ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το «ουφ!» και το «ωχ!»

Τι πιο απλό, πιο εύγλωττο, πιο πειστικό από ένα "'όχι στις Βρυξέλλες"; 

 

Γράφει ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΚΟΠΕΥΤΗΣ

 

Και πρώτα το «ουφ!»

Όσοι είχαν την υπομονή, το βράδυ της Κυριακής, να παρακολουθήσουν ή να κάνουν ζάπινγκ στους μετεκλογικούς τηλεοπτικούς μαραθωνίους της ακατάσχετης φλυαρίας θα παρατήρησαν την ανακούφιση στα βλέμματα των άνκορμαν και των ομιλουσών κεφαλών που από νωρίς είχαν πιάσει στασίδι στα πάνελ. Τα βλέμματα έλεγαν: «το χειρότερο απετράπη, έστω κι αν το κακό έγινε». Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα. Peanuts. Ολίγη ανησυχία για την άνοδο της ΧΑ, μερικές φιλοφρονήσεις στον νικητή ΣΥΡΙΖΑ, καλές πάσες στους πασόκους, που έμπλεοι χαράς θριαμβολογούσαν για την «έκπληξη»  της πράσινης «Ελιάς»,  κι ένα γερό «σέρβις» στον Σαμαρά, του οποίου την εκλογική συντριβή παρουσίασαν ως απολύτως διαχειρίσιμη κατάσταση που του δίνει τη δυνατότητα να εξαντλήσει την τετραετία. 

Όλες, και οι τουλάχιστον 35 ώρες φλυαρίας που καταγράφηκαν στα πανελλαδικής εμβέλειας τηλεοπτικά κανάλια, οι χιλιάδες λέξεις που εκτοξεύτηκαν στον τηλεοπτικό αέρα, θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν σε έναν αχό, μια συλλαβή, τρία γράμματα: ένα εκτονωτικό, λυτρωτικό «ουφ!».

Το γεγονός ότι η πολιτική επιρροή του κυβερνητικού συνασπισμού περιορίστηκε σε μόλις 31% του εκλογικού σώματος, το ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχασαν περίπου 800.000 ψηφοφόρους από τον Ιούνιο του 2012, το ότι το 17% των ψηφοφόρων δεν εκπροσωπούνται καν στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, το ότι η ΧΑ κέρδισε άλλους 100.000 ψηφοφόρους, που είτε επιδοκιμάζουν τη νεοναζιστική φυσιογνωμία της, είτε δεν έχουν πιστέψει λέξη από όσα έχουν αποκαλυφθεί σε βάρος της στην επιχείρηση εξουδετέρωσής της, το γεγονός ότι η όψιμη αντιναζιστική στροφή της κυβέρνησης οδηγήθηκε σε παταγώδη πολιτική αποτυχία, αυτά κι άλλα πολλά δεν απασχόλησαν και δεν απασχολούν. Αρκεί που τα αποτελέσματα επέτρεψαν αυτό το «ουφ!» της ανακούφισης.

Το καθεστώς είχε τους λόγους του και δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η αντίδρασή του. Παρά το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ότι μπορούσε για να στρογγυλέψει κάθε οξεία γωνία στον δημόσιο λόγο του, επιλέγοντας μια απολύτως καθησυχαστική πολιτική, το καθεστώς συμπεριφέρθηκε αυτή τη φορά αληθινά ως καθεστώς και έκανε το καθήκον του απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Του επιτέθηκε λυσσωδώς, υιοθετώντας ανοικτά και χονδροειδώς τη ρητορική του Μαξίμου περί της «επερχομένης αποσταθεροποίησης αν…» και του «ατυχήματος Τσίπρα». Τα editorial, τα επιθετικά άρθρα, σχόλια και ρεπορτάζ που γράφτηκαν και υπογράφτηκαν από το μιντιακό λόμπι, ιδιαίτερα την τελευταία εβδομάδα, ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο σε γραφικότητα. Σε βαθμό που να διακινδυνεύεται και να θυσιάζεται ακόμη και η εμπορική φήμη συγκεκριμένων ΜΜΕ, ο «επαγγελματισμός» των λειτουργών τους και η σχέση τους με το κοινό τους. Όσοι είχαν το μεράκι – ή τη διαστροφή- να διαβάσουν τα σχόλια των αναγνωστών κάτω από τα πιο εμβληματικά άρθρα αντισυριζικής υστερίας, εκτός του ότι θα διασκέδασαν με το χοντρό δούλεμα που έπεφτε, θα καταλαβαίνουν τι εννοώ.

Ωστόσο, και η ανάγνωση των αποτελεσμάτων από τον ΣΥΡΙΖΑ συνοδεύτηκε από ένα ανάλογο «ουφ!» ανακούφισης. Τη διαφορά την κάνει η πρωτιά και οι σχεδόν τέσσερις μονάδες απόσταση από τη ΝΔ, αλλά δυστυχώς το μέγεθος εξακολουθεί να μετράει. Η νίκη είναι κυρίως συμβολική, αλλά μέχρι εκεί.  Ο ΣΥΡΙΖΑ μετράει κι αυτός τις απώλειές του- περίπου 130.000 ψηφοφόροι του 2012 αποδείχθηκαν «περαστικοί»-, ο νέος διπολισμός που έχει επιβάλει η άνοδός του παραμένει ατελής, μια τεράστια δεξαμενή πολιτών (όπως, για παράδειγμα, το 20% και πλέον των εκτός ευρωβουλής κομμάτων, συν τους «άκυρους» και «λευκούς» που αντιστοιχούν σε 1,5 εκατ. ψηφοφόρους) παραμένει σκορπισμένη σε ανίσχυρες, σοβαρές ή γραφικές, δεξιόστροφες ή αριστερόστροφες επιλογές.   

Πάντως, το ελληνικό «ουφ!» δεν κατάφερε να γίνει το μεγάλο «ωχ!» της ευρωπαϊκής νομενκλατούρας.

Κι όμως, αυτή η αναίσθητη νομενκλατούρα έχει κάθε λόγο να αφήσει ένα απεγνωσμένο και πανικόβλητο «ωχ!». 

 Ο Γιούνκερ κι ο Σουλτς βιάστηκαν να κάνουν την άθροιση και να υπολογίσουν ότι, παρά τις μεγάλες απώλειες που υπέστησαν οι «δεινόσαυροι» του ευρωπαϊκού Λεβιάθαν, δεξιοί, σοσιαλδημοκράτες, φιλελεύθεροι, τα κουκιά τους βγαίνουν άνετα. Μαζί με τους «εύκολους» Πράσινους συγκεντρώνουν πάνω από 500 στους 751 ευρωβουλευτές. «Ο πρόεδρος βγαίνει. Ουφ!». 

Ναι, αλλά μπορεί να είναι πρόεδρος μιας Κομισιόν σε μια ΕΕ υπό διάλυση. Το μεγάλο «ωχ!», που το έπνιξαν με γραφειοκρατικό σιγαστήρα, προέρχεται από τους σεισμούς που προκάλεσαν ο θρίαμβος της Λεπέν και του Φάραζ στη Γαλλία και στη Βρετανία, η πρωτιά του εθνικιστικού, αντιμεταναστευτικού κόμματος στη Δανία, κι οι πολλές ρωγμές που υπέστη το ευρωπαϊκό συνονθύλευμα στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, ή στις «νέες χώρες» της ΕΕ, όπου ο ενθουσιασμός της ένταξης έχει εξαφανιστεί κι έχει δώσει τη θέση του σε μια μοιρολατρική δυσπιστία ή απάθεια, αποτυπωμένη σε ποσοστά συμμετοχής στις ευρωεκλογές μεταξύ 13% και 35%.

