"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΑίοι REBRANDισμένοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Μία Ιθάκη σαν Φαλκονέρα

 

Γράφει ο Κυριάκος Μπερμπερίδης

Κυκλοφόρησε επιτέλους το βιβλίο του Τσίπρα - αποσπάσματα του οποίου είχαν ήδη διαρρεύσει τις προηγούμενες μέρες - με τον περισπούδαστο τίτλο «Ιθάκη».

Σοφότεροι σίγουρα δεν γίναμε καθώς ο πρώην πρωθυπουργός με κάποιες λίγες εξαιρέσεις, δεν έγραψε για πράγματα που δεν γνωρίζαμε ήδη.

Μια από τις εξαιρέσεις ήταν ας πούμε το επιχείρημα Καμμένου που ήθελε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, με τον Τσίπρα στο ρόλο του Άρη Βελουχιώτη και τον ίδιο στο ρόλο του Ναπολέοντα Ζέρβα. Μια σύμπραξη που όμως δεν είχε happy end καθώς στο τέλος ο Καμμένος κατηγόρησε τον Τσίπρα -Βελουχιώτη ότι εξαγόρασε όλους σχεδόν τους βουλευτές των ΑΝΕΛ προκειμένου να περάσουν οι Πρέσπες ( δηλώσεις Καμμένου 1.10.2021).

Άλλη εξαίρεση η αποκάλυψη ότι ο Πούτιν αρνήθηκε να μας δώσει δανεικά λέγοντας ότι «προτιμάει να τα πετάξει σ’ ένα σκουπιδοτενεκέ». Δεν πρέπει να υπάρχει πιο εξευτελιστική αναφορά για τη χώρα, στα 200 και κάτι χρόνια της ιστορίας της.

Και άλλη τέλος εξαίρεση ότι ο Τσίπρας σιγοτραγουδούσε το «η καρδιά σου θα γίνει χρυσή» στην πιο κρίσιμη διαπραγμάτευση με τους δανειστές στο Μπερλεμόντ, όταν παιζόταν το μέλλον της χώρας και πολλοί Έλληνες έκαναν εβδομάδες να κοιμηθούν από την αγωνία.

Όπως άλλωστε αναμενόταν, το βιβλίο έγινε αφορμή για ν’ανάψουν καυγάδες μεταξύ πρώην και νυν «συντρόφων».

Ο Πολάκης κατηγόρησε τον Τσίπρα ότι λέει ψέματα και ανακρίβειες, ο Κασσελάκης του απέδωσε ομοφοβία, η Κωνσταντοπούλου τον αποκάλεσε προδότη. Και έπεται προφανώς και συνέχεια.

Και διερωτάται κανείς τι λόγο είχε ένας πρώην πρωθυπουργός που υποτίθεται ότι έκανε ένα πανάκριβο rebranding προκειμένου να μηδενίσει το κοντέρ και να ιδρύσει νέο κόμμα, ενώνοντας την κεντροαριστερά, να προχωρήσει σε μια τέτοια κίνηση τώρα.

Απάντηση σαφής προφανώς δεν υπάρχει.

Αυτό όμως που υπάρχει είναι η αίσθηση ότι η κίνηση ήταν πρόωρη και ως τέτοια και ανεξήγητα αυτοκαταστροφική. Όχι ότι ο χώρος Σύριζα και παραφυάδων δεν είχε ήδη δυσφημιστεί ανεπανόρθωτα αλλά το βιβλίο Τσίπρα τους έδωσε τη χαριστική βολή.

Και το ερώτημα που γεννάται τώρα είναι ποιους ακριβώς θα «ενώσει» ο Τσίπρας στο νέο ξεκίνημα.

Κι αν υποτεθεί ότι σύσσωμος ο Σύριζα - πλην Πολάκη φυσικά - σχεδιάζει να προσχωρήσει στο νέο εγχείρημα, τι είναι αυτό που τους κάνει να πιστεύουν ότι ο πρώην αρχηγός θα τους δεχθεί πίσω μετά βαΐων και κλάδων, όταν στο βιβλίο που έγραψε τους αποκαλεί σχεδόν ανίκανους;

Και ποιος σοβαρός άνθρωπος θα δεχθεί να συμπράξει τώρα με τον Τσίπρα όταν ξέρει ότι μπορεί να γίνει κεφάλαιο - και βορά- στο επόμενο πόνημα ;

