ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Ρωγμή στη μνήμη

 

Toυ ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΟΥΣΟΥΛΗ

Tέμπη. Ενας τόπος φυσικού κάλλους. Τέμπη. Ενας τόπος τραγωδίας. Μια ρωγμή στη μνήμη του σύγχρονου Ελληνα, ο οποίος ακόμη και αν ποτέ δεν φαντάστηκε ταξίδι στα Τέμπη, είχε στο άκουσμά τους έναν τόπο φυσικού και ωραίου. Περισσότερο από έναν χρόνο τώρα το σημείο επανέρχεται ως τόπος θανάτου στη συζήτηση και χαράζει τον καιρό, που μοιάζει αδιάφορα κατά τα άλλα να περνάει μέσα στη συμβατικότητα του καθημερινού.

Κάθε χαραγή είναι βαθύτερη από την όψη της. Είναι μια ρωγμή.

Πολλές οι ρωγμές. Διαπερνούν το πολιτικό και θεσμικό σώμα. Ραγίζουν το πρόσωπό του, διασπούν τη συνοχή του, δοκιμάζουν την ανθεκτικότητά του. Αμφιβολία, καχυποψία, άρνηση, απόσταση, άρση εμπιστοσύνης στη βαθύτερη ζώνη της ατομικής και συλλογικής ύπαρξης. Ζητήματα ζωής και θανάτου όπως τα Τέμπη ανακεφαλαιώνουν την ατομική και συλλογική εμπειρία και όσο και αν το αποτέλεσμα αυτής της ανακεφαλαίωσης δεν μοιάζει χειροπιαστό, προστίθεται στις συλλογικές εναποθέσεις και κυοφορεί αιφνίδιες αλλαγές.

Κάθε ρωγμή είναι μια κρίση.

Κρίση Δικαιοσύνης. Η έρευνα, η Εξεταστική στη Βουλή, η αμφισβήτηση, η μομφή της συγκάλυψης, ο φόβος των συγγενών για ατιμωρησία, η προσφυγή τους στην Ευρώπη για απόδοση δικαιοσύνης, οι συνειρμοί με καθυστερήσεις και αναβολές, το περίπλοκο της διερεύνησης, η πολιτική εκδοχή από πλευράς εξουσίας για τις ευθύνες και τον ακριβή προσδιορισμό τους, έρχονται να ανακινήσουν κάθε μικρή ή μεγαλύτερη εμπειρία του καθενός ξεχωριστά, πέρα από το τραγικό γεγονός. Εκεί η ασφάλεια δοκιμάζεται και η προσδοκία μιας εγγύησης από τη Δικαιοσύνη μικραίνει και μοιάζει σαν αυταπάτη.

Κρίση του κράτους. Αυτό που ονομάζουμε κρατικό μηχανισμό, πλέγμα εξουσίας ρυθμιστικό, με τη φαντασία της αποτελεσματικής λειτουργίας υπέρ των ανθρώπων αναπόσπαστα να το συνοδεύει, δέχεται συντριπτικό πλήγμα. Οι συγκοινωνίες δεν είναι ασφαλείς – συμπεραίνει κανείς ακούγοντας τις ημέρες αυτές απίστευτες ιστορίες που συνδέονται με τη ζωή και την ασφάλεια –, οι υπηρεσίες οι παρεχόμενες από το κράτος κατατάσσονται αυθόρμητα σε χαμηλότερα κριτήρια και απαιτήσεις, μια απογοήτευση και παραίτηση προκύπτει. Η ατομική ματιά στα πράγματα κερδίζει και αυτό που ονομάζουμε συλλογικό γίνεται αντιληπτό ως πρόφαση στο πεδίο άσκησης κυριαρχίας από το πολιτικό προσωπικό.

Κρίση εμπιστοσύνης. Η ρωγμή γίνεται χάσμα. Τι και ποιον να εμπιστευθείς, το ερώτημα πλανάται άλλοτε βουβά και άλλοτε ως κραυγή διαμαρτυρίας στους δρόμους, στον τόπο του εγκλήματος ή στις αίθουσες και στους διαδρόμους στις Βρυξέλλες. Η συνύπαρξη προϋποθέτει την εμπιστοσύνη. Και επειδή δεν υπάρχουν ιδανικές καταστάσεις, εμπιστοσύνη σε έναν βαθμό, επαρκή για τον διάλογο, την πιθανή συνεννόηση στα σημαντικά, στη δημιουργική πάντως αντιπαράθεση για τη διάκριση του σημαντικού από το ασήμαντο.

Η τυφλή σύγκρουση με σκοπό την επιβεβαίωση μιας αριθμητικής κυριαρχίας – στόχος εφικτός – μεγαλώνει τις ρωγμές και…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο φόβος της αξιολόγησης

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ Τάκη Θεοδωρόπουλου

Δεν ξέρω αν εσάς σας διαφώτισε η συζήτηση στη Βουλή για τις αιτίες του δυστυχήματος στα Τέμπη.

Εμένα πάντως δεν με διαφώτισε. Δεν έμαθα κάτι που δεν ήξερα έως τώρα επειδή το είχα διαβάσει ή ακούσει.

Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες;

 Και βέβαια υπάρχουν πολιτικές ευθύνες. Ο κ. Καραμανλής τις ανέλαβε παραιτούμενος από υπουργός, αν και προσωπικά θεωρώ ότι όφειλε να αποχωρήσει από την πολιτική, αν μη τι άλλο για να τιμήσει το βαρύ του όνομα.

Για τις ποινικές ευθύνες δεν έχω άποψη. Είναι θέμα των δικαστηρίων και όχι του «κοινού περί δικαιοσύνης αισθήματος».

Ομως οι πολιτικές ευθύνες είναι τμήμα μιας πυραμίδας που έχει κορυφή, σώμα και βάση. Και αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί οι κήνσορες της ηθικής και της ευαισθησίας που αγόρευσαν στη Βουλή είναι έτοιμοι να τις αναλάβουν. Πώς θα αντιδρούσαν και τι θα ψήφιζαν αν η κυβέρνηση θεωρούσε ότι οι νεκροί στα Τέμπη μάς επιβάλλουν την ανάγκη αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων μας. Και βέβαια η αξιολόγηση έχει και τις συνέπειές της, την ενδεχόμενη απόλυση.

