 1974 χρησιμοποίησε την κβαντική θεωρία για να δηλώσει ότι οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν θερμότητα, άρα χάνουν ενέργεια και τελικά «πεθαίνουν», με μια πολύ αργή διαδικασία που μπορεί να χρειασθεί περισσότερα χρόνια από όλη την ηλικία του σύμπαντος. Η πρότασή του ότι οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν ακτινοβολία με μορφή θερμότητας, πυροδότησε μια μακρά διαμάχη στην κοσμολογία. Σύμφωνα με τον Χόκινγκ, αυτό σήμαινε ότι όλες οι πληροφορίες που πέφτουν μέσα στη μαύρη τρύπα, θα χάνονται για πάντα, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με έναν από τους νόμους της κβαντικής θεωρίας, με αποτέλεσμα να έλθει σε σύγκρουση με τους περισσότερους συναδέλφους του.
Ο Χόκινγκ στη συνέχεια άλλαξε άποψη και υποστήριξε ότι οι πληροφορίες αποθηκεύονται στον ορίζοντα γεγονότων της μαύρης τρύπας και μετατρέπονται σε ακτινοβολία ξανά, η οποία εκπέμπεται από τη μαύρη τρύπα. «Παραδέχομαι ότι ίσως η απώλεια της πληροφορίας δεν συμβαίνει», φώναξε μια μέρα δυνατά με την ηλεκτρική φωνή του στους φοιτητές του μέσα σε ένα παμπ.
Μόλις στα 32 του, εξελέγη τιμητικά μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών της Βρετανίας και πέντε χρόνια αργότερα καθηγητής Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, στην πιο διάσημη πανεπιστημιακή έδρα της Βρετανίας - αν όχι όλου του κόσμου- που κάποτε κατείχαν ο Ισαάκ Νεύτων και ο Πολ Ντιράκ. Έμεινε σε αυτή τη θέση για 30 χρόνια και μετά έγινε διευθυντής ερευνών στο Κέντρο Θεωρητικής Κοσμολογίας του ιστορικού πανεπιστημίου.
Το 1982 ήταν από τους πρώτους που έδειξαν ότι οι κβαντικές διακυμάνσεις οδήγησαν -μέσω της διαδικασίας του κοσμικού πληθωρισμού- στη δημιουργία και εξάπλωση των γαλαξιών στο σύμπαν.
Αν και δεν κατάφερε - ή δεν πρόλαβε- να πάρει το Νόμπελ, είχε τιμηθεί με πολλά άλλα σημαντικά βραβεία ('Αλμπερτ Αϊνστάιν, Βολφ, Κόπλεϊ κ.α.). Επίσης, αρεσκόταν να βάζει επιστημονικά στοιχήματα με άλλους φυσικούς, αν και είχε μια τάση να τα χάνει, όπως, για παράδειγμα, όταν το 2012 έχασε 100 δολάρια, επειδή είχε στοιχηματίσει ότι ποτέ δεν θα ανακαλυπτόταν το μποζόνιο του Χιγκς - το οποίο βρέθηκε στο CERN λίγο μετά!
Οι κοινωνικές παρεμβάσεις του
Παρέμεινε ως το τέλος ενεργός πολίτης και, μεταξύ άλλων, προειδοποίησε κατ' επανάληψη για τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και της πιθανότητας μιας συνάντησης με τους εξωγήινους, που μπορεί να έχει άσχημη κατάληξη για τους ανθρώπους. Επίσης, ήταν ένθερμος υποστηρικτής της αποίκησης άλλων πλανητών ως διέξοδο σωτηρίας της ανθρωπότητας σε περίπτωση που η Γη καταστραφεί από ένα πόλεμο, πτώση αστεροειδούς ή άλλη αιτία.
Επίσης, είχε καλές σχέσεις με τους Παλαιστινίους επιστήμονες και δεν δίστασε να μποϊκοτάρει ένα συνέδριο στο Ισραήλ σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολιτική του. Και βέβαια, με το βιβλίο του «Το Μεγάλο Σχέδιο» (μεταφρασμένο και στα ελληνικά) δήλωσε προκλητικά δεν χρειαζόταν καθόλου ο Θεός για να εξηγηθεί το σύμπαν - μια αθεϊστική δήλωση που ενόχλησε τους θρησκευόμενους.
Όπως είπε, «θεωρώ τον εγκέφαλο ένα κομπιούτερ που θα σταματήσει να δουλεύει, όταν τα μέρη του χαλάσουν. Δεν υπάρχει παράδεισος ή μεταθανάτια ζωή για τους χαλασμένους κομπιούτερ. Αυτό είναι ένα παραμύθι για τους ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι».
Ο Χόκινγκ είχε παντρευτεί τη συμφοιτήτριά του Τζέιν Γουάιλντ το 1965 (δύο χρόνια μετά τη διάγνωση της νόσου του) και έκαναν τρία παιδιά, αλλά χώρισαν το 1991, καθώς η κατάστασή της υγείας του εκ των πραγμάτων έκανε τρομερά δύσκολες τις συνθήκες του γάμου. Η γυναίκα του έγραψε αργότερα ότι είχαν καταντήσει «αφέντης» και «σκλάβα».
