"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Κασσελάκης: μια παγκόσμια πρόκληση


Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο μακαρίτης Αγγελος Βλάχος με είχε ρωτήσει αν είμαι «σιταρήθρα» ή «κουκουβάγια». Του είχα απαντήσει πως είμαι «κουκουβάγια». Κοινώς δεν είμαι πρωινός τύπος. Σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις εναντιώνομαι στη φύση μου και σηκώνομαι νωρίς. Οπως προχθες που ξημέρωσε μια «καινούργια μέρα για την Ελλάδα». Ο Λουδοβίκος και ο Χρόνης, οι δύο αίλουροι συγκάτοικοί μου, αφού τεντώθηκαν έτρεξαν στα κουπάκια τους περιμένοντας το πρωινό τους. Υπάκουσα στις εντολές τους και αμέσως μετά άναψα τον υπολογιστή μου. Ηθελα να μελετήσω τον αντίκτυπο που είχε στην παγκόσμια κοινότητα η εκλογή Κασσελάκη.  

Εκκωφαντική σιωπή. Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, Μπάιντεν, Σι, Πούτιν, κανείς τους δεν είχε τολμήσει να αντιδράσει.  

Αδιαφορούν για τον ηγέτη 130.000 ολόκληρων Ελλήνων; Ή μήπως τον φοβούνται τόσο ώστε δεν τολμούν ούτε το όνομά του να προφέρουν;  

Η θεωρία του χάους έχει περιγράψει το φαινόμενο: το πέταγμα μιας πεταλούδας στην Κίνα μπορεί να προκαλέσει καταιγίδα στην Καλιφόρνια. Φαντάσου τι μπορεί να προκαλέσει η εκλογή νέου αρχηγού στον ΣΥΡΙΖΑ. Ξεκινάει από τον ενθουσιασμό του Αντώναρου και του Πολάκη και δεν ξέρεις πού μπορεί να σταματήσει. Ο κόσμος μας είναι εύθραυστος. Τον απειλούν φυσικές καταστροφές, ανεξέλεγκτες μετακινήσεις πληθυσμών, πόλεμοι. 

Πού χωράει σ’ όλ’ αυτά ο Κασσελάκης και οι 70.000 ολόκληροι ψηφοφόροι του; 

 Αυτά παθαίνεις όταν παραβιάζεις τη φύση σου και ξυπνάς αξημέρωτα. Σου ξεφεύγει το προφανές. Οι ηγέτες του κόσμου δεν πρόκειται να αποφανθούν για το «φαινόμενο» αν δεν έχουν κάποια έγκυρη μελέτη των υπηρεσιών τους. Κοινώς αναλύουν τον Κασσελάκη και όταν έχουν στα χέρια τους κάποια σοβαρά δεδομένα θα μιλήσουν.

Φίλε αναγνώστη. Αν προσέβαλα τη νοημοσύνη σου ζητώ συγγνώμη. Ομως οφείλω να ομολογήσω πως το «φαινόμενο» δεν έχει αφήσει αλώβητη ούτε τη δική μου. Κυρίως όταν βρίσκομαι αντιμέτωπος με όσους απορούν ή εκστασιάζονται με τη θεαματική άνοδο στο βάθρο της δημοσιότητας ενός προσώπου που μέχρι προχθές δεν υπήρχε.  

Απορούν πώς είναι δυνατόν να αλώσει το «κάστρο»

Προϊόν διαπλοκής, δημιούργημα των «Αμερικανών» – εδώ που τα λέμε, αν οι «Αμερικανοί» ασχολούνται με τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, τότε θα πρέπει να ανησυχούμε ακόμη περισσότερο. 

Το απλούστερο: το «κάστρο» περίμενε κάποιον να το αλώσει, κάποιον που δεν έμοιαζε με κανέναν από τους υπερασπιστές του, τους οποίους είχαν βαρεθεί. 

Ο Κασσελάκης είναι προϊόν μιας Αριστεράς που...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Σιγά τον χαρισματικό και σιγά το φαινόμενο

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Αν υπάρχει ένα πραγματικό φαινόμενο στην υπόθεση Κασσελάκη είναι η ευκολία με την οποία πολλοί δημοσιογράφοι αναπαράγουν αμάσητο οτιδήποτε τους σερβίρουν.  

Προφανώς δεν το κάνουν από αφέλεια (τουλάχιστον όχι όλοι). Το κάνουν εν μέρει από οκνηρία, εν μέρει από μια εντελώς στρεβλή αντίληψη της επαγγελματικής αυτοσυντήρησης σύμφωνα με την οποία η πρόσθεση ειδικού βάρους σε κάθε πρόσωπο με το οποίο ασχολούνται (ακόμα κι αν μιλάμε για φελλούς) προσθέτει ειδικό βάρος στους ίδιους, και εν μέρει από διάθεση για δημόσιες σχέσεις.

Έτσι, πολλοί δημοσιογράφοι εδώ και μέρες μιλούν και γράφουν για τον χαρισματικό Στέφανο, τον μάγο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, το φαινόμενο της πολιτικής, αναφερόμενοι σε έναν άνθρωπο με φανερή αδυναμία στον λόγο και παντελή ανικανότητα διαλόγου. Έναν άνθρωπο του οποίου η μοναδική διαπιστωμένη ικανότητα είναι η δυνατότητα να ανασαίνει φορώντας δύο (τουλάχιστον) νούμερα μικρότερο πουκάμισο.

 Στη συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί να φταίει και ο επαρχιωτισμός που δημιουργεί την ψευδαίσθηση της μειονεξίας απέναντι σε οτιδήποτε έρχεται (έστω και ως αντιδάνειο) από χώρες στα δυτικά, αλλά και πάλι, τα λευκά δόντια και οι κλισέ χαιρετούρες σε περαστικές θείες ΔΕΝ συνιστούν επικοινωνιακό χάρισμα ή οποιαδήποτε άλλη άξια λόγου ικανότητα.

Όπως δεν συνιστά επικοινωνιακή ικανότητα το να πρωταγωνιστείς σε βιντεάκια τα οποία πολύ εύκολα κάποιος μπορεί να μπερδέψει με σατιρικά. Και σίγουρα δεν σε κάνει «μάγο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης» το να ανεβάζεις τα βιντεάκια αυτά στο Twitter, στο Facebook και στο TikTok και μετά να τα βλέπεις να συζητιούνται όχι επειδή έγιναν viral αλλά επειδή παίζονται στα δελτία ειδήσεων και στις εκπομπές (δεν λέω «ειδησεογραφικές εκπομπές» αφού ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον είναι αντικείμενο και των πρωινάδικων-μεσημεριανάδικων).

Στην πραγματικότητα ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο ανήμπορος επικοινωνιακά που σταμάτησε τις συνεντεύξεις μετά τα Βατερλό των συνεντεύξεων στον Πάνο τον Χαρίτο και τον Νίκο τον Ευαγγελάτο στις οποίες όχι μόνο δυσκολευόταν να απαντήσει ακόμα και στις πιο απλές ερωτήσεις, αλλά δεν κατάφερνε ούτε να κρύψει τον εκνευρισμό του όταν οι ερωτήσεις εξέθεταν το παραμύθι που προσπαθούσε να πουλήσει.  

Αυτή η ανημποριά ήταν που τον οδήγησε στην «αδιαμεσολάβητη» (όπως την λέει) επικοινωνία, δηλαδή αυτή στην οποία μπορείς να λες ό,τι σου κατέβει χωρίς κανέναν αντίλογο ή έστω αίτημα για διευκρινίσεις.

Ο Στέφανος ο Κασσελάκης δεν κέρδισε τις εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ χάρη στις ικανότητές του. 

Ο Στέφανος ο Κασσελάκης κέρδισε τις εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ επειδή τον στήριξε όλος ο μηχανισμός του μπροέδρου Αλέκση μαζί με τους μηχανισμούς του συντρόφου Πολάκη και του καταδικασμένου αλλά ελεύθερου με αναστολή συντρόφου Παππά. Ο πολύ μικρός αριθμός των ψηφοφόρων επέτρεψαν στους μηχανισμούς αυτούς να είναι αποτελεσματικοί και έτσι ο γοητευτικός Στέφανος εξελέγη.  