Να το πάρω αντίστροφα: φταίει ο υπουργός, αλλά φταίει και ο σταθμάρχης. Τελευταίος τροχός της αμάξης, όμως και ο πιο κρίσιμος. Εντέλει όλα σ’ αυτόν καταλήγουν. Είναι προφυλακισμένος, δεν έχω αντίρρηση, όμως πόσοι από τους συναδέλφους του θα δέχονταν να αξιολογηθούν για τις ικανότητές τους να ανταποκριθούν στο καθήκον τους;

Αστεία πράγματα.

Η αξιολόγηση είναι ταμπού.

Προχθές κάποιος συνδικαλιστής εκπαιδευτικός ανακοίνωσε σαρανταοκτάωρη απεργία κατά της αξιολόγησης. Τα επιχειρήματά του ήταν συντριπτικά: οι εκπαιδευτικοί στο Δημόσιο εργάζονται υπό άθλιες συνθήκες, χαμηλοί μισθοί, πολλά κτίρια δεν έχουν αντισεισμικό πιστοποιητικό, άλλα δεν έχουν θέρμανση κ.τ.λ., κ.τ.λ.

Δεκτά όλ’ αυτά και απαράδεκτα. Ομως δεν έχουν σχέση με το εκπαιδευτικό τους έργο. Τι παράγουν και πώς το παράγουν δεδομένων των συνθηκών. Οταν μια σχολική τάξη μετατρέπεται σε εργαστήριο βίας της οποίας θύμα μπορεί να είναι και ο ίδιος ο εκπαιδευτικός, αυτός έχει ευθύνη ή όχι;

Και δεν πρέπει να αξιολογηθεί βάσει της ικανότητάς του να διατηρήσει ή να αποκαταστήσει την τάξη; Οπως επίσης και ο διευθυντής του σχολείου ο οποίος δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να τον βοηθήσει.

Και ας πάμε στα υψηλά. Αξιολόγηση των δικαστικών, αξιολόγηση των πολιτικών.

Θα μου πείτε, αυτούς τους τελευταίους τους αξιολογούν οι ψηφοφόροι. Μου θυμίζει αυτό που κάποτε είχε πει ένας βετεράνος εκπαιδευτικός, ο οποίος επισήμανε στους συναδέλφους του ότι δεν του φτάνει όταν τους ακούει να λένε πως τους αξιολογούν τα παιδιά που τους κοιτούν στα μάτια. Η πολιτική ελίτ θα πρέπει να μάθει την τέχνη της αυτοαξιολόγησης ή της αυτοκάθαρσης.

Οσο για τη δικαστική, εκεί η επιστήμη σηκώνει τα χέρια της ψηλά.

Η αξιολόγηση είναι ταμπού. Κι αυτό είναι μια βασική μειονεξία της ελληνικής κοινωνίας. Φοβόμαστε να μας αξιολογήσει κάποιος και ως εκ τούτου φοβόμαστε να αξιολογήσουμε. Μην κρίνεις ίνα μη κριθείς.

Η αξιολόγηση είναι ο μεγαλύτερος φόβος της ελληνικής κοινωνίας. Δεν αποκαλύπτει μόνον την έλλειψη εμπιστοσύνης στις δικές μας δυνατότητες. Αποκαλύπτει και την έλλειψη εμπιστοσύνης στις δυνατότητες του διπλανού μας. Με δυο λόγια αποκαλύπτει το μαλακό υπογάστριο της κοινωνικής μας συνθήκης, την έλλειψη εμπιστοσύνης.

Μπορεί η πολιτική τάξη να αποκαταστήσει την έλλειψη εμπιστοσύνης, την ανασφάλεια που διακατέχει την ελληνική κοινωνία;

Σίγουρα δεν αρκούν οι οικονομικοί δείκτες ή οι διεθνείς συμμαχίες της χώρας.

Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στη συνύπαρξή μας απαιτεί…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Η «κακοδαιμονία του δημοσίου» δεν είναι φυσικό φαινόμενο

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Ένα από τα πράγματα που με διαολίζουν σε κάθε συζήτηση που έχει να κάνει με το δυστύχημα των Τεμπών είναι η φράση «η κακοδαιμονία του δημοσίου» την οποία χρησιμοποιούν σε κάθε ευκαιρία οι κυβερνητικοί υπουργοί και βουλευτές προκειμένου να περιγράψουν κάτι που φαίνεται να νιώθουν ότι τους υπερβαίνει, λες και μιλούν για σεισμούς ή για ακραία καιρικά φαινόμενα.

Μόνο που η «κακοδαιμονία του δημοσίου» δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο για το οποίο το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βρίσκουμε καινούργιους τρόπους προστασίας κάθε φορά που αυτό γίνεται όλο και πιο ακραίο. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται καν για «κακοδαιμονία». Δεν έχει μεταφυσική προέλευση ούτε πρόκειται για μια διαρκή και ανεξήγητη ατυχία που χτυπάει το δύσμοιρο ελληνικό δημόσιο.

Η περίφημη «κακοδαιμονία του δημοσίου» δεν είναι τίποτα περισσότερο από το αποτέλεσμα της δράσης των πολιτικού κόσμου της χώρας. Είναι το αποτέλεσμα της δράσης των υπουργών και των βουλευτών που την επικαλούνται ως δικαιολογία ενώ στην πραγματικότητα είναι μια απόδειξη της ανεπάρκειας ή του δόλου τους.

Οι ρουσφετολογικές προσλήψεις, η απουσία οποιουδήποτε σοβαρού ελέγχου, η προσχηματική αξιολόγηση που καμία συνέπεια δεν έχει για αυτόν που αξιολογείται, η αδιαφορία για τις υποδομές, η σπατάλη στα ανούσια και η τσιγγουνιά στα ουσιώδη, η κομματοκρατία, οι περίεργες αναθέσεις και οι ακόμα πιο περίεργη δυνατότητα των επιχειρήσεων που αναλαμβάνουν δημόσια έργα να τα παραδίδουν όποτε γουστάρουν, το ανεπίτρεπτο της απόλυσης δημοσίων υπαλλήλων ακόμα κι όταν πρόκειται για εντελώς άχρηστους... όλα είναι αποτέλεσμα κυβερνητικών πολιτικών επιλογών που βεβαίως γίνονται με τη συγκατάθεση της αντιπολίτευσης.

