ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΑΔΙΚΟ: Παγάκια στους Εσκιμώους

Toυ Παναγιώτη Λάμψια

Τώρα που τελείωσε το… φεστιβάλ της ΔΕΘ και ακούσαμε τους πάντες, αντί να αισιοδοξούμε θα πρέπει να ανησυχήσουμε.  

Πρώτη και καλύτερη η κυβέρνηση: πλειοδότησε σε αρκετούς τομείς, μοίρασε αφειδώς επιδόματα για κάθε πρόβλημα που προκύπτει και ένας Θεός ξέρει πώς θα τα καταφέρει στο τέλος να μην καταστραφούμε. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι δαπανά δημόσιο χρήμα με μια άνεση που ξενίζει, αλλά κυρίως πως καλλιεργεί μια νοοτροπία του κράτους-πατερούλη από την οποία έπρεπε προ πολλού να έχουμε πάρει διαζύγιο. Ουδείς ισχυρίζεται ότι δεν είναι σωστό να στηριχθούν κοινωνικές ομάδες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης ή να μην υπάρξει πρόβλεψη για την εγχώρια παραγωγή που κινδυνεύει με διάλυση λόγω της ενεργειακής κρίσης. Για κάποιο λόγο (προεκλογική περίοδος γαρ) όλα μοιάζουν εύκολα και απλά, δημιουργώντας μια αίσθηση ραθυμίας σε επικίνδυνο βαθμό. Δεν είναι άσχετο το γεγονός ότι η ανεργία κινείται ακόμη σε υψηλά επίπεδα, ενώ την ίδια στιγμή πολλοί κλάδοι δεν μπορούν να βρουν προσωπικό. Η επιδοματική γαλαντομία έχει και αυτού του τύπου τις παρενέργειες: αρκετοί επιλέγουν να εισπράττουν βοηθήματα από το κράτος παρά να εργαστούν με λίγα χρήματα περισσότερα, ενώ εκ παραλλήλου συμπληρώνουν το εισόδημά τους με αδήλωτη εργασία.

Αν η κυβέρνηση εξάντλησε τα όρια αντοχής της οικονομίας, η αντιπολίτευση το απογείωσε. Ειδικά ο Αλέξης Τσίπρας έταξε τον ουρανό με τ’ άστρα χωρίς τσιγκουνιές. Το «λεφτά υπάρχουν» σε άλλη διάσταση. Οι υποσχέσεις αν αθροιστούν σε βάθος τετραετίας ξεπερνούν τα 45 δισ. (επιμένουν οι ειδικοί), ενώ οι υποθέσεις για τις εισπράξεις είναι απλώς φούμαρα. Ακόμη χειρότερες οι εξαγγελίες για την επανακρατικοποίηση της ΔΕΗ ή την κρατικοποίηση τράπεζας που ναι μεν είναι μια τουφεκιά στον αέρα ή αλλιώς ένα ξεδιάντροπο ψέμα, αλλά κάνουν ζημιά στην αξιολόγηση της χώρας. Εως και την αλήστου μνήμης Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή που θα οδηγούσε σε διάλυση την οικονομία έβαλαν στο τραπέζι και μετά προσπάθησαν να τη «μαζέψουν». 

 Εν ολίγοις το θέμα δεν είναι αν κάνουν καλά τους λογαριασμούς ή αν έχουν τις σωστές ιδέες για την προοπτική της οικονομίας και της κοινωνίας.  

Το θέμα είναι ότι...

 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τι κοινό έχουν ο Σύριζα και ο Ερντογάν;

Γράφει ο  Ανδρέας Δρυμιώτης

Ευκολάκι! Και οι δύο ισχυρίζονται ότι για όλα τα κακά του κόσμου φταίει ο… Μητσοτάκης.  

Δεν αστειεύομαι. Σκοπεύω να το τεκμηριώσω. Δεν γνωρίζω τι έχουν πάθει και οι δύο, αλλά τον τελευταίο καιρό φαίνεται ότι τους ενοχλεί τόσο πολύ ο Μητσοτάκης, που δεν διστάζουν να το φωνάζουν συνεχώς και αδιαλείπτως.  

Ο Ερντογάν, εκτός από το περίφημο «Μητσοτάκης γιοκ», μας υπέδειξε και ποιος είναι ο πλέον κατάλληλος για να τον ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές. Δεν είναι άλλος από τον «λεγάμενο», ο οποίος σύμφωνα με ατυχή διαπίστωση σοφού καθηγητή «πιάνει πουλιά στον αέρα».

Ας ξεκινήσουμε από τα εγχώρια λιβανιστήρια.  

