"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Ζήκος στην «παγίδα του Αλκιβιάδη»

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Την παγίδα του Θουκυδίδη την μάθαμε πια όλοι. Βοήθησε και ο Σι Τζιπινγκ.

Την παγίδα του Αλκιβιάδη, την ξέρετε;

Προφανώς όχι, καθότι είναι δικής μου επινόησης. Εντάξει, δεν είμαι και ο Graham Allison του Harvard, αλλά δυο ιστορικές συγκρίσεις μπορούμε να τις κάνουμε κι εδώ. Στο τέλος-τέλος, δικοί μας ήταν και ο Θουκυδίδης και ο Αλκιβιάδης, κάτι παραπάνω από τους Κινέζους και τους Αμερικάνους μπορούμε να καταλάβουμε για τα πατριωτάκια μας.

Έχουμε και λέμε.

Η «παγίδα του Θουκυδίδη» έφερε τον Πελοποννησιακό πόλεμο, τον φοβερό και καταστροφικό εμφύλιο που διέλυσε την κλασική μας αρχαιότητα. Κάτι παρόμοιο με την οικονομική χρεωκοπία το 2008-19 που διέλυσε την σύγχρονη Ελλάδα. Και ποιος πρωταγωνιστής βγήκε στον αφρό όταν ήρθε η αντάρα του Πελοποννησιακού πολέμου;

Ο Αλκιβιάδης.

Ακριβώς όπως στις μέρες μας, βγήκε στον αφρό ο Τσίπρας. Οι ιστορικές τους ομοιότητες είναι συγκλονιστικές.

Ο Αλκιβιάδης ήταν η πιο λαμπρή, γοητευτική, αμφιλεγόμενη και καταστροφική προσωπικότητα της αθηναϊκής δημοκρατίας. Ένας άνθρωπος που έμοιαζε να έχει μέσα του τον ιδιοφυή πολιτικό, τον τυχοδιώκτη, τον προδότη, τον στρατηγό, τον σταρ και τον ναρκισσιστή.

Σας θυμίζει κάποιον από τα καθ’ ημάς;

Έπεισε τους Αθηναίους να εκστρατεύσουν στην Σικελία, για να στραγγαλίσουν την Σπάρτη μετατρεπόμενοι σε μεγάλη Μεσογειακή δύναμη.

Μόλις κατηγορήθηκε από τους Αθηναίους για ασέβεια, αυτομόλησε στην Σπάρτη και την βοήθησε να πλήξει καίρια την πατρίδα του.

Μετά την κοπάνησε από την Σπάρτη και πήγε στο τρίτο στρατόπεδο, στους Πέρσες, τους οποίους συμβούλευε πώς να εκμεταλλευτούν την αντίθεση Αθήνας- Σπάρτης.

Μετά ξαναγύρισε στην Αθήνα θριαμβευτής και στο τέλος ξαναπήγε στους Πέρσες, όπου δολοφονήθηκε. Κανένας δεν έμαθε ποιος τον σκότωσε, καθώς πλέον τον κυνηγούσαν όλοι. Αθηναίοι, Σπαρτιάτες και Πέρσες.

 

Ο Αλκιβιάδης ήταν η φοβερή περίπτωση ενός ικανού ανθρώπου, που σ’ όλη του τη ζωή άλλαζε στρατόπεδα, προσωπεία, συμμαχίες, φίλους, εχθρούς, σχέδια, παρατάξεις, πατρίδες. Λαοπλάνος, ιντριγκαδόρος, αδίστακτος, ανερμάτιστος, καταφερτζής, έμεινε στην Ιστορία ως σύμβολο της αχαλίνωτης φιλοδοξίας, της πολιτικής γοητείας χωρίς όρια και της καταστροφικής ιδιοφυΐας.

Η «παγίδα του Αλκιβιάδη» δεν ήταν τίποτα άλλο από την πεποίθηση του ότι η προσωπική του ιδιοφυΐα ήταν πάντα ανώτερη από θεσμούς, συμμαχίες, παρατάξεις και πατρίδες. Ήταν η πεποίθηση του ότι η Ιστορία όφειλε να περιστρέφεται γύρω του επ’ αόριστον, ότι κάθε δική του προσωπική κίνηση μετατρεπόταν σε κινητήριο μοχλό των κοινωνιών που αυτός είχε στο τσεπάκι. Στο τέλος απόμεινε μόνος και μισητός απ’ όλους. Είχε κακό τέλος.

Ο Αλέξης, την τελευταία δεκαπενταετία κινείται ακριβώς πάνω στο ίδιο μοντέλο. Εκμεταλλεύεται ξεδιάντροπα τις συνθήκες, παίζει με το θυμικό του ευκολόπιστου λαού, κάνει κυνικά ό,τι πιστεύει πως τον βοηθά και μετά το αντίθετο του, έχει γίνει εξπέρ στις τούμπες και τις κωλοτούμπες, χρησιμοποιεί θεσμούς και ανθρώπους τους οποίους ύστερα ισοπεδώνει, συμμαχεί μ’ αυτούς που καταγγέλλει και καταγγέλλει τους πρώην συμμάχους του, κινείται σαν το ψάρι στο νερό τόσο στο προσκήνιο, όσο και στο παρασκήνιο.

Τώρα με την επιστροφή του, πιστεύει ακράδαντα ότι πορεύεται σε νέο κύκλο θριάμβου.

Εγώ πάλι, πιστεύω ότι είναι στο κέντρο της «παγίδας του Αλκιβιάδη», που…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Μαΐου 30, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ζήκο δε με ξεγΕΛΑΣ ! (Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο από τον Σίλα Σεραφείμ)

 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Μαΐου 30, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Σήκω, Ανδρέα, να δεις τον μίμο της Αλλαγής

 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Μαΐου 30, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίου rebrand-ισμένου εθνικού σουργελο-τσογλαναρά κωμωδία

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Μαΐου 30, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίου rebrand-ισμενου εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία (Με τη ματιά του Θοδωρή Δημητρίου)

 

Uploaded Image Uploaded Image

 Uploaded Image

 

Uploaded Image

 

 

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Μαΐου 30, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , ,

Σαν σήμερα (30/5/ΧΧΧΧ)

1889: Η γαλλίδα Ερμίν Καντόλ δημιουργεί τον πρώτο σύγχρονο στηθόδεσμο.
1941: O Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, κατεβάζουν από την Ακρόπολη τη γερμανική σημαία και αναρτούν την ελληνική.

1979: Οι Τούρκοι αξιώνουν με ψήφισμα να γίνει τζαμί η Αγία Σοφία.

1926: Γεννιέται ο Θανάσης Βέγγος

1431: Καίγεται στην πυρά η Ζαν Ντ' Αρκ (Ιωάννα της Λορένης), εθνική ηρωίδα της Γαλλίας και Αγία της καθολικής εκκλησίας

1778: Πεθαίνει ο Βολτέρος, φιλολογικό ψευδώνυμο του Φρανσουά Μαρί Αρουέ

1977: Πεθαίνει ο λογοτέχνης Βασίλης Ρώτας. Ηταν ο πρώτος που μετέφρασε στα ελληνικά όλα τα έργα του Σαίξπηρ.




2017: Πεθαίνει σε ηλικία 83 ετών ο πρώην δικτάτορας του Παναμά Μανουέλ Νοριέγκα.



2019  Αφησε την τελευταία του πνοή νικημένος από τον καρκίνο σε ηλικία 56 ετών ο  Κώστας Ευριπιώτης
 


 

2019 Την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 86 ετών, άφησε ο σπουδαίος τραγουδιστής και συνθέτης Αντώνης Ρεπάνης.