Το 1995 ο Χόκινγκ παντρεύτηκε μία από τις νοσοκόμες του, την Ελέιν Μέισον, ένας γάμος που διήρκεσε 11 χρόνια και στη διάρκεια του οποίου η αστυνομία κλήθηκε να διερευνήσει κατηγορίες για επιθέσεις που δέχθηκε ο Χόκινγκ από τη σύζυγό του. Όμως ο ίδιος αρνήθηκε κάτι τέτοιο και η αστυνομία αναγκάσθηκε να σταματήσει τις έρευνες.
Σε δήλωσή τους, τα τρία παιδιά του από τον πρώτο γάμο, Λούσι, Ρόμπερτ
και Τίμοθι, αναφέρουν ότι «ήταν ένας μεγάλος επιστήμονας και ένας
ξεχωριστός άνθρωπος, του οποίου το έργο και η κληρονομιά θα διαρκέσουν
για πολλά χρόνια. Θα μας λείπει πάντα»
27/3/2018: Φεύγει από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών η μεγάλη σταρ της γαλλικού σινεμά των δεκαετιών του '60, του '70 και του '80, Στεφάν Οντράν.
Η Στεφάν Οντράν ήταν η μούσα και πρώην σύζυγος του Γάλλου σκηνοθέτης του «Νέου Κύματος», Κλοντ Σαμπρόλ. Μαζί γύρισαν 25 ταινίες. Ο γάμος της κράτησε από το 1964 έως το 1980.
Η καριέρα της χαρακτηρίστηκε από σημαντικούς ρόλους στη δεκαετία του ’70, στις ταινίες «Boucher»(O χασάπης) και «Les Noces rouges» (Ο ματωμένος γάμος) του Κλοντ Σαμπρόλ, καθώςκαι στη «Le charme discret de la bourgeoisie» (Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας) του Λουίς Μπονιουέλ.
Ο ρόλος της στην ταινία «Το Δείπνο της Μπαμπέτ» χάρισε στην Στεφάν Οντράν το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσης ταινίας το 1988. Έχει επίσης τιμηθεί με δύο Bafta για τις ερμηνείες της στην «Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας» και στο «Λίγο πριν Νυχτώσει».
Η Στεφάν Οντράν κλήθηκε πολλές φορές να παίξει το ρόλο της άπιστης ή προδομένης συζύγου που πάντα είχε το ίδιο όνομα: Ελέν.
Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και καθηγητής μέχρι το 1968 ζούσε και εργαζόταν στην πρώην Τσεχοσλοβακία. Δύο από τις ταινίες του, «Στη φωλιά του κούκου» και «Αμαντέους» είναι από τις πλέον σημαντικές στην ιστορία του κινηματογράφου.
Ως σκηνοθέτης, ο Φόρμαν έχει προταθεί τρεις φορές για το Βραβείο Όσκαρ σκηνοθεσίας και το κέρδισε τις δύο.
15/4/2018: Σε ηλικία 88 ετών απεβίωσε στη Ρώμη, ο μεγάλος σκηνοθέτης Βιτόριο
Ταβιάνι, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του, Πάολο υπέγραψαν μερικά
αριστουργήματα του ιταλικού κινηματογράφου όπως τα «Πατέρας Αφέντης»
(Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες το ΄77), «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει»
(Χρυσή Άρκτος στο Βερολίνο) , «Η Νύχτα του Σαν Λορέντσο», «Το Χάος»,
Αλονζαφάν κ.ά.
Ο Βιτόριο Ταβιάνι γεννήθηκε στο Σαν Μινιάτο, στην επαρχία της Πίζας, στις 20 Σεπτεμβρίου 1929. Με τον αδελφό του Πάολο, δύο χρόνια νεότερος του, είχε γράψει μερικές από τις σημαντικότερες σελίδες του ιταλικού κινηματογράφου. Δύο δάσκαλοι του σινεμά που από τη δεκαετία του ΄60 κατέγραψαν με την τέχνη τους, την πραγματικότητα, την ιστορία, τις αντιφάσεις, τις πτυχές της χώρας τους. Το έργο τους συχνά έχει την αφετηρία του στη λογοτεχνία, αφού περιλαμβάνει πλήθος διασκευών έργων κλασικών συγγραφέων όπως οι Τολστόι, Γκαίτε, Πιραντέλο, Αλέξανδρος Δουμάς κ.ά.
Οι αδελφοί Ταβιάνι αναγορεύτηκαν πριν από τρία χρόνια επίτιμοι διδάκτορες του τμήματος Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
Κατά την αναγόρευσή τους, εκφώνησαν τον δικό τους απόλυτα κινηματογραφικό λόγο, με τίτλο «Εκ του σύνεγγυς στην ελληνική γη», ο οποίος ήταν μια μαρτυρία απευθείας μέσα από το εργαστήρι τους, με ό,τι πιο προσωπικό μπορούσαν να προσφέρουν.
«Κοιτάζοντας μέσα στο πηγάδι του παρελθόντος, αισθανόμασταν ανέκαθεν εγγύτερα στον ελληνικό πολιτισμό παρά στο ρωμαϊκό», ανέφεραν τότε οι δυο Ιταλοί δημιουργοί, και ταξίδεψαν σε σκηνές και τοπία και λόγους απ΄ το σύνολο των ταινιών τους που έχουν ιδεολογικές αλλά και ιστορικές αναφορές στην ελληνική γραμματεία, τα ελληνικά τοπία, τους μύθους και τις έννοιες που «πλήττουν» και «τρέφουν» την ανθρώπινη περιπέτεια.