Αν ο Κασσελάκης είχε κατέβει στ’ αλήθεια μόνος του οι ψήφοι που θα έπαιρνε θα ήταν λιγότεροι και από του Τζουμάκα. Φυσικά βοήθησε και η ανυπαρξία αντιπάλων της προκοπής, αλλά ακόμα κι αυτοί θα τον είχαν για πρωινό χωρίς την προστασία του Τσίπρα και της παρέας του.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, ο Στέφανος ο Κασσελάκης είναι ένας όμορφος 35άρης και τίποτα περισσότερο

Δεν είναι ούτε φαινόμενο, ούτε χαρισματικός, ούτε καμία φοβερή ικανότητα στην επικοινωνία έχει. 

Καλά καλά δεν μπορεί να μιλήσει (και σίγουρα αδυνατεί να συμμετάσχει σε έναν διάλογο στον οποίο να πρέπει να πείσει για τις απόψεις του – αν ποτέ βρει κάποιες).

 Δεν χρειάζεται όμως να είναι κάτι περισσότερο για να παίξει τον ρόλο που του έχει δοθεί από τον Αλέκση.  

Και νομίζω πως οι δημοσιολογούντες θα πρόσφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στη χώρα και το κοινό τους αν επιτέλους...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ξέρει να τους διαλέγει ο αρχηγός Κασσελάκης

 


Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

αυγέρη (η) 1. αυτή που αναγνωρίζει την αξία της
«να είσαι αυγέρη και να μην υποτιμάς τον εαυτό σου» 2. αυστηρή απαγόρευση «η Θεοδώρα έχει βγάλει αυγέρη με την οποία απαγορεύει τη σάτιρα της ίδιας και του κόμματός της» 3. με όξινη γεύση, ξινή «η λεμονόπιτα δεν είναι πραγματικά ωραία όταν είναι μόνο γλυκιά, αλλά πρέπει να είναι και αρκετά αυγέρη»
Καλύτερη επιλογή δεν θα μπορούσε να έχει κάνει

«Ηδη βλέπετε. Βλέπετε εμένα» απάντησε με καμάρι η νέα εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Θεοδώρα Αυγέρη στην ερώτηση «τι θα δούμε τις επόμενες μέρες από τον κύριο Κασσελάκη;» Και δικαίως καμάρωνε αφού ο γοητευτικός Στέφανος της εμπιστεύθηκε το κρίσιμο πόστο, το οποίο προηγουμένως είχε ανατεθεί στον σπουδαίο σύντροφο του οποίου δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα ή την όψη.  

Δεν γνωρίζω τα κριτήρια της ανάθεσης, βρίσκω απίθανο ο νέος της αρχηγός να ήξερε οτιδήποτε γι’ αυτήν, αλλά έστω και στην τύχη έπεσε διάνα: ποιος καταλληλότερος για εκπρόσωπος Τύπου από κάποια η οποία με αυστηρό ύφος είχε πει «σας απαγορεύω να πάρετε τις δηλώσεις μετά από συζητήσεις που κάνω γιατί το συνηθίζετε» (απαιτώντας στην ουσία να μη χρησιμοποιούνται αποσπάσματα από τις εμφανίσεις της) και είχε επιτεθεί στον Δημήτρη τον Καιρίδη επειδή την «προσέβαλε» λέγοντας πως στην πραγματικότητα είναι «μια πολύ γλυκιά κυρία».

Οφείλω βέβαια να ομολογήσω ότι στον τσακωμό της με τον υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής (στον οποίο τσακώνονταν μόνη της αφού ο Καιρίδης παρέμενε ψύχραιμος) έχει ένα κάποιο δίκιο. Θα μπορούσε το κυβερνητικό στέλεχος να είχε παραδεχτεί ότι στην πραγματικότητα είναι εντελώς ξινή και το θέμα να έχει λήξει εκεί.

Πάντως, εκτός από την καθόλου γλυκιά (το λέω για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο) συντρόφισσα Αυγέρη, βλέπουμε κι άλλα από τον γοητευτικό Στέφανο με πιο σημαντικό (όχι βέβαια τόσο όσο η τοποθέτηση Αυγέρη) το ότι οι πιο στενοί του συνεργάτες είναι ένας υπασπιστής του Ακη Τσοχατζόπουλου, ένας καταδικασμένος για παράβαση καθήκοντος που κυκλοφορεί ελεύθερος με αναστολή κι ένας που ως δήμαρχος (κατά δήλωσή του) κρατούσε διπλά βιβλία.

Πολύ ωραία η σέλφι του παρατρεχάμενου του γοητευτικού Στέφανου, ναυάρχου Γελεβουρδ... ζητώ συγγνώμη, Αποστολάκη με τον Καμμένο τον Πάνο. Είναι ό,τι πρέπει για να θυμίζει ότι...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Stefanos ο λιλιπούτειος... φεουδάρχης

 


Του Γιάννη Σιδέρη

Ακόμη και ο απόλυτος κυρίαρχος στο κόμμα του, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ειδοποιούσε τους υπουργούς όταν ήταν να τους αποστρατεύσει.
 

Τους καλούσε και τους ευχαριστούσε λέγοντας «μας βοήθησες πολύ» ή «θα αξιοποιηθείς αργότερα».

Ελάχιστες περιπτώσεις ξέφυγαν τους κανόνες. Ο Αντώνης Τρίτσης, στον οποίο ωστόσο έστειλε ευγενές γράμμα, στο οποίο τον παίνευε ότι «έγραψε ιστορία» - για την οποία έχασε το υπουργείο!

Από το ίδιο υπουργείο διώχθηκαν οι Χάρης Καστανίδης ως υφυπουργός και ο Στέφανος Τζουμάκας ως αναπληρωτής υπουργός, και το έμαθαν από τα δελτία του ραδιοφώνου! Αλλά ο Αντρέας όταν σε λίγες ημέρες συνάντησε τον Τζουμάκα, του είπε «Λυπάμαι Στέφανε…».

Η μόνη άγρια εκπαραθύρωση ήταν στην πρώιμη κυβέρνηση του 1982, του υφυπουργού Εξωτερικών Ασημάκη Φωτήλα, ενώ αυτός βρισκόταν εν πτήσει από τις Βρυξέλλες στην Αθήνα. Λόγος γεωπολιτικός, σε σχέση με την στάση του κατά της πολωνικής κυβέρνησης του Γιαρουζέλσκι (παλιές ιστορίες).

Ο Κασσελάκης από τις πρώτες ημέρες ήρθε σε ένα κόμμα το οποίο μάλλον το εκλαμβάνει ως φέουδο, και ο ίδιος φέρεται ως φεουδάρχης υπεράνω καταστατικού. Η ως… «Τσέο» πολυεθνικής, που θα έλεγε και η συντρόφισσα Νοτοπούλου.

Ή όπως έγραψε η πρώην «βουλεύτρια» Φωτεινή Βάκη: Συνέβη «μια επιθετική εξαγορά μιας ήδη πτωχευμένης σε πολιτική, ιδέες και οράματα «επιχείρησης» ενός κόμματος Super market και με τον δρόμο ήδη στρωμένο από τον αρχηγισμό».

Αναφερόμαστε στο γεγονός ότι ο νέος αρχηγός αντικατέστησε τον διευθυντή της Κ.Ο. Θ. Θεοχαρόπουλο και τον εκπρόσωπο Τύπου Στ. καλπάκη, χωρίς να τους ενημερώσει καν

Το έμαθαν από τις ιστοσελίδες. Στη θέση τους τοποθέτησε τον Γιώργο Τσίπρα και τη Δώρα Αυγέρη.