 

 

 

 

 
2021 Χάνει τη ζωή του ο κινηματογραφικός και τηλεοπτικός ηθοποιός που είχε γίνει διάσημος ενσαρκώνοντας τον Ταρζάν, Τζο Λάρα καθώς βρισκόταν σε μικρό ιδιωτικό αεροσκάφος με επτά επιβαίνοντες που συνετρίβη


Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Σάββατο, Μαΐου 30, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ζήκος: Το rebranding της αυταπάτης και η επιστροφή του παλιού πολιτικού DNA

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΧΟΧΛΑΚΑΚΗ

Η ιδρυτική εκδήλωση του νέου πολιτικού φορέα του Αλέξη Τσίπρα επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί ως μια μεγάλη πολιτική επανεκκίνηση. Το σκηνικό ήταν προσεκτικά σκηνοθετημένο: χαμηλοί τόνοι, αισθητική «ευρωπαϊκού προοδευτισμού», αναφορές σε δημοκρατία, θεσμούς, κοινωνική δικαιοσύνη και μια εμφανής προσπάθεια να εμφανιστεί ο πρώην πρωθυπουργός ως ώριμος, θεσμικός και πολιτικά μεταμορφωμένος.

Σαν να επιχειρείται μια συνολική αποσύνδεση από το πολιτικό παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ και μια μετάβαση σε κάτι πιο «ευρωπαϊκό», πιο σοσιαλδημοκρατικό και πιο συμβατό με τη νέα πολιτική πραγματικότητα.

Μόνο που το βασικό πρόβλημα του φαινομένου Τσίπρα δεν ήταν ποτέ αισθητικό ή επικοινωνιακό. Δεν ήταν το λογότυπο, ούτε οι φωνές των πλατειών, ούτε η υπερβολή της ρητορικής της προηγούμενης δεκαετίας.

Το πρόβλημα βρισκόταν πολύ βαθύτερα, στον ίδιο τον πολιτικό πυρήνα μιας κουλτούρας που οικοδομήθηκε πάνω στην εύκολη καταγγελία, στον αντισυστημισμό, στην στρατηγική ό,τι να 'ναι, χωρίς σχέδιο, στην ηθική ανωτερότητα χωρίς αυτογνωσία και στην ψευδαίσθηση ότι σύνθετες γεωπολιτικές και οικονομικές κρίσεις μπορούν να λυθούν με πολιτική θεατρικότητα, συνθήματα και επικοινωνιακή ένταση.

Και ίσως τίποτε δεν αποκάλυψε περισσότερο αυτή την αδυναμία υπέρβασης του παρελθόντος από την ίδια την επιλογή της ονομασίας του νέου κόμματος: ΕΛΑΣ — Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Μια επιλογή που επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί ως πολιτικά συμβολική και ιστορικά φορτισμένη, αλλά τελικά λειτούργησε περισσότερο ως επικοινωνιακό αυτογκόλ παρά ως μήνυμα ανανέωσης.

Διότι στην πολιτική τα σύμβολα συχνά μιλούν δυνατότερα από τα προγράμματα. Και το ακρωνύμιο «ΕΛΑΣ» δεν παραπέμπει σε κάποιο σύγχρονο ευρωπαϊκό προοδευτικό εγχείρημα. Παραπέμπει αυτομάτως στη βαριά ιστορική μνήμη του μεταπολεμικού τραύματος, σε μια βαθιά πολωτική συμβολική φόρτιση που ίσως κινητοποιεί ένα στενό ιδεολογικό ακροατήριο, αλλά αδυνατεί να μιλήσει στη μεγάλη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία σήμερα.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικό, όμως, είναι το τι φανερώνει αυτή η επιλογή για το ίδιο το rebranding. Ενώ ο Τσίπρας προσπάθησε να εμφανιστεί ως εκφραστής μιας ώριμης και διευρυμένης Κεντροαριστεράς, κατέληξε τελικά να επιλέξει ένα όνομα που λειτουργεί ως ιδεολογική περιχαράκωση και όχι ως πολιτική διεύρυνση. Το «Αριστερή Συμπαράταξη» δεν μοιάζει με άνοιγμα προς το Κέντρο. Μοιάζει περισσότερο με επιστροφή σε μια στενή ταυτοτική λογική που αναπαράγει τα αντανακλαστικά της παραδοσιακής μεταπολιτευτικής λεγόμενης Αριστεράς. Και εδώ αναδεικνύεται η μεγάλη ειρωνεία του εγχειρήματος: ο άνθρωπος που επιχειρεί να αποδράσει από τη φθορά του παλιού ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε τελικά ένα πολιτικό brand που θυμίζει περισσότερο αναπαλαίωση της δεκαετίας του ’70 παρά σύγχρονο ευρωπαϊκό φορέα.

Το ίδιο ακριβώς πολιτικό DNA εμφανίστηκε και στις πρόσφατες τοποθετήσεις του για το ουκρανικό. Γιατί πίσω από τις προσεκτικές λέξεις και την προσπάθεια ισορροπιών αποκαλύφθηκε ξανά η βαθύτερη στρατηγική αμφισημία του χώρου του. Σε μια στιγμή όπου η Ευρώπη αντιμετωπίζει ίσως τη σοβαρότερη γεωπολιτική κρίση μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη ρωσική εισβολή περισσότερο ως αφηρημένη «σύγκρουση συμφερόντων» παρά ως αυτό που πραγματικά είναι: μια βίαιη αναθεωρητική επίθεση απέναντι σε ένα κυρίαρχο ευρωπαϊκό κράτος.

Και αυτό δεν είναι απλώς πολιτική αμηχανία. Είναι ιδεολογικό προγραμματικό σύμπτωμα. Είναι η συνέχεια μιας παλιάς μεταπολιτευτικής κουλτούρας όπου η Δύση αντιμετωπίζεται διαρκώς ως ο «βασικός ένοχος» της Ιστορίας και κάθε γεωπολιτική κρίση ερμηνεύεται μέσα από αντανακλαστικά ψευδο-αντιιμπεριαλισμού της δεκαετίας του ’80. Ακόμη και τώρα, μετά από χρόνια πολέμου, χιλιάδες νεκρούς, εγκλήματα πολέμου και ανοιχτό ρωσικό αναθεωρητισμό, ο λόγος του Τσίπρα παραμένει εγκλωβισμένος στη γνώριμη γκρίζα ζώνη του «ναι μεν αλλά». Μιας λογικής που καταδικάζει θεωρητικά τη βία, αλλά αφήνει πάντα υπαινιγμούς περί «ευθυνών της Δύσης», του ΝΑΤΟ ή της ευρωπαϊκής πολιτικής.

Και εδώ ακριβώς καταρρέει το αφήγημα του «ώριμου ευρωπαίου ηγέτη» που επιχειρεί να χτίσει μέσω του νέου κόμματος. Γιατί η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία δεν αντιμετώπισε τον πόλεμο στην Ουκρανία ως ουδέτερη γεωπολιτική διαμάχη. Τον αντιμετώπισε ως υπαρξιακή μάχη για τη δημοκρατία, την εθνική κυριαρχία και τη σταθερότητα της ίδιας της Ευρώπης. Ο Τσίπρας, αντίθετα, εξακολουθεί να κινείται μέσα στην ίδια πολιτική κουλτούρα στρατηγικής αμφιθυμίας που χαρακτήρισε συνολικά την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο αυτής της νέας πολιτικής επανεμφάνισης δεν είναι τελικά όσα λέγονται, αλλά…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Μαΐου 29, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΣΤΑΛΙΝΑΡΑΔΕΣ: Τσίπρας, έφοδος στο παρελθόν


Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Είμαι πολύ συγκινημένος με την επιστροφή του αγραβάτωτου ροκαμπιλά των Πρεσπών στα κόλπα.  