16/4/2018: Εφυγε από τη ζωή από επιπλοκές, έπειτα από πνευμονία ο Αμερικανός ηθοποιός Ρόναλντ Λι Ερμι, σε ηλικία 74 ετών.
Η Στεφάν Οντράν ήταν η μούσα και πρώην σύζυγος του Γάλλου σκηνοθέτης του «Νέου Κύματος», Κλοντ Σαμπρόλ. Μαζί γύρισαν 25 ταινίες. Ο γάμος της κράτησε από το 1964 έως το 1980.
Η καριέρα της χαρακτηρίστηκε από σημαντικούς ρόλους στη δεκαετία του ’70, στις ταινίες «Boucher»(O χασάπης) και «Les Noces rouges» (Ο ματωμένος γάμος) του Κλοντ Σαμπρόλ, καθώςκαι στη «Le charme discret de la bourgeoisie» (Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας) του Λουίς Μπονιουέλ.
Ο ρόλος της στην ταινία «Το Δείπνο της Μπαμπέτ» χάρισε στην Στεφάν Οντράν το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσης ταινίας το 1988. Έχει επίσης τιμηθεί με δύο Bafta για τις ερμηνείες της στην «Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας» και στο «Λίγο πριν Νυχτώσει».
Η Στεφάν Οντράν κλήθηκε πολλές φορές να παίξει το ρόλο της άπιστης ή προδομένης συζύγου που πάντα είχε το ίδιο όνομα: Ελέν.
14/4/2018: Πεθαίνει σε ηλικία 86 ετών ο Τσέχος σκηνοθέτης Μίλος Φόρμαν
Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και καθηγητής μέχρι το 1968 ζούσε και εργαζόταν στην πρώην Τσεχοσλοβακία. Δύο από τις ταινίες του, «Στη φωλιά του κούκου» και «Αμαντέους» είναι από τις πλέον σημαντικές στην ιστορία του κινηματογράφου.
Ως σκηνοθέτης, ο Φόρμαν έχει προταθεί τρεις φορές για το Βραβείο Όσκαρ σκηνοθεσίας και το κέρδισε τις δύο.
Ο Βιτόριο Ταβιάνι γεννήθηκε στο Σαν Μινιάτο, στην επαρχία της Πίζας, στις 20 Σεπτεμβρίου 1929. Με τον αδελφό του Πάολο, δύο χρόνια νεότερος του, είχε γράψει μερικές από τις σημαντικότερες σελίδες του ιταλικού κινηματογράφου. Δύο δάσκαλοι του σινεμά που από τη δεκαετία του ΄60 κατέγραψαν με την τέχνη τους, την πραγματικότητα, την ιστορία, τις αντιφάσεις, τις πτυχές της χώρας τους. Το έργο τους συχνά έχει την αφετηρία του στη λογοτεχνία, αφού περιλαμβάνει πλήθος διασκευών έργων κλασικών συγγραφέων όπως οι Τολστόι, Γκαίτε, Πιραντέλο, Αλέξανδρος Δουμάς κ.ά.
Οι αδελφοί Ταβιάνι αναγορεύτηκαν πριν από τρία χρόνια επίτιμοι διδάκτορες του τμήματος Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
Κατά την αναγόρευσή τους, εκφώνησαν τον δικό τους απόλυτα κινηματογραφικό λόγο, με τίτλο «Εκ του σύνεγγυς στην ελληνική γη», ο οποίος ήταν μια μαρτυρία απευθείας μέσα από το εργαστήρι τους, με ό,τι πιο προσωπικό μπορούσαν να προσφέρουν.
«Κοιτάζοντας μέσα στο πηγάδι του παρελθόντος, αισθανόμασταν ανέκαθεν εγγύτερα στον ελληνικό πολιτισμό παρά στο ρωμαϊκό», ανέφεραν τότε οι δυο Ιταλοί δημιουργοί, και ταξίδεψαν σε σκηνές και τοπία και λόγους απ΄ το σύνολο των ταινιών τους που έχουν ιδεολογικές αλλά και ιστορικές αναφορές στην ελληνική γραμματεία, τα ελληνικά τοπία, τους μύθους και τις έννοιες που «πλήττουν» και «τρέφουν» την ανθρώπινη περιπέτεια.
.
Ο γνωστός ηθοποιός, ο οποίος γεννήθηκε το 1944 στο Κάνσας, υπηρέτησε το αμερικανικό ναυτικό σώμα και ως ηθοποιός έγινε γνωστός κυρίως από τον ρόλο του ως Sergeant Hartman στο «Full Metal Jacket» του Στάνλει Κιούμπρικ, που του χάρισε μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.
Hταν παντρεμένος με τη Νάιλα Ερμι από το 1975 και είχε τέσσερα παιδιά.
17/4/2018: Πεθαίνεσι η πρώην πρώτη κυρία των ΗΠΑ Μπάρμπαρα Μπους, η μοναδική γυναίκα που είδε
τον σύζυγo αλλά και τον γιο της να ορκίζονται πρόεδροι της χώρας της.