Στην πραγματικότητα σχεδόν (γιατί υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις) κάθε συμπολίτης που έχει κάτσει στα έδρανα της Βουλής είναι συνυπεύθυνος για την κατάσταση του ελληνικού δημοσίου η οποία βολικά αποκαλείται «κακοδαιμονία» σε μια εντελώς κουτοπόνηρη απόπειρα αποποίησης ευθυνών. 

Κι αν από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχουν απαιτήσεις (δεν μιλάω για ΚΚΕ και λοιπούς ιδεοληπτικούς ή ψεκασμένους που έχουν το ακαταλόγιστο), τα στελέχη της Νέας της Δημοκρατίας δεν έχουν καμία δικαιολογία να χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο. Στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία δικαιολογία που τα 5 χρόνια που βρίσκονται στην εξουσία έκαναν ελάχιστα για να αλλάξουν ουσιαστικά την κατάσταση στο δημόσιο. Ακόμα και οι αξιολογήσεις που σε κάθε ευκαιρία διαφημίζουν απλώς συντηρούν την υπάρχουσα κατάσταση αφού ποτέ και για κανέναν λόγο δεν οδηγούν σε απόλυση και αντικατάσταση του ανεπαρκούς (και συχνά επικίνδυνου όπως επιβεβαιώθηκε στα Τέμπη) προσωπικού.

Δεν αρνούμαι ότι τα τελευταία χρόνια έχουν  γίνει κάποια βηματάκια αλλά όταν σε κυνηγάει ένα λιοντάρι είτε κάνεις βηματάκια είτε στέκεσαι ακίνητος δεν κάνει καμία απολύτως διαφορά. Και η λειτουργία του ελληνικού δημοσίου είναι ένα θηρίο που μας έχει δαγκώσει πολλές φορές (η τελευταία πριν από 15 χρόνια) και αργά ή γρήγορα θα μας κατασπαράξει εντελώς.

Και δεν θα φταίει καμιά «κακοδαιμονία» αλλά …

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΥΣΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η θητεία ως φάρσα

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Εμείς που υπηρετήσαμε στον στρατό σχεδόν 2 χρόνια ενημερωθήκαμε από την πρώτη στιγμή για το τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε να κάνουμε ως στρατιώτες από αυτά που κάναμε ως πολίτες. 

Πρώτα απ' όλα ήταν η πολιτική και συνδικαλιστική δραστηριότητα. Ο στρατιωτικός κανονισμός δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρανόησης. Το άρθρο 25 § 2 ορίζει: «Οι κληρωτοί, που είχαν ενταχθεί σε πολιτικές οργανώσεις πριν από τη στράτευσή τους, αναστέλλουν την πολιτική και συνδικαλιστική τους δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της θητείας τους».  

Και τι συμβαίνει όταν ο στρατιώτης παραβαίνει αυτόν τον όρο;  

Τιμωρείται!
 

Ρωτάω, τώρα: 

- Είναι ο Κασσελάκης φαντάρος, ναι ή όχι;

- Είναι υποχρεωμένος να τηρεί τις διατάξεις του Σταρτιωτικού Κανονισμού, ναι ή όχι;

- Υποχρεούται να αναστείλει την πολιτική του δραστηριότητα, έστω γι' αυτές τις ρημάδες τις 20 ημέρες, ναι ή όχι;

- Συνιστούν τα βίντεο που ανεβάζει ζητώντας από τον ΠΘ να παραιτηθεί... ήρεμα, πολιτική δραστηριότητα, ναι ή όχι;

- Θα έπρεπε να τιμωρηθεί, ναι ή όχι;
 

Θητεία 20 μερών είναι εξ ορισμού γελοία. 

Γελοίο είναι επίσης να παρελαύνει κάποιος πριν ολοκληρώσει τη βασική εκπαίδευση και ορκιστεί, φέροντας τυφέκιο το οποίο δεν ξέρει να χρησιμοποιεί. 

Να μην την κάνουμε φαρσοκωμωδία σφυρίζοντας αδιάφορα σε τόσο κατάφωρες παραβάσεις του Στρατιωτικού Κανονισμού.
 

Αλλά...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΥΣΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οπως η Στόουν με τον Λάνθιμο

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Οχι μόνο είχε δίκιο ο Θάνος Πλεύρης, αλλά και λίγα είπε. Η «θητεία» του Στέφανου Κασσελάκη ήταν ένας εξευτελισμός για τον Στρατό ως θεσμό. Κανονικός διασυρμός και πλήρης διακωμώδηση.

Ας μην το προσπεράσουμε τόσο εύκολα, επειδή σπάσαμε πλάκα με το ύφος του Στέφανου όταν παρήλαυνε. Ηταν μια κοροϊδία η όλη παράσταση που δεν γίνεται να αγνοήσουμε. Είναι ζήτημα συνέπειας, στο κάτω κάτω. Εφόσον μας ενοχλεί, λ.χ., ότι η κυβέρνηση προστατεύει πολιτικά τον Κώστα (Αχ-Βαχ) Καραμανλή, δεν μπορούμε να προσπερνάμε το γεγονός ότι ο Στρατός καταδέχεται να γίνει θεματικό πάρκο, για να παίξει ο Στέφανος τον στρατιώτη. Και στη μία περίπτωση και στην άλλη για προνομιακή μεταχείριση πρόκειται.

Θα μου πείτε, τι άλλο μπορούσαν να κάνουν οι αρμόδιοι;

Να «τον τρέξουν», όπως λένε στη γλώσσα της θητείας, επειδή είναι ο Κασσελάκης;

 Οχι, βέβαια!