Αν οι ευρωδεινόσαυροι είχαν έναν στοιχειώδη ρεαλισμό και επίγνωση, θα έπρεπε όχι απλώς να φωνάζουν «ωχ!» και να εκδηλώνουν υποκριτικές ανησυχίες περί της ανόδου της ακροδεξιάς, αλλά να έχουν ήδη συγκαλέσει σύνοδο κορυφής για «επανίδρυση» της ΕΕ. 

Τα πράγματα είναι απλά:

 Ούτε οι Γάλλοι ούτε οι Βρετανοί έγιναν ξαφνικά φασίστες. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι κοινωνίες σε δύο κεντρικές χώρες της Ευρώπης αμφισβητούν εκ βάθρων το «ευρωπαϊκό σχέδιο». Αν βγάλει κανείς τη Γαλλία από τον ευρωπαϊκό χάρτη, όλο το οικοδόμημα- ιστορικά «γαλλικό», παρά τη γερμανοποίησή του- καταρρέει. Αν η Βρετανία στο δημοψήφισμα του 2017 αποφασίσει να χωρίσει τα τσανάκια της με την ηπειρωτική Ευρώπη ή να διαμορφώσει από το μηδέν την «ειδική σχέση» της, οι παρενέργειες είναι ανυπολόγιστες. Το γερμανικό «ευρωπαϊκό σχέδιο» βάλλεται πανταχόθεν, υπάρχουν τόσοι ιδιαίτεροι, «εθνικοί ευρωσκεπτικισμοί» όσες και οι χώρες, άλλα είναι τα κίνητρα και τα αίτια του γαλλικού ευρωσκεπτικισμού, άλλα του βρετανικού, του ελληνικού ή του σκανδιναβικού, αλλά υπάρχει μια κοινή βάση: το «ευρωπαϊκό σχέδιο» έχει πλημμυρίσει δυσφορία τις κοινωνίες της Γηραιάς Ηπείρου και αμφισβητείται στον σκληρό του πυρήνα. Αργά ή γρήγορα, οι πολιτικές ελίτ πολλών χωρών, κατ’ αρχάς για να σώσουν τα τομάρια τους, θα πλημμυρίσουν τα ευρωπαϊκά fora με αιτήματα «ειδικής σχέσης» και «αυτοεξαίρεσης» από τους σιδερένιους κανόνες της λιτότητας, της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της τραπεζικής ενοποίησης, της εξίσωσης των μισθών προς τα κάτω, της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων αγαθών κι όλης της νεοφιλελεύθερης «εργαλειοθήκης». 

Η ΕΕ και η Ευρωζώνη, ανά πάσα στιγμή, μπορούν να εξελιχθούν σε πεδία εθνικών ανταγωνισμών, να χαθούν σε διαλυτικές διαδικασίες διμερών αναδιαπραγματεύσεων. 

Η γερμανική ηγεσία και οι στενοί της σύμμαχοι, που προς το παρόν παρακολουθούν απαθώς τα τεκταινόμενα, έχουν δύο επιλογές: ή να ετοιμάσουν τον επόμενο «ευρωπαϊκό συμβιβασμό», με μικροπαραχωρήσεις που θα αναστηλώνουν το γαλλικό, το βρετανικό και άλλα πληγωμένα εθνικά γόητρα, ή να ετοιμάσουν το αληθινό «Plan z», για μια ΕΕ άνευ Γαλλίας και άλλων χωρών.

Υπάρχει σ’ όλα αυτά,  βεβαίως, κι ένα χρήσιμο συμπέρασμα για την ευρωπαϊκή Αριστερά κι όσους επένδυσαν πολλά στο σενάριο ενός «αριστερού σεισμού» στην Ευρώπη. Ο σεισμός αποδείχθηκε κυρίως ακροδεξιός. Γιατί άραγε; 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΓΑΛΛΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μικροαστικός φασισμός και οι πρόγονοι της Λεπέν

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Γιατί εκπλήττονται; Εννοώ γιατί χάσκουν και διαπορούν τα παπαγαλάκια, όπου επικρατείας, με την άνοδο του φασισμού στη Γαλλία;  

Πού είναι το καινούργιο;

Πόσες φορές θα πρέπει να καταφύγει κανείς στην ιστορία για να θυμηθεί και να αναγνωρίσει πως αυτός ο γεννημένος μικροαστός λαός έχει εκκολάψει φασιστικά φαινόμενα πολλά χρόνια πριν από τον ιδρυματικό φασισμό.  

Πάντα έτσι αντιδρούσε όταν τα εκλεκτά πνεύματά του πρότειναν κάτι που ξεβόλευε την άνεση της πολυθρόνας τους και το αυστηρό τυπικό του σαβουάρ βιβρ.

Εκαναν μια αστική επανάσταση και δεν άφησαν ούτε έναν (ούτε έναν) από τους επαναστάτες να πεθάνει όχι γέρος, ούτε καν μεσήλικας, στο κρεββάτι του. Αριστερός, ακραίος, πουρίστας, συμβιβαστικός, ισορροπιστής, ακτιβιστής, έπρεπε να ανέβει τη σκάλα της λαιμητόμου. Λες και ένας λαός ολόκληρος είχε το σύνδρομο των φανατικών που έκαψαν την Ιωάννα της Λωραίνης.

Ποιος άλλος λαός έστειλε τον μεγαλύτερο συγγραφέα του, τον Ουγκώ, εξορία γιατί είχε φιλελεύθερα λαλήσει;  

Η πλέον διαβόητη ρατσιστική εθνική ρετσινιά είναι η υπόθεση Ντρέυφους και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος στη Γαλλία είχε και το φιλογερμανικό και το εθνικιστικό πασιφιστικό κοινό του.

Μερικοί μεμονωμένοι Κουίσλινγκ βρέθηκαν, και στην Ελλάδα, να συνεργαστούν με τον χιτλερισμό, αλλά μόνο στη Γαλλία ένδοξος στρατηγός δημιούργησε κράτος, χωρίζοντας από το Βισύ τη Γαλλία στα δύο.

Αφήνω και την περίφημη Ανοιξη του Μάη του '68, που ερήμην και με αποχή του ισχυρού τότε Κ.Κ.Γ. ξέσπασε ακριβώς την ημέρα που ο στρατηγός Ντεγκώλ ταξίδεψε (πρώτος Δυτικός ηγέτης) στη Μόσχα!

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - Ε.Ε : Ευρωπαϊκό αδιέξοδo

Του Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

Σφράγισαν την εκλογή: η αποχή και ο ευρωσκεπτικισμός. Ό,τι – πρώτος – σκέφθηκε ο Σόλων στας Αθήνας του 594 π.Χ δεν συνειδητοποιήθηκε κατά την ίδρυση της Ενωμ. Ευρώπης. Ότι, δηλαδή, για να μακροημερεύσει οιαδήποτε πολιτειακή οργάνωση προϋποτίθενται ως αμετάβλητοι οι κεφαλαιώδεις της νόμοι. Νόμοι, άρα, που αδυνατεί να θίξει η συμπτωματική πλειοψηφία εκλογέων ορισμένης περιοχής καθ΄ορισμένη στιγμή. 
 

            Σήμερα, στους χαλεπούς, για την Ευρώπη, καιρούς, οιοσδήποτε κύριος N. Farage (αντ΄αυτού και ο κ. Cameron) ή η κα Lepen ή (και) ο κ. Αλ. Τσίπρας είναι σε θέση ν΄αμφισβητεί την θέσμιση της Ενωμ. Ευρώπης. 

Ακόμη είναι σε θέση και ν΄αποχωρήσει αυτής.  