Και ακόμη πιο συγκινητική είναι η μετριοπάθεια στην επιλογή του ονόματος του νέου κόμματος με υλικά κατεδάφισης από τα συντρίμμια του πάλαι ποτέ κυβερνήσαντος ΣΥΡΙΖΑ. ΕΛΑΣ, ρε φίλε, για να απευθυνθεί με σεμνή μετριοπάθεια στο θυμικό των διαφόρων αποχρώσεων συντρόφων.

Ουδόλως εμφυλιοπολεμικό. ‘Νταξ, θα μπορούσε, μιμούμενος τα λατινοαμερικάνικα κινήματα, να το βγάλει «Λαϊκό Μέτωπο Στέργιος Αναστασιάδης», από τον αλήστου μνήμης αρχηγό της ΟΠΛΑ, ο οποίος είχε τη δημοκρατική ιδέα, που εφαρμόστηκε, να φτιαχτούν λίστες με όσους είχαν συγγενείς στρατιωτικούς, χωροφύλακες, αστυνομικούς, αντάρτες σε οργανώσεις αντιπάλους του ΕΛΑΣ, διαφωνήσαντες με το κόμμα κ.ά. Ξέρετε τι τους έκαναν αυτούς από τις λίστες όσους έπιασαν στα Δεκεμβριανά, ε; 

Τον Σεπτέμβριο του 1949 έλαβε τα επίχειρα των πράξεών του στα 6 μέτρα, αλλά ο Αλέξης, αν το σκέφτηκε να τον τιμήσει, έκανε πίσω.

Θα μπορούσε να το βγάλει Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη «Η Πηγάδα», αλλά ήθελε κάτι πιο light και ταυτόχρονα συμπεριληπτικό, γι’ αυτούς που θεωρεί δικούς του, όσους χαίρονταν όταν έβαζε τα ΜΑΤ να σαπακιάζουν πατριώτες στο Πισοδέρι, όσο αυτός ακκιζόταν με τους επιγόνους της ΝΟΦ και του Μιχαήλοφ στους Ψαράδες, αυτούς που κατασυκοφαντούσαν τα αμέτρητα πλήθη των συλλαλητηρίων κατά του αποτυχημένου colpo grosso να διχάσουν και διασπάσουν τη Ν.Δ.

Αφού δεν του βγήκε στην οικονομία, τουλάχιστον να δικαίωνε ηθικά και πολιτικά την Ε΄ Ολομέλεια, τη δεύτερη πλέον πηλιογούσικη απόφαση της ελληνόφωνης αριστεράς στην Ιστορία. 

Η πρώτη ήταν η υποστήριξη στον Κεμάλ και η υπονόμευση του Στρατού μας το 1919-1922. Ετσι σκέφτηκαν να μείνει στην Ιστορία το αφεντικό τους, ο 13-0, και ένας άλλος αστέρας του βαλκανικού γκροτέσκο σοσιαλισμού, που στολίζουν όλους τους αντιπάλους ως «φασίστες», αλλά, όταν οι εφοπλιστές πετάνε το ξυλάκι, τρέχουν αστραπή, σαν γκρέιχάουντ, να το φέρουν πίσω, δίνουν πόδι και κάνουν και βαρελάκια.

Είπε όμως να κάνει το rebranding πιο γλυκά, με πουκάμισα με παλ χρώματα και επίκληση-υπονοούμενο στον ΕΛΑΣ για τους οπαδούς του, παραμείναντες και ενδεχόμενους, που μοιράζουν ψόφους στα κοινωνικά δίκτυα, πιστεύουν στα λεφτόδεντρα, στα επιδόματα, γουστάρουν παλαιστινιακές μαντίλες, κυνήγι Εβραίων στο Μοναστηράκι και αλλού, θέλουν Αστυνομία οπλισμένη με ματσάκια άνηθο, ανοιχτά σύνορα και άλλα ωραία.

Εχετε ακούσει για την «έφοδο στον ουρανό»; 

Εδώ έχουμε έφοδο στο παρελθόν, στα εμφυλιοπολεμικά χαμηλότερα ένστικτα της αριστερίλας. Σε συνδυασμό με λεξιπλαστικές γλυκανάλατες αοριστολογίες, πάντοτε με προσεκτική αποφυγή τεκμηριωμένων αριθμών και οτιδήποτε συγκεκριμένου και ορθολογικά αιτιολογημένου.

Σε ένα ποσοστό του εκλογικού σώματος πιάνει. Ρίξε μερικές πρέζες «κοινωνική δικαιοσύνη», δυο κουταλιές της σούπας «κοινωνικό κράτος», μπόλικη σάλτσα «προόδου» και φυσικά αρκετό πιπέρι κοινωνικού φθόνου, με υποσχέσεις «ανακατανομής του πλούτου», «φορολόγηση των εχόντων» –πλην των εφοπλιστών, ε, είπαμε, ο χαβαλές έχει όρια-, υπόσχεση επιδομάτων, άνευ κοστολόγησης, μια κοφτή κουταλιά του γλυκού «πατριωτισμό νέου τύπου» και η συνταγή φέρνει κάποια ψηφαλάκια. 

Το ζήτημα είναι από ποιους. 

Θα δούμε μεγάλες στιγμές από αυτούς που πρώτοι/ες κινδυνεύουν.

Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο, θα το δείξουν οι επόμενες μετρήσεις, αφού τώρα έχουμε και κόμμα Καρυστιανού και κόμμα Τσίπρα, να κινδυνεύσει να χαθεί ή να συρρικνωθεί δραματικά αυτός ο υπόκωφος θόρυβος στην αίθουσα της Βουλής, όποιος και αν μιλάει, που ενίοτε εκρήγνυται σαν εξάτμιση από παλιό, πειραγμένο Fiat Punto, από την κόρη του επιδραστικότερου προέδρου που πέρασε για λίγες εβδομάδες από την Πανάθα και σημάδεψε και το ποδόσφαιρο και την Ιστορία της σινιέ αριστεράς.

Η δημοκρατία δεν θα είναι ίδια χωρίς το «είσαστε φασίστες» γενικώς και αορίστως ή με τσαλακωμένη την αυτοδιορισθείσα αποκλειστική εκπρόσωπο του «κόσμου των ανθρώπων» απέναντι στον «κόσμο των τεράτων», δηλαδή όλων ημών των υπολοίπων. Δεν θα ήθελα να τη δω εξωφυλαρούχα, να βιντεοσκοπεί λυπημένη με το κινητό τις κολόνες του Περιστυλίου και η Φρουρά να της απαγορεύει την είσοδο ως εξωκοινοβουλευτικής.

Για να μιλήσουμε όμως ακόμη πιο σοβαρά, ο ντεμέκ νέος και άσφαιρος… Βελουχιώτης είχε διαλέξει κάτι απίθανους τύπους, που μερικοί ήταν σαν να κοιμόντουσαν με τα ρούχα, και έναν απίθανο νάρκισσο, με τους οποίους έπαιξε τη χώρα στα ζάρια και είμαστε κωλόφαρδοι που δεν έφερε ντόρτια.  

Εχω ρωτήσει και κορυφαίο υπουργό του: «Ρε συ, καλά, αλλά ο Βαρουφάκης πώς σας ψώνισε έτσι;”, αλλά δεν πήρα απάντηση, μόνο μια περιστροφική χειρονομία, κάτι σαν «άσ’ τα, να πάνε».