Δικαίωμά του, αλλά πολιτικά είναι προβληματικό γιατί καταπάτησε το καταστατικό πριν καν πατήσει στο γραφείο του. Το καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ επιτάσσει ο διευθυντής της Κ.Ο. να ψηφίζεται από την ίδια, μετά από πρόταση του αρχηγού. Αλλά ΔΕΝ διορίζεται. Και για τη θέση του εκπροσώπου Τύπου, απαιτείται η έγκριση από την Πολιτική Γραμματεία. ΔΕΝ έκανε τίποτα από αυτά!
 

Προχθες το νέο «είδωλο» του ΣΥΡΙΖΑ, επισκεπτόμενος σχολείο ειδικής αγωγής υποσχέθηκε «νέες διπλάσιες αίθουσες σε μια εβδομάδα» (ίσως έχει παραίσθηση ότι έγινε πρωθυπουργός), ενώ έκανε διάφορες «ταρζανιές» για να επιδείξει την άριστη φυσική του κατάσταση. Και αυτό μπροστά σε παιδιά ΑΜΕΑ. Προφανώς για να τους τονίσει τη φυσική μειονεκτικότητά τους!

Και επί πλέον έκανε… μάθημα στους εκεί εκπαιδευτικούς, οι οποίοι έχουν σπουδές και χρόνια τριβή με τον χώρο! 

Στην ίδια επίσκεψη ήταν παρούσα και η υφυπουργός Παιδείας, Δόμνα Μιχαηλίδου, αλλά στο βίντεο που κυκλοφόρησε δεν υπήρχε πουθενά, είχε κοπεί!

Την ίδια στιγμή χύνεται χολή από τους Ηρακλείς του νέου αρχηγού στους αντιπάλους τους. Ο πολύς Πολάκης ειρωνεύτηκε τον καθηγητή αιματολογίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης Γρ. Γεροτζιάφα, επειδή διαχώρισε τη θέση του από το νέο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο καθηγητής είχε δηλώσει το απλό: Ότι ο νέος πρόεδρος περιορίστηκε σε «συνθηματολογία την οποία βρίσκουμε και στις ομιλίες και άλλων πολιτικών αρχηγών, ακόμη και ακροδεξιών, αλλά και στις προγραμματικές δηλώσεις του Μητσοτάκη».

Κατά τον Πολάκη αυτά ήταν «πολύ μπλα μπλα και ουσία μηδέν». Κατηγόρησε δε τον καθηγητή ότι ήταν από αυτούς που «νομιμοποίησαν με αριστερό ένδυμα Τσιόδρες και Μαγιορκίνηδες και Βασιλακόπουλους, όπως και τον Μητσοτάκη»!

Παραλλήλως η νέα εκπρόσωπος, Δώρα Αυγέρη, αφού αναγνώρισε ότι υπάρχουν σύντροφοι που τους βρήκε στον ΣΥΡΙΖΑ, κατήγγειλε τον Νίκο Φίλη ότι κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Τσίπρα της οποίας ήταν μέλος, αλλά και τον Γιώργο Κατρούγκαλο για όσα είχε πει περί φορολόγησης των ελευθέρων επαγγελματιών. Άφησε αιχμές ότι δεν επρόκειτο περί λάθους εν τη ρύμη του λόγου του πρώην Υπουργού.

Ο Κατρούγκαλος επιφυλάσσεται να απαντήσει εν καιρώ, αλλά ο Φίλης σαν φοβισμένος μαθητής επικαλέσθηκε την του Τσίπρα μαρτυρίαν, λέγοντας ότι ως υπουργός της κυβέρνησης είχε βαθμολογηθεί από τον Τσίπρα με άριστα δέκα! (αν δεν υπήρχαν πρόβατα πως θα υπήρχαν οι λύκοι; ).

Εν τω μεταξύ, ο βαρκάρης του Κασσελάκη, Αποστολάκης έβγαλε «σέλφι» αγκαλιά με τον Πάνο Καμμένο, και ο τελευταίος με ανάρτησή του συνέστησε με ναυτική ορολογία το «αφουμιγκέισον». Δηλαδή να κάνει «εξολόθρευση των τρωκτικών» στην Κουμουνδούρου (γιατί να μην έχει και αυτό το θράσος; «Συντρόφους» τους αποκαλούσε στο συνέδριο και οι Συριζαίοι τον χειροκροτούσαν!).

Στον αχταρμά του ΣΥΡΙΖΑ παρενέβησαν ο Πάνος Σκουρλέτης που υπενθύμισε την καταπάτηση του καταστατικού, η πρώην υπουργός Σία Αναγνωστοπούλου, η οποία αναφερόμενη στις δηλώσεις του Αποστολάκη, περί λήξης των τάσεων, είπε: «Αυτά δεν είναι πράγματα λογικά, είναι μεταφυσικά». Ο Νίκος Βούτσης που ανέφερε πως «αν μεταλλαχθούμε επειδή τάχατες χάσαμε επειδή ήμασταν πολύ αριστεροί, θα είναι ένα κορυφαίο λάθος». Και ο ευρωβουλευτής Στέλιος Κούλογλου ο οποίος εντόπισε ότι «ο Κασσελάκης θέλει να φτιάξει ένα νέο κόμμα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ».

Τα ανωτέρω λίγα και ενδεικτικά. Δεν προλαβαίνουμε πλέον τους Συριζαίους στις εμφύλιες αντιμαχίες.

Όμως άρχισε και...

 

ΣΥΡΙΖΑίου εθνικού κασσελο-σουργελο-ψωναρο-ξεφτιλαρά κωμωδία

 

















 

Σαν σήμερα (29/9/ΧΧΧΧ)

 

1793: Η λέξη «τένις» αναφέρεται για πρώτη φορά σε αγγλικό αθλητικό περιοδικό.

1922: Ο Γεώργιος Β' ανακηρύσσεται βασιλιάς των Ελλήνων, μετά την παραίτηση του Κωνσταντίνου Α'.

1925: Ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος διαλύει τη Συντακτική Συνέλευση και προκηρύσσει εκλογές, τις οποίες όμως δεν θα διενεργήσει και θα επιβάλει δικτατορία.

1941: 30.000 Εβραίοι της Σοβιετικής Ένωσης και άλλοι ανεπιθύμητοι εκτελούνται στο φαράγγι Μπάμπι Γιαρ του Κιέβου, με διαταγή του Χίμλερ.

1974: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναγγέλλει την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας.

1943: Γεννιέται ο Λεχ Βαλέσα, ηλεκτρολόγος από το Γκντανσκ που ίδρυσε το συνδικάτο «Αλληλεγγύη», το οποίο συνέβαλε με τους αγώνες του στην πτώση του κομουνιστικού καθεστώτος στην Πολωνία. Διετέλεσε πρόεδρος της Πολωνίας και το 1983 τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης.

1949: Γεννιέται ο Γιώργος Νταλάρας

1902: Πεθαίνει ο Εμίλ Ζολά, ο σημαντικότερος συγγραφέας της γαλλικής νατουραλιστικής σχολής κι ένας από τους μεγαλύτερους κριτικούς τέχνης. Συντάκτης του «Κατηγορώ».

2009: Πεθαίνει η Σπεραντζα Βρανά

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πολιτική

 


Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Με ή χωρίς ανασχηματισμούς ή «αναδομήσεις», όπως τις βάφτισε ο Ανδρέας Παπανδρέου, οι καρατομήσεις υπουργών είναι διαχρονικά από τα πιο αγαπημένα θέματα της επικαιρότητας: τις λατρεύουν όλοι, εξαιρουμένων φυσικά εκείνων που τα κεφάλια τους πέφτουν στο λεπίδι της πολιτικής γκιλοτίνας, αν και ακόμα και αυτοί κάτι κερδίζουν: μπορούν επιτέλους ν’ ανοίγουν το στόμα τους και να μιλάνε, αντί να κρατάνε μέσα τους όλα όσα ήθελαν από την πρώτη στιγμή να πουν για την κυβέρνηση που υπηρετούσαν: είναι πάγια αρχή του πολιτικού γίγνεσθαι ότι άπαντες βρίζουν άπαντες και σχεδόν ουδείς ποτέ λέει μια καλή κουβέντα για κανέναν και για τίποτα.