Επομένως  η συνοχή της “Ένωσης” έχει γίνει αιρετική. Τελεί, διαρκώς, υπό τον όρο ότι κάποιος ή κάποιοι δεν θα φύγουν. Διαπιστώνεται, λοιπόν, εκ των πραγμάτων, υποβάθμιση σε προσωρινό “βόλεμα”, για όσο χρόνο επιθυμεί το οιοδήποτε μέλος. Τελικώς, όμως, έτσι δεν έχουμε “Ένωση”. Έχουμε σταθμό διαμετακόμισης (!!!).

 Κάθε πολυεθνικό υποκείμενο της διεθνούς κοινότητας τελεί υπό προϋπόθεση απαρέγκλιτη. Ότι, πάντως, θα υπόκειται σε διακυβέρνηση στην εξουσία της οποίας θα είναι υποτεταγμένη η κυριαρχία όλων των επί μέρους κρατών. Αυτών, δηλαδή, που απαρτίζουν την Ένωση. Η ιστορία ομιλεί: ΗΠΑ, Σοβ. Ένωση, Αυστροουγγαρία κ.οκ.

Ούτως ή άλλως, η ευρωπαϊκή διεργασία δεν ανέδειξε ενσωμάτωση των κατ΄ιδίαν λαών. Η κινητικότητα (προσώπων – αγαθών – κεφαλαίων) υπήρξε  άκρως περιορισμένη. Αίφνης, τράπεζες γερμανικές δεν έμειναν, τελικά,  στην Ελλάδα. Δεν είναι, προδήλως μάλιστα, το ίδιο να έχει κανείς έναντί του το κράτος της Γερμανίας ή και εκείνο της Κύπρου, φερ΄ειπείν (!!!). Η Κύπρος και η Γερμανία ουδέποτε έγιναν τμήματα ενιαίου όλου. Ομογενοποίηση δεν έχει υπάρξει. Ούτε υπό τις σημερινές συνθήκες τέτοια πιθανότητα διακρίνεται στον ορίζοντα. Οι κινήσεις προσώπων είναι άκρως περιορισμένες. Αφορούν κυρίως σε πτωχούς του Νότου που μεταναστεύουν για δουλειά στον Βορά. Ο τελευταίος είναι διαρκώς πλουσιώτερος. Ο Νότος παραμένει πτωχός. Δεν σημειώνεται, επομένως, και εντεύθεν ευρωπαϊκή ενοποίηση. Αντιθέτως, χωριστές επικράτειες εξελίσσονται. Κατ΄επίφαση, τελικά, γίνεται λόγος για Ενωμένη Ευρώπη.

 Η πράξη ανέδειξε (και) σημαντικές λειτουργικές ανεπάρκειες του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Το 2011 σημειώθηκε  επιτυχής προσπάθεια. Αποφεύχθηκε, τότε, η άτακτη πτώχευσή μας. Ο πρόεδρος Sarkozy, ελαυνόμενος από μεγαλοϊδεατικές ευρωπαϊκές αντιλήψεις, κινητοποίησε τον Γάλλο – Γερμανικό άξονα, κυρίως. Έτσι σώθηκε η Ελλάς. Σήμερα, όμως, της Γαλλίας της λείπουν τα χρήματα με τα οποία επιβαρύνθηκε (!!!). Είναι σε κακή κατάσταση. Διαρκώς αθετεί τις δημοσιονομικές υποσχέσεις της προς τις Βρυξέλλες για περιορισμό ελλειμμάτων και χρέους. Επιδιώκει εξορθολογισμό. Ζητά, αγωνιωδώς, εξοικονομήσεις 50 δις. Ζητά, δηλαδή, όσα (ή περίπου) πάντως δικαιούται λαμβάνειν από την Ελλάδα. Αλλ΄η Ελλάδα, βέβαια, αδυνατεί να πληρώσει. Η Γαλλία εν τω μεταξύ  “καίγεται” για ό,τι έδωσε (!!!).

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - Ε.Ε.: H oργή των Ευρωπαίων ψηφοφόρων έχει να κάνει με με τις δικές τους εθνικές κυβερνήσεις τενεκέδων, και όχι με την ΕΕ

Της Carol Matlack / BusinessWeek
Τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα «σκόραραν» υψηλά ποσοστά στις ευρωεκλογές, στέλνοντας μήνυμα ότι οι ψηφοφόροι είναι πιο θυμωμένοι από όσο θα πίστευε κανείς. Αλλά ενώ οι Βρυξέλλες αποτελούν έναν βολικό στόχο, οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης δείχνουν ότι οι Ευρωπαίοι είναι πιο εξαγριωμένοι με τις δικές τους εθνικές κυβερνήσεις από ό,τι με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στην πραγματικότητα, οι Ευρωπαίοι δεν φαίνεται να είναι καθόλου πρόθυμοι να διαλύσουν την Ένωση. Μια δημοσκόπηση της YouGov που ολοκληρώθηκε μια εβδομάδα πριν τις εκλογές έδειξε πως το 51% των Βρετανών ψηφοφόρων και το 71% των Γάλλων ψηφοφόρων επιθυμούν οι χώρες τους για να παραμείνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ξεχωριστή δημοσκόπηση που ολοκληρώθηκε νωρίτερα αυτό το μήνα από το Κέντρο Ερευνών Pew διαπίστωσε πως η στάση του κοινού απέναντι στην ΕΕ έχει βελτιωθεί, με το 52% των Βρετανών ψηφοφόρων φέτος να έχει ευνοϊκή γνώμη για το μπλοκ, από 43% το 2013. Στη Γαλλία το αντίστοιχο ποσοστό αυξήθηκε στο 54% από 41% το 2013.
Σε μία ακόμη έρευνα που πραγματοποιήθηκε φέτος την άνοιξη για λογαριασμό της ΕΕ, το 71% των ψηφοφόρων δήλωσαν ότι δεν εμπιστεύονταν εθνικές κυβερνήσεις τους, σε σύγκριση με το 59% που είπαν πως δεν εμπιστεύονταν την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Ακόμη και στην Ελλάδα, που έχει δεχτεί το ισχυρότερο πλήγμα από τα μέτρα λιτότητας, οι ψηφοφόροι είχαν πιο θετική άποψη για την ΕΕ από ό,τι για την κυβέρνηση της Αθήνας.
Σίγουρα τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών αντηχούν στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. 

Ο επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ισπανίας ανακοίνωσε ότι θα παραιτηθεί λόγω της κακής επίδοσης του κόμματός του. Την παραίτησή του υπέβαλε και ο αντιπρόεδρος της ιρλανδικής κυβέρνησης. 

Η καταστροφική τρίτη θέση των Σοσιαλιστών του Γάλλου Προέδρου Francois Hollande ήταν ένα ακόμη δυνατό «χαστούκι» για τη μη αρεστή στο λαό κυβέρνησή του. 

Αλλά και στη Βρετανία, ο συντηρητικός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον «θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα αιτήματα μελών του κόμματός του να κινηθεί περαιτέρω προς τα δεξιά στο θέμα της Ευρώπης και τη μετανάστευσης», έγραψαν οι αναλυτές της Teneo Intelligence σε σημείωμα προς τους πελάτες στις 27 Μαΐου.
Η οικονομική κρίση της Ευρώπης ήταν ευκαιρία για τα κόμματα διαμαρτυρίας, όπως το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας ή το Κόμμα Ανεξαρτησίας (UKIP) της Βρετανίας που πέτυχαν μεγάλες νίκες στις εκλογές του Σαββάτου. «Λειτούργησε σαν οξυγόνο», σχολιάζει ο Mats Persson, διευθυντής του Open Europe, ενός think tank με έδρα το Λονδίνο και τις Βρυξέλλες. Το UKIP και το Εθνικό Μέτωπο κέρδισαν αποδοχή από την εκστρατεία κατά της μετανάστευσης, η οποία απλώς εφάπτεται στην οικονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ωστόσο οι ευρωσκεπτικιστές δυνάμεις πιθανότατα να μην καταφέρουν να διανύσουν μακρύ δρόμο στις Βρυξέλλες. Παρά την αυξημένη παρουσία τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, παραμένουν σημαντικά λιγότερες από τα κεντροδεξιά και κεντροαριστερά κόμματα.  