Την τελευταία στιγμή έκανε πίσω με τον έρπη να του έχει φτάσει από το στόμα ως τον σβέρκο, διότι κατάλαβε πως δεν θα πήγαιναν απλώς φυλακή. Λένε πως ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου τούς έγραψε σε non paper πως η άτακτη έξοδος από το ευρώ και η χρεοκοπία με τα επακόλουθα προβλήματα στον εφοδιασμό θα προκαλούσαν τέτοιες ταραχές που θα κλάταρε γρήγορα η Αστυνομία και θα επενέβαινε ο Στρατός. 

Εκανε λοιπόν πίσω -και ορθότατα-, ξεφορτώθηκε διάφορους ημίτρελους που μας ήθελαν στην ουρά για συσσίτιο και πήγε σε λογική λύση με τους δανειστές, αλλά όλη αυτή η μπλόφα κόστισε ένα εκατόμπαλο δισ.

Και συγγνώμη, αλλά τη χώρα την άφησε να φτάσει στο χείλος του γκρεμού ο ίδιος με τις ηλίθιες μπλόφες που του πρότεινε ως στρατηγική μια ομάδα επικίνδυνων ανόητων κομμουνιστών, τους οποίους ο ίδιος είχε επιλέξει και διορίσει υπουργούς. 

Οπότε ας μην επαίρεται που δεν μας έσπρωξε στον γκρεμό. Δεν ήταν κατόρθωμα, ενώ γλίτωσε και το τομάρι του. 

Λοιπόν, αδέρφια, ο νέος ΕΛΑΣ...

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Μαΐου 29, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ζήκο τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε…

 

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Οι αριστεροί πάσχουν από παρελθοντολογικό ιδεασμό, επειδή αδυνατούν να κοιτάξουν το παρόν κατάματα και να δημιουργήσουν το μέλλον.

Πριν από μερικά χρόνια, ο Νίκος Ανδρουλάκης επανέφερε το όνομα ΠΑΣΟΚ στο ΚΙΝΑΛ.

Οι σκοπιμότητες, προφανώς, ήταν να εκμεταλλευτούν το brand name που έχτισε ο Ανδρέας Παπανδρέου στη Μεταπολίτευση.

Μαζί όμως με την παράδοση, κληρονόμησαν και την παθολογία που συνόδευε το ΠΑΣΟΚ.

Το σωστό θα ήταν να δημιουργήσουν παράδοση εκ του μηδενός. Να δημιουργήσουν, δηλαδή, μια σοσιαλδημοκρατία η οποία θα προσπαθούσε να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα της εποχής της Τεχνητής Νοημοσύνης, της μεταναστευτικής κρίσης, της δημογραφικής κρίσης και της στροφής των δυτικών κοινωνιών προς τον αυταρχικό δεξιό λαϊκισμό.

Αυτά δηλαδή που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν ο Μητσοτάκης, ο Πιερρακάκης και ο Σκέρτσος, δημιουργώντας κρίσεις ιλίγγου σε πολλούς δεξιούς, οι οποίοι τρέχουν να… μεταλάβουν στους Βελόπουλους.

Προχθές, ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε το όνομα ΕΛΑΣ για το νέο κόμμα με το οποίο προσπαθεί να επανέλθει στο προσκήνιο, για να μας «σώσει» από τις καταστροφές που ο ίδιος προκάλεσε όπως το 2015. Γιατί το 2015, με την «κωλοτούμπα», μας έσωσε από την καταστροφή που ο ίδιος μεθόδευσε και προκάλεσε.

Προσέξτε την κουτοπονηριά που υποδύεται την ευφυή «τριγωνοποίηση».

«Τριγωνοποίηση» ονομάστηκε η στρατηγική του Bill Clinton και του συμβούλου του Dick Morris.

Η λογική της ήταν ότι ο πολιτικός δεν τοποθετείται καθαρά ούτε αριστερά ούτε δεξιά, αλλά παίρνει στοιχεία και από τις δύο πλευρές, παρουσιάζοντας μια «τρίτη», πιο κεντρώα θέση. Αυτό συνδέθηκε και με τον όρο Τρίτος Δρόμος(«Third Way» ).

Το όνομα ΕΛΑΣ, με ένα λάμδα, παραπέμπει στην οργάνωση ΕΛΑΣ που ίδρυσε το ΚΚΕ στην Κατοχή, με σκοπό δήθεν την ένοπλη αντίσταση στους Γερμανούς αλλά, κατά την άποψη πολλών ιστορικών και πολιτικών αντιπάλων του, με απώτερο στόχο, μετά την αποχώρηση των Γερμανών, να εκμεταλλευτεί το κενό εξουσίας και να καταλάβει πραξικοπηματικά την εξουσία. Τα Δεκεμβριανά και η Μάχη της Αθήνας επιβεβαιώνουν, αυτές τις προθέσεις.

Η άλλη πλευρά στην οποία στοχεύει η λέξη ΕΛΑΣ είναι η συνήχηση με τη λέξη «Ελλάς». Η επίδειξη ενός πατριωτισμού που, στην περίπτωση της Κατοχής και του εμφυλίου που ακολούθησε, αποδείχθηκε - κατά τους επικριτές της ελληνικής Αριστεράς - κίβδηλος, αφού εκτός από την επιδίωξη πραξικοπηματικής κατάληψης της εξουσίας, τμήματα της Αριστεράς υποστήριξαν και σχέδια που συνδέονταν με την αυτονόμηση της Μακεδονίας σε κάποιο βαλκανικό κρατικό μόρφωμα.

Τόσο ο «ΕΛΑΣ» του Βελουχιώτη όσο και ο ΕΛΑΣ του Τσίπρα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τη συνήχηση με τη λέξη «Ελλάς», ώστε να καλύψουν το πατριωτικό τους έλλειμμα - κάτι για το οποίο δύσκολα μπορεί κάποιος να κατηγορήσει το ΠΑΣΟΚ.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, σε επίπεδο πολιτικού υποσυνείδητου, είναι πως το όνομα αποκαλύπτει παρελθοντοπληξία και ιδεοληπτική εκμετάλλευση μιας κληρονομιάς που δεν υπάρχει πλέον, γιατί ξοδεύτηκε ασκόπως τόσο από το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ της «πρώτης φοράς Αριστερά». Η όποια αξία αυτής της κληρονομιάς αποδείχθηκε «φούσκα» μετά την κατάρρευση της Σοβιετίας(ΕΣΣΔ).

Με την έλευση της Τεχνητής Νοημοσύνης σήμερα και των ανθρωποειδών ρομπότ τα επόμενα 5-10 χρόνια, βρισκόμαστε στον προθάλαμο της κατάργησης της ανθρώπινης εργασίας. Κυριολεκτικά, θα παρακαλάμε να μας… εκμεταλλευτούν και δεν θα μας έχουν ανάγκη.

Ποια είναι η απάντηση της σύγχρονης Αριστεράς σε αυτές τις εξελίξεις;

Ο Βελουχιώτης ή ο Παπανδρέου και η κληρονομιά τους;

Μετά αναρωτιέστε…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Μαΐου 29, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Γιατί θα αποτύχει το εγχείρημα του Ζήκου

 

Του Γεωργίου Ι. Μάτσου

Δύσκολα βρίσκει κανείς λόγους επιτυχίας του Τσίπρα ως αρχηγού νέου κόμματος, ενώ απέτυχε ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ.

Αντιθέτως, γίνεται ευκολότερα αντιληπτό γιατί πιστεύει ο ίδιος ότι τάχα θα πετύχει.