Η Μπάρμπαρα Πιρς γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1925 στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Συναντήθηκε με τον Τζορτζ Χέρμπερτ Ουόκερ Μπους όταν ήταν 16 ετών. Εγινε η σύζυγός του τρία χρόνια αργότερα.
Απέκτησαν έξι παιδιά, ανάμεσά τους τον Τζορτζ Ουόκερ Μπους, τον πρόεδρο των ΗΠΑ από το 2001 ως το 2009, και τον Τζεμπ Μπους, κυβερνήτη της Φλόριντας από το 1999 ως το 2007 και ατυχήσαντα διεκδικητή του χρίσματος των ρεπουμπλικάνων ώστε να είναι ο υποψήφιος του κόμματος για τον Λευκό Οίκο στις εκλογές του 2016.
Ο σύζυγός της ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ από το 1989 ως το 1993.
20/4/2018: Πεθαίνει ο διάσημος Σουηδος DJ Avicii. Ο Τιμ Μπέργκλινγκ όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, ήταν μόλις 28 χρονών. Ο Avicii είχε αποσυρθεί από τις live εμφανίσεις το 2016 επικαλούμενος προβλήματα υγείας. Αντιμετώπιζε εδώ και αρκετά χρόνια προβλήματα, όπως παγκρεατίτιδα, λόγω του εθισμού του στο αλκοόλ, ενώ είχε αφαιρέσει και τη χοληδόχο κύστη του το 2014.
13/5/2018: Παθαίνει σε ηλικία 69 ετών η ηθοποιός Μάργκο Κίντερ, που έγινε γνωστή με τον ρόλο της «Λόις Λέιν» στην πρώτη σειρά ταινιών του Σούπερμαν
Η Μάργκο Κίντερν, που είχε γεννηθεί στον Καναδά, είχε εμφανιστεί επίσης στην ταινία «The Great Waldo Pepper» και στην παιδική σειρά «R.L. Stine's The Haunting Hour», για την οποία κέρδισε βραβείο Έμμυ.
14/5/2018: Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών ο διάσημος συγγραφέας και δημοσιογράφος, Τομ Γουλφ, γνωστός περισσότερο για τα έργα του «Bonfire of the Vanities» και «The Right Stuff».
Ο Τομ Γουλφ υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους της Νέας Δημοσιογραφίας στη δεκαετία του '60.
Γεννήθηκε στη Βιρτζίνια το 1931 και αμέσως στράφηκε στο ρεπορτάζ παράλληλα με το πανεπιστήμιο, ξεκινώντας από την Springfield Union στη Μασαχουσέτ. Αργότερα μετακόμισε στην Ουάσινγκτον, όπου δούλεψε για την Washington Post και στη συνέχεια στην Νέα Υόρκη, το 1962 όπου εργάστηκε για τη The New York Herald Tribune.
Το πρώτο του βιβλίο κυκλοφόρησε το 1965 από τις εκδόσεις Farrar, Straus and Giroux με τίτλο «The kandy-kolored tangerine-Flake Strealine Baby».
Τα περισσότερα βιβλία του είναι προϊόντα δημοσιογραφικής έρευνας, ωστόσο τον απασχόλησαν και θέματα λογοτεχνίας, στα οποία έχει αναφερθεί στα δοκίμιά του.
Το «The Electric Kool-AID acid test», με θέμα τα ναρκωτικά, κυκλοφόρησε το 1968 ενώ το «The right stuff», σχετικά με τα διαστημικά προγράμματα στο Ακρωτήριο Κένεντι, κυκλοφόρησε το 1979.
Στα σημαντικότερα έργα του που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά είναι τα: «Στο βωμό της ματαιοδοξίας» και «Ανδρας με τα όλα του».
22/5/2018: Πεθαίνει σε ηλικία 85 ετών ο Φίλιπ Ροθ, ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους αμερικανούς λογοτέχνες
Διεισδυτικός και διαυγής παρατηρητής της αμερικανικής κοινωνίας, αλλά και των νευρώσεων και των εμμονών της κοινότητας των αμερικανών εβραίων, ο Ροθ, γεννημένος στο Νούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ, ήταν ένας από τους συγγραφείς το όνομα του οποίου ακουγόταν πολύ συχνά στις συζητήσεις για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, αλλά δεν του απονεμήθηκε ποτέ.
Πολυγραφότατος, με πάνω από τριάντα βιβλία να φέρουν την υπογραφή του, ο Ροθ έλαβε πάντως κατά τη διάρκεια της ζωής του ένα Βραβείο Πούλιτζερ, για το βιβλίο του American Pastoral (1998· στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τίτλο Αμερικανικό ειδύλλιο από τις εκδόσεις Πόλις, σε μετάφραση Τρισεύγενης Παπαϊωάννου, το 2010). Μεταξύ των πιο γνωστών του έργων ήταν και η "Πατρική κληρονομιά" που ανακηρύχθηκε από το περιοδικό "Time" Καλύτερο Βιβλίο του 1993 στην κατηγορία της μη μυθοπλαστικής πεζογραφίας.
Τα τελευταία χρόνια ο Ροθ πραγματευόταν τις υπαρξιακές και σεξουαλικές κρίσεις της μέσης ηλικίας, χωρίς να εγκαταλείπει ποτέ τη δέσμευσή του στην εξερεύνηση της ντροπής, της αμηχανίας και άλλα ένοχα μυστικά του ίδιου μας του εαυτού αν και συνήθως με μία γερή δόση χιούμορ.