Ρητορικά μεν τα ερωτήματα αλλά βασίμως υποπτευόμαστε ότι …

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRANDισμένοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο Αλέξης Τσίπρας συναντά τον Μεφιστοφελή

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Αυτές τις ημέρες κυκλοφόρησαν δύο βιβλία τα οποία πολύ θα ήθελα να έχω γράψει. Ναι, καλά το καταλάβατε, το πρώτο είναι η «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα. Εντάξει ο τίτλος θα ήταν διαφορετικός, λιγότερο βαρύγδουπος και αυτοαναφορικός. Κατά τα λοιπά ωστόσο το βιβλίο, όπως έχει γίνει πια φανερό σε όλους, είναι ο παράδεισος του δημοσιογράφου.

Υπό κανονικές συνθήκες ένα τέτοιο βιβλίο, εννοώ ένα βιβλίο με τα παρασκήνια των κρίσιμων διαπραγματεύσεων, τις ακριτομυθίες και τις κακίες για τα στελέχη του Σύριζα, θα απαιτούσε δημοσιογραφική έρευνα μηνών και ατέλειωτες συνεντεύξεις off the record με τους πρωταγωνιστές. Και πάλι το αποτέλεσμα θα ήταν αβέβαιο γιατί ποιος ο λόγος να ξεγυμνωθούν σε ένα δημοσιογράφο και κατ' επέκταση στους ψηφοφόρους;

Να όμως που ο Αλέξης Τσίπρας ανέλαβε να υποδυθεί τον δημοσιογράφο και να κάνει τη δουλειά για λογαριασμό μας. Τα έβγαλε όλα στη φόρα και μας άφησε με το στόμα ανοιχτό.

Λέει αλήθειες;

Φυσικά όχι, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Έχει δώσει πια το ελεύθερο στους πρώην συντρόφους του να μιλήσουν κι είναι βέβαιο ότι θα βγουν κι άλλα. Ήδη παρακολουθούμε ένα μοναδικό θέαμα αλληλοσπαραγμού. Πολιτική ψυχαγωγία στο μάξιμουμ.

Τι να ήταν αυτό άραγε που τον έκανε να πάρει την απόφαση για ένα τέτοιο βιβλίο;

Γιατί δεν έγραψε όπως τόσοι άλλοι πολιτικοί ένα βιβλίο με τις απόψεις του για το μέλλον, αποφεύγοντας το ναρκοπέδιο του παρελθόντος;

Ομολογώ δεν το γνωρίζω, ούτε είμαι στο μυαλό του Αλέξη για να καταλάβω πώς αισθάνεται. Αν δηλαδή τον είχαν σκάσει τόσο πολύ οι σύντροφοι του που δεν άντεξε, αποφάσισε να τους την πει.

Μπορώ να σκεφτώ ωστόσο έναν πολιτικό λόγο για την επιλογή του. Ένα βιβλίο με τις θέσεις του Αλέξη θα είχε την τύχη όλων σχεδόν των ανάλογων βιβλίων που γράφουν πολιτικοί. Άλλωστε τις απόψεις του κι αυτός, όπως και οι άλλοι πρώην πρωθυπουργοί μας, τις έχουν αναπτύξει κατά κόρον στις ομιλίες τους. Προκαλούν για μια δυο μέρες κάποια δημοσιεύματα και μετά χάνονται στη λήθη της κοινοτυπίας. Το μόνο που μένει είναι οι αιχμές που κάνουν προς το κόμμα τους και τον διάδοχό τους. Δεν αξίζουν ούτε το χαρτί στο οποίο τυπώνονται. Μια τέτοια τύχη για το βιβλίο του δεν θα την ήθελε καθόλου ο Τσίπρας. Θα ήταν κακός οιωνός για τα πολιτικά του σχέδια.

Ο Αλέξης λοιπόν έκανε μια συμφωνία με τον διάβολο. Θα τα έλεγε έξω από τα δόντια και θα άφηνε τον εαυτό του εκτεθειμένο στα πυρά των πρώην συντρόφων του με αντάλλαγμα την αιώνια νεότητα. Την εκδοτική επιτυχία δηλαδή που θα τον έφερνε ξανά στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Θα αποδείκνυε ότι δεν έχει περάσει η μπογιά του, εξακολουθεί να μετράει. Να! Δείτε τον ντόρο που μπορεί να προκαλέσει.