Υπάρχει ένας δημοσιογράφος ο οποίος καθημερινά λιβανίζει τον «λεγάμενο», ενώ παράλληλα στέλνει τον Μητσοτάκη στα… αζήτητα. Ειλικρινά, διασκεδάζω με την ανάγνωση τέτοιων κειμένων γιατί μου θυμίζουν ιστορίες του Γκούφυ και του Μίκυ. Θα σας δώσω μερικά παραδείγματα υμνολογίας και υβρεολογίας για να διαπιστώσετε μόνοι σας τον φανατισμό του γράφοντος.

– «Κυριάκος Μητσοτάκης: Ακυρος (26/7/2022): Καλά νέα για τον Αλέξη Τσίπρα. Ο Μητσοτάκης θα πάει στις εκλογές με την ίδια κομπανία: Μενδώνη, Μηταράκης, Αδωνις, Γεραπετρίτης, Σκέρτσος, Κεραμέως, Σκρέκας…
Βέβαια υπήρχαν και καλύτερα. Σαν αυτά που του επιφύλαξε ο Σαμαράς το θέρος του 2014, όταν του έβαλε απέναντι Βούλτεψη, Ντινόπουλο, Τασούλα και τον θρυλικό Χαρδούβελη – για τον οποίο ακόμη πολλοί νομίζουν ότι ήταν e-mail.
Ο σημερινός Πρωθυπουργός οριστικοποιεί τη θέση του στο βιβλίο Γκίνες ως ο μόνος επικεφαλής υπουργικού συμβουλίου στην Ιστορία του κοινοβουλευτισμού που δεν μπορεί να το αλλάξει. […]».

Τι να σχολιάσει κανείς; Υπερβαίνει και τη λογική του Καραγκιόζη. Ο Πρωθυπουργός, αφού ξεκαθάρισε ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2023, δήλωσε ξεκάθαρα ότι το διάστημα που μένει είναι πολύ μικρό για να αλλάξει υπουργούς και να περιμένει αποτελέσματα. Ουσιαστικά μας μένουν το πολύ 7-8 μήνες μέχρι τις επόμενες εκλογές. Οποιοσδήποτε ανασχηματισμός θα ήταν απώλεια πολύτιμου χρόνου. Αυτή η απλή αλήθεια ερμηνεύεται σαν αδυναμία του πρωθυπουργού! Ελεος. Αξιος ο μισθός του.

– «Αλέξης Τσίπρας: Μπίνγκο (8/7/2022): Από την αρχή της θητείας Μητσοτάκη, ο Αλέξης Τσίπρας είχε έναν φόβο: μην καταφύγει ο αντίπαλός του σε πρόωρες εκλογές και ακυρώσει ένα από τα πιο ισχυρά όπλα του: την απλή αναλογική. Την είχε ψηφίσει ως στρατηγικό πλεονέκτημα, αν έχανε τις εκλογές του 2019, όπως συνέβη. […]

Κατέφυγε σε μια κλασική κίνηση, υπολογίζοντας στην αφασία του Μεγάρου Μαξίμου να την αξιολογήσει: ζήτησε άμεσες εκλογές – και δεν σταμάτησε να ανανεώνει την πρόκληση. Ο Μητσοτάκης έπεσε στην παγίδα: καταφεύγοντας σε εκλογική αναμέτρηση, θα ήταν σαν να τον σύρει στην κάλπη η αντιπολίτευση.

Ετσι άρχισε αγωνιώδη προσπάθεια να ανακτήσει το προνόμιο της πρωτοβουλίας, που του στέρησε ο Τσίπρας, διαβεβαιώνοντας ότι “οι εκλογές θα γίνουν το τέλος της τετραετίας”. […]

Αλλαξε πάλι γραμμή και αναδιπλώθηκε στην παλαιά –αμφισβητούμενης αξιοπιστίας πάλι– θέση: εκλογές στο τέλος της τετραετίας. Παραζάλη.

Ο Τσίπρας τον παίζει κομπολόι και είναι πλέον ο πωλών τοις μετρητοίς.

Πήρε κι άλλο χρόνο για να ολοκληρώνει το σχέδιο για το πρόγραμμα και το κόμμα, με τα οποία θα ζητήσει την ψήφο των πολιτών. Μπίνγκο!

Κέρδισε πάντως πιο εύκολα από όσο νόμιζε».

Στην περίπτωση αυτή τα πράγματα είναι σοβαρότερα. Παρακαλώ προσέξτε. Ο Τσίπρας ψήφισε την Απλή Αναλογική (ΑΑ) σαν «στρατηγικό πλεονέκτημα». Είναι η πλέον ωμή παραδοχή ότι το μόνο που ενδιαφέρει τον Τσίπρα είναι η εξουσία και για άλλη μία φορά είναι διατεθειμένος να παίξει τις τύχες της χώρας στα ζάρια. Εχω επανειλημμένα διατυπώσει την άποψη ότι και μόνο για την περιπέτεια της ΑΑ ο κόσμος πρέπει να καταψηφίσει τον Σύριζα.