Απλώς, δεν θα έπρεπε να έχει πάει καθόλου. Το επεισόδιο αυτό ας γίνει λοιπόν η αφορμή για να αλλάξει ο ανόητος νόμος, που απαιτεί αυτό το δεκαπενθήμερο συμβολικής παρουσίας. Να πληρώνουν κάτι παραπάνω και να απαλλάσσονται όσοι εμπίπτουν στην κατηγορία του στρατεύσιμου Κασσελάκη.

Κατ’ αρχάς, το κόστος για το ντύσιμο, τη διατροφή και όλα τα συμπαρομαρτούντα υπερβαίνει το όποιο όφελος μπορεί να έχει για τον Στρατό η υποχρέωση να πρέπει να παραστήσει κάποιος τον στρατιώτη για ένα δεκαπενθήμερο.

Σίγουρα δε η αναπόφευκτη προνομιακή μεταχείριση των «επωνύμων» δεν ενισχύει το ηθικό των άλλων νεοσυλλέκτων που παρακολουθούν. Οι ένστολοι κομπάρσοι που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος Κασσελάκης στην παρέλαση θα αισθάνονται μάλλον αδικημένοι, όταν θα τελειώσει η παράσταση.

Επομένως, γιατί ανέβηκε το ωραίο κωμειδύλλιο στη Θήβα;

Ανέβηκε, επειδή – τι να κάνουμε – αυτός είναι ο ισχύων νόμος και ήταν καλύτερο να τηρηθεί. Δεν γινόταν να καταργηθεί με αναδρομική ισχύ, για χάρη του αρχηγού της αντιπολίτευσης.

Σύμφωνοι. Τότε όμως ο Στρατός όφειλε, ως θεσμός που σέβεται τον εαυτό του, να φροντίσει ώστε η μεταχείριση του Στέφανου Κασσελάκη να είναι ίδια (φαινομενικά έστω…) με των άλλων νεοσυλλέκτων.

Αυτό έπρεπε να έχει γίνει και δεν έγινε.

Κατά πάσα πιθανότητα, κρίθηκε ότι κινδύνευαν να μπλέξουν με έναν πολιτικό με ψυχοσύνθεση πριμαντόνας, οπότε πήραν βαθιά ανάσα, βούλωσαν τη μύτη και αφέθηκαν στο σκηνοθετικό ταλέντο του Στέφανου. Οπως αφήνεται…

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΣΤΑΛΙΝΑΡΑΔΙΚΟ: Διεθνείς παρατηρητές στο κόμμα σας

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Να παραιτηθεί, "ώστε η χώρα να οδηγηθεί συντεταγμένα σε δημοκρατικές εκλογές", κάλεσε προ ημερών ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Στέφανος Κασσελάκης, με βίντεο του που ανήρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο οποίος υπηρετεί ως προπαιδευμένος την 20ήμερη θητεία του στις ένοπλες δυνάμεις.

Ο ίδιος ζήτησε την παρουσία διεθνών παρατηρητών, διότι όπως ανέφερε: "...ένας πρωθυπουργός που υπό την ηγεσία του μοντάρονται στοιχεία εγκλήματος, παρακολουθούνται πολιτικοί και στρατιωτικοί από ΕΥΠ - Predator και διοχετεύονται απόρρητα προσωπικά δεδομένα με σκοπό την εκλογική εργαλειοποίηση, δεν μπορεί να διενεργήσει αδιάβλητες εκλογές χωρίς αμφιβολία".

Ειδικότερα, (εδώ γελάμε) ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι σκόπευε να απευθυνθεί στους πολίτες μετά το τέλος της θητείας του, "όμως οι εξελίξεις είναι ραγδαίες".

Ο ίδιος θεωρώ την τραγωδία στα Τέμπη και την ιστορία των υποκλοπών δυο ιδιαίτερα σοβαρές αποτυχίες της προηγούμενης (και νυν) κυβέρνησης.

Για την τραγωδία στα Τέμπη που στοίχισε τη ζωή δεκάδων νέων ανθρώπων, οι ευθύνες μπορεί να ξεκινάνε από τους χαμηλής απόδοσης και δυνατοτήτων υπαλλήλους του πελατειακού με κομματικά κριτήρια Δημοσίου, αλλά σίγουρα φτάνουν και ψηλότερα.

Φτάνουν στην παρούσα (αλλά και την εκάστοτε) πολιτική ηγεσία που δεν μερίμνησε να αναδείξει διαδικασίες που προβλέπουν στις κρίσιμες θέσεις να βρίσκονται υπεύθυνα και ικανά άτομα.

Τούτο όμως δεν αφορά την παρούσα και προηγούμενη κυβέρνηση αποκλειστικά αλλά όλες της μεταπολίτευσης και ενδεχομένως και από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Η κατάντια της κομματοκρατίας και του πελατειακού κράτους μας αφοράς όλους, γιατί δεν τα θέλαμε θα μας κυβερνούσαν άλλοι.

Σε σχέση με τις κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ π.χ. και του ΠΑΣΟΚ παλαιότερα που είχαν παραδώσει τη διαχείριση και διοίκηση του Δημοσίου και ευρύτερου Δημοσίου στις συνδικαλιστικές συντεχνίες, οι κυβερνήσεις του Κ.Μ., έστω και προσχηματικά, προσπάθησαν να εφαρμόσουν κάποια συστήματα αξιολόγησης και Outsourcing (ανεπαρκή και δειλά κατά τη γνώμη μου). Σε όλα αυτά όμως τόσο το κόμμα του κ. Κασσελάκη όσο και τα υπόλοιπα της αντιπολίτευσης είναι σφοδρά πολέμιοι, ταυτιζόμενοι καιροσκοπικά  πλήρως με τα πελατειακά συμφέροντά της κομματοκρατίας.

Όσο το Δημόσιο λειτουργεί σαν "χωματερή" της αγοράς εργασίας της χώρας, με ένα 5-10% να το κρατάνε όρθιο, το βέβαιο είναι πως δεν αποδίδει όπως πρέπει να βάρος των φορολογουμένων  και ενίοτε και της ίδιας της ζωής των.