Αυτό για την ώρα δείχνει να το έχει πετύχει. Πόσες μέρες ή και εβδομάδες δεν συζητάμε για το βιβλίο;

Υπάρχουν ωστόσο δύο προβλήματα.

Το πρώτο, η φθορά που του προκαλεί αυτό το ξεκατίνιασμα και μάλιστα με πρόσωπα λιγότερο ή περισσότερο πολιτικά ανυπόληπτα. Το ισοζύγιο της μεγάλης προβολής με αντίτιμο την υπενθύμιση οικείων κακών μπορεί να αποδειχθεί αρνητικό για τον πρώην πρωθυπουργό. Είναι χαρακτηριστική η δύσκολα κρυπτόμενη ευφορία με την οποία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ παρακολουθούν τα τεκταινόμενα.

Το δεύτερο πρόβλημα έχει να κάνει με τη μυλόπετρα του ενημερωτικού κύκλου. Αν δεν δώσει σύντομα συνέχεια με πολιτικές πρωτοβουλίες τότε ύστερα από λίγες εβδομάδες όλα όσα έγιναν θα έχουν ξεχαστεί. Είναι έτοιμος και είναι ώριμες οι συνθήκες για το επόμενο εγχείρημα του;

 Θα το μάθουμε σύντομα.

Όπως μου υπενθύμισε πάντως ένας φίλος, μπορεί να υπάρχει ένας ακόμα λόγος για τον οποίο ο Τσίπρας θέλησε να γράψει ένα μπεστ σέλερ:

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRANDισμένοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Πατροκτόνοι και παιδοκτόνος

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Μέσα στον σπαρταριστό αχό του αριστερού τσουρομαδήματος που συνοδεύει την Τσιπρική «Ιθάκη», μας διαφεύγει ίσως το γεγονός ότι ζούμε ένα πρωτοφανές πολιτικό πείραμα.

Σύμφωνα με την πολιτική μυθολογία, για να γίνει κάποιος πραγματικός ηγέτης, πρέπει προηγουμένως να γίνει πατροκτόνος. Το παιδί  θυσιάζει τον πατέρα του, στον βωμό της ηγετικής του ενηλικίωσης.

Σήμερα, μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, παρελαύνει το ακριβώς ανάποδο. Κάποιος που ήταν αναγνωρισμένος ηγέτης και γκρεμίστηκε, αποπειράται να αναστηλωθεί σκοτώνοντας τα παιδιά του.

Βεβαίως, η συμβολική πατροκτονία συμβαδίζει με την φυσιολογική φορά των ανθρώπινων πραγμάτων. Ο γόνος σκοτώνει τον πατέρα που τον ενέπνευσε και τον ανέδειξε, αποδεικνύοντας (εντός του, αλλά και στα μάτια των οπαδών) την δική του ιστορική αυτονομία. Κόβει βίαια τον πατρικό λώρο, ως προϋπόθεση για να ξεκινήσει τη διάνοιξη του δικού του προσωπικού δρόμου.

Ο ίδιος ο Τσίπρας άλλωστε, ξέρει από πατροκτονίες. Καθάρισε με συνοπτικές διαδικασίες τον Αλαβάνο, που τον πήρε από τα τσικό του ΣΥΡΙΖΑ και τον έκανε αρχηγό με την μία. Η πρώτη σοβαρή πράξη του Αλέξη ως ηγέτη, ήταν να σφαγιάσει τον πολιτικό ευεργέτη που του έδωσε το δακτυλίδι.

Αντιθέτως, αυτό που βλέπουμε τώρα να διαδραματίζεται μπροστά μας με το βιβλίο του, μοιάζει με απόσπασμα παλιάς ασπρόμαυρης ταινίας του Κρίστοφερ Λη.

Ο (πολιτικά) γηραιός ηγέτης που όλοι πιστεύαμε ότι έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο κι έκατσε στη γωνιά του αποκαμωμένος, αποπειράται να ξαναζωντανέψει παίρνοντας μια δεύτερη ζωή μέσα από το αίμα των πολιτικών του παιδιών, τα οποία σφαγιάζει τελετουργικά μπροστά στα μάτια μας.