Ο Μητσοτάκης από την αρχή δήλωσε ότι οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους. Ποτέ δεν άλλαξε θέση. Τώρα ποιος παίζει τον άλλο «κομπολόι» είναι ολοφάνερο. Τρικυμία στο κρανίο. Φαίνεται όμως ότι είναι ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των υποστηρικτών του λεγάμενου. Βλέπε Βερναρδάκης! Ο Θεός να του δίνει χρόνια (δίπλα στον λεγάμενο)!

– «Κυριάκος Μητσοτάκης: Τοξικότητα (20/1/2022): […] Αμήχανος, εγκλωβισμένος σε αδιέξοδα και πιασμένος σε δόκανα ηθικής σήψης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίσθηκε στη Βουλή χωρίς φραγμούς και όρια.

Αδύναμος να ζητήσει εξηγήσεις από συνεργάτες του για την εμφανή εμπλοκή τους στον βόρβορο, ευτέλιζε τη Βουλή ως πεδίο ασκήσεων μικροπρέπειας.

Αν η πολιτική έχει και μια παιδαγωγική πλευρά, εμφανίσθηκε ως παράδειγμα αρνητικής παιδαγωγικής.

Θα ήταν πρόβλημα μόνο της ΝΔ –για όσους αξιοθρήνητους έκαναν την “κλάκα” από τα έδρανά της– αν δεν ήταν ανατριχιαστικό δείγμα για την τοξικότητα της προεκλογικής ατμόσφαιρας που ετοίμαζε».

Ποιος μιλάει για τοξικότητα! Την εγκυκλοπαίδεια της τοξικότητας την έγραψαν ο Πολάκης και μερικοί άλλοι από το κόμμα του.

-– Ταύτιση απόψεων Ερντογάν – Τσίπρα για τα ελληνοτουρκικά βλέπει η «Daily Sabah» (23/6/2022) (Τουρκική εφημερίδα): «Πώς η αντίδραση του Ερντογάν ταυτίζεται με την προειδοποίηση του Τσίπρα» είναι ο τίτλος δημοσιεύματος της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας «Daily Sabah», στο οποίο γίνεται λόγος για «”δικαιολογημένες” αντιδράσεις από τον Τούρκο πρόεδρο απέναντι σε κινήσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη που χαρακτηρίζονται προκλητικές» […] «Ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος ηγείται του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ΣΥΡΙΖΑ, στην Ελλάδα, επανέλαβε τις προειδοποιήσεις του Ερντογάν, κατηγορώντας τον Μητσοτάκη ότι μετέτρεψε τη χώρα “από το κέντρο σταθερότητας και εμπιστοσύνης σε ένα δύσκολο τμήμα της Ανατολικής Μεσογείου σε φερέφωνο της Δύσης”» (πηγή: iefhmerida.gr).

– «Ο Τσίπρας σεβόταν τον Ερντογάν», λέει Τούρκος δημοσιογράφος (26/5/2022): «Τα προβλήματα από το 2019 με την κυβέρνηση Μητσοτάκη και μετά οδεύουν σε αδιέξοδο. Νωρίτερα στην περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον είχαν παγώσει. Διότι υπήρχε ένας ιδιαίτερος δεσμός του κυρίου προέδρου μας με τον Τσίπρα», σχολίασε ο Γιακιντζά –μιλώντας σε εκπομπή του δικτύου A Haber– συνεχίζοντας: «Διότι εξ όσων είχα αντιληφθεί ο Τσίπρας είχε έναν ιδιαίτερο σεβασμό προς τον κύριο πρόεδρο της Δημοκρατίας. Γι’ αυτόν τον λόγο υπήρχε και ατμόσφαιρα εξομάλυνσης» (πηγή: protothema.gr).

– Ποιος ενοχλήθηκε από την Ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία;  

Ευκολάκι! Ο Σύριζα που την καταψήφισε και ο Ερντογάν που βγήκε έξω από τα ρούχα του.

– Ποιος ενοχλήθηκε από την πρόσφατη συμφωνία για την επέκταση των Αμερικανικών Βάσεων στην Ελλάδα;  

Ευκολάκι! Ο Σύριζα που την καταψήφισε και ο Ερντογάν που τη θεωρεί επιθετική ενέργεια.