Καταρχάς, ο πολιτικός του ναρκισσισμός: Καθαυτό το εγχείρημα "φεύγω από το κόμμα όπου απέτυχα για να φτιάξω άλλο όπου θα πετύχω", όπως και η "Ιθάκη", υποδηλώνουν έμμεσα και άμεσα πως ο ίδιος πιστεύει ότι για την αποτυχία του φταίνε άλλοι. Τώρα λοιπόν προβαίνει σε καινούργιο εγχείρημα χωρίς τους "άλλους", που "φταίνε".

Με στοιχειώδη αυτοκριτική, όμως, θα αντιλαμβανόταν ότι η κατακρήμνιση από το 31,53% το 2019 σε, διαδοχικά, 20,07% και 17,83% το 2023 οφειλόταν σε αυτόν.

Όταν προσποιούμαστε ότι φταίνε οι άλλοι, ενώ φταίμε εμείς, ικανοποιούμαστε ίσως ψυχικά, συγκρουόμαστε όμως με την πραγματικότητα.

Αν ο Τσίπρας είχε παραδώσει το 2019 τον ΣΥΡΙΖΑ στην Αχτσιόγλου, το άλλοτε κόμμα εξουσίας δεν θα είχε βιώσει τον εξευτελισμό των βουλευτικών του 2023.

Ή αν έστω της είχε επιτρέψει το 2023 να εκλεγεί αρχηγός, χωρίς να ‘κλείσει το μάτι’ στον ουρανοκατέβατο Κασσελάκη, η κατάσταση στον χώρο της αριστεράς-κεντροαριστεράς, θα ήταν σήμερα καλύτερη.

Ίσως πιστεύει ότι σήμερα θα πετύχει λόγω στήριξης από δύο απροσδόκητους – για ‘αριστερό’, αντιπολιτευόμενο κόμμα – συμμάχους: Τη διαπλοκή και την… κυβέρνηση.

Η διαπλοκή, ενισχύοντας τον Τσίπρα, δεν επιζητεί πολιτική αλλαγή, αλλά διατήρηση των κλεπτοκρατικών δομών του ελλαδικού κράτους, με ευνοϊκότερους για την ίδια όρους.

Αυτό όμως δεν μπορεί να κρυφτεί από την πολιτική πιάτσα. Αργά ή γρήγορα, θα περάσει ως μήνυμα και στο εκλογικό σώμα.

Η δε σιωπηρή αξιοποίηση της μη αποκρυπτόμενης ‘στήριξης’ Μητσοτάκη αποτελεί για τον ίδιο τον Τσίπρα ομολογία πολιτικής αδυναμίας: Ο Μητσοτάκης στηρίζει Τσίπρα, διότι – δικαιολογημένα – θεωρεί ότι χάρη στον τελευταίο θα ανακτήσει εκλογικές δυνάμεις.

 

Ο Τσίπρας νομίζει ότι η ώθηση του συστήματος Μητσοτάκη αποτελεί υλοποίηση του λενινιστικού ρητού "οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουμε".

Έτσι όμως έμμεσα αποδέχεται ως στόχο του τη δεύτερη θέση. Όταν μόνη πραγματική φιλοδοξία είναι η κατάκτηση της δεύτερης θέσης, υπονομεύεται εξαρχής και αυτός ο στόχος.

Εκεί οφειλόταν άλλωστε η κατρακύλα του 2019-2023: Η ψήφιση της απλής αναλογικής το 2016 αποσκοπούσε να μεθοδεύσει ‘διάλειμμα Μητσοτάκη’ το 2019, προκειμένου να επανέλθει αυτός το 2023 με "κυβέρνηση ηττημένων".

Αλλά όταν στοχεύεις αφετηριακά στη δεύτερη θέση, το εκλογικό σώμα θα αναζητήσει εντέλει για δεύτερο κάποιον, που θα μπορεί να γίνει και πρώτος.

Ο Τσίπρας παραμένει από το 2019 μέχρι σήμερα, η βασική αιτία της έλλειψης εναλλακτικής στον Μητσοτάκη: Μη επιτρέποντας ανανέωση της ηγεσίας στον χώρο του, τον οδήγησε σε στασιμότητα και πολυδιάσπαση.

Η παραίτηση του 2023 και η επάνοδος με ‘νέο κόμμα’ το 2026 αποτελεί μπλόφα, που δύσκολα θα καταπιεί το εκλογικό σώμα.

Βέβαια ο Τσίπρας εξακολουθεί να πετάει τις καλύτερες ‘πολιτικές στρακαστρούκες’, όπως αποδεικνύει το όνομα του νέου κόμματος.

Δεν το ονομάζει απλά "αριστερό": Καπηλεύεται τον θρύλο του κεκαλυμμένου στρατιωτικού σκέλους του ΚΚΕ (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ) κατά την κατοχή, που δρούσε φαινομενικά ως αντιστασιακή οργάνωση – στην πραγματικότητα ως μηχανισμός κατάληψης της εξουσίας – και παραμένει ζωντανός στην πολιτική συνείδηση όλων των αριστερών.

Αρκεί μια τέτοια καπηλεία για να συσπειρώσει εκλογικά τις αριστερές ψήφους;

Κατά τη γνώμη της στήλης, όχι:

Η εκ νέου ‘αριστεροποίηση’ Τσίπρα συνιστά θεμελιώδη αντίφαση έναντι τόσο του περίφημου rebranding του, όσο και της ‘κεντρώας μεταμέλειας’ που επιχείρησε να επιδείξει με την "Ιθάκη".

Υποτίθεται ότι όλο το story "διώχνω τους αριστερούς τύπου Τσακαλώτου από τον ΣΥΡΙΖΑ – φεύγω από τον ΣΥΡΙΖΑ – κάνω δικό μου κόμμα για να απαλλαγώ από τους λοιπούς αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ" στόχευε να μεταβάλει το πολιτικό πρόσημο Τσίπρα από αριστερό σε περισσότερο κεντρώο.

 

Γιατί λοιπόν ξαναγυρίζει στην ‘παλιά καλή’ αριστερά και αποκηρύσσει την κεντρώα στροφή;

Δεν του βγήκαν οι δημοσκοπήσεις βλέποντας ότι στο κέντρο δεν πείθει κανέναν;

Προφανώς.

Όμως η έμμεση συνομολόγηση της αποτυχίας του rebranding που συνιστά η σχεδόν ξεδιάντροπη επάνοδός του στην ‘αγκαλιά’ της αριστεράς, συνιστά στην πραγματικότητα και ομολογία αποτυχίας σχεδιασμού του όλου εγχειρήματος ‘παραίτηση – αποστασιοποίηση – επάνοδος’.

Ο Τσίπρας λοιπόν επιστρέφει εκεί όπου ήδη απέτυχε:

Τον Μάιο 2023 είχε αποτύχει οικτρά στις εκλογές με το εξαιρετικό, για αριστερό κόμμα, σύνθημα "δικαιοσύνη παντού".

Δύο χρόνια αργότερα όμως, στις 28-2-2025, η ελληνική κοινωνία κατέβαινε κατά εκατομμύρια στους δρόμους όλης της επικράτειας, ζητώντας απεγνωσμένα ό,τι ακριβώς της είχε υποσχεθεί ο Τσίπρας: Δικαιοσύνη.

Η αποτυχία Τσίπρα ως προσώπου και ως αριστερού ήταν ήδη προφανής από τότε – άλλωστε υπήρξε ο μεγάλος απών του κινήματος των Τεμπών.

Προσπάθησε να γίνει κεντρώος και απέτυχε προτού καν γίνει.

Ειλικρινά λοιπόν πιστεύει ότι αν τώρα αποκαλέσει το κόμμα του [ΕΑΜ-]ΕΛΑΣ, θα πετύχει κάτι περισσότερο;

Σήμερα έχει να αντιμετωπίσει την πολυδιάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ 2023 σε τέσσερα κομμάτια (Νέα Αριστερά Τσακαλώτου-Σακελλαρίδη, Κασσελάκης, εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ και ήδη Τσίπρας-‘ΕΛΑΣ’).