Άγριες και κυνικές αμφότερες οι πράξεις, που μόνο από πραγματικούς ηγέτες αποτολμούνται. Πλην, η μεν πατροκτονία είναι η πολιτική του κύκλου της ζωής, ενώ η παιδοκτονία είναι η πολιτική του βαμπίρ.

Ο πατροκτόνος χρησιμοποιεί το αίμα του πατέρα του ως φρικτή αλλά απαραίτητη σπονδή για την επιτυχημένη συνέχιση της δυναστείας τους.

Ο παιδοκτόνος βυθίζει τα δόντια του στους λαιμούς των απογόνων του, προσπαθώντας να μεταγγίσει μέσα του φρέσκια ζωή, παρμένη από το αίμα εκείνων που κανονικά θα ‘πρεπε να είναι οι συνεχιστές του. 

Θα πετύχει ο παιδοκτόνος;

Ποιος ξέρει… Πόσες φορές η ύβρις (με την αρχαιοελληνική της έννοια) δεν έγινε ατμομηχανή της Ιστορίας;

Θα το δούμε λοιπόν.

Απλώς, παρακολουθώντας τα διαδραματιζόμενα, καταλήγω σ’ ένα συμπέρασμα.

Ακόμα κι αν ο Αλέξης διάλεξε τον τίτλο «Ιθάκη» πιστεύοντας ότι διακονεί το ταξίδι της επιστροφής του Ομηρικού Οδυσσέα, υποσυνείδητα ήταν…

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRANDισμένοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Το ξεκατίνιασμα-ανασκάτωση μεταξύ πρώην συντρόφων πουλιέται σαν ζεστό μιντιακό «ψωμί».

 Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Δεν είχε δείξει ο Πολάκης ποιος ήταν;  

Δεν έκανε πάντα πολιτική με επικηρύξεις και εχθροπαθή παραληρήματα; 

Δεν είχε φανεί από την αντιεμβολιαστική του διολίσθηση πόσο μπορούσε να εκτροχιάσει τις προσπάθειες του κόμματός του να ανατάξει την καταρρακωμένη του αξιοπιστία; 

Δεν βοούσε ο ναρκισσισμός του;

Ολοι είχαν καταλάβει όχι μόνο τον ίδιο τον Πολάκη, αλλά και την τοξική διάβρωση που προκαλούσε ο Πολάκης στην εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα προσωπικά. 

Το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα πρόσωπα που παρελαύνουν από τη σκηνή της «Ιθάκης». Οι δραχμικές χίμαιρες του Λαφαζάνη και η αυταρχική εγωπάθεια της Ζωής· τα «επιπόλαια» νταραβέρια του Παππά και ο ιλιγγιώδης τυχοδιωκτισμός του Βαρουφάκη: Ολες αυτές οι ψηφίδες στο παρδαλό μωσαϊκό μιας απαράσκευης και απερίσκεπτης εξουσίας ήταν από την αρχή έκδηλες. Η κοινή γνώμη τις είχε υποστεί. Τις είχε αναλύσει και τις είχε αξιολογήσει δις με την ψήφο της.

Το ερώτημα είναι γιατί ο Τσίπρας επιλέγει τώρα να αφυπνίσει αυτές τις αλγεινές –και για τον ίδιο καταδικαστικές– μνήμες

Γιατί μπαίνει μόνος του στο λαγούμι των πιο σκοτεινών στιγμών του;  

Η απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι έτσι κόβει, με τελετουργική επισημότητα, κάθε δεσμό με τα πρόσωπα αυτά. Τα αποκηρύσσει και τα πετάει από πάνω του τόσο εμφατικά, ώστε να μην μπορούν πια οι αντίπαλοί του να του τα χρεώνουν. 

Η επανεκκίνησή του θα γίνει χωρίς αυτούς.

Η αναδίφηση του χρεοκοπικού παρελθόντος εμφανίζεται έτσι ως λελογισμένος αυτοτραυματισμός: Πετώντας τις τρίχες από το ζυμάρι ξεκολλάει μοιραία και λίγο ζυμάρι. Αλλά η πολλή ζύμη που μένει, αρκεί. Ο Τσίπρας, απελευθερωμένος, μπορεί να επουλώσει τη δημόσια εικόνα του και να την ξαναπλάσει από την αρχή. Αλλωστε, χάρη σε αυτές τις εκμυστηρεύσεις έχει καταφέρει να κυριαρχήσει στη δημόσια σφαίρα τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Τόσο Τσίπρα είχαμε να δούμε και να ακούσουμε από το 2019. Δεν είναι αυτή η αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος σημάδι επιστροφής;

Οποιος απαντήσει καταφατικά, μάλλον κινδυνεύει να μπερδέψει τον παραπολιτικό σκανδαλισμό με την πολιτική προτίμηση. Το ξεκατίνιασμα μεταξύ πρώην συντρόφων αποτελεί, φυσικά, ζεστό μιντιακό «ψωμί». Προκαλεί ρεύμα προσοχής.  