– Ομιλία Μητσοτάκη στην Αμερικανική Βουλή. Εδώ πλέον έχουμε ένα νέο Συριζαϊκό παράδοξο. Ο Ερντογάν το φυσάει και δεν κρυώνει και είπε το περίφημο «Μητσοτάκης γιοκ» και οι δικοί μας αριστεροί φωστήρες (Σκουρλέτης, Παπαδημούλης κ.ά.) παραπονιούνται γιατί υποτίθεται στην ομιλία του ο Μητσοτάκης δεν είπε τη λέξη «Τουρκία»! Τόσο τους κόβει, τόσο καταλαβαίνουν. Η μη αναφορά του Μητσοτάκη ήταν σκόπιμη. Κάθε φορά που αναφέρεις το όνομα του αντιπάλου σου, του δίνεις αξία. Η τέχνη είναι να τον «φωτογραφίσεις» χωρίς να πεις το όνομά του. Ακριβώς αυτό έκανε ο Μητσοτάκης και κέρδισε το ακροατήριό του.

– Παρέμβαση Ερντογάν στα εσωτερικά μας (1/7/2022): «Είναι μια πραγματικότητα ότι ο γείτονάς μας στο Αιγαίο πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά δεν βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο μαζί μας. Γι’ αυτό στους στρατηγικούς υπολογισμούς της Τουρκίας έχει τη θέση που του αναλογεί. Ελπίζω ότι ο ελληνικός λαός θα δώσει το μήνυμα και το μάθημα μέσω της δημοκρατικής οδού στους κυβερνώντες του που τρέχουν πίσω από περιπέτειες, οι οποίες θα φέρουν ένα καταστροφικό τέλος για τον ελληνικό λαό».

Για σκεφτείτε μια τέτοια παρέμβαση από τη Γερμανία την περίοδο της διακυβέρνησης του Σύριζα;  

Θα είχε καεί η μισή Αθήνα από τις διαδηλώσεις για την «ωμή παρέμβαση εναντίον της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης».  

Στην περίπτωση όμως της Τουρκίας, ο Σύριζα και οι άλλες αριστερές δυνάμεις που «δεν σηκώνουν μύγα στο δημοκρατικό σπαθί τους»...

 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Από τον κίνδυνο της δημοκρατίας, στα καυσόξυλα

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Παρατηρήστε του ΣΥΡΙΖΑίους των πρωινών τηλεοπτικών τραπεζιών και συγκρίνετε τους με τους σωσίες τους πριν από έναν μήνα. Σήμερα τους ρωτάς για τις υποκλοπές κι αυτοί απαντούν για το ρεύμα και το ψωμί, τότε τους ρωτούσες για το αέριο ή τα επιδόματα κι εκείνοι απαντούσαν για τον Ανδρουλάκη. Μπορεί στην Κουμουνδούρου να μην εμπιστεύονται τις δημοσκοπήσεις, αλλά δείχνουν περισσή πειθαρχία στα («πειραγμένα») συμπεράσματα τους. Τα μετα-ΔΕΘ γκάλοπ παιάνισαν μια τόσο απότομη στροφή στην αντιπολιτευτική θεματολογία του ΣΥΡΙΖΑ, που το μυαλό των οπαδών του κινδυνεύει να πάθει vertigo.  

Πάνω που τους είχαν επιστρατεύσει στον ωραίο αγώνα για το γκρέμισμα της Μητσοτακικής χούντας (για γύψο είχε μιλήσει ο Τσίπρας στην Νεολαία του), τους διέταξαν εν μία νυκτί να κάνουν στροφή 180ο, να αφήσουν εκεί που κάθεται την γυψοφορεμένη δημοκρατία και να καταπιαστούν με τους πεζούς λογαριασμούς ρεύματος και με την τιμή του ταπεινού ψωμιού στον φούρνο. Ήταν εκείνα τα καταραμένα μονοψήφια δημοσκοπικά ποσοστά στην κατάταξη των παρακολουθήσεων ως λαϊκό πρόβλημα, που σήμαναν αυτή την απότομη αλλαγή της ΣΥΡΙΖΑϊκής στρατηγικής.  

Αμ το ’λεγε ο Βορίδης σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις, «οικονομία-παρακολουθήσεις 100-0» κι εμείς νομίζαμε ότι η ανάλυση του ήταν απότοκο του τσεκουριού που τον στοιχειώνει από την εφηβεία του. Το ίδιο νόμιζε και ο ΣΥΡΙΖΑ, που είχε πιστέψει ότι στον κοριό του τηλεφώνου Ανδρουλάκη είχε βρει επιτέλους την αχίλλειο πτέρνα του Μητσοτάκη. Λάθος ανάγνωση, αέρα βρήκε το βέλος που κατευθυνόταν στην φτέρνα του Κυριάκου.  