 

Ναι να αποδοθούν ευθύνες στο πολιτικό σύστημα, αλλά πείτε και τον τρόπο που θα εκμηδενιστούν οι περιπτώσεις σε καίριες θέσεις να μην ξαναβρεθούν "γυρολόγοι" των πολιτικών γραφείων με μόνο προσόν την κομματική τους στράτευση;

Θα αντιλαμβανόμουν το επιχείρημα, προκειμένου να χυθεί άπλετο φως και η δικαιοσύνη να διερευνήσει τις ευθύνες, να αρθεί η πολιτική ασυλία των όσων δυνητικά έχουν σχέση με  τις συνθήκες που οδήγησαν στο τραγικό δυστύχημα. Ούτως ή άλλως ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών είναι τριτοκοσμικής έμπνευσης και αποστολής.

Το να ζητάς όμως εκλογές μερικούς μήνες μετά τις εκλογές για ένα τραγικό δυστύχημα που έλαβε χώρα πριν τις τελευταίες εκλογές( άρα το εκλογικό σώμα το έλαβε υπόψη όταν πήγε στη κάλπη) είναι κάλπικη υπεκφυγή.

Δεν πιστεύω πως η κάλπη μπορεί και πρέπει να αποδίδει δικαιοσύνη. Η απόδοση της δικαιοσύνης, δηλαδή η εφαρμογή των νόμων, είναι αποκλειστικά προνόμιο της Δικαιοσύνης και των δικαστών που οφείλουν να γνωρίζουν τους νόμους.

Παρατηρώ πως κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης προεξάρχοντος του συνονθυλεύματος του κ. Κασσελάκη, προσπαθούν να εξάγουν πολιτική υπεραξία από ένα τραγικό θανατηφόρο δυστύχημα εκμεταλλευόμενα το ανθρώπινο πόνο. Τούτο δεν συμβαίνει για πρώτη φορά στη πολιτική ζωή του τόπου. Η τυμβωρυχία όμως βραχυπρόθεσμα αποδίδει διότι η  τακτική αυτή είναι ατελέσφορη σε περιόδους που η κοινωνία δεν είναι αναστατωμένη όπως μετά τη χρεοκοπία του 2010. 

Επιπλέον, η πολιτική εκμετάλλευση μεταθέτει την εστίαση του ενδιαφέροντος, με αποτέλεσμα ούτε δικαιοσύνη τελικά να αποδοθεί, ούτε να διορθωθούν οι συνθήκες και τα αίτια που οδήγησαν στο τραγικό δυστύχημα. Η περίπτωση της Νοβάρτις παραμένει νωπή ακόμη.

Τέλος, το να ζητά ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης διεθνείς παρατηρητές για να επιβλέψουν τις πρόωρες εκλογές, τις οποίες αιτείται μερικούς μήνες μετά τις εκλογές, είναι  αστειότητα αν δεν ήταν προσβλητικό για την μεταπολιτευτική μας δημοκρατία.

Αν κάποιος χρειάζεται διεθνείς παρατηρητές για να επιβλέψουν όσα συμβαίνουν, όπως έδειξε το τελευταίο συνέδριο, είναι το κόμμα του κ. Κασσελάκη.

Πεποίθηση της στήλης είναι πως ανερμάτιστη αντιπολίτευση που δεν σέβεται το πόνο και την αγανάκτηση για τους τραγικούς θανάτους, τρομάζει την κοινωνία και όσους άρχισαν να είναι σκεπτικοί με τη κυβέρνηση, για τους οποίους οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως κινούνται προς τη "γκρίζα ζώνη" των αναποφάσιστων.

Μπορεί η τακτική αυτή  να συσπειρώνει τον εναπομείναντα σκληρό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά εμποδίζει τη διεύρυνση και κυρίως ανακόπτει τις απώλειες της κυβέρνησης. Αν δεν δημιουργεί  συνθήκες επανασυσπείρωσης.

Ας ρωτήσει τον κ. Τσίπρα, ο οποίος…

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΤΑΛΙΝΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Απειλούν τη χώρα με προοδευτική... χούντα;

 Tης Κατερίνας Γαλανού

Η σκηνοθεσία ενός έργου, μερικές φορές, αποκαλύπτει περισσότερα για τις προθέσεις των «δημιουργών», απ' ότι τα λόγια των πρωταγωνιστών και των κομπάρσων.

Στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας που φιλοξενεί το άρθρο Κασσελάκη -με το οποίο καλεί και προκαλεί τον πρωθυπουργό να παραιτηθεί για να φύγει με…αξιοπρέπεια- ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ εικονίζεται με τη στρατιωτική στολή, βλέμμα και ύφος ανώτερο και από Συνταγματάρχη.

Δίπλα σε βαθύ κόκκινο φόντο απλώνεται ο τίτλος «Κύριε Μητσοτάκη, σας προτείνω έξοδο με αξιοπρέπεια».

Αλλιώς τι; 

Τι θα συμβεί στη χώρα εάν ο εκλεγμένος πρωθυπουργός δεν υπακούσει τις εντολές του «ένστολου» Κασσελάκη, ο οποίος παρεμπιμπόντως, έμεινε στην καρέκλα του επειδή το φρόντισε ο Νίκος Παππάς, ο φέρων μια οριστική και αμετάκλητη καταδίκη, καθώς και το σύστημα που ελέγχει το ΣΥΡΙΖΑ;

Τι θα συμβεί στη χώρα αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τους κάνει το χατίρι να προκηρύξει εκλογές, όπως απαίτησε με τελεσίγραφο- βίντεο στο tik tok και φόντο τις πικροδάφνες, ο Στέφανος Κασσελάκης;

Θα προετοιμάσουν λαϊκό «πραξικόπημα» για μια προοδευτική… χούντα, όσοι  μετάνιωσαν επειδή δεν συνέπραξαν το '23 για να διώξουν τον Μητσοτάκη και σπεύδουν να αδράξουν την κατασκευασμένη ευκαιρία να ανέλθουν από το επίπεδο του «Κανένα» σε υπολογίσιμο αντίπαλο του πρωθυπουργού; 

Η φωτογραφία με τη στολή παραλλαγής, το μπερέ και το παπαδοπουλεϊκο ύφος, δεν επελέγη τυχαία να κοσμήσει την πρώτη σελίδα της εφημερίδας - που νοείται ως η ναυαρχίδα του αριστερού τύπου στην Ελλάδα -  και η οποία επιδεικνύει αξιοπρόσεκτα διαρκή ευαισθησία για τον τρόπο που η Δύση και η κυβέρνηση «συμπεριφέρονται» στη Ρωσία μετά την εισβολή στην Ουκρανία. 