Ομως, προσοχή δεν σημαίνει εμπιστοσύνη. Το ότι λαχταρά κανείς να καταναλώσει το θέαμα που προσφέρει ένα βιβλίο-κλειδαρότρυπα στα δώματα της πιο επεισοδιακής εξουσίας δεν σημαίνει ότι θα αγαπήσει και τον κλειδαρά, ώστε να τον χρίσει (ξανά) κλειδοκράτορα.

Μπορεί να συμβαίνει και το αντίθετο: Το ανάγνωσμα έχει και μια καθαρτήρια λειτουργία, καθώς μετατρέπει το τραύμα σε χάρμα. Το βίωμα της δεινής εθνικής περιπέτειας παριστάνεται τώρα μπροστά μας σαν κωμική σαπουνόπερα. 

 Βοηθούν σε αυτό και τα φούμαρα της σπουδαιοφανούς αφήγησης που καθιστούν τις φιγούρες διάφανες σαν παραφουσκωμένα μπαλόνια.

Ο θεατρώνης διαπομπεύει τον θίασό του και...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRANDισμένοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο Τσίπρας και… οι «νύχτες με τον εχθρό του»

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Το επεισόδιο με τη γάτα των Ιμαλαίων, όπου ο Αλέξης Τσίπρας, συναντήθηκε με τον τότε ισχυρό άνδρα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη Σταύρο Ψυχάρη, στο σπίτι συνεργάτιδας του Αλέξη, είναι γνωστό.  

Άγνωστο σε ποιον ανήκε η πρωτοβουλία της συνάντησης. 

Κατά τον Τσίπρα, στον Ψυχάρη προκειμένου να του ζητήσει διευθέτηση του χρέους του εκδοτικού Ομίλου, με την υπόσχεση πολιτικής στήριξης, καθώς «Οι εφημερίδες είναι μαγαζιά που αλλάζουν τις βιτρίνες, ανάλογα με τις συμμαχίες, μια βάζουν τα πράσινα, μια τα γαλάζια, μια τα κόκκινα...» (μαρτυρία Τσίπρα).  

Αντιθέτως, σύμφωνα με τη μαρτυρία της συζύγου του τότε ισχυρού ανδρός του ΔΟΛ Χριστίνας Ψυχάρη, η πρωτοβουλία ανήκε στον Αλέξη.
«Ο Τσίπρας θέλει να τα βρούμε. Αλλά εγώ του είπα ότι πρέπει να τα βρούμε πολιτικά», είπε στη σύζυγό του ο Ψυχάρης σύμφωνα με την ίδια.

Η συνάντηση ενώπιον μιας αρχοντικής γάτας των Ιμαλαίων, είχε διαρρεύσει στο ΒΗΜΑ με τη μορφή διηγήματος καθώς ο Ψυχάρης για λόγους μάλλον αντεκδίκησης έσπασε το off the record. Κατά την σύζυγό του το έκανε «
γιατί πίστευε ότι ο λαός θα θύμωνε κι αυτός με έναν ηγέτη που προσπαθεί να χειραγωγήσει τα Μέσα Ενημέρωσης (σ.σ. τώρα μάλιστα! Λες και ο λαός διαβάζει κι εκτιμά  τα Μέσα Ενημέρωσης).

Πάντως, ουδόλως ενδιαφέρει η πατρότητα της πρωτοβουλίας

Ας πούμε ότι τη ζήτησε ο Ψυχάρης σε στιγμή αγωνίας, σε μια προσπάθεια να σώσει το μαγαζί.  