«Παραδόξως, δεν αποκλείεται να δούμε το κοινοβούλιο να αρχίσει να ψηφίζει πιο δυναμικά υπέρ της Ευρώπης», λέει ο Persson, επειδή τα μεγάλα κόμματα «θα έχουν ισχυρότερο κίνητρο να σχηματίσουν ένα μεγάλο συνασπισμό». Τίποτα δεν εμπνέει περισσότερο έναν συνασπισμό, από έναν κοινό εχθρό.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Αυτοχειριασμός χωρίς τη Σκοτία και εκτός Eυρώπης!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΥ

Aπό το βράδυ της Kυριακής και μετά οι κάτοικοι της Σκοτίας έχουν ένα πολύ σοβαρό επιπρόσθετο λόγο να ψηφίσουν υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας στο δημοψήφισμα της 14ης Σεπτεμβρίου, τη διασφάλιση της παραμονής στην E.E.

Mέχρι τώρα το κύριο επιχείρημα για μια ανεξάρτητη Σκοτία, δεν ήταν άλλο από την αρπαγή από το Λονδίνο του μεγαλύτερου μέρους των πετρελαϊκών εισοδημάτων της χώρας από την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων της Bόρειας Θάλασσας. Mόνον με τον πλήρη έλεγχο των εσόδων από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, λένε οι οπαδοί της ανεξαρτησίας, θα μπορέσει η Σκοτία να κρατήσει ένα ανεκτό επίπεδο κοινωνικής συνοχής καθώς η αποβιομηχάνιση στέρησε τη χώρα από την παραγωγική της βάση.

Aν ο Kάμερον, όμηρος του Φαράζ, οδηγήσει τη Bρετανία εκτός E.E., η Σκοτία εντός του Hνωμένου Bασιλείου χάνει και την όποια κοινοτική στήριξη θα μπορούσε να κατοχυρώσει, μια στήριξη που την έχει εξίσου, αν όχι περισσότερη ανάγκη, από ότι ο Nότος της Eυρώπης.

Mε άλλα λόγια, αν μέχρι σήμερα οι Σκοτσέζοι έβλεπαν στην ανεξαρτησία περισσότερα εισοδήματα, από την Kυριακή έχουν κάθε κίνητρο να επενδύσουν σε ανεξάρτητη κρατική υπόσταση για να περισώσουν κεκτημένα.

Tο κατόρθωμα του Kάμερον είναι μοναδικό καθώς δημιούργησε μεταξύ Aγγλίας και Σκοτίας ένα σκηνικό που θυμίζει τη μετωπική σύγκρουση συμφερόντων των δύο χωρών τον 16ο αιώνα, όταν βασίλισσα της Aγγλίας ήταν η Eλισάβετ η πρώτη και της Σκοτίας η Mαρία Στιούαρτ.

Tότε η Σκοτία ήταν σταθερός σύμμαχος όλων των αντιπάλων της Aγγλίας στην ηπειρωτική Eυρώπη, πρώτα της Iσπανίας και στη συνέχεια της Γαλλίας.

O αυτοχειριασμός της Bρετανίας στην Eυρώπη, με ιστορική ευθύνη του Kάμερον, που τρέχει πίσω από τον Φάρατζ, δεν έχει προηγούμενο: Aν το Λονδίνο είχε παραμείνει στην ενεργό -παρά την απουσία της χώρας από την Eυρωζώνη- ευρωπαϊκή πολιτική του Mπλερ και του Γκόρντον Mπράουν, η Bρετανία θα διαδραμάτιζε σήμερα ρυθμιστικό ρόλο ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία, ανάμεσα στον Bορρά και τον Nότο της ηπειρωτικής Eυρώπης, πιστή στον ρόλο που έχει επιλέξει εδώ και αιώνες, να μην επιτρέπει εγκαθίδρυση μονομερούς ηγεμονίας στην ηπειρωτική Eυρώπη.

H Aγγλία στην αρχή, η Mεγάλη Bρετανία στη συνέχεια και από τα τέλη του 18ου αιώνα το Hνωμένο Bασίλειο αντιστάθηκαν στην Iσπανία, την Aυστρία, τη Γαλλία, την Tσαρική Pωσία, την Eνιαία Γερμανία και τη Σοβιετική Eνωση και απέτρεψαν τις προσπάθειές τους να κυριαρχήσουν στην Eυρώπη.

Πριν από λίγα χρόνια, ο Σρέντερ, την άνοιξη του 1998, διεκδικούσε την Kαγκελαρία με το σύνθημα θέλω να γίνω ο Γερμανός Mπλερ και δέκα σχεδόν χρόνια αργότερα, την άνοιξη του 2007, το ίδιο σύνθημα υιοθετούσε και ο υποψήφιος τότε για την προεδρία Σαρκοζί.

H μεταθατσερική Bρετανία, πιο κοντά στη Γερμανία της μεταρρυθμιστικής ατζέντας 2010 των Σοσιαλδημοκρατών του Σρέντερ και πιο κοντά με τη Γαλλία σε θέματα πολιτικής και αμυντικής συνεργασίας, σε διακρατικό και διακυβερνητικό επίπεδο θα ήταν ο ιδανικός ρυθμιστής των ευρωπαϊκών ισορροπιών.

O Kάμερον με τον επαρχιώτικο απομονωτισμό του επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά τη διαπίστωση του Kαρλ Mαρξ στη 18η Mπριμέρ του Λουδοβίκου Bοναπάρτη, ότι όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται τη δεύτερη φορά είναι φάρσα.

"Επίγεια σοφία"

Άβρακος έβαλε βρακί, σε κάθε πόρτα το έδειχνε.

Ελληνική Παροιμία

Έκανε και η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο.

Ελληνική Παροιμία

Ποτέ μην κοιτάτε τα τρομπόνια, παίρνουν θάρρος.

Richard Wagner, 1813-1883, Γερμανός συνθέτης

Σαν σήμερα (30/5/ΧΧΧΧ)

1889: Η γαλλίδα Ερμίν Καντόλ δημιουργεί τον πρώτο σύγχρονο στηθόδεσμο.

1941: O Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, κατεβάζουν από την Ακρόπολη τη γερμανική σημαία και αναρτούν την ελληνική.

1979: Οι Τούρκοι αξιώνουν με ψήφισμα να γίνει τζαμί η Αγία Σοφία.

1926: Γεννιέται ο Θανάσης Βέγγος

1431: Καίγεται στην πυρά η Ζαν Ντ' Αρκ (Ιωάννα της Λορένης), εθνική ηρωίδα της Γαλλίας και Αγία της καθολικής εκκλησίας

1778: Πεθαίνει ο Βολτέρος, φιλολογικό ψευδώνυμο του Φρανσουά Μαρί Αρουέ

1977: Πεθαίνει ο λογοτέχνης Βασίλης Ρώτας. Ηταν ο πρώτος που μετέφρασε στα ελληνικά όλα τα έργα του Σαίξπηρ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Όχι τώρα Αλέξη, έχει Μουντιάλ

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Εχοντας ακούσει το μακρύ και, κυρίως, το κοντό του καθενός, τις τελευταίες ημέρες επιτρέψτε μου να πω και τα δικά μου μακριά και κοντά για το μήνυμα της Κυριακής, το οποίο συνοψίζεται στη φράση «Κάτω τα χέρια από το Μουντιάλ και τα μπάνια». 