Τώρα οι Σκουρλετοηλιόπουλοι και οι Αχτσιογλουτζανακόπουλοι, το ‘χουν ρίξει στην οικονομική ανάλυση. Εξηγούν πώς αυτοί, με το μαγικό τους ραβδάκι, θα μετατρέψουν αστραπιαία την Ελλάδα σ’ ένα νησάκι χαμηλού κόστους ζωής κι ας δέρνεται αυτή η νησιωτική κουκίδα από έναν παγκόσμιο φουρτουνιασμένο πληθωριστικό ωκεανό.  

Πάει το λοιπόν ο κίνδυνος για την ελληνική δημοκρατία, τον φάγανε οι δημοσκοπήσεις, τον κατάπιε η ψηλή τιμή του χοιρινού και οι ανατιμήσεις στα καυσόξυλα. 

Η κυβερνώσα Ριζοσπαστική Αριστερά έκανε έναν μεγάλο κύκλο καβάλα στις αρχές της, για να επιστρέψει στο δόγμα ενός Αμερικανού προέδρου με σαξόφωνο: «Είναι η οικονομία ηλίθιε».  

Δικαιούνται ασφαλώς αλλαγή τακτικής ή στρατηγικής. Αλλοι θα το πουν προσαρμοστικότητα στα δεδομένα, άλλοι πανικό μπροστά στην χρόνια ανημποριά τους, πλην για όλα αυτά θα αποφανθεί εν τέλει η κάλπη. 

Απλώς θα συμβούλευα τους ΣΥΡΙΖΑίους...

 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τι απόγινε ο «Νέος Ανένδοτος»;

Του Βασίλη Αγγελικόπουλου

Τι απόγινε ο «Νέος Ανένδοτος»;  

 Τον κήρυξε πρόσφατα από το βήμα της Βουλής ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ως νέος Γεώργιος Παπανδρέου, της Ενώσεως Κέντρου του ’60,  αλλά έκτοτε πλήρης αποσιώπηση.   

Τον έκανε γαργάρα ή μήπως τον παρεξηγήσαμε νομίζοντας πως εννοούσε «αγώνα ανένδοτο ενάντια στην καταπάτηση του Συντάγματος και της Δημοκρατίας από τον Μητσοτάκη»;  Μήπως εννοούσε άλλο πράγμα, στο οποίο όντως επιμένει ανένδοτα; 

 «Πότε είπα εγώ ότι δεν υπάρχουν σύνορα στη θάλασσα;» δήλωσε στη Θεσσαλονίκη,  κι ας γελάει το πανελλήνιο ακούγοντάς τον ηχογραφημένον στα ράδια να λέει, πρωθυπουργός άνθρωπος τότε, ότι δεν υπάρχουν σύνορα στη θάλασσα. 

 Μπορεί να δήλωσε στη Βουλή «επί των ημερών μου δεν έγινε καμία παρακολούθηση πολιτικού προσώπου», αλλά όταν τον ρώτησαν για τον Πιτσιόρλα απάντησε ότι ναι μεν το ήξερε, αλλά «δεν έδωσα εντολή να παρακολουθηθεί κανένας και γι’ αυτό δεν έχω να δώσω λόγο σε κανέναν», είπε ο ανένδοτος.  Τον Μητσοτάκη όμως, που κι αυτός υποστηρίζει εξαρχής ότι δεν γνώριζε για Ανδρουλάκη, τον λέει ψεύτη και υποκλοπέα.  Κι ενώ αποδείχτηκε ότι και επί των ημερών του συνέβαιναν «επισυνδέσεις»  –χώρια όσα του καταμαρτυρούν για παρακολουθήσεις Λαφαζάνης, Ζωή και Βαρουφάκης– l αυτός συνεχίζει απτόητος να κατηγορεί τον Μητσοτάκη για «εκτροπή».  

Αυτόν λοιπόν τον Ανένδοτο εννοούσε –«ό,τι και ν’ αποδειχτεί, εγώ εκεί, το τροπάρι μου»·  κι εμείς τον παρεξηγήσαμε τον άνθρωπο.