Και βέβαια, δεν είναι η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ στρέφει την κεφαλή και τη χείρα του προς την ακροδεξιά και τη δεξαμενή της, για να πάρει τον χρήσιμο «οβολό» των ψήφων της.

Τις χρειάζεται απεγνωσμένα.

Μια στολή παραλλαγής, μια άτσαλη παρέλαση με το όπλο στον ώμο και ένας ευθύς υπαινιγμός ότι υπάρχει τρόπος μια εκλεγμένη κυβέρνηση να φύγει με το άγριο, πιστεύουν οι εμπνευστές τους, ότι θα κάνουν δουλίτσα στο κοινό που ηγεμονεύει ο Κυρ. Βελόπουλος και οι Σπαρτιάτες. 

 

Η πρόσφατη ιστορία έχει αποδείξει ότι δεν υπάρχουν σύνορα στην ψήφο των άκρων και το «πήγαινε έλα» αυτών των ψήφων, έχει οδηγήσει σε τερατώδεις συμπράξεις. Εντός και εκτός Βουλής.

Στην Κουμουνδούρου έχουν το know how, αλλά και έναν αρχηγό που μπορεί να φέρει σε πέρας και αυτή την αποστολή, χωρίς τα ίχνη δημόσιας εγκράτειας που προκατόχου του.

Το συνειδητό πριόνισμα των βασικών αρχών της δημοκρατίας, η πρόκληση ζημίας στην εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, η δημιουργία κοινού άλλοθι για μια νέα εκλογική αποτυχία, δεν συνιστούν «προσπάθεια συνεννόησης των δημοκρατικών δυνάμεων του τόπου» όπως έγραψε στο άρθρο του.

Είναι ο ορισμός της προσπάθειας να προκληθεί…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίων και λοιπών εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

 

 

 

 

Σαν σήμερα (30/3/ΧΧΧΧ)

 

1822: Σφαγή των κατοίκων της Χιου απο τους Τούρκους

1867: Οι Ρώσοι πουλάνε την Αλάσκα στην Αμερική για 7,2 εκατομμύρια δολάρια, μην ξέροντας ότι κάτω από τους πάγους κρύβεται μαύρος χρυσός. Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης κατηγορούν την κυβέρνηση ότι διασπάθισε το δημόσιο χρήμα για να αγοράσει ένα παγόβουνο.

1952: Ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελείται στο Γουδί.

1981: Απόπειρα δολοφονίας κατα του Ρόναλντ Ρίγκαν απο τον Τζον Χίνκλεϊ έξω από ξενοδοχείο της Ουάσινγκτον

1983: Τίθενται σε ισχύ στην Ελλάδα το πενθήμερο και οι 40 ώρες εργασίας για τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα.

1853: Γεννιέται ο ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκονγκ

1872: Πεθαίνει ο Νικόλαος Μάντζαρος, συνθέτης του εθνικού μας ύμνου.

1896: Πεθαίνει ο Χαρίλαος Τρικούπης

2020 Πεθαίνει σε ηλικία 98 ετών το σημαίνον στέλεχος της Αριστεράς και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Μανώλης Γλέζος.

ΣΥΡΙΖΑίικα και λοιπά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Φαραντούρης: ένας αδίστακτος πολιτικάντης

 Του Μάνου Βουλαρίνου

φαραντούρης (ο) 1. αυτός που ζητάει παρέμβαση από το εξωτερικό προκειμένου να ανατραπεί μια νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση «δεν νομίζω ότι υπάρχει στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που να μην είναι φαραντούρης» 2. αυτός που κάνει τα πάντα προκειμένου να κατακτήσει ένα δημόσιο αξίωμα «ο Νικόλας είναι φαραντούρης κι αν χρειαστεί θα γίνει χειρότερος κι από τον Πολάκη για να εκλεγεί» 3. Αυτός που θέλει να τραβά την προσοχή, φιγουρατζής «ο Θανάσης είναι τόσο φαραντούρης που μπορεί ξαφνικά εκεί που συζητάει να σηκωθεί όρθιος και να αρχίσει να τραγουδάει για να τραβήξει την προσοχή»

Να δούμε τι άλλο θα ζητήσει

Στην αρχή, ο σύντροφος Φαραντούρης μού φάνηκε ένας γραφικός φιγουρατζής. Ενας ακόμα καθηγητής πανεπιστημίου με καλλιτεχνικά απωθημένα (η διδασκαλία και το θέατρο είναι και οι δύο δραστηριότητες που απευθύνονται σε κοινό), ο οποίος στις συνεντεύξεις του απήγγελλε, με θεατρικό στόμφο, εντεχνομελό ποίηση.

Τελικά, αποδεικνύεται ένας αδίστακτος πολιτικάντης, ο οποίος είναι ικανός να πει οτιδήποτε, προκειμένου να συγκινήσει τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, μπας και του προσφέρουν την εξαιρετικά επικερδή θέση του ευρωβουλευτή. Ετσι, τις τελευταίες μέρες, έχει αναρωτηθεί αν είναι πρόβλημα το να έχει ένας πολιτικός αρχηγός επιχειρήσεις στο εξωτερικό (δηλαδή αν είναι πρόβλημα να παραβιάζει τον νόμο), έχει ξεστομίσει (χωρίς να ειρωνεύεται) «το ότι σπεύδει να υπηρετήσει τη θητεία του ένας αρχηγός κόμματος και ο ενθουσιασμός με τον οποίο το κάνει είναι μήνυμα στους νέους», έχει ευχηθεί να ανατραπεί η εκλεγμένη κυβέρνηση από τη Ρουμάνα Ευρωπαία εισαγγελέα και με τη φόρα που έχει πάρει δεν αποκλείω να ζητήσει και επέμβαση των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας, προκείμενου να απελευθερωθεί η Ελλάδα από τη χούντα Μητσοτάκη.