Η βασική ιδέα γι’ αυτές τις υπουργοθυσίες, στις οποίες η νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη επιδίδεται με ζήλο δείχνοντας να βρίσκει εκεί ένα σταθερό αποκούμπι και σημείο αναφοράς για ό,τι στραβό κάνει (και είναι πλέον ατέλειωτα τα χοντρά στραβά) είναι ότι αλλάζει ένας υπουργός με άλλον και, ω του θαύματος, μαζί αλλάζουν και όλα τα στραβά του μικρόκοσμου του. Τα κακώς κείμενα του χαρτοφυλακίου του θα μπουν επιτέλους σε νέα εποχή, όπως ακριβώς υποτίθεται βέβαια ότι θα συνέβαινε και με τον άρτι καρατομηθέντα.

Φυσικά, η πραγματικότητα ουδεμία σχέση έχει με όλα αυτά. Ουδείς είναι τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι ο ερχομός ενός υπουργού θα αλλάξει την πραγματικότητα που αφήνει πίσω του ένας άλλος, εκτός βέβαια από ακραίες περιπτώσεις ανικανότητας, για τις οποίες όμως πρωτίστως και πάλι ευθύνεται απολύτως ο Πρωθυπουργός που δεν τις διέγνωσε εγκαίρως. Ή, ακόμα χειρότερα, που τις διέγνωσε, όπως όλος ο κόσμος άλλωστε, αλλά που για «υπέρτερους» λόγους προέκρινε ανίκανους σε θέσεις όπου έπρεπε να επιστρατεύει τους καλύτερους που θα μπορούσε.

Ομως οι υπουργοθυσίες, αν και προέρχονται συνήθως από μεγάλες χοντράδες των θυμάτων τους, στην πραγματικότητα δεν έχουν να κάνουν με το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, αλλά έχουν άλλο κεντρικό στόχο – μάλλον, για την ακρίβεια… πέντε:

• Ο πρώτος στόχος τους είναι να επιχειρήσουν να σώσουν τον πολιτικό άνακτα. Να «μηδενίσουν» το κοντέρ μιας όποιας κυβερνητικής αποτυχίας. Δεν έφταιγε βέβαια ο πάντοτε ανίδεος και ανεύθυνος για όλα Πρωθυπουργός, αλλά ο ρεζίλης υπουργός. Πάρτον λοιπόν κάτω. Φέραμε τον καινούργιο και δεν μας πιάνει τίποτα.

• Ο δεύτερος στόχος είναι να αναδιαταχθούν οι ισορροπίες εντός κυβέρνησης και κόμματος: Οσο δίνονται ευκαιρίες να βγουν κάποιοι που μπήκαν γιατί ήταν αναγκαίο για τις ισορροπίες, τόσο το καλύτερο, ιδίως όταν μπορούν να αντικατασταθούν από άλλους, του στενού αρχηγικού πυρήνα.

• Ο τρίτος στόχος, είναι ότι ο αρχηγός δείχνει έτσι πάντα πιο… αρχηγός, κάτι που του χρειάζεται ιδιαιτέρως όταν όλα γίνονται τελείως μαντάρα.

• Ο τέταρτος στόχος είναι ότι η κυβέρνηση, από εκεί που τα έχει κάνει μπάχαλο, να μπορεί να υποκρίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη και με το τίποτα ότι έχει τον έλεγχο και την πρωτοβουλία – με λίγο παραπάνω θράσος μπορεί να λέει ότι έχει και σχέδιο, ή να ανακοινώνει και νέα μέτρα ή και άλλα που έχει ήδη ανακοινώσει ξανά σε προηγούμενες αντίστοιχες καταστροφές, κάτι που έχει γίνει ουκ ολίγες φορές προσφάτως.

• Ο πέμπτος στόχος, τέλος, ενώ μοιάζει γενικόλογος και κάπως ανούσιος, κάθε άλλο παρά είναι:...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Δένδιας και οι Ένοπλες Δυνάμεις


Του Παντελή Σαββίδη


Ο Υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας και ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κων. Φλώρος, επισκέφθηκαν την 1η Στρατιά στη Λάρισα και σε δηλώσεις του ο κ. Δένδιας
αφού ευχαρίστησε τις Ένοπλες Δυνάμεις για την βοήθεια που προσφέρουν στις φυσικές καταστροφές είπε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:
 

“Οι Ένοπλες Δυνάμεις αποτελούν πηγή περηφάνιας για το Έθνος και τον λαό, του οποίου είναι αναπόσπαστο τμήμα. Παραμένουν δε συμπαραστάτες της ελληνικής κοινωνίας σε κάθε στιγμή κρίσης της”.
 

“Κάθε κριτική είναι βέβαια απολύτως δεκτή, όμως θα παρακαλούσα τους ελάχιστους να μην απαξιώνουν τις Ένοπλες Δυνάμεις για λόγους μικρών σκοπιμοτήτων και εντυπωσιασμού. Δεν είναι μόνο άδικο, αυτό θα ήταν ίσως ανεκτό, είναι βαθύτατα εθνικά επιζήμιο”, είπε χαρακτηριστικά ο κ. Δένδιας.
 

Η δήλωση του κ. Δένδια αποτελεί αφορμή για ένα μικρό σχόλιο για τις Ένοπλες Δυνάμεις.
 

Οι Ένοπλες Δυνάμεις, αυτές που κάθε φορά έχουμε, είναι που θα κάνουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις σε περίπτωση ενός πολέμου. Και οι ίδιες, και όσοι ασχολούνται μαζί τους, γνωρίζουν τις αδυναμίες τους. Καθώς εχω μιλήσει με στελέχη τους διαπιστώνω πως έχουν βαθιά συνείδηση των αναγκών αλλά και των δυνατοτήτων της πατρίδας να τις ικανοποιήσει Η έκφραση “προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο με τα μέσα που διαθέτουμε και μας διαθέτει η πατρίδα”, είναι συνήθης στους κόλπους τους.
 

Βασική παράμετρος για την αποτελεσματικότητά τους είναι το ηθικό τους. Πρόκειται πολλές φορές για νέους ανθρώπους με οράματα και ιδανικά τα οποία για να υπηρετήσουν θέλουν να έχουν αυτό που λέμε αίσθηση συμπαράστασης της κοινωνίας. Γι αυτό και εμείς ως κοινωνία πρέπει να εκφράζουμε την συμπαράστασή μας, ανεξαρτήτως των αδυναμιών που διαπιστώνουμε. Αν υπάρχουν.
 

Οι αδυναμίες και το επίπεδο του ηθικού των Ενόπλων Δυνάμεων δεν έχουν να κάνουν, τόσο, με ορισμένα δημοσιεύματα όσο με την πολιτική των εκάστοτε κυβερνήσεων. Το αίσθημα αδικίας που νοιώθουν πολλά ικανά στελέχη τους απο την μεταχείρισή τους στο στράτευμα, ο χαμηλός μισθός τους που όταν μεταβαίνουν στις μονάδες τους δεν τους επιτρέπει να ζήσουν τις οικογένειές τους, η επίρρηψη, σε στελέχη τους, ευθυνών για να τις αποφύγουν οι πολιτικά υπεύθυνοι, οι πασιφανείς αναντιστοιχίες που βλέπουν μεταξύ στόχων που εκφράζονται δημοσίως απο τις κυβερνήσεις και πρακτικών (βλέπε υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα) είναι μερικοί απο τους λόγους που ρίχνουν το ηθικό και προβληματίζουν τις Ένοπλες Δυνάμεις πολύ περισσότερο απο ορισμένα ατυχή δημοσιεύματα.
 

Ο κ. Δένδιας και η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει έχουν συνδράμει πολύ στην πτώση αυτή.  