Προκαλεί εντύπωση η αδεξιότητα του εύγλωττου κατά τα άλλα Στέλιου Πέτσα με την πρόσφατη δήλωσή του «όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει», αναφερόμενος στην οικονομία ηλεκτρικής ενέργειας που πρέπει να κάνουμε.  Προφανώς θέλησε να επικαλεστεί τη γνωστή «αρχή»  –αν και όχι τόσο κατάλληλη για την περίπτωση– ότι πεθαίνει όποιος φυτικός ή ζωικός οργανισμός δεν κατορθώνει να προσαρμοστεί στις επικρατούσες στο περιβάλλον συνθήκες. Το περίεργο δεν είναι τόσο ότι επικαλέστηκε άγαρμπα αυτό τον «φυσικό κανόνα»  –οπότε το άρπαξαν και το μοστράρησαν ως «απάνθρωπο κυνισμό» όχι μόνο όσοι δεν ήξεραν σε τι αναφερόταν και τι ήθελε να πει, αλλά ακόμη και όσα συριζέικα αρπακτικά κατάλαβαν μεν, τον… ανένδοτο δε– l το περίεργο είναι πως και όταν ακόμα αναγκάστηκε να ανακαλέσει, δεν εξήγησε τι ήθελε στην πραγματικότητα να πει, αλλ’ απλώς ζήτησε συγγνώμη.  Διπλό το σφάλμα, τριπλό δε γιατί έχει πια αρκετά χρονάκια στην «αρένα».

Θρίλερ η πορεία των σχέσεων του Σύριζα με το Πασοκινάλ.  

Θα το πω με ονόματα:   

Πριν από λίγα χρόνια, όταν ακουγόταν πως ο Γιώργος Παπανδρέου είχε επαφές με τον Τσίπρα, έσπευσε ο τα φαιά φορών Σκουρλέτης να χρησμοδοτήσει ότι «ο Παπανδρέου είναι τοξικός» ακόμη και για να συνομιλήσει κάποιος μαζί του.   

Πριν από μερικούς μήνες, όταν άρχισε το συριζέικο να πλαγιοκοπεί ανοιχτά πια το πασοκινάλ, ανέλαβε να χρησμοδοτήσει έτερος αρχιερεύς του 3%, ο Νίκος Φίλης, σχετικά με την προοπτική συνεργασίας με το παράκλητο κόμμα: Δεκτόν, πλην «πρέπει πρώτα να απογαλακτισθεί από τη Δεξιά».  (Είπε ο υπουργεύσας χάρη και μόνο στη συνεργασία του Σύριζα με «απογαλακτισμένον» προοδευτικό, τον Πάνο Καμμένο). 

 Τέλος, πρόσφατα, όταν προέκυψε δημόσια διαφωνία των συνταγματολόγων Γεραπετρίτη και Βενιζέλου για τις «επισυνδέσεις», συριζέικοι κύκλοι «ερμήνευαν το γεγονός ως ρηγμάτωση στη συμμαχία των συστημικών δυνάμεων».   

Εχουν δηλαδή τα μούτρα και μιλάνε ακόμα για «συστημικές δυνάμεις» αυτοί που επί των ημερών τους...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Νέα επίθεση της κυβέρνησης εναντίον της ελεύθερης διακίνησης (ιδεών)

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

H ακραία καταστολή την οποία για άλλη μια φορά επιστράτευσε εχτές στην πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου η αστυνομία της νεοφιλελεύθερης χούντας δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αμφιβολίες ακόμα και στους πιο αφελείς. 

Στόχος του καθεστώτος Μητσοτάκη – Κεραμέως είναι η με κάθε τρόπο παρεμπόδιση της ελεύθερης διακίνησης στα πανεπιστήμια, τους χώρους δηλάδη που υπάρχουν ακριβώς για να γίνεται ελεύθερα η διακίνηση.

Φυσικά όταν μιλάω για διακίνηση, μιλάω για τη διακίνηση ιδεών. Κι ας ισχυρίζονται οι απολογητές της γαλάζιας δυστοπίας ότι οι 22 συμπολίτες που συνελήφθησαν στην φοιτητική εστία ήταν έμποροι και διακινητές ναρκωτικών. Βολεύει το σύστημα να τους απλοποιεί ως τέτοιους όταν στην πραγματικότητα είναι κυρίως άνθρωποι που διώκονται για τις ιδέες τους.

Η πρώτη ιδέα που είχαν ήταν να μείνουν σε φοιτητική εστία παρότι δεν είναι φοιτητές. Ήθελαν να γκρεμίσουν τα στεγανά που χωρίζουν τους ανθρώπους σε σπουδαστές και μη. Ήθελαν ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό σε όλους. Το σύστημα όμως θέλει τα πανεπιστήμια κλειστές λέσχες στις οποίες η συμμετοχή θα καθορίζεται από τις επιδόσεις και όχι από την γνησια επιθυμία της συνύπαρξης. Από την επιθυμία για κοινωνικοποίηση και ζύμωση, όπως θα έλεγε και ο καλλιτέχνης Θανάσης Παπακωνσταντίνου.     

