ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Από την ενότητα στην διχόνοια!

Του ROGER COHEN / THE NEW YORK TIMES

O καβγάς ξέσπασε στην οδό Ταλαάτ Χαρμπ, κοντά στην Πλατεία Ταχρίρ. Παρακολουθούσα καθώς άντρες με ματωμένα πρόσωπα έτρεχαν να ξεφύγουν. Το πλήθος στροβιλιζόταν μπρος και πίσω ενώ πέτρες εκσφενδονίζονταν από παντού και προς κάθε κατεύθυνση. Επευφημίες ξέσπασαν μονάχα όταν οι διαμαρτυρόμενοι τράπηκαν σε φυγή. 

Καθώς φιλελεύθεροι και σοσιαλιστές αντίπαλοι του Προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι υποστηρικτές του μάχονταν κατά τη διάρκεια της πιο αιματηρής σύγκρουσης μεταξύ των κοσμικών και των ισλαμιστικών ρευμάτων της χώρας από τότε που πραγματοποιήθηκε η επανάσταση που απομάκρυνε τον Μουμπάρακ, το αιγυπτιακό κράτος ήταν απόν. Δεν υπήρχε κανένα ίχνος ούτε της Αστυνομίας ούτε του Στρατού, ενώ περισσότεροι από εκατό άνθρωποι τραυματίστηκαν.

 

Οι διαδηλωτές στην Ταλαάτ Χαρμπ ήταν εξαγριωμένοι. Τη συγκεκριμένη πορεία διαμαρτυρίας κατά των πρώτων 100 ημερών της προεδρίας του Μόρσι και της εσφαλμένης, σύμφωνα με εκείνους, και βιαστικής απόπειράς του να υιοθετήσει ένα νέο Σύνταγμα την είχαν προγραμματίσει εδώ και καιρό. «Διοργανώσαμε αυτή τη διαμαρτυρία πριν από τρεις εβδομάδες με σκοπό τη διάλυση της Συνταγματικής Συνέλευσης, και αυτοί αποφάσισαν χθες να κατέβουν στην πλατεία και να συγκρουστούν μαζί μας», μου είπε η Καρίμα ελ Χεφναουί, επιφανής ακτιβίστρια από τον χώρο των σοσιαλιστών. Ηταν χλωμή και έτρεμε οργισμένη. «Η Αδελφότητα δεν εργάζεται για τον λαό αλλά για τα δικά της συμφέροντα. Τώρα οι Αιγύπτιοι μπορούν να αντιληφθούν τον φανατισμό τους».

 

Στεκόμουν μεταξύ του περιχαρούς πλήθους στην Πλατεία Ταχρίρ τον Φεβρουάριο του 2011, καθώς οι ίδιοι άνθρωποι που την Παρασκευή λιθοβολούσαν οι μεν τους δε - οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι τους περισσότερο κοσμικούς Αιγυπτίους και αντίστροφα - γιόρταζαν την κατάρρευση της 30ετούς δικτατορίας. Οπότε το ερώτημα είναι το εξής:  

Εχει αυτό το ένδοξο όνειρο της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της επικράτησης του νόμου θρυμματιστεί μέσα στη σκόνη που περιβάλλει το Κάιρο; 

 

Οι επαναστάσεις δίνουν τη θέση τους στα επακόλουθά τους. Η ενότητα παραχωρεί τη θέση της στη διχόνοια καθώς η ενωτική επίδραση της αδρεναλίνης εξασθενεί. Ο κοινός εχθρός αντικαθίσταται από αντικρουόμενα συμφέροντα. Η Αίγυπτος δεν αποτελεί εξαίρεση στον παλιό κανόνα.

 

Αποτελούν όμως τα διαρκή αυτά προβλήματα που ταλανίζουν το μεγαλύτερο αραβικό κράτος σημάδι μιας επερχόμενης κατάρρευσης ή των αναπόφευκτων πόνων της γένεσης της ελευθερίας; Και είναι ικανός ο Μόρσι, ο οποίος αναδύθηκε από την πτέρυγα των συντηρητικών Αδελφών Μουσουλμάνων και εκλέχτηκε με ποσοστό 51,7% επί των ψήφων, να πείσει το υπόλοιπο 48,3% ότι υπάρχει και γι' αυτό μια θέση στη νέα Αίγυπτο; 

 

Η ελευθερία δεν αποτελεί την εναλλακτική πρόταση την οποία ασπάζονται κάποιοι φιλελεύθεροι Αιγύπτιοι. Η δημοκρατία είναι πολύτιμη ακριβώς επειδή είναι εύθραυστη και απρόβλεπτη. Η Δύση - μετά την Αλγερία και τη Γάζα και δεκαετίες υποκρισίας κατά τις οποίες συγχωρούσε τον Ασαντ και τους ομοίους του - οφείλει να βοηθήσει τον Μόρσι να κυβερνήσει με τρόπο καλύτερο από εκείνο που τα αιματηρά επεισόδια της Παρασκευής άφησαν να διαφανεί.