Μετά από 50 χρόνια συγγραφής ο Φίλιπ Ροθ αποφάσισε ότι το βιβλίο του με τίτλο «Νέμεσις» του 2010 και με θέμα μια τρομακτική επιδημία πολιομυελίτιδας που ξέσπασε στο Νιούαρκ του Νιού Τζέρσεϊ, όπου και μεγάλωσε, θα ήταν και το τελευταίο του.
Εκτοτε, όπως είχε δηλώσει το 2014 σε συνέντευξή του στο Book Review των New York Times, επιδόθηκε σε μια αναδρομή διαβάζοντας ξανά όλα τα έργα του για να δει, όπως είπε, αν επρόκειτο για χάσιμο χρόνου. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ήταν ότι «έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσα με ό,τι είχα», επικαλούμενος ουσιαστικά τη φράση που είχε πει ο πρωταθλητής βαρεών βαρών της δεκαετίας '30 και '40, Τζο Λιούις.
Ο Ροθ βραβεύτηκε το 2011 με το Διεθνές βραβείο Μπούκερ για την συνολική προσφορά του στη λογοτεχνία.
Ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι το «Αντίο Κολόμπους», το «Σύνδρομο Πόρτνοϊ» του 1969 και η σειρά μυθιστορημάτων με αφηγητή το alter ego του Νέιθαν Ζούκερμαν. To 2012 τιμήθηκε με το Βραβείο Πρίγκιπας της Αστούριας.
Του άρεσε να «ακροβατεί» ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία γράφοντας συχνά για νευρωτικούς συγγραφείς χωρίς να διστάσει να «βαφτίσει» τους χαρακτήρες που επέλεγε με το δικό του όνομα Φίλιπ.
Αν και τα μυθιστορήματά του εξερευνούσαν συχνά την εμπειρία των εβραίων στην Αμερική, ο Ροθ που δήλωνε άθεος, ενοχλείτο με τον χαρακτηρισμό «Αμερικανοεβραίος συγγραφέας».
«Δεν πρόκειται για ένα θέμα που με ενδιαφέρει. Ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει να είναι κανείς εβραίος και πραγματικά δεν το βρίσκω καθόλου ενδιαφέρον» δήλωνε το 2005 στην εφημερίδα «Guardian», σημειώνοντας «Είμαι Αμερικανός».
Ο Άλαν Μπιν είχε γεννηθεί στις 15 Μαρτίου του 1932 στο Γουίλερ, στο Τέξας.
Ο γνωστός αστροναύτης είχε πάει δύο φορές στο διάστημα, το 1969 με την αποστολή του Apollo 12, κατά την οποία περπάτησε στο φεγγάρι, και τέσσερα χρόνια αργότερα ως διοικητής του δευτέρου πληρώματος που πήγαινε στον Skylab, τον πρώτο διαστημικό σταθμό των ΗΠΑ.
Τότε ήταν που έκανε ένα νέο ρεκόρ για την εποχή του όσον αφορά τη διάρκεια πτήσεων εκτός ατμόσφαιρας, με περισσότερες από 59 ημέρες και 39.268.000 χιλιόμετρα.
Ο πρώην αυτός πιλότος δοκιμών του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, αφοσιώθηκε στη ζωγραφική όταν πήρε σύνταξη το 1981
Τα θέματα των έργων που έκανε μετά την συνταξιοδότησή του συνδέονται με τις διαστημικές του κατακτήσεις. «Όλοι οι καλλιτέχνες έχουν τη γη ή την φαντασία τους ως πηγή έμπνευσης για τους πίνακές τους», έλεγε το 1994 στους New York Times, για να συμπληρώσει αμέσως: «Εγώ έχω τη γη και την φαντασία μου και είμαι ο πρώτος που έχει επίσης το φεγγάρι».
3/6/2018: Πέθανε σε ηλικία 104 ετών, στο σπίτι του
στην Αλαμπάμα, ο Γκέοργκ φον Τιζενχάουζεν, ο τελευταίος εκείνης της
γενιάς των Γερμανών επιστημόνων που έστειλαν στο διάστημα την πρώην εχθρό του Β'
Παγκοσμίου Πολέμου, την Αμερική.
Ο γνωστός ηθοποιός, ο οποίος γεννήθηκε το 1944 στο Κάνσας, υπηρέτησε το αμερικανικό ναυτικό σώμα και ως ηθοποιός έγινε γνωστός κυρίως από τον ρόλο του ως Sergeant Hartman στο «Full Metal Jacket» του Στάνλει Κιούμπρικ, που του χάρισε μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα.
Hταν παντρεμένος με τη Νάιλα Ερμι από το 1975 και είχε τέσσερα παιδιά.
Η Μπάρμπαρα Πιρς γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1925 στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Συναντήθηκε με τον Τζορτζ Χέρμπερτ Ουόκερ Μπους όταν ήταν 16 ετών. Εγινε η σύζυγός του τρία χρόνια αργότερα.
Απέκτησαν έξι παιδιά, ανάμεσά τους τον Τζορτζ Ουόκερ Μπους, τον πρόεδρο των ΗΠΑ από το 2001 ως το 2009, και τον Τζεμπ Μπους, κυβερνήτη της Φλόριντας από το 1999 ως το 2007 και ατυχήσαντα διεκδικητή του χρίσματος των ρεπουμπλικάνων ώστε να είναι ο υποψήφιος του κόμματος για τον Λευκό Οίκο στις εκλογές του 2016.