Προσφορά

Διαβάζω ότι ο «παλαιοχριστιανός» παλαιοημερολογίτης συμπολίτης, που προσφάτως έγινε θέμα στις «ενημερωτικές» και τις «ψυχαγωγικές» εκπομπές, συμμετέχει με ομοϊδεάτες του στη δημιουργία κόμματος και απορώ. Τι μπορεί να προσφέρει ένα κόμμα παλαιοχριστιανών-παλαιοημερολογιτών που δεν το προσφέρει ήδη ο Βελόπουλος, η Νίκη ή το ΚΚΕ;

Αν χρειαστεί θα μας στηρίξει η... Σοβιετία:

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Θεέ μου πόσο χαμηλά έπεσα

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

Ο Stef λοιπόν, μέσα στον οίστρο ενός αντιπολιτευτικού παραληρήματος άνευ ορίων, προσέγγισε και υπερπήδησε το κόκκινο. Ετσι ανερυθρίαστα, μπερδεύοντας καφενείο του Διστόμου με την Βουλή των Ελλήνων, λέγοντας, επακριβώς πως όχι μόνο ο Κυριάκος πρέπει να παραιτηθεί αλλά και ταυτοχρόνως να προκηρύξει εκλογές με την παρουσία ξένων παρατηρητών

Γι αυτό κι εγώ αναρωτιέμαι επιεικώς, μπας και ο Stef μπερδεύει την Ελλάδα με την Ουγκάντα του πασίγνωστου και θρυλικού Ιντι Αμίν Νταντά. Ο οποίος, εκτός όλων των άλλων αγαπημένων του σπορ, του άρεσε να καταβροχθίζει ανθρώπινες σάρκες. Ετσι λέγεται. Χωρίς να προσδιοριστεί και να διευκρινιστεί λεπτομερώς, αν προηγουμένως τις έβραζε, τις τηγάνιζε η τις έψηνε στα κάρβουνα

Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται και ορμάει να κατασπαράξει. Και εν προκειμένω δεν πρόκειται για έναν αλλά για πολλούς λύκους. Αρκετοί εξ αυτών ακονίζουν τα δόντια τους εντός του μαντριού της Νέας Δημοκρατίας. Αν οι πληροφορίες μου είναι σωστές

Κάπως έτσι σχεδόν το σύνολο της αντιπολίτευσης, από τους θεοσεβούμενους της «Νίκης» μέχρι τα συντρόφια της «Νέας Αριστεράς», συμπεριλαμβανομένου και του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο οποίος, ως εξαιρετικός γνώστης της Ελληνικής γλώσσας, να μην αναφερθώ στα Αγγλικά του Οξφορδιανής προελεύσεως, μπέρδεψε τη «συγκάλυψη» με το «συγκάλημα». Μια λέξη που μου θύμισε την μακαρίτισσα τη Νόνα μου η οποία δείχνοντάς κάποια ευτραφή κυρία μου έλεγε «παιδάκι μου θα έχουν συγκαεί τα….»

Μεταξύ λοιπόν θεοσεβούμενων από τη μια και του αρχηγού της Ελληνικής λύσης, του θρυλικού Κυριάκου Βελόπουλου, κάτοχο επιστολών του Ιησού, και από την άλλη του ΠΑΣΟΚ της σοσιαλδημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ του Stef, οργανώνεται μέτωπο εφόδου με εφεδρικές και δημοσίως κρυπτόμενες δυνάμεις προερχόμενες από τη Νέα Δημοκρατία

Καθένας για τα δικά του συμφέροντα φυσικά.

Αλλοι για να μαδήσουν. Αλλοι για να κοντύνουν και όλοι μαζί για να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα μπάχαλου, γενικευμένης αμφισβήτησης και χάους. Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου

Μέσα σ αυτό το πλαίσιο, ο Stef πλειοδοτώντας σε αντιπολιτευτικό οίστρο, ούτε λίγο ούτε πολύ εμφανίζει και μάλιστα στιγματίζει την Ελλάδα ως κράτος υποτελές στον δικτάτορα Μητσοτάκη. Πράγμα που σημαίνει ότι όλοι οι θεσμοί είναι γονατισμένοι. Ότι όλοι οι υψηλά ιστάμενοι, κυρίως η πρόεδρος της Δημοκρατίας, υπηρετούν η στην καλύτερη περίπτωση ανέχονται της κρυφο-δικτατορία του Κυριάκου

Πράγμα που σημαίνει ότι το κυβερνών κόμμα της γαλάζιας παράταξης είναι φορέας τέτοιων δικτατορικών, αυταρχικών, μεθόδων.

Πράγμα που σημαίνει ότι τα αποτελέσματα των επικείμενων ευρωεκλογών θα αμφισβητηθούν ως χαλκευμένα και βολικά για τη Νέα Δημοκρατία. Με την προυπόθεση φυσικά τα αποτελέσματα να είναι δυσάρεστα για τον Stef και κάπως αισιόδοξα για τον Κυριάκο

 

Πράγμα που σημαίνει ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον ισχυρισμό περί κρυφο-δικατορίας του Κυριάκου και χαλκευμένων αποτελεσμάτων, στέλνει μήνυμα στους ευρωπαίους να λάβουν τα μέτρα τους και φυσικά να τον επαναφέρουν στην τάξη

Με απλά λόγια ίχνος χαλινού. Ιχνος ορίων. Ιχνος πολιτικού αλφαβητισμού. Ιχνος απλής λογικής.