Ο Αλέξης γιατί την αποδέχτηκε; 

 Τι γύρευε και γιατί συναίνεσε σε μια μυστική νυχτερινή συνάντηση με έναν εξ ορισμού πολιτικό εχθρό του; Μια συνάντηση που σόκαρε όσους πορεύονται με αρχές στη δημόσια ζωή;

Το ονομάζουμε εξ ορισμού εχθρό του, αφού στο βιβλίο που υπογράφει, ισχυρίζεται μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα ξεπατικωμένα από την αριστερή φιλολογία:
« Η αναμέτρηση με τη διαπλοκή είχε ένα ξεκάθαρο ηθικό, δημοκρατικό, και οικονομικό υπόβαθρο (…) κατανοούσα την σύγκρουση αυτή ως στοιχείο της πολιτικής μου ταυτότητας και ως δήλωση αποφασιστικότητας. Δεν είχα πρόθεση να συμβιβαστώ με τη διεφθαρμένη ελίτ και το παρακράτος της διαπλοκής, που ποδηγετούσε εξελίξεις, ασκώντας ανεξέλεγκτη επιρροή τόσο στο πεδίο των κρατικών εξουσιών όσο και στην κοινωνία».

Ωραία. Και αφού ο ασυμβίβαστος αριστερός μαχητής, ο αδάμαστος πολέμιος της διαπλοκής, δεν είχε καμιά πρόθεση να συμβιβαστεί «με τις διεφθαρμένες ελίτ και το παρακράτος της διαπλοκής», γιατί δεν απάντησε στην έκκληση του Ψυχάρη για μυστική συνάντηση, με ένα ξερό «ΟΧΙ»;

Η σύζυγος του εκλιπόντος κάνει λόγο για «ολιγάριθμες συναντήσεις».  

Άρα δεν υπήρξε μόνο μία.  

Τι είχε να ζητήσει ο ίδιος σε αυτές; 

Τι διαπραγματευόταν; 

Μήπως τη χειραγώγηση του - υποτίθεται - μισητού ΔΟΛ; 

Μήπως να ορίσει δικό του άνθρωπο ως διευθυντή του Βήματος όπως καταγγέλλει η κα Ψυχάρη; (Στο ρεπορτάζ της εποχής ήταν γνωστό και το όνομα. Εξάλλου, σε μια άλλη περίπτωση ο Κοντομηνάς, του Alpha TV, είχε δημοσίως καταγγείλει ότι απεσταλμένος του Τσίπρα είχε απαιτήσει έλεγχο των δελτίων ειδήσεων και των ενημερωτικών εκπομπών του σταθμού).

Γιατί αν o Αλέξης δεν είχε να ζητήσει, αν δεν σκόπευε να διαπραγματευτεί, δεν θα είχε λόγο μυστικότητας. Θα επισκεπτόταν μέρα μεσημέρι και υπό τα φλας των φωτορεπόρτερ, τον ΔΟΛ. Κάτι που συμβαίνει και με άλλους πολιτικούς αρχηγούς, χωρίς να εγείρει αντιρρήσεις και υποψίες.

Η πολιτική «αυτοβιογραφία» του πρώην πρωθυπουργού βρίθει αναξιόπιστων αναφορών. Άλλες ήταν η «τυχαία» κυβερνητική συνύπαρξη με τους ΑΝΕΛ, ενώ όπως έχουμε γράψει εδώ τα είχαν κανονίσει από το 2013. Και ο Τσίπρας κάλεσε τον Σταύρο Θεοδωράκη για το θεαθήναι.

Επίσης, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει νεκρούς. Όσοι δημοσιογράφοι κάλυπταν τότε το ρεπορτάζ ΠΑΣΟΚ ήξεραν ότι καμία πρόταση δεν είχε γίνει στην αείμνηστη Φώφη για συγκυβέρνηση. Αλλά και αν ο λόγος τους δεν μετράει γιατί είχαν πληροφορηθεί  λάθος, μετράει ο λόγος του Μανόλη Όθωνα, που ήταν ωτακουστής της τυπικής συγχαρητήριας συνομιλίας της Φώφης για τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.

Και φυσικά μετράει ο λόγος του συζύγου της Αλέξη Τσούνη, ο οποίος δήλωσε πως
«όταν  έγινε το εθιμοτυπικό τηλεφώνημα μεταξύ των αρχηγών, ποτέ δεν έγινε πρόταση». Χαρακτήρισε τον Τσίπρα «καθ΄έξιν ψεύτη» που δεν έχει αλλάξει.

 Ο Τσίπρας «τρώει ξύλο» από παντού. Το περίμενε άλλωστε, το είχε δηλώσει. 