Ο σύζυγός της ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ από το 1989 ως το 1993.
Η Μάργκο Κίντερν, που είχε γεννηθεί στον Καναδά, είχε εμφανιστεί επίσης στην ταινία «The Great Waldo Pepper» και στην παιδική σειρά «R.L. Stine's The Haunting Hour», για την οποία κέρδισε βραβείο Έμμυ.
Ο Τομ Γουλφ υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους της Νέας Δημοσιογραφίας στη δεκαετία του '60.
Γεννήθηκε στη Βιρτζίνια το 1931 και αμέσως στράφηκε στο ρεπορτάζ παράλληλα με το πανεπιστήμιο, ξεκινώντας από την Springfield Union στη Μασαχουσέτ. Αργότερα μετακόμισε στην Ουάσινγκτον, όπου δούλεψε για την Washington Post και στη συνέχεια στην Νέα Υόρκη, το 1962 όπου εργάστηκε για τη The New York Herald Tribune.
Το πρώτο του βιβλίο κυκλοφόρησε το 1965 από τις εκδόσεις Farrar, Straus and Giroux με τίτλο «The kandy-kolored tangerine-Flake Strealine Baby».
Τα περισσότερα βιβλία του είναι προϊόντα δημοσιογραφικής έρευνας, ωστόσο τον απασχόλησαν και θέματα λογοτεχνίας, στα οποία έχει αναφερθεί στα δοκίμιά του.
Το «The Electric Kool-AID acid test», με θέμα τα ναρκωτικά, κυκλοφόρησε το 1968 ενώ το «The right stuff», σχετικά με τα διαστημικά προγράμματα στο Ακρωτήριο Κένεντι, κυκλοφόρησε το 1979.
Στα σημαντικότερα έργα του που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά είναι τα: «Στο βωμό της ματαιοδοξίας» και «Ανδρας με τα όλα του».
Διεισδυτικός και διαυγής παρατηρητής της αμερικανικής κοινωνίας, αλλά και των νευρώσεων και των εμμονών της κοινότητας των αμερικανών εβραίων, ο Ροθ, γεννημένος στο Νούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ, ήταν ένας από τους συγγραφείς το όνομα του οποίου ακουγόταν πολύ συχνά στις συζητήσεις για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, αλλά δεν του απονεμήθηκε ποτέ.
Πολυγραφότατος, με πάνω από τριάντα βιβλία να φέρουν την υπογραφή του, ο Ροθ έλαβε πάντως κατά τη διάρκεια της ζωής του ένα Βραβείο Πούλιτζερ, για το βιβλίο του American Pastoral (1998· στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τίτλο Αμερικανικό ειδύλλιο από τις εκδόσεις Πόλις, σε μετάφραση Τρισεύγενης Παπαϊωάννου, το 2010). Μεταξύ των πιο γνωστών του έργων ήταν και η "Πατρική κληρονομιά" που ανακηρύχθηκε από το περιοδικό "Time" Καλύτερο Βιβλίο του 1993 στην κατηγορία της μη μυθοπλαστικής πεζογραφίας.
Τα τελευταία χρόνια ο Ροθ πραγματευόταν τις υπαρξιακές και σεξουαλικές κρίσεις της μέσης ηλικίας, χωρίς να εγκαταλείπει ποτέ τη δέσμευσή του στην εξερεύνηση της ντροπής, της αμηχανίας και άλλα ένοχα μυστικά του ίδιου μας του εαυτού αν και συνήθως με μία γερή δόση χιούμορ.
Μετά από 50 χρόνια συγγραφής ο Φίλιπ Ροθ αποφάσισε ότι το βιβλίο του με τίτλο «Νέμεσις» του 2010 και με θέμα μια τρομακτική επιδημία πολιομυελίτιδας που ξέσπασε στο Νιούαρκ του Νιού Τζέρσεϊ, όπου και μεγάλωσε, θα ήταν και το τελευταίο του.
Εκτοτε, όπως είχε δηλώσει το 2014 σε συνέντευξή του στο Book Review των New York Times, επιδόθηκε σε μια αναδρομή διαβάζοντας ξανά όλα τα έργα του για να δει, όπως είπε, αν επρόκειτο για χάσιμο χρόνου. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ήταν ότι «έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσα με ό,τι είχα», επικαλούμενος ουσιαστικά τη φράση που είχε πει ο πρωταθλητής βαρεών βαρών της δεκαετίας '30 και '40, Τζο Λιούις.
Ο Ροθ βραβεύτηκε το 2011 με το Διεθνές βραβείο Μπούκερ για την συνολική προσφορά του στη λογοτεχνία.
Ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι το «Αντίο Κολόμπους», το «Σύνδρομο Πόρτνοϊ» του 1969 και η σειρά μυθιστορημάτων με αφηγητή το alter ego του Νέιθαν Ζούκερμαν. To 2012 τιμήθηκε με το Βραβείο Πρίγκιπας της Αστούριας.