Νομίζω πως το αποτέλεσμα των εκλογών αποδεικνύει πως οι ψηφοφόροι δεν είναι τίποτα κορόιδα και δεν έχουν καμία διάθεση να αφήσουν την, ομολογουμένως διασκεδαστική, λύσσα για εξουσία των κομματικών ηγετών να τους στερήσει τις πραγματικές απολαύσεις της ζωής.  

Έτσι, ο μίμος της οικογένειας Παπανδρέου θα πρέπει να περιμένει κι άλλο για να πάρει τη θέση του αμίμητου συνομιλητή του Θεού, καθώς το εκλογικό σώμα, με επιδέξιους χειρισμούς, κατάφερε να δώσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα: Έχασε ο Αντώνης ο Σαμαράς, χωρίς να κερδίσει ο Αντρέας ο Τσίπρας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε πρώτος καταφέρνοντας να έχει λιγότερους ψηφοφόρους από ό,τι πριν 2 χρόνια, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του αρχηγού του να μιμηθεί, μετά τον Γεώργιο και τον Αντρέα, ΚΑΙ τον Γιωργάκη τον Παπανδρέου, διαβεβαιώνοντας πως λεφτά υπάρχουν, γλείφοντας ψηφοδέλτια και μπερδεύοντας την Ελλάδα με τη Γελάδα σε μια καλή προσπάθεια να μας θυμίσει την αξεπέραστη εκείνη στιγμή που ο ηγέτης της σοσιαλιστικής διεθνούς έστειλε το λαό του να ψηφίσει στις κάλτσες.  

Σύμφωνα με πηγές της Κουμουνδούρου, στις επόμενες εκλογές ο μικρός παπανδρεϊστής θα παίξει το τελευταίο του χαρτί και με τη βοήθεια πλαστικών χειρούργων θα μιμηθεί και την εγγονή του Αντρέα, τη Μαργαρίτα. Λέγεται μάλιστα πως θα κάνει και άνοιγμα στη νεολαία και εκτός από Θεοδωράκη, Λοΐζο και Μαρκόπουλο στις συγκεντρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα ακούγονται όλες οι νέες επιτυχίες των Police, των Dire των Straits και της Bonnie της Tyler προκειμένου να γίνει σαφές πως η ελληνική αριστερά παραμένει το πιο προχωρημένο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και στην τέχνη.

Τα αποτελέσματα μπορεί να μην είναι τα ίδια με το σνιφάρισμα, αλλά και με το γλείψιμο της κόλλας κάτι γίνεται

Η Νέα η Δημοκρατία ήρθε δεύτερη, αλλά με διαφορά τέτοια που δίνει στους υπουργούς της το χρόνο που απαιτείται προκειμένου να συνειδητοποιήσουν πως έρχεται η ώρα να αποχωριστούν την «προσφορά στον τόπο», όπως λέγονται στην πολιτική αργκό τα υπουργικά αυτοκίνητα και η συνοδεία τους. 

Η μεγάλη επιτυχία του κόμματος του παλιού αμόρε της Άννας της Βίσση, είναι ότι κατάφερε να μην καταρρεύσει πλήρως, παρά τη στήριξη που του παρείχαν απροκάλυπτα τα περισσότερα Μέσα της Μαζικής της Ενημέρωσης. Μια στήριξη η οποία δεν μπορεί παρά να έγινε με δόλο, καθώς όλοι γνωρίζουν πως τα ελληνικά μέσα πάσχουν από το «σύνδρομο Πάγκαλου» το οποίο κάνει τη στήριξή τους αρκετή για να καταστρέψει και τον πιο ικανό, πόσο μάλλον μια κυβέρνηση που έχει μέσα της τον Πάνο τον Παναγιωτόπουλο. Η προεκλογική της καμπάνια και ειδικότερα η μικρώδης συγκέντρωση στο Σύνταγμα χάρισε χαμόγελα αισιοδοξίας καθώς μας έκανε να σιγουρευτούμε πως το ευλογημένο μέλλον οπού οι συγκεντρώσεις των κομμάτων θα γίνονται σε τηλεφωνικούς θαλάμους δεν είναι μακριά.

Ευτυχώς, εκτός από τις λαοθάλασσες υπάρχουν και οι λαογούρνες

Η Χρυσή η Αυγή πήρε το χάλκινο, καθώς ψηφίστηκε από 536.442 παραπλανημένους κι οργισμένους ψηφοφόρους. Παραπλανημένοι και οργισμένοι είναι οι συμπολίτες μας που γοητεύονται από ανθρώπους που έχουν χτυπήσει τατουάζ με τη σβάστικα χωρίς να είναι απαραίτητα φασίστες και ναζί, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που κάποιος που πάει κάθε εβδομάδα στη Λεωφόρο και πανηγυρίζει τα γκολ του Παναθηναϊκού δεν είναι υποχρεωτικό να είναι Παναθηναϊκός. Μπορεί κάλλιστα να είναι ένας παραπλανημένος και οργισμένος οπαδός του Ολυμπιακού.

Η Ελιά, η συμμαχία που θα πρέπει να είχε logo τον Κώστα τον Σημίτη αλλά προτίμησε ένα ανθρωπάκι που σκορπίζει λεφτά, τα πήγε καλύτερα από όσο περιμέναμε, κυρίως εξαιτίας της έξυπνης αλλαγής της τελευταίας στιγμής που έγινε στο τηλεοπτικό σποτ. Η διευκρίνηση «ψηφίζω Ελιά, ψηφίζω ΠΑΣΟΚ» βοήθησε αρκετούς ηλικιωμένους οπαδούς του Αντρέα του Παπαντρέου και των πράσινων του ήλιων να καταλάβουν τι έπρεπε να ψηφίσουν. Το τελικό σκορ των συντρόφων του ΠΑΣΟΚ που δεν έχουν ακόμα πάει στο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε τη δυνατότητα στον Ευάγγελο τον Βενιζέλο να μας χαρίσει μια τεράστια στιγμή αυτοσαρκασμού όταν, μετά την ανακοίνωση τον αποτελεσμάτων, είπε «τώρα βγάζουμε το κεφάλι μας από το νερό» σπρώχνοντάς μας σε έναν αναπόφευκτο συνειρμό.

Και σιγά-σιγά ξεπροβάλλει και το υπόλοιπο σώμα

Το Ποτάμι αποδείχτηκε μια μεγάλη απογοήτευση: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αντώνη, Πλήρωσε τα Ούζα! (ή έστω τις πίτσες από την "πιτσαρία που σκίζει")

Γράφει ο ΤΥΧΑΙΟΣ

«Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών συνιστά συντριπτική ήττα της ΝΔ, ενώ προοιωνίζεται αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές», δήλωσε προσερχόμενος στην Ιπποκράτους ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ είπε ότι «εκ των πραγμάτων τίθεται ζήτημα εκλογών καθώς η κυβέρνηση δεν διαθέτει ουσιαστική νομιμοποίηση και υπάρχει δυσαρμονία μεταξύ κυβέρνησης και εκλογικού αποτελέσματος».
«Η νίκη του ΠΑΣΟΚ πιστώνεται στο μεγαλύτερο μέρος της στον Γιώργο Παπανδρέου» είπε ο κ. Βενιζέλος.