Σε ποιο κέρδος αποσκοπεί;  

Υπάρχει μια υστερόβουλη τακτική:

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRANDισμένοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η αξία της σιωπής

  Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

«Καλύτερα να μένεις σιωπηλός και οι άλλοι να σε παίρνουν για βλάκα, παρά να ανοίγεις το στόμα σου και να τους επιβεβαιώνεις». Αλλοι αποδίδουν το απόφθεγμα στον Αβραάμ Λίνκολν, άλλοι στον Μαρκ Τουέιν

Δεν έχει σημασία η πατρότητά του· σημασία έχει ότι το συγκεκριμένο απόφθεγμα έπρεπε να υπάρχει οπωσδήποτε ως προμετωπίδα στα «Απομνημονεύματα Καραμήτρου», διότι αυτές οι είκοσι δύο λέξεις συμπυκνώνουν ολόκληρο το βιβλίο. 

Καλό θα είναι στην επόμενη έκδοση να περιληφθεί.

Αυτά τα ολίγα και υπόσχομαι...

 

ΣΥΡΙΖΑίου rebrand-ισμένου εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία

Πακετωμένων αριστερών ναυαγίων κωμωδία

Υπαρκτού μπουζουκο-ξυλολιοκίνητου Καρυστιανο-Ρουτσισμού κωμωδία (Δεν σας χορταίνει δούλεμα κορόιδα...)

Ελληνόφωνου τριτοκοσμικού κωλοχανείου κωμωδία

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Διεθνής Προβολή για την Πιερία στην Τουριστική Έκθεση της Βαρσοβίας


Ο Πιερικός Οργανισμός Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (Π.Ο.Τ.Α.Π.), στο πλαίσιο της στρατηγικής του για την ενίσχυση της διεθνούς παρουσίας της Πιερίας, συμμετείχε στην τουριστική έκθεση ''ΙΤΤF'' , η οποία πραγματοποιήθηκε στην Πολωνία, στη Βαρσοβία από 20 έως 22 Νοεμβρίου.

Η έκθεση αποτελεί μία από τις σημαντικότερες διοργανώσεις της πολωνικής τουριστικής αγοράς, συγκεντρώνοντας επαγγελματίες του τουρισμού, ταξιδιωτικούς πράκτορες, φορείς, δημοσιογράφους και ταξιδιώτες που αναζητούν νέους και ποιοτικούς προορισμούς.

Ο Π.Ο.Τ.Α.Π. συμμετείχε στο ενιαίο περίπτερο της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, μαζί με τους Τουριστικούς Οργανισμούς της Χαλκιδικής και της Θεσσαλονίκης, προβάλλοντας το πολυδιάστατο και ελκυστικό τουριστικό προϊόν της Πιερίας. Μέσα από πλούσιο έντυπο και ψηφιακό υλικό παρουσιάστηκαν οι φυσικές ομορφιές, η πλούσια ιστορία, η πολιτιστική κληρονομιά, η γαστρονομία, οι τουριστικές υποδομές και οι δυνατότητες εναλλακτικών μορφών τουρισμού, με επίκεντρο το παγκόσμιο μνημείο φύσης, τον Όλυμπο.

Τον Πιερικό Οργανισμό Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής εκπροσώπησε ο Εκπρόσωπος του Επιμελητηρίου Πιερίας στον Π.Ο.Τ.Α.Π. κ. Στράτος Χαλκίδης.

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, ο κ. Χαλκίδης είχε σειρά εποικοδομητικών επαφών με τουριστικούς φορείς, tour operators, εκπροσώπους του Ε.Ο.Τ. και πολωνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Στις συναντήσεις αυτές ανέδειξε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Πιερίας και τις δυνατότητες ανάπτυξης θεματικών μορφών τουρισμού, που αποτελούν βασικό στρατηγικό πυλώνα της τουριστικής πολιτικής του Πιερικού Οργανισμού Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής.

Στο πλαίσιο της εξωστρεφούς δράσης του, ο Πιερικός Οργανισμός Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (Π.Ο.Τ.Α.Π.) συμμετέχει δυναμικά σε πολλές τουριστικές εκθέσεις του εξωτερικού, ενισχύοντας την προβολή της Πιερίας και δημιουργώντας νέες ευκαιρίες συνεργασίας και ανάπτυξης στις διεθνείς αγορές.