Του άρεσε να «ακροβατεί» ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία γράφοντας συχνά για νευρωτικούς συγγραφείς χωρίς να διστάσει να «βαφτίσει» τους χαρακτήρες που επέλεγε με το δικό του όνομα Φίλιπ.
Αν και τα μυθιστορήματά του εξερευνούσαν συχνά την εμπειρία των εβραίων στην Αμερική, ο Ροθ που δήλωνε άθεος, ενοχλείτο με τον χαρακτηρισμό «Αμερικανοεβραίος συγγραφέας».
«Δεν πρόκειται για ένα θέμα που με ενδιαφέρει. Ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει να είναι κανείς εβραίος και πραγματικά δεν το βρίσκω καθόλου ενδιαφέρον» δήλωνε το 2005 στην εφημερίδα «Guardian», σημειώνοντας «Είμαι Αμερικανός».
26/5/2018: Φεύγει από τη ζωή,
σε ηλικία 86 ετών στις νότιες ΗΠΑ
αστροναύτης Άλαν Μπιν, ο τέταρτος άνθρωπος που πάτησε στη Σελήνη, έπειτα από σύντομη ασθένεια
Ο Άλαν Μπιν είχε γεννηθεί στις 15 Μαρτίου του 1932 στο Γουίλερ, στο Τέξας.
Ο γνωστός αστροναύτης είχε πάει δύο φορές στο διάστημα, το 1969 με την αποστολή του Apollo 12, κατά την οποία περπάτησε στο φεγγάρι, και τέσσερα χρόνια αργότερα ως διοικητής του δευτέρου πληρώματος που πήγαινε στον Skylab, τον πρώτο διαστημικό σταθμό των ΗΠΑ.
Τότε ήταν που έκανε ένα νέο ρεκόρ για την εποχή του όσον αφορά τη διάρκεια πτήσεων εκτός ατμόσφαιρας, με περισσότερες από 59 ημέρες και 39.268.000 χιλιόμετρα.
Ο πρώην αυτός πιλότος δοκιμών του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, αφοσιώθηκε στη ζωγραφική όταν πήρε σύνταξη το 1981
Τα θέματα των έργων που έκανε μετά την συνταξιοδότησή του συνδέονται με τις διαστημικές του κατακτήσεις. «Όλοι οι καλλιτέχνες έχουν τη γη ή την φαντασία τους ως πηγή έμπνευσης για τους πίνακές τους», έλεγε το 1994 στους New York Times, για να συμπληρώσει αμέσως: «Εγώ έχω τη γη και την φαντασία μου και είμαι ο πρώτος που έχει επίσης το φεγγάρι».
Στη διάρκεια του πολέμου, ο Τιζενχάουζεν
-ο οποίος είχε γεννηθεί στη Ρίγα της Λετονίας το 1914 από γονείς
Γερμανούς της Βαλτικής και είχε σπουδάσει μαθηματικά και μηχανική στο
Πανεπιστήμιο του Αμβούργου- είχε στρατολογηθεί ως φοιτητής στο γερμανικό
στρατό (Βέρμαχτ). Το 1941 είχε σταλεί να πολεμήσει το Ανατολικό Μέτωπο,
αλλά στη συνέχεια του επετράπη να γυρίσει στη Γερμανία και να συνεχίσει τις σπουδές του.
Μετά την αποφοίτησή του, έγινε από το
1943 μέλος της ομάδας που, με επικεφαλής τον Βέρνερ φον Μπράουν, τον
κατοπινό "εγκέφαλο" του πυραυλικού προγράμματος των ΗΠΑ, ανέπτυξε το
πρόγραμμα των στρατιωτικών πυραύλων V-2 στη Γερμανία για λογαριασμό του
Χίτλερ. Ο ίδιος ήταν επικεφαλής πυραυλικού τμήματος στο στρατιωτικό
κέντρο ερευνών της Βέρμαχτ στο Πεενεμούντε.
Ο Τιζενχάουζεν δεν μεταφέρθηκε αμέσως
στις ΗΠΑ μετά τη λήξη του πολέμου, αλλά το 1953 στο πλαίσιο της άκρως
μυστικής αμερικανικής επιχείρησης "Paperclip", που μεταξύ 1945-1959
μετακίνησε πέραν του Ατλαντικού περισσότερους από 1.600 γερμανούς
επιστήμονες και μηχανικούς, αρκετοί εκ των οποίων ήσαν πρώην μέλη ή και
ηγετικά στελέχη του ναζιστικού κόμματος.
Μετά την επανένωσή του με τον φον
Μπράουν και την υπόλοιπη γερμανική ομάδα στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων
Μάρσαλ στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο
Τιζενχάουζεν έπαιξε ρόλο-κλειδί στην ανάπτυξη του αμερικανικού
διαστημικού προγράμματος, αρχικά για λογαριασμό του αμερικανικού στρατού
και στη συνέχεια της NASA, έχοντας σημαντική συμβολή στην εκτόξευση του
πρώτου δορυφόρου και των πρώτων αστροναυτών των ΗΠΑ.
Μεταξύ άλλων, ο Γερμανός επιστήμονας
σχεδίασε και κατασκεύασε το σεληνιακό ρόβερ που συνόδευσε τις τελευταίες
τρεις αποστολές "Απόλλων" στη διάρκεια της διετίας 1971-72. Στο κέντρο
Μάρσαλ, όπου τον φώναζαν με το παρατσούκλι "φον Τ", είχε βγάλει τη φήμη
του οραματιστή, καθώς από τότε προωθούσε την ιδέα της δημιουργίας μιας
μόνιμης βάσης στη Σελήνη και μετά στον 'Αρη.