Ο κ. Βενιζέλος ανέφερε επίσης ότι πρέπει να εξετασθεί και το ζήτημα της αποχής.
Δηλώσεις Ευ. Βενιζέλου την 2009-06-07 μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις Ευρωεκλογές.
------------------------------------------------------------
 

Έχεις παίξει  τάβλι; 

Σχεδόν σίγουρα. Καλοκαιράκι, παραλία, ταβλάκι. Όσο 

φιλικό και να είναι το παιχνίδι, έτσι για το καλό που λένε, οι σωστοί παίχτες βάζουν κι ένα στοίχημα. Δυο ουζάκια, τους καφέδες, κάτι τέλος πάντων. Για να έχει ενδιαφέρον και το παιχνίδι.

 

Στο τέλος ο χαμένος πληρώνει. Δεν το λέει κανένας νόμος. Δεν είναι πουθενά γραμμένο. Είναι αυτονόητο, αν θες να είσαι μέλος της παρέας. Άπαξ και δεχτείς το στοίχημα, έτσι κάνεις.

 

Κι αν κάποτε ο χαμένος δεν τιμήσει το λόγο του, μάλλον 

απολαμβάνει κάτι μεταξύ οίκτου και περιφρόνησης. Ξέρεις εκείνο το γλυκανάλατο συναίσθημα, που εκπέμπεται στο χώρο όταν δεν εκπληρώθηκε ένα ευτελιστικό χρέος τιμής, μικρό και συμβολικό αλλά απαραίτητο για να σου εξασφαλίσει συμμετοχή στην παρέα.

 

Ευρωεκλογές λοιπόν.

 

Για μένα, στα έχω ξαναπεί, νίκησε το Μνημόνιο. Κανένα κόμμα και καμιά παράταξη δεν αναδείχθηκε με τέτοιο δυναμικό που να μπορεί να το απειλήσει. Σε κανέναν ο λαός δεν έδωσε τέτοια ισχύ ώστε να επαίρεται πως διαθέτει τέτοια λαϊκή βάση ώστε στο μέλλον να σχηματίσει ισχυρή Κυβέρνηση και πράγματι να ανατρέψει το πρόγραμμα και την πορεία της χώρας. Αυτό το λύσαμε.

Παραπέρα, πάλι, δεν πιστεύω στο ΣΥΡΙΖΑ. Αν θες την άποψή μου, μια χαρά Μνημόνιο θα υπηρετήσει και όλα καλά.

 

Έχουμε όμως ένα θέμα άλλης τάξεως. Δημοκρατικής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα. Τελεία και παύλα.

 

Ναι, το Σύνταγμα δεν προβλέπει την υποχρεωτική προσφυγή σε Εθνικές κάλπες. Όμως είναι αυτό το κεντρικό ζήτημα;

 

Έχουμε επισήμως καταγεγραμμένη τη λαϊκή βούληση, έχουμε μια Κυβέρνηση που δεν διαθέτει την πλειοψηφία, καταφανώς, ή αν θέλεις δεν επιβεβαιώθηκε -σε επίσημη εκλογική αναμέτρηση - πως όντως τη διαθέτει.

 

Η Δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει όμως με Κυβέρνηση υπό αμφισβήτηση, υπό ομηρία ή υπό την υποψία της δυσαρμονίας με τη λαϊκή βούληση. Το έχει πει κι ο Ευάγγελος, άσχετο αν τώρα κάνει την "πάπια".

 

Και τι θα κερδίσει, πολιτικά, η Κυβέρνηση αν παραμείνει στην εξουσία, με δεδομένο και το πολιτικό κλίμα και κυρίως την διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας του χρόνου;

 

Δεν αντιλαμβάνεται πως μετά το εκλογικό αποτέλεσμα, παρομοιάζεται με τον απρόσκλητο επισκέπτη συγγενή που πράγματι καμία Συνταγματική διάταξη δεν επικαλείται κανείς για να τον διώξει αλλά όλοι κοιτάζονται μεταξύ τους περιμένοντας πότε θα φύγει;
 

Μόνο φθορά έχει να εισπράξει η Κυβέρνηση με την παραμονή της στην εξουσία. Φθορά, που δε θα προέλθει μόνο από την αντίδραση των πολιτών στα επερχόμενα μέτρα αλλά και από την απαξία που θα της αποδοθεί.  

Για να στο πω απλά, μια Κυβέρνηση που μετά από τέτοια ήττα καμώνεται ότι το "παλεύει" και ιδίως σε τέτοιες συνθήκες, σε ένα συμπέρασμα οδηγεί τον πολίτη: μένει στην εξουσία για τους μισθούς, τους οδηγούς, τους γραμματείς και τα ένσημα.

 

Κοινώς, τι περιμένει ο κ. Σαμαράς μετά την ήττα;
 

Να αντιστρέψει το κλίμα; Μα ότι είχε να δώσει μέσα στο χρονικό πλαίσιο που διαθέτει, το έδωσε. Και επιδόματα, και διορισμούς και υπαναχωρήσεις σε σημεία του Μνημονίου.
 

Μπορεί να δώσει κι άλλα που θα αποδώσουν σε ένα χρόνο; Μα ο ίδιος δεν ήταν που μόλις την Παρασκευή, επεξέτεινε την παροχολογία και την άσωτη δημιουργία θέσεων εργασίας μέχρι την επόμενη δεκαετία, δείγμα πως τίποτα άλλο δεν έχει να προσφέρει στην μπαλκονάτη πολιτική μας αρένα;  

Ή ο λαός θα εκπαιδευθεί σε ένα χρόνο ώστε να εκτιμά τις λεπτές διαφορές μεταξύ κοινωνικού φιλελευθερισμού και κεντροαριστερής διαλεκτικής;

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: O Ιντιάνα Τζόουνς ψηφίζει συριζα;

Γράφει ο ΣΑΜΠΟΤΕΡ

Σε κάποιο τηλεοπτικό επεισόδιο από το big bang theory η έιμυ αφήνει «κεραυνοβολημένο» μαλάκα τον σέλντον όταν για να του τη σπάσει του αναφέρει ότι η παρουσία του ιντιάνα τζόουνς στην κλασική 1η ταινία δεν παίζει κανένα ρόλο στην εξέλιξη της ταινίας. Δηλαδή ακόμη και χωρίς αυτόν ο κορμός και η εξέλιξη της ταινίας θα ήταν η ίδια: οι γερμανοί θα έβρισκαν τη ράβδο του ρα, θα έβρισκαν το πηγάδι των ψυχών και ακολούθως το σεντούκι των 10 εντολών και κατόπιν θα τιμωρούνταν από τους δαίμονες. Όντως η παρουσία του ιντιάνα δεν ανατρέπει τίποτα από τα παραπάνω, παρόλα τα μαστίγια και τις περιπέτειες και τις χαριτωμενιές του. Όλα αυτά θα συνέβαιναν ακόμη και αν δεν υπήρχε ο ιντιάνα. Μοιραία και νομοτελειακά.

Από το 2009 και για αρκετό καιρό ίσως ακόμα μπροστά μας, η παρουσία του σύριζα στην πολιτική σκηνή μπορεί να γιγάντωσε τα ποσοστά του ακόμη και με την πικρή μικρή νίκη των ευρωεκλογών, αλλά δεν ωφέλησε τίποτα τους πολίτες της χώρας. Δεν μπόρεσε να τους προστατεύσει από κανέναν σαμαρά και από κανέναν βενιζέλο. Δεν μπορεί (ή δεν τολμά) να τους προστατεύσει από κανένα σαμαρά και από κανέναν βενιζέλο. Αντίθετα δίπλα του βοήθησε και γιγάντωσε τη φασιστική επιρροή της χρυσής αυγής, και τη δηλητηριώδη παλαβομάρα της πολάν του σαμαρά και του μπαλτάκου, και την επαγγελματική αεργία των λοιπών λαλημένων «καμμένων έλληνων» οιωνεί κυβερνητικών «συμμάχων» του τ-συριζα.