Πολύ περισσότερο απο τα δημοσιεύματα

Έχουν διαλύσει το κράτος και αυτό έχει αντανάκλαση και στις Ένοπλες δυνάμεις. Γι αυτό ο υπουργός ας είναι προσεκτικός και ας μην εκμεταλλεύεται τις Ένοπλες Δυνάμεις για ευτελείς μικροκομματικούς ή προσωπικούς στόχους.
 

Ούτε οι Ένοπλες Δυνάμεις, ούτε και οι Δυνάμεις Ασφαλείας που δρουν στα μέτωπα των φυσικών καταστροφών, ευθύνονται για τυχόν αστοχίες. 

Ευθύνονται οι πολιτικές των ανίκανων κυβερνήσεων. Ο τρόπος που προσλαμβάνουν το πρόβλημα και η αντιμετώπισή του. 

 Οι άνθρωποι δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Αλλά αν η τακτική που σου επιβάλλουν είναι ατυχής, το αποτέλεσμα θα είμαι ανάλογο.
 

Γι αυτό ο κ. Δένδιας ας μην εκμεταλλεύεται τις Ένοπλες Δυνάμεις. Αυτός και ο πρωθυπουργός του ας σκήψουν στα προβλήματά τους και ας τα αντιμετωπίσουν για να ανέβει το ηθικό τους.
 

Και κάτι τελευταίο:  

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τι γύρευαν στη Λιβύη;

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

 Θανατηφόρα τροχαία συμβαίνουν καθημερινά. Τα περισσότερα περνούν απαρατήρητα και την επομένη έχουν ξεχαστεί. Γι’ αυτό το ζήτημα δεν είναι κάτω από ποιες συνθήκες σκοτώθηκαν οι τρεις στρατιωτικοί και οι δύο πολίτες στη Λιβύη. Κρίνοντας από την κατάσταση αυτής της οιονεί χώρας, πολύ φοβάμαι ότι δεν θα το μάθουμε ποτέ. Το ερώτημα που με απασχολεί είναι για ποιο λόγο βρέθηκαν εκεί.  

Ησαν μέλη μιας ανθρωπιστικής αποστολής και συνόδευαν τη φαρμακευτική βοήθεια και τα τρόφιμα που μεταφέρθηκαν εκεί με ένα C-130. Είκοσι άτομα, ανάμεσά τους και μέλη των Ειδικών Δυνάμεων για προστασία. Στόχος, η παρουσία της ελληνικής σημαίας σε μια περιοχή που η Τουρκία τη θεωρεί όμορή της χώρα. Κοινώς μια επιχείρηση δημοσίων σχέσεων απ’ αυτές που είναι απαραίτητες στη διπλωματία, δεν έχω αντίρρηση. 

Αναρωτιέμαι αφελώς. Δεν θα αρκούσε η αποστολή ιατροφαρμακευτικής βοήθειας και τροφίμων που θα παραλάμβαναν οι Λίβυοι; 

Αφελώς επίσης αναρωτιέμαι, και χωρίς να έχω κάποια πληροφόρηση, αν όσοι πήραν την απόφαση να στείλουν την ανθρώπινη αποστολή είχαν συνείδηση ότι δεν τους έστελναν σε ένα κράτος, έστω διαλυμένο, αλλά σε μια ανθρώπινη ζούγκλα

Είχαν συνείδηση των κινδύνων που αντιμετώπιζαν και είχαν προνοήσει για την προστασία τους;  

Είδα μια φωτογραφία των μελών της αποστολής μπροστά στο αεροπλάνο πριν από την αναχώρησή τους. Εχουν ξεδιπλωμένη την ελληνική σημαία και το όλον ύφος θυμίζει περισσότερο αναχώρηση εκδρομής αναψυχής παρά αποστολή.

Το πένθος είναι το μείζον. Δύο γυναίκες νοσηλεύτριες, ένας υπαξιωματικός των Ειδικών Δυνάμεων και δύο διερμηνείς. Και δεν υποστηρίζω, για να μην παρεξηγηθώ, ότι η Ελλάδα, στο μέτρο των δυνατοτήτων της, δεν πρέπει να είναι παρούσα σε ανθρωπιστικές καταστροφές

Εκείνο που υποστηρίζω, και πάλι ως παρατηρητής, είναι ότι αυτή η αποστολή δεν είχε καμία σκοπιμότητα και το κόστος της είναι πολύ βαρύ μπροστά στο όφελος που θα απέφερε στη χώρα. 

Και δεν τολμώ να πιστέψω ότι κάποιοι υπεύθυνοι συνεσκέφθησαν και αποφάσισαν ελαφρά τη καρδία να στείλουν μια μικρή αποστολή για να μην είμαστε απόντες.  

Ή οργανώνεις μια σοβαρή αποστολή με στρατό να την προστατεύει ή αλλιώς κάθεσαι στ’ αυγά σου. Το λεωφορείο το συνόδευαν λιβυκά στρατιωτικά τζιπ – κοινώς τρέχα γύρευε.

Οταν στέλνεις μια ανθρωπιστική αποστολή με 20 ανθρώπους, μάλλον ελαφρότητα προδίδει παρά διπλωματική ευφυΐα. Και πάντως δείχνει ότι δεν έχεις κανένα σχέδιο για την αντιστάθμιση της τουρκικής παρουσίας στην περιοχή.

 Τέλος, οφείλεις να ξέρεις πως...

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κρατήστε τους στους στρατώνες

Tου Παντελή Σαββίδη

- Ήμουν υπέρ της παροχής βοήθειας στην Λιβύη για πολλούς λόγους. Και πολιτικούς και ανθρωπιστικούς και εθνικού συμφέροντος. Επικρότησα την αποστολή.

 -Επικροτώ την αποστολή δεν σημαίνει ότι αποδέχομαι μια αποστολή που στέλνει τους ανθρώπους ως πρόβατα επι σφαγήν. Αυτό έκαναν.
 

-Σε ένα “ατύχημα” σαν και αυτό που βλέπουμε στις εικόνες το αν έχεις θανάτους μπορεί να το αντιληφθείς πολύ γρήγορα. Απο την πρώτη στιγμή. Η ανακοίνωση του ΓΕΣ,, γιατί μιλούσε για τραυματίες; Ούτε σε αυτό μπορούν να ενημερωθούν στην ηγεσία του στρατεύματος; Και θέλουν να μας πείσουν ότι θα τα καταφέρουν σε έναν πόλεμο; 

-Σεβαστός πρώην στρατιωτικός της αεροπορίας έγραψε ότι σε τέτοιες αποστολές σε εμπόλεμες περιοχές καταστρώνεις σχέδιο. Δεν το γνωρίζει αυτό η ηγεσία του στρατεύματος; Δεν μπορεί να καταστρώσει σχέδιο; Που νόμιζε ότι στέλνει την αποστολή; Είναι τόσο χαμηλού επιπέδου η ανάλυση της κατάστασης επικινδυνότητας που έκανε; Μήπως, αδυνατεί το στράτευμα να καταστρώσει και ένα στοιχειώδες σχέδιο; Αν ναι και θέλει να έχει διεθνή παρουσία-κάτι που μέχρι χθες το υποστήριζα και εγώ- γιατί γνωρίζοντας τις αδυναμίες του δεν ενέταξε την αποστολή υπο την ομπρέλα της Γαλλίας, ή υπο την βοήθεια των ΗΠΑ ή της Αιγύπτου; Παιδική χαρά κατήντησε ο σκληρός πυρήνας του κράτους; Κατά τον ίδιο πρώην στρατωτικό, στο Σουδάν διασφάλισαν την ασφάλεια της επιχείρησης Γάλλοι και Ιταλοί. και στην συνέχεια έγινε η επιχείρηση των ΕΔ. Στην προκειμένη περίπτωση γιατί δεν ζητήθηκε η συνδρομή τους; 

-Με την επιφύλαξη ότι ακόμη δεν γνωρίζουμε την σύνθεση της αποστολής, αν επρόκειτο για παροχή ιατροφαρμακευτικής βοήθειας γιατί το κράτος δεν απευθύνθηκε στους Γατρούς Χωρίς Σύνορα ή στους Γιατρούς του Κόσμου που έχουν σχετική εμπειρία απο εμπόλεμες περιοχές;
 

-Ο κ Μητσοτάκης δήλωσε πως οι Ένοπλες Δυνάμεις θα ενταχθούν γενικότερα στην Πολιτική Προστασία. Πέραν απο την στάχτη που μας ρίχνει ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι έτσι και αλλοιώς δεν θα τις χρειαστεί πουθενά εκεί που πρέπει, ας τις απασχολήσει στην Πολιτική Προστασία. Με μια τέτοια φιλοσοφία είμαι αντίθετος. Αν επικρατήσει δεν αγοράζεις Ραφάλ Μπελάρα και F-35 για Πολιτική Προστασία. Εκεί χρειάζεσαι άλλον εξοπλισμό.