Το 2011, τιμήθηκε για το σύνολο του
έργου του με το κορυφαίο αμερικανικό διαστημικό βραβείο, που του
επιδόθηκε από τον πρώτο άνθρωπο που πάτησε το πόδι του στο φεγγάρι, τον
Νιλ 'Αρμστρονγκ. Όπως είπε ο αμερικανός αστροναύτης, "ο φον Τιζενχάουζεν
ήταν πάντα ένας άνθρωπος που φανταζόταν τι μπορεί να γίνει και είχε τις
ικανότητες να μετατρέψει τη φαντασία του σε πραγματικότητα".
Το 1986, ο Τιζενχάουζεν αποσύρθηκε από
το Κέντρο Μάρσαλ, αλλά, αν και συνταξιούχος, συνέχισε να συνεργάζεται με
το διαστημικό κέντρο σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Όπως δήλωσε ο
δήμαρχος του Χάντσβιλ Τόμι Μπατλ, "θα μας λείψει. Ήταν ο τελευταίος μιας
γενιάς που πάντα είχε ως στόχο τα άστρα".
8/6/2018: Αυτοκτονεί σε ηλικία 61 ετών ο διάσημος Νεοϋορκέζος μάγειρας και συγγραφέας Άντονι Μπουρντέν.
Ο Άντονι Μπουρντέν γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου 1956 στη Νέα Υόρκη. Ήταν διάσημος Αμερικανός σεφ, συγγραφέας και τηλεοπτική προσωπικότητα που έκανε διάσημο τον όρο «foodie» στις αρχές του 21ου αιώνα, μέσω των βιβλίων του και των τηλεοπτικών του εκπομπών.
8/6/2018: Πεθείνει σε ηλικία 102 ετών διάσημος αμερικανός φωτογράφος έγινε παγκοσμίως γνωστός για τις φωτογραφίες που τράβηξε στον πόλεμο της Κορέας (1950 – 53) για λογαριασμό του περιοδικού «Life» Ντέιβιντ Ντάγκλας Ντάνκαν
Ο Ντέιβιντ Ντάγκλας Ντάνκαν ζούσε στην Κυανή Ακτή από τη δεκαετία του ‘60 και ήταν στενός φίλος του ισπανού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο και της οικογένειάς του.
Πεζοναύτης -που έλαβε μέρος από το 1942 στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο- ο Ντάνκαν έκανε τους στρατιώτες θέμα της δουλειάς του.
Στον πρόλογο του βιβλίου του, με τίτλο «This is war!» (Αυτός είναι ο πόλεμος!), που εκδόθηκε το 1951, έγραψε: «Ούτε μια αποθέωση σε αυτό το βιβλίο ούτε ένα συμπέρασμα που κάνει πάταγο. Απλώς, η επιθυμία να δείξω λίγο πώς ένας άνθρωπος πρέπει να υποφέρει όταν η χώρα του αποφασίζει να μπει στον πόλεμο».
Μέχρι τον θάνατό του θα σημαδευτεί από αυτό το ρεπορτάζ εν μέσω πολέμου στην Κορέα και θα είναι σφοδρός επικριτής των πολέμων που προκαλούν τραγωδίες.
Ο Άντονι Μπουρντέν γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου 1956 στη Νέα Υόρκη. Ήταν διάσημος Αμερικανός σεφ, συγγραφέας και τηλεοπτική προσωπικότητα που έκανε διάσημο τον όρο «foodie» στις αρχές του 21ου αιώνα, μέσω των βιβλίων του και των τηλεοπτικών του εκπομπών.
8/6/2018: Πεθείνει σε ηλικία 102 ετών διάσημος αμερικανός φωτογράφος έγινε παγκοσμίως γνωστός για τις φωτογραφίες που τράβηξε στον πόλεμο της Κορέας (1950 – 53) για λογαριασμό του περιοδικού «Life» Ντέιβιντ Ντάγκλας Ντάνκαν Ο Ντέιβιντ Ντάγκλας Ντάνκαν ζούσε στην Κυανή Ακτή από τη δεκαετία του ‘60 και ήταν στενός φίλος του ισπανού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο και της οικογένειάς του.
Πεζοναύτης -που έλαβε μέρος από το 1942 στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο- ο Ντάνκαν έκανε τους στρατιώτες θέμα της δουλειάς του.
Στον πρόλογο του βιβλίου του, με τίτλο «This is war!» (Αυτός είναι ο πόλεμος!), που εκδόθηκε το 1951, έγραψε: «Ούτε μια αποθέωση σε αυτό το βιβλίο ούτε ένα συμπέρασμα που κάνει πάταγο. Απλώς, η επιθυμία να δείξω λίγο πώς ένας άνθρωπος πρέπει να υποφέρει όταν η χώρα του αποφασίζει να μπει στον πόλεμο».
Μέχρι τον θάνατό του θα σημαδευτεί από αυτό το ρεπορτάζ εν μέσω πολέμου στην Κορέα και θα είναι σφοδρός επικριτής των πολέμων που προκαλούν τραγωδίες.