Μπροστά στην λαιμαργία ενός ασυγκράτητου φιλοτομαρισμού, ενός αχαλίνωτου και ασυγκράτητου ναρκισσισμού και ενός ευκαιριακού και τυχοδιωκτικού οπορτουνισμού, όλα μα όλα είναι θεμιτά και η λάσπη το καλύτερο υλικό προς συνεύρεση με καλοκουρδισμένο ανεμιστήρα

Ένα θα συνιστούσα στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ …

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Πόσο θέλει να μας τρελάνει;

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά με την αμετροέπεια και τον πολιτικό χαβαλέ του, ο Κασσελάκης έχει ήδη καταφέρει να αλλάξει την ατζέντα που προσπάθησε να επιβάλει ο Ανδρουλάκης με την πρόταση μομφής. Εκεί που το δυστύχημα των Τεμπών είχε γίνει κυρίαρχο πολιτικό θέμα, του «Βήματος» βοηθούντος, ήρθε ο Kασσελάκης με την απίθανη προτροπή του προς τον Μητσοτάκη να παραιτηθεί εντός 24ώρου και να πάει σε εκλογές με διεθνείς παρατηρητές, οπότε άλλαξε το κέντρο βάρους της δημόσιας συζήτησης. Και πάνω που οι δικοί του έτρωγαν τα νύχια τους για το πώς θα μπαλώσουν το αρχικό αντιθεσμικό παραλήρημα του αρχηγού, εκείνος το φούντωσε με το άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών.

Διότι εκεί ζήτησε διεθνείς παρατηρητές όχι μόνο στις εθνικές εκλογές που απαιτεί, αλλά και στις Ευρωεκλογές.

Θυμάστε μια παλιά ελληνική ταινία με τον Βέγγο που παρίστανε τον αναστενάρη, έβαλε με την καιόμενη κάλτσα του φωτιά στην αχυρένια στέγη ενός σπιτιού και ύστερα πήγε να τη σβήσει πετώντας της έναν κουβά με βενζίνη;

Αυτό ακριβώς έκανε και ο Κασσελάκης. Ξέρετε, η πρόταση μομφής θα περάσει σε τρεις ημέρες και η κυβέρνηση θα βγει πρακτικά αλώβητη. Δεν αναμένεται να υπάρξει κάποιος βουλευτής της ΝΔ που θα παρεκκλίνει της επίσημης γραμμής. Οι δηλώσεις και οι ισχυρισμοί του Κασσελάκη όμως θα μείνουν.

Ετσι που τοποθετεί τα ζητήματα, ότι δηλαδή στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε δημοκρατία ούτε αδιάβλητες εκλογές, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αμφισβητεί θεσμικά και οριστικά κάθε νομιμότητα της κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά και τη νομιμότητα κάθε διαδικασίας που γίνεται στη χώρα αυτή τη στιγμή. Εφόσον συνειδητά και κατ’ επανάληψη ο Κασσελάκης απαιτεί διεθνείς παρατηρητές για να πιστοποιηθεί το αδιάβλητο των εκλογών, λογικά δεν θα πρέπει να αναγνωρίσει κανένα εκλογικό αποτέλεσμα από κάλπες που η χώρα στήνει από μόνη της και δίχως ξένους να την ελέγχουν.

Κοντολογίς, ακόμα και 10% να πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές με τη ΝΔ να παίρνει 30%, ο Κασσελάκης θα πει ότι το αποτέλεσμα είναι προϊόν νοθείας και δεν το αναγνωρίζει.

Ούτε πρέπει να απολογηθεί σε κανέναν για την ήττα του, καθότι σε διαβλητές διαδικασίες δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, υπάρχει μόνο το προϊόν της νοθείας.

Ούτε κυβέρνηση εκλεγμένη σε εθνικές εκλογές θα αναγνωρίσει, αν σε αυτές δεν υπάρχουν πάνω από τις κάλπες διεθνείς παρατηρητές.

Οπότε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης…

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ψωναρά παρέμβαση

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Από την άκρη του δρόμου, κάπου μεταξύ Διστόμου και Λιβαδειάς, ένας νεοσύλλεκτος στρατιώτης του Πυροβολικού ζήτησε από τον Πρωθυπουργό της χώρας να φύγει.

«Καλώ τον Πρωθυπουργό να παραιτηθεί ήρεμα και με στοιχειώδη αξιοπρέπεια» δήλωσε σε μήνυμα TikTok ο στρατιώτης Κασσελάκης.

Υποθέτω αν δεν παραιτηθεί ήρεμα θα τον πάρει ο στρατιώτης με το άγριο.

Είναι η πρώτη παρέμβαση στρατού στην παγκόσμια ιστορία που εκδηλώθηκε σε επίπεδο νεοσύλλεκτου φαντάρου και μέσω TikTok. Τουλάχιστον οι προηγούμενοι που έδιωχναν Πρωθυπουργούς είχαν φροντίσει να έχουν και κανένα γαλόνι.

Ούτως  Ή άλλως πάντως ο στρατιώτης θα έπρεπε να γνωρίζει πως στη δημοκρατία μας ένας κοινοβουλευτικός Πρωθυπουργός φεύγει για τρεις λόγους.

– Αν ολοκληρώσει τη θητεία του.

– Αν το επιλέξει ο ίδιος.

– Αν χάσει την εμπιστοσύνη της Βουλής.

Η εμπιστοσύνη ενός νεοσύλλεκτου φαντάρου του Πυροβολικού δεν είναι ανάμεσα σε αυτούς.

Αλλά ας μην αδικήσω τον Κασσελάκη. Στον διαγωνισμό γελοιότητας που μαστίζει τελευταία την πολιτική σκηνή δεν είναι απαραιτήτως ο πιο αστείος.

Αντιθέτως η αστειότητα κορυφώνεται κυρίως με την ψευδαίσθηση ότι μπορούν κάποιοι να ρίξουν τον κοινοβουλευτικό Πρωθυπουργό της χώρας, όποιος κι αν είναι αυτός, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Κακά τα ψέματα, δεν μπορούν.

Ενδεχομένως δεν τους αρέσει ο Πρωθυπουργός. Τους ενοχλεί. Διαφωνούν μαζί του. Τον επικρίνουν ή τον βρίσκουν ισχυρό για τα γούστα τους.

Καμία αντίρρηση. Να μαζευτούμε όλοι μαζί να πιούμε να ξεχάσουμε.

Αλλά στη δημοκρατία τα πράγματα αλλάζουν μόνο διά της δημοκρατίας. Αλλη αποδεκτή μέθοδος δεν υπάρχει, ούτε αναγνωρίζεται.

Ενδεχομένως λοιπόν οι Ανδρουλάκης και Σία να ρίξουν τον Μητσοτάκη με την κοινή πρόταση δυσπιστίας. Μπράβο τους. Αν δεν το καταφέρουν όμως…