-Δυστυχώς, μέχρι σήμερα είχα την άποψη πως είτε με την διπλωματία είτε με τον στρατό πρέπει να είμαστε παρόντες όπου μπορούμε. Έχω πεισθεί ότι ο στρατός πρέπει να κλεισθεί στα στρατόπεδά του. Έτσι αναπαράγουμε το αφήγημα της ισχυρής αποτροπής χωρίς να κινδυνεύουμε απο γελοιποίηση και, κυρίως, χωρίς να χάνουμε νέους ανθρώπους. Θλίβομαι και για την απώλεια και για την κατάντια του κράτους μας. 

-Φαίνεται σαν ατύχημα. Μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο. Η παιδική χαρά της Αθήνας...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τσάμπα και βερεσέ θάνατοι στο στόμα του (γκρίζου) λύκου!

 

Τσάμπα και βερεσέ σκοτώθηκαν οι Eλληνες που (κακώς, κάκιστα) στάλθηκαν στη Λιβύη από τον Μητσοτάκη, τον υπουργό Εθνικής Αμυνας και τον -παρακολουθούμενο, αλλά μη παραιτηθέντα από ευθιξία- αρχιστράτηγο Φλώρο. 

 

    Αποφάσισαν οι «κεφαλές» της κυβέρνησης και του Στρατού, αφενός, να κάνουν ολίγη φιγούρα, αφετέρου, να κάνουμε τους αγγαρειομάχους των Αμερικανών. 

 
    Γι’ αυτό έστειλαν Ελληνες στο στόμα του (γκρίζου) λύκου, σκοτώθηκαν οι δικοί μας και οι ανευθυνοϋπεύθυνοι προσπαθούν να μας πουλήσουν το παραμύθι ότι ήταν τροχαίο, ενώ το όχημα που τους μετέφερε έχει γίνει κάρβουνο και φαίνεται και ολίγον τι κόσκινο. 

 
    Ισως να ήταν μετωπική σύγκρουση με ρουκέτα, ίσως με βλήματα από 30άρι, ίσως κάτι άλλο. Αν περιμένουμε να μας πουν την αλήθεια για ό,τι συνέβη στη Λιβύη, θα περιμένουμε εις μάτην. Εδώ δεν μας έλεγαν ότι υπήρχαν νεκροί και αποπειρώντο να το κουκουλώσουν! 

 
    Αξίζει, πάντως, να σημειωθούν ένα δυο πραγματάκια για την κατάσταση στη Λιβύη.  

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι Τούρκοι και το «112 Δόγμα Εγκατάλειψης»

 


Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Το ραντεβού  μεταξύ Μητσοτάκη και Ερντογάν στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της ΓΣ του ΟΗΕ, που έλαβε διήμερη μετάθεση λόγω των φοβερών καταστροφών της θεομηνίας (και ακολούθως της περίπου πλήρους διάλυσης) στην Ελλάδα, αναμένεται να εγκαινιάσει τη δεύτερη πράξη της ελληνοτουρκικής αναζήτησης οδού προς τη Χάγη.

Η προηγούμενη πράξη είχε ανέβει στην Αγκυρα με την εκεί επίσκεψη Γεραπετρίτη πριν από λίγες ημέρες, από την οποία πάντως, εκτός από την εκδήλωση εκατέρωθεν γενικών καλών προθέσεων, δεν είχε προκύψει κανένα στοιχείο για το πώς θα καταστεί δυνατό να ξεπεραστούν τα βαριά προβλήματα που απαιτείται να φύγουν από τη μέση προκειμένου να ανοίξει ένας τέτοιος δρόμος. Και, κυρίως, το πώς θα γίνει αυτό χωρίς η Ελλάδα να οπισθοχωρήσει από τις θέσεις της περί εθνικής κυριαρχίας, όπως διαρκώς διακηρύσσει. Αν πάντως αναγκαστεί να περιορίσει στην πράξη την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, θα έχει αυτόματα προχωρήσει και σε μείζονα απώλεια κυριαρχίας που αυτό της αναγνωρίζει, ό,τι κι αν πει η κυβέρνηση.

Η συνάντηση της Νέας Υόρκης, όπως και καμία από αυτές που θα ακολουθήσουν, δεν πρόκειται βέβαια να δώσει απάντηση στο παραπάνω αίνιγμα – τουλάχιστον ευθεία απάντηση: ποτέ δεν πρόκειται μια τέτοια απόφαση, αν παρθεί, να ειπωθεί με τ’ όνομά της. Το πού πραγματικά οδηγούνται οι εξελίξεις θα φανεί όμως καθαρά από τις αποφάσεις που θα ληφθούν από τον πιο κρίσιμο από τους διαφόρους διαλόγους που ήδη αποφασίστηκαν στη συνάντηση της Αγκυρας μεταξύ Γεραπετρίτη και Φιντάν: τον πολιτικό διάλογο, που αναμένεται να ξεκινήσει τον Οκτώβριο

Η ουσία είναι ότι βαδίζουμε προς αυτόν τον διάλογο με τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος να έχει ήδη δημόσια αναφερθεί κατά αρνητικά πρωτοφανή τρόπο στα διεθνή διαπραγματευτικά χρονικά σε «υποχωρήσεις», ενώ από την τουρκική πλευρά να μην έχει γίνει η παραμικρή βεβαίως νύξη όχι για κάτι αντίστοιχο (που θα ήταν κάτι εντελώς αδιανόητο για την Τουρκία αλλά και για οποιαδήποτε άλλη χώρα εισέρχεται σε διαπραγμάτευση), αλλά ούτε καν να έχει γίνει η παραμικρή αναφορά ακύρωσης για τις δεσπόζουσες πολιτικές θέσεις του τουρκικού αναθεωρητισμού: τη διαρκή αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης, το casus belli, την απαίτηση για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου κοκ. Η Τουρκία δεν έχει πάρει πίσω το παραμικρό απ’ όσα συνθέτουν την ακραία επιθετική επεκτατική ατζέντα της.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τη δυσκολία που θα έχει η κυβέρνηση να μεταπηδήσει από τη ρητορική «δεν συζητάμε θέματα εθνικής κυριαρχίας» σε μία εντελώς αναντίστοιχη πραγματικότητα, αν αυτή προκύψει, θα οδηγήσει σε σοβαρή κρίση τόσο στο εσωτερικό της χώρας, γιατί αυτή δεν θα είναι απλή υπόθεση, όσο και με την Τουρκία, καθώς πλέον πρέπει να θεωρείται περίπου δεδομένο ότι η Αγκυρα έχει λάβει κάποιες εγγυήσεις για να κάθεται ήσυχη, ή, έστω, σχεδόν ήσυχη, επί τόσο μεγάλο διάστημα. Και αν η κυβέρνηση βρεθεί σε εσωτερικό αδιέξοδο να κάνει πράξη τις «υποχωρήσεις» που προανήγγειλε τηλεοπτικά ο Πρωθυπουργός (γιατί άραγε;) τότε η κρίση μπορεί πια να είναι άγρια. Κάτι που οδηγεί ευθέως και στον τρόπο που η κυβέρνηση διαχειρίζεται όλες τις, ακόμα και εντελώς διαφορετικής φύσεως, κρίσεις, που όμως είναι μεγάλες, το τελευταίο, επίσης μεγάλο, διάστημα.