Ως γνωστόν τυπικά η ελλάδα χρεοκόπησε τον απρίλιο του 2010, και σε ολόκληρο τον κόσμο όλοι το αναγνώρισαν, με εξαίρεση τους ψεκασμένους έλληνες του βαρουφάκη, του ζίζεκ, και του παπαθανασίου και του κουρή. Στην ελλάδα δίπλα σε αυτούς τους τιτανοτεράστιους οικονομολόγους στάθηκαν όλοι οι πολίτες πλανεμένοι σύμμαχοί τους, κόντρα απέναντι στην λογική, με μόνη εξαίρεση τους λίγους που αποδεχτήκαμε τη χρεοκοπία του δημόσιου ταμείου και υποστηρίξαμε την ανάγκη μεταρρυθμίσεων και την ανάγκη νέων δανείων με όρους που θα έθεταν (αιτιοκρατικά) και οι δανειστές, και με την ελπίδα για τις μικρότερες συνέπειες για τους πολίτες της χώρας, εμάς.

Μόνοι, χωρίς συμμάχους, με μια μικρή αποδοχή από τους εκλογείς και με πάλι δημοψηφισματικό αντιμνημονιακό χαρακτήρα των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2010. Μέχρι και την εποχή των αγανακτισμένων δεν υπήρξαν μέτρα που να επηρέαζαν τον ιδιωτικό τομέα, ή μέτρα που να πείραζαν τις μικρές συντάξεις κάτω από 1.000 ευρώ χονδρικά και τους αντίστοιχους μισθούς του δημοσίου. Τότε όμως οι πλατείες των βολεμένων αγανακτισμένων ήταν η μαγιά της ανάδειξης του παραλόγου σε κυρίαρχη ατζέντα. Νεοδημοκράτες και βαθυπασοκατζήδες μαζί με τους επαγγελματίες κινηματίες της «αριστεράς» άνοιξαν «το πηγάδι των ψυχών» του ιντιάνα τζόουνς και ελευθέρωσαν τους δαίμονες: δίπλα τους ανέπνεαν ζωντανοί και κυρίαρχοι τα φαντάσματα του φασισμού, του σταλινισμού, του κορπορατισμού, των ψεκασμένων, των χρεοκοπημένων δραχμολάγνων, των κακοποιών νταβατζήδων και φονιάδων.  

Τα φαντάσματα αυτά έφτιαξαν κόμματα-φέουδα και μπήκαν. Ο αλέξης έβλεπε τα ποσοστά του να αυξάνονται, έβλεπε το πασόκ των επίμονων κηπουρών να την παλεύει μόνο του να φέρνει τα λαλάκια κάθε μήνα και να κρατά την όποια λογική, ενώ το βαθύ επαγγελματικό πασόκ την έκανε σύριζα, έβλεπε και τη νδ του μεσσαίου χώρου να καταρρέει, αλλά ο αλέξης δεν έβλεπε ότι την ίδια στιγμή αύξαναν τα ποσοστά της ακροδεξιάς πολάν του σαμαρά, και ο ναζιστικός τσαμπουκάς των μιχαλολιάκων, και οι ψεκασμένες θεωρίες καμμένων ελλήνων και αμόρφωτων «οικονομολόγων» τύπου καζάκη και λοιπών γραφικών σωτήρων.

Ο σύριζα σάλταρε στο καλάμι με την 2η θέση στις εκλογές του μαΐου του 12 και στη μοναδική του ευκαιρία να κυβερνήσει και να κάνει «την ανατροπή στον τόπο» παρέδωσε τη διερευνητική εντολή σχηματισμού κυβέρνησης αφού ήπιαν κάτι τσίπουρα με την ανταρσία και τους επαγγελματίες οικολόγους. Κάπως σαν τον κο λαζόπουλο, βγάζω λεφτά από τον πόνο του κοσμάκη και λέω τις παπαριές μου στις γριές της τηλεόρασης, αλλά έχω πολλές δουλειές τώρα για να γίνω ευρωβουλευτής να πληρώνομαι λιγότερο, και να γελάνε οι γριές μαζί μου πια για τις μαλακίες που έλεγα κάποτε. Και ο σύριζα ξαναβολεύτηκε ανακουφισμένος με την 2η θέση στις εκλογές του ιουνίου του 12 και συνέχισε το τροπάριο ή εμείς ή αυτοί, οι μερκελιστές, οι πινοσέτ, οι προδότες….. 

Την ίδια ώρα πέρναγαν τα χειρότερα οριζόντια μέτρα για όλους μας και το παραμύθι συνεχιζόταν. Και στα κανάλια στα πάνελ κάθε φορά οι ίδιοι παπαδημούλης, στρατούλης, λαφαζάνης, ζωή, μητρόπουλος, βαλαβάνη και όλοι οι «αριστεροί» με δεξιές τσέπες την πάλευαν για εμάς. Και η απλή αναλογική πήγε άκλαυτη, και τα debate με όλα τα κόμματα πήγαν άκλαυτα, και η φωνή στους νέους πήγε άκλαυτη, και οι κυβερνήσεις συνεργασίας με αριστερό πρόσημο πήγαν άκλαυτες. Δεν μας βολεύουν τώρα που πάμε για ώριμο φρούτο κυβέρνηση τ-συριζα.

Με το που έκαναν κυβέρνηση η πολάν και ο βενιζέλος και ο κυρ-φώτης υποψήφιος πρόεδρος της δημοκρατίας, οι αγανακτισμένοι τους εξαφανίστηκαν, κάθε κάλεσμα του αλέξη για πορεία προς τα χειμερινά ανάκτορα μέτραγε μόνους τους 70 εως 100 γενναίους επαγγελματίες των κινημάτων. Τα ανάκτορα έχουν κοινή διεύθυνση με την μισή του κοινοβουλευτική ομάδα. Μια άλλη φορά. Η πορεία δεν εξυπηρετεί τώρα τα συμφέροντά μας. Τα διόδια άσ΄τα να τα ανοίγουν οι ναζί χρυσαυγίτες.

Τα τελευταία 2 χρόνια όλοι έχουν βολευτεί με τον αλέξη μπροστά να πετά ότι μπαρούφα παπαγαλίζει, ψηφο-θηρίζοντας σε κάθε απελπισμένο, και την ίδια ώρα ένας στρατούλης, ένας γλέζος, ένας λαφαζάνης, ένας σταθάκης πετάνε την δική τους πολυφωνική παπαριά που συγκρατεί την εκλογική μάζα σε απόσταση. Μακριά και αγαπημένοι, μην έρθουν και πολλοί μαζί μας και έχουμε κανένα ατύχημα διακυβέρνησης. Το ώριμο φρούτο και για πολύ αργότερα αν γίνεται. Αφού σαπίσει.

Δυστυχώς για τον τόπο και τους πολίτες που εγκλωβίστηκαν στην επιλογή του σύριζα, εξακολουθούν να είναι μόνοι τους (και μόνοι μας) απέναντι στην κρεατομηχανή των σαμαροβενιζέλων, χωρίς καμία ουσιαστική υποστήριξη. Δεν μπορεί να βοηθήσει ούτε καν 400 καθαρίστριες των 500 ευρώ μηνιάτικο, όταν αντίστοιχα έτρεχε να καλύψει το κάθε κομματόσκυλο φωτόπουλο και μπαλασόπουλο των τρελών αποδοχών και των τρελών ελλειμμάτων στα δημόσια ταμεία. Όλα πια μετά θα είναι δύσκολο να ανατραπούν γιατί αν και πότε συμβεί, το άλλοθι του αλέξη είναι ότι οι «ή αυτοί» κατέστρεψαν τα πάντα και οι «ή εμείς» σε ορίζοντα 8ετίας θα προσπαθήσουμε να τα διορθώσουμε.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σ’ αυτό το μπουρδέλο όλοι νικάνε χάνοντας.