Η δεύτερη ιδέα ήταν να διακινήσουν ναρκωτικά. Δηλαδή να προσφέρουν μια διέξοδο από την καταθλιπτική, δυστοπική καθημερινότητα την οποία υφίστανται οι φοιτητές/τριες/τα εξ αιτίας της κατασταλτικής αντιδημοκρατικής μανίας της κυβέρνησης. Ήθελαν να χαρίσουν το χαμόγελο σ΄αυτούς που κάθε βράδυ μουσκεύουν το μαξιλάρι τους με τα δάκρυα για τους αδικημένους όλου του κόσμου. Ήθελαν να προσφέρουν οικολογικά ταξίδια σ’ αυτούς που δεν θέλουν να συμβάλουν στα υπερκέρδη των εταιρειών καυσίμων και στην καταστροφή του περιβάλλοντος στην οποία οδηγεί η εξόρυξη υδρογονανθράκων.

Η τρίτη ιδέα ήταν να έχουν μαζί τους όπλα. Το μόνο μέσο με το οποίο οι ιδέες μπορούν να επικρατήσουν (τι θα ήταν, ας πούμε, η ιδέα της ελευθερίας χωρίς όπλα;) Το μόνο μέσο με το οποίο μπορούν οι ιδεολόγοι να προστατευτούν από ένα δολοφονικό κράτος και τους μηχανισμούς καταστολής. Απόδειξη; Ο ιδεολόγος που επειδή κρατούσε ένα κατσαβίδι αντί για όπλο γαζώθηκε από τις σφαίρες της ένστολης που δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το όπλο της απέναντι σε έναν άνθρωπο που μπορεί απλώς να ήθελε να σφίξει μια λασκαρισμένη βίδα. Αλλά ακόμα κι αν ο ιδεολόγος ήθελε να επιτεθεί στην ένστολη, εκείνη ήταν υποχρεωμένη να υποστεί την επιθέση και σε καμία περίπτωση να μην πυροβολήσει έναν άοπλο άνθρωπο. Κι αν δεν πιστεύετε εμένα περιμένετε να ακούσετε μερικούς φιλελέυθερους και δημοκρατικούς πολίτες που θα σπεύσουν να υπερασπισθουν το δικαίωμα στην επίθεση με κατσαβίδι.  

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να γράψω περισσότερα για να σας πείσω ότι η χτεσινή επίθεση των δυνάμεων καταστολής ήταν μια επίθεση εναντίον της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών και όχι των ναρκωτικών (που κι αυτά ιδέες εκφράζουν π.χ. «έχω μια ιδέα, δεν έρχεστε από την εστία να σκάσουμε ένα μπάφο;») όπως τα πετσωμένα Μέσα Μαζικού Ελέγχου θέλουν να σας πείσουν. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οίκος ανοχής στην Πολυτεχνειούπολη

 

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΥ

Για να αντιληφθούμε στοιχειωδώς, γιατί φτάσαμε στο σημείο ο 4ος όροφος της Φοιτητικής Εστίας στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου να λειτουργεί ως παράρτημα του Κορυδαλλού, πρέπει να δούμε το «σύγχρονο» και «αποτελεσματικό» μοντέλο που διέπει τη λειτουργία και τη διοίκηση τους.

Οι φοιτητικές εστίες λοιπόν, λειτουργούν υπό τη διαχείριση του Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ ή αλλιώς του Ιδρύματος Νεολαίας και δια Βίου Μάθησης. Ένα Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, που ανήκει στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, διαθέτει οικονομική και λειτουργική αυτοτέλεια, έχει κοινωφελή και μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα και εποπτεύεται από τον εκάστοτε Υπουργό Παιδείας.

Τι ακριβώς κάνει το Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ: αποτυπώνει και αποτιμά την εκάστοτε υφιστάμενη κατάσταση του συστήματος φοιτητικής μέριμνας, καλύπτει τις λειτουργικές ανάγκες των κτιρίων, προγραμματίζει, προτυποποιεί και εποπτεύει τη σίτιση και προμηθεύει με κινητό εξοπλισμό τις  Φοιτητικές & Σπουδαστικές Εστίες.

Η διαχείριση όμως δεν είναι διοίκηση. 

Ποιος διοικητικά ελέγχει τις  φοιτητικές εστίες;

Αρχίζει η τραγωδία.

Τα της λειτουργίας των δυο εστιών του ΕΜΠ ορίζει ως προς το γενικό πλαίσιο  ο Εσωτερικός Κανονισμός ο οποίος καταρτίστηκε το 2007.

Με απόφαση του Δ.Σ της Φοιτητικής Λέσχης του ΕΜΠ, ορίζεται κάθε ακαδημαϊκό έτος τριμελής επιτροπή, αποτελούμενη από καθηγητές του ΕΜΠ, με αρμοδιότητα την επιλογή -εισδοχή δικαιούχων οικοτρόφων στις ΦΕ/Ε.Μ.Π.