Και εδώ υπάρχει θέμα: τι γίνεται όταν η Τουρκία καταλάβει ότι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Κούλης μας πάει για οθωμανικό μασάζ!

 


Του Σάββα Καλεντερίδη

Η Ελλάδα σύρεται διαχρονικά πίσω από τις κινήσεις που κάνει ο Ερντογάν και η Τουρκία.

Όποτε του «καπνίσει» του Ερντογάν να μας βρίσει, το κάνει και η Ελλάδα το πολύ-πολύ να βγάλει καμία ανακοίνωση. Πάντως, προσαρμόζει τις κινήσεις της ανάλογα με αυτό που κάνει ή λέει ο Ερντογάν.

Όποτε του «καπνίσει» του Ερντογάν να βγάλει ερευνητικά πλοία ή γεωτρύπανα στην ΑΟΖ της Κύπρου και τη μη οριοθετημένη αλλά με βάση το διεθνές δίκαιο ελληνική ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο, τα βγάζει και η Ελλάδα παρακολουθεί και προσαρμόζει τις κινήσεις της ανάλογα με αυτό που έχει αποφασίσει ο Ερντογάν.

Όποτε του «καπνίσει» του Ερντογάν να υπογράψει εξοφθάλμως παράνομα μνημόνια με τη Λιβύη το κάνει, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση της Ελλάδας, η οποία ούτως ή άλλως είναι υποτονική και τελικά άνευ σημασίας γι’ αυτόν.

Όποτε του «καπνίσει» του Ερντογάν να χωρίσει στη μέση του Αιγαίο με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» το κάνει και φωτογραφίζεται σε σχετικό χάρτη, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση της Ελλάδας, η οποία ούτως ή άλλως είναι υποτονική και τελικά άνευ σημασίας γι’ αυτόν.

Όποτε του καπνίσει του Ερντογάν να απειλήσει την Ελλάδα και την ίδια την πρωτεύουσα Αθήνα με τους πυραύλους Ταϊφούν, το κάνει, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση της Ελλάδας, η οποία ούτως ή άλλως είναι υποτονική και τελικά άνευ σημασίας γι’ αυτόν.

Όποτε του καπνίσει του Ερντογάν να απειλήσει τους Έλληνες ότι θα μας πνίξει στο Αιγαίο, όπως έγινε το 1922, το κάνει, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση της Ελλάδας, η οποία ούτως ή άλλως είναι υποτονική και τελικά άνευ σημασίας γι’ αυτόν.

    Όποτε του καπνίσει του Ερντογάν να τείνει χείρα φιλίας το κάνει και η Ελλάδα ανταποκρίνεται, όπως καλή ώρα γίνεται τώρα.

Από τα παραπάνω, στα οποία μπορούν να προστεθούν κι άλλα τόσα, προκύπτει αβίαστα το εξής συμπέρασμα: Η Τουρκία του Ερντογάν τις περισσότερες φορές έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και η Ελλάδα προσπαθεί κάθε φορά να προσαρμόσει την αντίδρασή της, ανάλογα με την πρωτοβουλία που έχει πάρει η Άγκυρα.

Αποτελεί δε κανόνα ότι αυτός που έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων σε έναν αγώνα, βγαίνει συνήθως κερδισμένος.

Πάμε τώρα στο «παράθυρο ευκαιρίας» που είχε την… καλοσύνη να μας ανοίξει ο πολυχρονεμένος Ερντογάν πασάς, το οποίο, μάλιστα, όπως μας λένε τέσσερις ακαδημαϊκοί, οι οποίοι μάλλον δεν έχουν υπόψη τους το ουκ εν τω πολλώ το ευ, δεν πρέπει να το χάσουμε, γιατί όσο περνάει ο καιρός, οι συσχετισμοί εξελίσσονται εις βάρος μας και υπέρ της Τουρκίας!!!

Πέραν των τριών αξόνων που αποφασίστηκε να κινηθούμε το επόμενο διάστημα, η όλη ουσία κρύβεται στο συνυποσχετικό που θα υπογράψουν οι δύο χώρες, για να πάμε στη Χάγη, η οποία όπως μας λέει ο κ. Μητσοτάκης είναι μακρυά.

Τι θα συμπεριλαμβάνει το συνυποσχετικό;

Πάντως, αφού η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να πείσει την Αλβανία, μια χώρα χωρίς ένοπλες δυνάμεις, χωρίς πολεμικό ναυτικό και πολεμική αεροπορία, να υπογράψει συνυποσχετικό για το ίδιο θέμα, πώς θα κατορθώσει να πείσει την Τουρκία, η οποία και ισχυρότερη της Αλβανίας είναι και έχει εκδηλώσει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο, οι οποίες συνίστανται στα εξής:

Πρώτον, η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12νμ και αν το κάνει η Τουρκία θα της κηρύξει τον πόλεμο, με βάση απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης του 1995 που ισχύει μέχρι σήμερα

Δεύτερον, τα νησιά δεν δικαιούνται ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα, πέραν των χωρικών υδάτων (6νμ) εξ ου και το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» που χωρίζει το Αιγαίο στη μέση

Τρίτον, τα νησιά πρέπει να είναι αποστρατιωτικοποιημένα, με βάση πρόνοιες των Συνθηκών Λοζάνης, για αυτά του Β. Αιγαίου, και Παρισίων για τα Δωδεκάνησα

Τέταρτον, η Ελλάδα έχει καταλάβει 18 «τουρκικά» νησιά στο Αιγαίο και τα έχει στρατιωτικοποιήσει

Πέμπτον, στο Αιγαίο υπάρχουν 157 νησιά, βραχονησίδες και βράχοι «αμφισβητούμενης κυριαρχίας» (EGEAYDAAK), θέμα που θεωρείται «κλειδί για το πρόβλημα του Αιγαίου» και το οποίο θα πρέπει να ρυθμιστεί.


Άρα, για να πάμε στο συνυποσχετικό, θα πρέπει με κάποιον τρόπο είτε να εξαφανιστούν τα παραπάνω είτε να μπουν στο συνυποσχετικό…

Η εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η λαθρομαχμουτολάγνα κυβέρνηση του Κούλη νομιμοποιεί τους μπουκαδόρους! Τί δεν καταλαβαίνεις?

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ψηφίστηκε από τους εκλογείς υποσχόμενος σταμάτημα της λαθρομετανάστευσης και απελάσεις των παρανόμως εισελθόντων αλλοδαπών και τώρα ανακοινώνει ότι θα τους νομιμοποιήσει!

Τις προθέσεις της κυβέρνησης να επιταχύνει τον εποικισμό της πατρίδας μας από αλλογενείς πληθυσμούς ανακοίνωσε ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Λευτέρης Αυγενάκης, ο οποίος αναφέρθηκε σε νομοσχέδιο που θα αφορά τη νομιμοποίηση μεταναστών, ώστε να καλυφθούν τα κενά σε εργατικά χέρια στον πρωτογενή τομέα παραγωγής. 

Συγκεκριμένα, είπε τα εξής:

«Σε ετήσια βάση χρειαζόμαστε 180.000 εργάτες γης. Οι χώρες που διαχρονικά κάλυπταν αυτήν την ανάγκη είναι η Αίγυπτος, η Αλβανία, η Ινδία, το Μπανγκλαντές, το Βιετνάμ κ.ά. Γι’ αυτόν τον λόγο και ζητήσαμε επιμόνως να προχωρήσει άμεσα το υπουργείο Εξωτερικών σε ενίσχυση των κατά τόπους πρεσβειών μας, γραφείων μας, ώστε να εξετάζονται οι φάκελοι. […] Επειδή το θέμα αυτό φαίνεται να καθυστερεί συζητήσαμε μόλις την Παρασκευή με τον αρμόδιο υπουργό για θέματα Μεταναστευτικής Πολιτικής κ. Καιρίδη μια διαφορετική ιδέα, να δούμε και αυτούς οι οποίοι βρίσκονται παράνομα στη χώρα μας και εργάζονται».