Του ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ

Στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν. Στις 26 ήταν όλοι στα γραφεία τους και η ζωή συνεχίζεται κανονικά. 

Με κάποιο τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνει να μετατρέπει ακόμα και τις νίκες σε ολίγον ήττες. Φταίει που έχει μετατρέψει την πολιτική σε κάτι άλλο το οποίο μοιάζει περισσότερο με βιντεοπαιχνίδι παρά με παραγωγή προτάσεων και λύσεων στα προβλήματα της κοινωνίας. Το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και τα προβλήματα θα λυθούν ακριβώς επειδή θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Η ζωή γίνεται μια συνεχής μάχη με αίτημα τις εκλογές, δηλαδή την τελική επικράτηση του καλού απέναντι στο κακό. Εμείς ή αυτοί. Τότε εμείς, χωρίς τους αυτούς, θα ορθώσουμε το ανάστημά μας στην ηγεσία της Ευρώπης που θέλει υποτελείς κυβερνήσεις, και επειδή είμαστε ηρωικότεροι θα τους φοβίσουμε και θα κάνουν ό,τι θέλουμε.  

Και τι θέλουμε; 

Να γίνουν όλα όπως ήταν πριν, αφού το μνημόνιο φταίει για την κρίση. Αν αφαιρέσεις το go back κυρία Μέρκελ, από τον ΣΥΡΙΖΑ μένει ο Κ. Καραμανλής. Το ένδοξο 2009. Η χρονιά της χρεοκοπίας.

Διαρκείς εκλογές, όπως διαρκής επανάσταση.
 

Όταν η πολιτική απομειώνεται από προτάσεις, η εκλογική επικράτηση μετατρέπεται σε αυτοσκοπό. Την επόμενη μέρα των εκλογών, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ζητούσε από τον Πρόεδρο εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ νικάει γιατί η κυβέρνηση χάνει, πέφτουν τα ποσοστά της περισσότερο. Δεν αυξάνει τις δυνάμεις του, γιατί όταν τα αιτήματα της κοινωνίας είναι σταθερότητα, συνεργασίες, όχι εκλογές, απαντάει με περισσότερες εκλογές, νέα πόλωση, αύξηση της έντασης. 

Η αντιμνημονιακή ρητορική επιβάλλει ένα διαρκή παροξυσμό, έκτακτες καταστάσεις, εμπόλεμη ατμόσφαιρα. Μια συνεχή προσομοίωση πολέμου, ένα παιχνίδι με διαδοχικές πίστες μέχρι την τελική νίκη. Δεν υποψιάζονται καν ότι τα προβλήματα αρχίζουν με τη νίκη.

Θρίαμβος. Χάσαμε μόνο 3-0. Έγραφε μια αθλητική εφημερίδα μετά από ένα παιχνίδι ελληνικής ομάδας στο Τσάμπιονς Λιγκ. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Aριστερός Νεογέροντας

Tης ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Ο Ανδρέας Παπαδόπουλος έγραψε άρθρο με τίτλο «Τις πταίει για τη συντριβή». Μιλώντας για συντριβή αναφέρεται στα εκλογικά αποτελέσματα της Δημοκρατικής Αριστεράς, στο ένα τοις εκατό και κάτι ψιλά. Ο Παπαδόπουλος υπήρξε εκπρόσωπος του κόμματος αλλά απολύθηκε. Να θυμίσουμε ότι έχασε τη δουλειά του ακριβώς με τον τρόπο που ανέλαβε καθήκοντα: προσωπική επιλογή του Φώτη Κουβέλη.  

Ο Ανδρέας Παπαδόπουλος παρουσιάστηκε ως ο νέος της παράταξης και είναι ακριβώς η νιότη που υπήρξε το μεγάλο προτέρημα στην ανέλιξή του. Θέλουμε να πούμε ότι δεν έκανε και καμιά μεγάλη καριέρα στη δημοσιογραφία_ δούλεψε για λίγο στον ραδιοσταθμό 9,84 fm. Δεν υπήρξε ποτέ βαρύ όνομα στον χώρο της Αριστεράς, με την έννοια ότι δεν έχει γράψει άρθρα ιδεολογικού περιεχομένου, δεν έχει τοποθετηθεί αναλυτικά και με ευκρίνεια έστω σε ένα ζήτημα.

Τι θέλουμε να πούμε. Ο Ανδρέας Παπαδόπουλος ασχολείται με τα παραφερνάλια της πολιτικής και όχι με την ουσία της. Η αγωνία του αφορά την όποια διεύρυνση του χώρου, τις ισορροπίες, τις συμμαχίες, τα πρόσωπα, τις ίντριγκες. Είναι σαν ένας μάγειρας που ασχολείται περισσότερο με τις σχέσεις μεταξύ των sous-chef παρά με το ίδιο το φαγητό. Το αποτέλεσμα είναι να μην παράγει έργο, δηλαδή να μην παράγει πολιτική σκέψη και πολιτικές προτάσεις.

Στο ξεκίνημα της διασημότητάς του ο Ανδρέας Παπαδόπουλος έγινε θαμώνας των τηλεοπτικών εκπομπών. Θα πει κανείς ότι τούτο ήταν θεμιτό, εφόσον αυτή ήταν η δουλειά του. Δεν του αρκούσε όμως αυτό, ήθελε πολύ γρήγορα και τον θώκο, δηλαδή μια θέση στην ευρωβουλή. Από εκεί προέκυψε η σύγκρουση με τον Φώτη Κουβέλη. Δεν τον ήθελε ως υποψήφιο επειδή υπήρξε συνομιλητής των «58». Τώρα λοιπόν ο νεανίας παίρνει την εκδίκησή του. Αποδίδει τις ευθύνες της αποτυχίας αποδομώντας τον επικεφαλής της παράταξης. Εντούτοις αυτό που πέτυχε με το άρθρο του ήταν να δείξει το δικό του κενό στην κατανόηση της ελληνικής κοινωνίας.

Μια από τις εξηγήσεις που δίνει για την «συντριβή» είναι η στάση της ΔΗΜΑΡ στο κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης και η αποχώρηση από την κυβέρνηση. Πιθανώς δεν έμαθε ότι εξελέγη με την Ελιά ο Παντελής Καψής, τον οποίο διαπόμπευαν οι απολυμένοι της τηλεόρασης σε όλη την προεκλογική εκστρατεία. Υπάρχει η εντύπωση στα άτομα που ασχολούνται με την επικαιρότητα ότι ο μέσος έλληνας κουβαλάει ολημερίς το τάμπλετ και ενημερώνεται για τις πολιτικές εξελίξεις. Η αλήθεια είναι μακριά. Ο μέσος έλληνας ψάχνει να βρει δουλειά, ψάχνει να βρει λεφτά για να πληρωθούν οι λογαριασμοί του, ασχολείται με τα φορολογικά του και άλλα τέτοια πρακτικά ζητήματα.

Με τον Ανδρέα Παπαδόπουλο συμβαίνει το εξής παράδοξο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Και λίγα του κρέμασαν...

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Aριστερό στοκατζίδικο ξεπουλάει! - Λεβεντοσωτήρες προλάβετε

Του ΗΛΙΑ ΜΑΚΡΗ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ιερή κεντροαριστερή αγελάδα αναζητεί πεπειραμένο χασάπη και γκουρμέδες

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