Η πολυδιάσπαση προξένησε σημαντικά ψυχολογικά στεγανά έναντι του προσώπου του από κρίσιμο ποσοστό των πρώην συντρόφων του.

Εξάλλου, οι Βαρουφάκης – Κωνσταντοπούλου εκφράζουν σήμερα πολύ αποτελεσματικότερα τον αριστερό ριζοσπαστισμό.

Το πολιτικό παιχνίδι παίζεται αυτή τη στιγμή στο ποιος θα κερδίσει τη δεύτερη θέση, ώστε να διατηρεί εξουσιαστικό πρόκριμα στη μετά Μητσοτάκη εποχή.

Η στήλη θεωρεί πιθανότερη την κατάληψη της δεύτερης θέσης από τον υποτιμημένο, συχνά αυτοκαταστροφικό, αλλά γνησιότερα κεντρώο-κεντροαριστερό Ανδρουλάκη.

 

Ο Τσίπρας, πέρα από την ώθηση κάποιων αρχικών εντυπώσεων, δεν έχει άλλη πολιτική βενζίνη στη διάθεσή του.

Σε εποχή που ο κόσμος ζητά ουσιώδη πολιτική αλλαγή, το ψεύτικο αντιμνημόνιο, η ψεύτικη αριστερά και το ψεύτικο κέντρο του Τσίπρα δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε πια στην ελληνική κοινωνία.

Επανέρχεται στο προσκήνιο καθαρά από φθόνο έναντι του Μητσοτάκη που κατάφερε να ελέγξει τους ‘αρμούς της εξουσίας’, ενώ εκείνος απέτυχε.

Του έχουμε νέα:

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Μαΐου 29, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: ΕΛ.Α.Σ., ΕΛ.ΑΣ, Ε.Λ.Α.Σ. και ΕΛΛΑΣ

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Δεν έχει γίνει γνωστό πόσα ακριβώς πλήρωσε ο Αλέξης Τσίπρας στη διαφημιστική για το περίφημο rebranding, αν ωστόσο κρίνουμε από όσα έχουμε δει μάλλον τον έπιασαν κορόιδο.

Το όνομα κατ’ αρχήν. Αυτό το ΕΛΑΣ πολύ φτηνό κόλπο, ούτε ο Βελόπουλος δεν το τόλμησε. Ήδη στα σόσιαλ μίντια γίνεται πάρτι, γέμισαν πειραγμένες φωτογραφίες του Τσίπρα με στολή αξιωματικού της ΕΛΑΣ! Δεν είμαστε τόσο χαϊβάνια τελικά.

Για να μην πούμε για την μπάλα της Μπαρτσελόνα. Ποιο ακριβώς είναι το μήνυμα και σε ποιους απευθύνεται;

Ένας κανονικός ψηφοφόρος, ο οποίος ενδιαφέρεται για τα κοινά, το μόνο που εισπράττει είναι μια προσπάθεια ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής. Αν ο χαρακτηρισμός «κυβερνώσα» αριστερά που έχει υιοθετήσει ο Τσίπρας αποτελεί μια προσπάθεια να προσδώσει αξιοπιστία στο εγχείρημά του, η μπαλίτσα, οι φανέλες και τα αστειάκια για πρωτάθλημα πετυχαίνουν το αντίθετο: προβάλλουν την εικόνα ενός μη σοβαρού πολιτικού. Ενός ινφλουένσερ μάλλον παρά ενός υποψήφιου πρωθυπουργού. Ιδίως στο τμήμα των παραδοσιακών ψηφοφόρων της αριστεράς οι οποίοι, ας μην έχει κανείς αυταπάτες, αποτελούν τον κορμό του ΣΥΡΙΖΑ και θα αποτελέσουν τη μαγιά του νέου κόμματος.

Μπορεί να φανταστεί κανείς έναν παλαιό πολιτικό, τον Καραμανλή, τον Ανδρέα, τον Φλωράκη ή τον Σημίτη, να αυτογελοιοποιείται με αυτόν τον τρόπο;

Όσο για τους νέους μάλλον θα αναρωτιούνται για ποιο λόγο παλιμπαιδίζει αυτός ο πενηντάρης.

Γενικά πάντως αν κρίνουμε από τα σχόλια, η κίνηση Τσίπρα μάλλον έχει προκαλέσει αμηχανία ακόμα και στους δικούς του ανθρώπους.

Ο Γιώργος Σταθάκης, για παράδειγμα, σε άρθρο του εκφράζει τον προβληματισμό του για το αν ο Τσίπρας μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη επισημαίνοντας πως λείπει το «μεγάλο αφήγημα» όπως του Ανδρέα το 1981 για την «Αλλαγή», του Σημίτη για τον «εκσυγχρονισμό» το 1996 ή ακόμα και του ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Ξέρετε, με ένα νόμο και ένα άρθρο κ.λπ.

Στο ίδιο κλίμα, αν και σε πιο διανοουμενίστική εκδοχή, ο Αντώνης Λιάκος, ο οποίος προφανώς έχει απογοητευθεί από τον Κασσελάκη τον οποίο χαρακτήριζε κάποτε ευχάριστη έκπληξη. Ζητά λοιπόν από τον Τσίπρα να «μεταβολίσει τη μελαγχολία… σε νέα πολιτισμική γραμματική του συλλογικού βίου». Κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Ο Μπίστης πάντως ανέλαβε να αποκαταστήσει τα πράγματα με την αθεράπευτη αισιοδοξία του. «Τον δρόμο θα τον φτιάξουμε περπατώντας» διακηρύσσει σε πείσμα των άπιστων Θωμάδων. Ούτε αυτός μπορεί να αρνηθεί ωστόσο τη μεγάλη κωλοτούμπα του αρχηγού του. Ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ πολιτεύτηκε με βασική γραμμή τη συνεργασία των προοδευτικών κομμάτων. Ήταν και η αιχμή των επιθέσεών του προς το ΠΑΣΟΚ το οποίο κατηγορούσε ότι, αρνούμενο τη συνεργασία, έκανε πλάτες στη ΝΔ. Σήμερα ρητά αναφέρεται, για παράδειγμα από την εκπρόσωπο Τύπου του Ινστιτούτου Τσίπρα, Θεώνη Κουφονικολάκου, πως «δεν μας αφορά η συζήτηση περί συνεργασιών»! Ο λόγος είναι προφανής και τον επισημαίνει στο άρθρο του ο Γιώργος Σταθάκης: ο Τσίπρας ακολουθεί στρατηγική δεύτερου κόμματος. Δεν έχει στόχο να νικήσει τον Μητσοτάκη αλλά να προσπεράσει το ΠΑΣΟΚ. Η αριστερά μπορεί να περιμένει ωσότου γίνει ξανά κυβερνώσα.

Με όλα τούτα, η μόνη καινοτομία που μας υπόσχονται είναι η κατάργηση των παραδοσιακών κομματικών δομών και η δημιουργία ενός υβριδικού κόμματος όπου τα μέλη θα μπορούν, λέει, να μετέχουν και «διαδικτυακά και δια ζώσης» σε θεματικές ομάδες για τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας. Αν σας ακούγεται κάπως νεφελώδες, έτσι είναι και συνήθως καταλήγει απλώς στο να ενισχύει την αρχηγική φυσιογνωμία του κόμματος. Ο αρχηγός θα αποφασίζει και οι υπόλοιποι θα συζητάνε.

Στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ ο Τσίπρας δεν είχε αυτή την ελευθερία. Όση επιρροή και αν διέθετε, υπήρχαν συγκεκριμένες διαδικασίες. Εννοείται πως υπήρχαν επίσης και στελέχη με διαφορετικές απόψεις, τα οποία ήταν υποχρεωμένος να ακούει.

Στο νέο κόμμα λοιπόν τα παλαιά στελέχη θα γίνονται δεκτά μετά από φέις κοντρόλ και αφού παραιτηθούν από κάθε αξίωμα: ένα-ένα, ατομικά και χωρίς τα κομματικά τους γαλόνια.

Πρόκειται για μια διαδικασία σχεδόν τελετουργικής ταπείνωσης και ταυτόχρονα…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Μαΐου 29, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: ΕΛΑΣ: Τι θα γίνει, φίλε μου, μ' εμάς;

 

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Kαι το νέο κόμμα που περιμένατε έβγαλε το κεφάλι από το αυγό, στο Θησείο. Και το όνομα αυτού ΕΛΑΣ. Μην παρεξηγηθώ, δεν είναι η Ελληνική Αστυνομία, ούτε ο παλιός ΕΛΑΣ, δηλαδή ο Ελληνικός Απελευθερωτικός Στρατός. Είναι η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, το νέο προσωπικό κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, που παραπέμπει και στην Αστυνομία ως μια δεξιά κάπως ανταύγεια, αλλά και στον Άρη Βελουχιώτη, το αντάρτικο και φυσικά στον Εμφύλιο.

Διότι ή είσαι διχαστικός και εμφυλιοπολεμικός ή αλλιώς δεν είσαι αριστερός κατά τον ηγέτη. Και όποιος νόμιζε ότι όλα αυτά τελείωσαν και το rebranding θα μας φέρει έναν νέο και καλλιεργημένο Αλέξη, ας πορευτεί τώρα με τις αυταπάτες του.

Και τα «θυρανοίξια» του νέου πολύ αναμενόμενου κόμματος δεν συγκίνησαν ούτε καν τους παρευρισκόμενους, αν εξαιρέσουμε κάποιους νεολαίους που σε κάποια φάση φώναξαν «Νάτος, νάτος ο πρωθυπουργός».

Το πίστευαν άραγε;

Τι να πω, μπορεί. Αρκεί οι εκθέσεις ιδεών Γυμνασίου, και όχι Λυκείου, να έχουν ακόμα πέραση.

Στον κόσμο της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί.

Εδώ ο κόσμος αυτός πήγε και ψήφισε Στέφανο Κασσελάκη, που ούτε τον ήξερε, ούτε τον άκουσε ποτέ να λέει μια αριστερή κουβέντα και μετά, όταν τον «εκπαραθύρωσαν» με συνοπτικές διαδικασίες, δεν έβγαλε άχνα. Δεν θα πιστέψει τον ηγέτη της ΠΦΑ που τώρα εμφανίζεται ως ηγέτης της κυβερνώσας Αριστεράς;

Και τι είχε να μας πει ο νέος Αλέξης;

Ε, τα γνωστά και τετριμμένα. Ανησυχία για τον κόσμο που σκοτώνεται στην Ουκρανία αλλά χωρίς αναφορά στο ποιος σκοτώνει και γιατί, ποιος επιτέθηκε σε μια ελεύθερη και δημοκρατική χώρα της Ευρώπης και ποιος μάχεται 3 χρόνια τώρα υπέρ βωμών και εστιών. Απλώς, σκοτώνονται γενικώς. Και φυσικά πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική υπονοώντας ότι κακώς χάσαμε την επαφή μας με τη Ρωσία του Πούτιν. Ένα υπόρρητα φιλορωσικό κόμμα γεννήθηκε, για να μας πάει στη νέα εποχή της τεχνητής νοημοσύνης για όλους και όχι μόνο για το κεφάλαιο και τα οικονομικά τραστ.

Κατά τα άλλα, άντε πάλι η κοινωνία πάνω από τα κέρδη, με δημοκρατία και δικαιοσύνη, με ένα νέο σοκ εντιμότητας και κράτους δικαίου και φυσικά «νέα μεταπολίτευση», γιατί εκείνη η παλιά δεν έπιασε. Και δεσμεύσεις για αξιοπρέπεια και καλούς μισθούς, για ισότητα και προστασία στους ΛΟΑΤΚΙ, για ανάπτυξη με αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου γενικώς, για φορολογική δικαιοσύνη και κοινωνικό κράτος με στέγη και πολιτισμό. Αλλά και φθηνά ενοίκια έχει, και θέσεις σε παιδικούς σταθμούς και ενεργειακή δημοκρατία και λύση για το δημογραφικό και φθηνό σουπερμάρκετ και καλύτερες συντάξεις. Και κάπως έτσι ξεκινάει πάλι το νέο ταξίδι της μεγάλης προοδευτικής πλειοψηφίας και καλεί πάλι όλους να υπογράψουν τη διακήρυξη της νέας εποχής, διότι χωρίς υπογραφές δεν νοείται αριστερό κόμμα. Και δώσ’ του ξανά δημοκρατία και αξιοπρέπεια. Και φυσικά το γνωστό αριστερό στερεότυπο «ερχόμαστε από πολύ μακριά και πάμε μακριά».

Μάλλον δεν πάτε πουθενά, πια.

Και για κλείσιμο, δύο σταγόνες ιστορία, δηλαδή ΕΑΜ, ΕΔΑ και ΣΥΡΙΖΑ. Και ένα χαριτωμένο κοριτσάκι που του φέρνει το όνομα σε λευκό χαρτί, σαν κι αυτό που θα υπογράψουν όσοι τον ακολουθήσουν, γιατί κάτι συγκεκριμένο ή έστω έξυπνο και καινούργιο δεν ακούσαμε. ΕΛΑΣ: Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Πρωτότυπο, τι να σας πω.

Δεν ξέρω αν με αυτές τις αποσκευές μπορεί να κατακτήσει τη δεύτερη θέση. Αφήστε που δεν θα είναι και δίκαιο γιατί το ΠΑΣΟΚ έχει τουλάχιστον κάποιες συγκεκριμένες θέσεις, που τις κρύβει, και έστω λιγοστά ικανά στελέχη να τις δοκιμάσουν σε μια μελλοντική ανάληψη εξουσίας. Αλλά έτσι όπως τα κατάφερε η ηγεσία του, ακόμα και η ΕΛΑΣ μπορεί να το ξεπεράσει.

Πάντως αυτή η συμπαράταξη είναι αριστερή και δεν χωράει τη σοσιαλδημοκρατία του Ανδρουλάκη. Και όποιοι πίστευαν μέχρι προχτές πως μπορεί να δημιουργηθεί μια ομπρέλα που θα τους συμπεριλάβει όλους, απογοητεύτηκαν. Ωστόσο, πρόλαβαν να δώσουν το φιλί της ζωής στον νέο ΣΥΡΙΖΑ που μας προέκυψε σε συσκευασία προσωπικού κόμματος.

Και ένα προσωπικό κόμμα σημαίνει «αρχηγού παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω». Φράξιες, ομπρέλες βιλαέτια και διχόνοιες, τέλος. Μόνο Αλέξης.