Αυτή η δήλωση επιβραβεύει την παρανομία, φορώντας της έναν νομικό… φερετζέ. Επιπλέον, αποθαρρύνει όλους όσοι θα ήθελαν να ακολουθήσουν τη νόμιμη οδό για να έρθουν και να εργαστούν στη χώρα μας και αποτελεί κάλεσμα σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους από την Αφρική και την Ασία και κάθε άλλο μέρος του πλανήτη να βρουν τρόπο να μπουν παράνομα στην Ελλάδα και στη συνέχεια η ίδια η κυβέρνηση θα τους νομιμοποιήσει!

Ο τομέας της πρωτογενούς παραγωγής στη χώρα μας όντως έχει ανάγκη από εργατικά χέρια, αλλά δεν είναι σοβαρή λύση η ψήφιση νομοσχεδίου νομιμοποίησης των λαθρομεταναστών.  

Και οι μεγάλες μάζες των αλλοδαπών που έρχονται και εγκαθίστανται στα αστικά κέντρα σε τι είδους… χωράφια εργάζονται; 

Και οι διακρατικές συμφωνίες για το άνοιγμα νόμιμων διαύλων για τη μετανάστευση που διαφήμιζε η κυβέρνηση Μητσοτάκη τι απέγιναν;

Τις απαντήσεις ο Κυριάκος Μητσοτάκης...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μεταναστευτικό: «Καυτό Ελληνικό Πρόβλημα» και ΟΧΙ θέμα έλλειψης «ανθρωπιάς»

 

Εθνικό-πολιτικό πιπεράτο του Καθηγητή Πιπερόπουλου

 

     Συγχαρητήρια στον κ Κασσελάκη για την εκλογή του στη θέση του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Π.Σ. και θα ρίξω, συμβολικά βέβαια, λίγο «κόκκινο πιπέρι» στη «γλώσσα» των ελληνικών ΜΜΕ που ανέδειξαν ως κυρίαρχο θέμα την αντιπαλότητα των δύο μονομάχων δηλαδή Κασσελάκη,  - Αχτσιόγλου και δεν ανέδειξαν στο βαθμό που ΕΠΡΕΠΕ τα γεγονότα και τις τοποθετήσεις των κκ Μητσοτάκη και Erdogan στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ όπου στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης ο  Τούρκος Πρόεδρος επανέλαβε τις γνωστές του απαιτήσεις για αναγνώριση του ψευδοκράτους αγνοώντας πασιφανώς ΟΛΕΣ τις σχετικές με το θέμα αποφάσεις του ΟΗΕ στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα σχεδόν ετών.

      Έκανε σημαντικές αναφορές στο μεταναστευτικό πρόβλημα από το Βήμα του ΟΗΕ ο κ Μητσοτάκης και ακούστηκε ότι μέσα στο γενικότερο πλαίσιο προσπαθειών εξομάλυνσης των αντιδικιών μας με τη γείτονα αρχίζουν να «λογικεύονται» οι θέσεις του Προέδρου της Τουρκίας κ Erdogan της χώρας που είναι η κύρια προμηθεύτρια λαθρομεταναστών στην Ελλάδα.

     Υπενθυμίζω τις πρόσφατες ενέργειες της Ιταλίδας Πρωθυπουργού κ Μελόνι η οποία «τα είπε ορθά-κοφτά-και-χύμα» στην Ευρωπαϊκή Ένωση για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ιταλία με την εισροή μεγάλων αριθμών λαθρομεταναστών. Το θέμα το  παρουσίασα σε σχετικό άρθρο μου με τίτλο «Η Ιταλίδα Πρωθυπουργός και η Ευρωπαϊκή Ένωση» που αναρτήθηκε εδώ στον αγαπητό φιλόξενο διαδικτυακό τόπο.

     Δεν είναι άγνωστο σε εμάς τους Έλληνες θέμα το μεταναστευτικό και είναι ελάχιστοι εκείνες και εκείνοι που αγνοούν την αλήθεια ότι είναι πολλοί οι λόγοι που οδηγούν στη μετανάστευση και ποικίλλουν από την αναζήτηση της ασφάλειας από χώρες που σπαράσσονται από ένοπλες συγκρούσεις, από τα διογκωμένα δημογραφικά προβλήματα μέχρι και την πείνα και τη φτώχεια και τώρα πια και την κλιματική αλλαγή.

     Σίγουρα είναι τεράστιο ΚΑΙ δισεπίλυτο το μεταναστευτικό θέμα και οποιαδήποτε προσπάθεια αναγωγής του σε πολιτικές σκοπιμότητες, πολιτικό όφελος και πολιτικό κόστος, κατά την ταπεινή μου γνώμη, συνιστά με μια απλή λέξη «παλιανθρωπιά»

     Τα τελευταία χρόνια τα μεταναστευτικά κύματα από Ασία και Αφρική εξελίσσονται με πρωτόγνωρα σε αριθμούς μεγέθη με κύριες πύλες εισόδου την Ελλάδα και την Ιταλία.

     Εάν δούμε προσεκτικά πώς φέρονται ΕΠΙΣΗΜΑ πλέον οι συν-εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 χωρών μελών (αλλά και η Βρετανία) στους μετανάστες και πρόσφυγες (Γερμανία, Δανία, Σουηδία, Ουγγαρία κλπ.) και πώς φερόμαστε εμείς τότε το ερώτημα που θέτω στον τίτλο της σύντομης σημερινής μου παρέμβασης γίνεται ακόμα πιο έντονο…

     Προσωπικά δεν δέχομαι τις αμφισβητήσεις της πατροπαράδοτης ελληνικής φιλοξενίας και την επίδειξη ανθρωπιάς από εκείνους και εκείνες (είναι βαρύς ο όρος αλλά τολμώ να τους χαρακτηρίσω ακόμη και ως Ανθέλληνες) που αβασάνιστα χαρακτηρίζουν ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ και ΑΦΙΛΟΞΕΝΟΥΣ τους Έλληνες, Λαό ο οποίος αποτελεί ψυχό-κοινωνιολογικό-οικονομικό-πολιτικό φαινόμενο ως ΕΘΝΟΣ «Προσφύγων» και «Ξενιτεμένων…»

     Καθώς κλείνουν οι πύλες εισόδου στην Κεντρική Ευρώπη για μετανάστες και πρόσφυγες θα ήθελα να θέσω ΜΑΖΙ με την Ιταλίδα Πρωθυπουργό κ Μελόνι τα απλά αλλά βασανιστικά και μέχρι στιγμής ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ερωτήματα:

     Εφόσον συνεχιστεί η αδιάκοπη ροή μεταναστών και προσφύγων που ΔΕΝ έχουν πλέον τρόπο ΔΙΑΦΥΓΗΣ στην ΕΕ τι θα γίνουν αυτοί οι συνάνθρωποί μας;

     Στην Πατρίδα μας ήδη φιλοξενούμε ( λέγεται χωρίς να βλέπουμε επίσημα στατιστικά στοιχεία μισό έως ενάμιση εκατομμύριο πρόσφυγες-λαθρομετανάστες ) και εύλογα αναρωτιούνται πολλοί Έλληνες είμαστε σε θέση να φιλοξενήσουμε δύο ίσως τρία και περισσότερα εκατομμύρια μεταναστών και προσφύγων σε μια οικονομικά καταστραμμένη χώρα την οποία ήδη έχουν εγκαταλείψει μισό εκατομμύριο επιστήμονες και εξειδικευμένοι επαγγελματίες και με πολύ μεγάλο αριθμό ανέργων ή απασχολούμενων με «μισθό-χαρτζιλίκι;»

     Συνιστά δείγμα έλλειψης ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ η απαιτούμενη προστασία της χώρας μας και των Ελλήνων ή ΘΕΜΑ Εθνικής επιβίωσης;

     Θα πάρω καμιά απάντηση ή ματαιοπονώ και δυστυχώς επιπρόσθετα κινδυνεύω να χαρακτηρισθώ...