Το πρόβλημα τώρα το έχει το ΠΑΣΟΚ και η ηγετική του ομάδα που πρέπει να καταλάβει ότι ο αριστερός χώρος είναι καπαρωμένος από το «ΕΛΑΣ». Και με τη βούλα του πρωτοδικείου πλέον. Εμπρός ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ για την Ελλάδα, το δίκιο και τη λευτεριά, από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Τώρα το ΠΑΣΟΚ πρέπει να ξαναθυμηθεί ότι είναι κόμμα του κέντρου, άντε της σοσιαλδημοκρατίας, και να κοιτάξει να απευθυνθεί στο κέντρο στο οποίο αλωνίζει εδώ και χρόνια ο Κ. Μητσοτάκης και η δική του ΝΔ, να αφήσει τα αριστερά κακοχωνεμένα δάνεια στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και να κοιτάξει να πει κάτι σοβαρό για την Ελλάδα.

Και να αφήσει τη μονοκαλλιέργεια «Υποκλοπές- ΟΠΕΚΕΠΕ - Διαφθορά» γιατί με τέτοια φληναφήματα βαπτισμένα σε ξυλόλιο και με φόντο τα χαμένα βαγόνια των Τεμπών, κανένας δεν κυβέρνησε, ούτε στην Ελλάδα. Πόσο μάλλον όταν έχουμε και την «Ελπίδα» της Καρυστιανού που έχει ειδικότητα σε αυτά.

Αλλά όταν δεν ψηφίζεις τον Στουρνάρα για διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας και δηλώνεις «παρών» είναι σαν να δίνεις δίκιο στον Αλέξη που είχε πόλεμο μαζί του. Είναι σαν να λες ότι καλά έκανε και μας πήγαινε στον γκρεμό και κακώς ο Στουρνάρας δούλεψε επιτυχώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Δηλαδή δίνεις το δίκιο στον ανταγωνιστή σου, αλλά είναι τόση η παθολογική αριστερίλα που σου βάζει γράσο στα μάτια και δεν βλέπεις. Και πρέπει τώρα να αρχίσεις να κατεβάζεις τα αντιβιοτικά με τις χούφτες μπας και γιατρευτείς, που δεν το βλέπω.

Δυστυχώς στις εκλογές θα πάμε με ένα κόμμα εξουσίας και με πολλά κόμματα διαμαρτυρίας, δεξιά και αριστερά. Και δυστυχώς δεν θα ζήσουμε ένα σοβαρό ανταγωνισμό πολιτικών θέσεων για τα επίδικα, εσωτερικά και εξωτερικά.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχασε την όποια ευκαιρία μετά την επανεκλογή του, δεν προσπάθησε καν να αναδειχθεί ως το αντίπαλο δέος στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ακόμα και αν δεν μπορούσε, ως πολιτική προσωπικότητα, έπρεπε να προσπαθήσει αφήνοντας για άλλους τα κλασσικά αριστερά στερεότυπα και τη μιζέρια της συνεχούς καταγγελίας του πρωθυπουργού. Διότι αυτή η στάση δηλώνει, ακόμα και στους αδαείς, μειονεξία. Φωνάζει και φώναζε «αυτός είναι κακός», χωρίς να μας αποκαλύπτει γιατί ο ίδιος είναι καλός για πρωθυπουργός. Ή έστω καλύτερος. Και τώρα…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Μαΐου 29, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Λεκτικές επινοήσεις Ζήκου

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

νέος πατριωτισμός (ο) 1. πολιτική διακήρυξη κενή περιεχομένου «όπως ήταν αναμενόμενο, μας φλόμωσε στους νέους πατριωτισμούς αποφεύγοντας να πει οτιδήποτε ουσιαστικό» 2. φράση που στερείται λογικής, μπούρδα «αν δεν θέλεις να απαντήσεις στην ερώτησή μου, μην το κάνεις, αλλά τουλάχιστον παράτα τους νέους πατριωτισμούς»

Τώρα που σας γράφω, ο μπρόεδρος Τσίπρας δεν έχει ακόμα αποκαλύψει την Μπαρτσελόνα του και έτσι δεν έχω όλες τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες προκειμένου να εξυμνήσω το νέο ξεκίνημα του πολιτικού που ενέπνευσε τον μουσουργό Σταμάτη Κραουνάκη να συνθέσει μουσική για χάρη του.

Διαβάζω, όμως, πως κεντρικός άξονας της παράστασης θα είναι ο «νέος πατριωτισμός». Δηλαδή μια λεκτική επινόηση που δεν περιγράφει τίποτα πέρα από την ανάγκη του πρώην πρωθυπουργού να ξαναπαίξει ρόλο στις εξελίξεις και την αδυναμία του να βρει ουσιαστικό περιεχόμενο στη νέα του προσπάθεια.

Όχι πως έχει ανάγκη κάτι από αυτά.

Η πελατεία του δεν έχει πολιτικές αλλά ψυχολογικές απαιτήσεις και έτσι αρκείται σε λέξεις και φράσεις αρκετά ασαφείς και εύπλαστες ώστε ο καθένας να μπορεί να τις προσαρμόσει στις ψυχολογικές του ανάγκες.

Σε κάθε περίπτωση, είμαι σίγουρος ότι από τη προχτεσινοβραδινή παράσταση θα έλειψε το μόνο στοιχείο που έχει ενδιαφέρον στην πολιτική πορεία του παλιού αρχηγού του Πολάκη: η αποκάλυψη των πηγών χρηματοδότησης του κόμματος και του ιδρύματος.

Εκτός αν η χρηματοδότηση γίνεται από…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Μαΐου 29, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Πώς ο Ζήκος ανέβασε τις μετοχές εταιρειών πώλησης ποπ κορν

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

ΕΛΑΣ (ο, η, το) 1. Ελληνική Αστυνομία «θα ένιωθα πιο ασφαλής αν ήταν πιο έντονη η παρουσία της ΕΛΑΣ» 2. Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη «θα ένιωθα λιγότερο ασφαλής αν ήταν πιο έντονη η παρουσία της ΕΛΑΣ» 3. Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός «όλοι οι καπεταναίοι του ΕΛΑΣ δεν πιάνανε μία μπροστά στον καπετάν Αλέξη» 4. Ελληνικό Αστείο «όσο ασφαλής ή ανασφαλής κι αν νιώθω βρίσκω πάντα παρηγοριά σε ένα ΕΛΑΣ

Τελικά ο μπρόεδρος Τσίπρας όχι μόνο αντεπεξήλθε στις προσδοκίες μου αλλά τις ξεπέρασε κατά πολύ. Γιατί ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι το rebranding θα τον οδηγούσε σε ένα όνομα βγαλμένο μέσα από νούμερο επιθεώρησης το οποίο θα σατίριζε την τάση του Αλέξη να παριστάνει τον αντάρτη και να ταυτίζεται με αγώνες με τους οποίους δεν έχει καμία σχέση.

Φαίνεται πως τόσο ο ίδιος όσο και το επιτελείο του έχουν χάσει κάθε αίσθηση του γελοίου γεγονός το οποίο, προφανώς, επικροτώ αφού, εκτός από το φοβερό όνομα, μας χάρισε και μια ωραία αναπαράσταση μεγάλων στιγμών του Αντρέα του Παπαντρέου.

Έτσι ο μπρόεδρος της ΕΛΑΣ κατάφερε όχι απλώς να μη συσπειρώσει αλλά να εξοργίσει και τους Κνίτες και τους Πασόκους καθώς πούλησε τη δικιά τους πραμάτεια ανεβάζοντας έτσι τις μετοχές των εταιρειών που παράγουν καλαμπόκι το οποίο ψημένο μας χαρίζει το νοστιμότατο ποπκόρν.

Να μην ξεχάσω να πω και ένα μπράβο στους χαβαλέδες συνεργάτες του μπροέδρου Τσίπρα οι οποίοι…

 

Διαβάστε περισσότερα »
Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ στις Παρασκευή, Μαΐου 29, 2026 0 σχόλια
Ετικέτες , , , , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)