Στην ίδια επιτροπή, με πράξη Πρύτανη, έχει ανατεθεί η παρακολούθηση θεμάτων καθημερινής λειτουργίας των Εστιών καθώς και η διατύπωση εισηγήσεων στη Σύγκλητο για τροποποιήσεις στον Κανονισμό Λειτουργίας των Εστιών.

Το ΔΣ της  Φοιτητικής Λέσχης αποτελείται από τον πρύτανη του ΕΜΠ ως πρόεδρο, προέδρους σχολών και εκπροσώπους των φοιτητών που ορίζουν οι φοιτητικοί σύλλογοι.

Στις συνεδριάσεις του ΔΣ της Φοιτητικής Λέσχης παρίσταται χωρίς δικαίωμα ψήφου ο διοικητικός προϊστάμενος της Λέσχης.

Μόλις συνθέσεις υποτυπωδώς το παραπάνω οργανόγραμμα, αντιλαμβάνεσαι αμέσως γιατί «δαγκώθηκε» στον αέρα ραδιοφωνικής εκπομπής ο υφυπουργός Παιδείας Αγγελος Συρίγος όταν ρωτήθηκε αν θα αναζητηθούν ευθύνες για το άντρο παρανομίας και ορμητήριο κακοποιών.

Ο υφυπουργός Παιδείας όμως έκανε μια εξόχως προβληματική – κυρίως για την κυβέρνηση  – ομολογία.

Είπε ότι πέρσι και πρόπερσι η αστυνομία σε αντίστοιχες επιχειρήσεις στην Πολυτεχνειούπολη, βρήκε εκτός από παραβατικούς και ναρκωτικά ακόμη και οίκο ανοχής και όπως είπε τότε δεν ακούστηκε τίποτα διότι δεν έπεσαν πυροβολισμοί.

Ποιος έπρεπε να φωνάξει προκειμένου να μάθουμε τι συνέβαινε;

Ποιος έπρεπε  να προσφύγει στη δικαιοσύνη;

Οι γονείς που θεωρούν ότι τα παιδιά τους ζουν σε ασφαλές κατάλυμα; 

Οι φοιτητές που τα δωμάτιά τους γειτνιάζουν με τα…κελιά και διασταυρώνονται με τους εμπόρους ναρκωτικών στους διαδρόμους;

Που να μπλέξει και...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το δεύτερο σκάνδαλο της Siemens

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Αν θέλαμε να το δραματοποιήσουμε, θα βάζαμε ένα δικαστή πάνω στην έδρα με χοντρό μαύρο μαρκαδόρο στο χέρι. Θα του δίναμε την ογκώδη δικογραφία για τη Siemens και αυτός θα έβαζε μεγάλα Χ πάνω σε κάθε σελίδα. 

Δεν υπάρχει πλέον τίποτα να πεις, τίποτα να διαβάσεις. Κανένας ένοχος. Σβήστηκαν τα πάντα με το πέρας του χρόνου. Τα αδικήματα έχουν παραγραφεί. 

Το σκάνδαλο της Siemens είναι πλέον κομμάτι της ιστορίας. Με όλους τους εμπλεκόμενους να παραμένουν ατιμώρητοι. 

Ενδεχομένως να μην το πήρατε χαμπάρι γιατί, ως θέμα, δεν έλαβε δα και μεγάλες διαστάσεις. Το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων απάλλαξε το σύνολο των κατηγορουμένων για τα μαύρα ταμεία της Siemens από τα οποία χρηματοδοτήθηκαν κομμάτια του πολιτικού συστήματος και στελέχη του ΟΤΕ. Η απαλλαγή ήρθε ως αποτέλεσμα παραγραφής καθώς έχει παρέλθει χρόνος μεγαλύτερος της εικοσαετίας από τη διάπραξη των αδικημάτων. Και εκτός των άλλων, για στελέχη του ΟΤΕ δεν προσκομίστηκαν ποτέ ακλόνητες αποδείξεις για χρηματισμό τους.  

Αυτές τις μέρες πρέπει να γίνονται μερικά σπουδαία πάρτι σε πολυτελείς κατοικίες.   

Ακόμα και αν δεν πληροφορηθήκατε τα της απόφασης, δεν μπορεί να μη θυμάστε τον σάλο προ 16 ετών, όταν ξεκίνησε η έρευνα. Ο επικεφαλής της Siemens, ο Δημήτρης Χριστοφοράκος, έφυγε ανενόχλητος για τη Γερμανία, ο Χρήστος Καραβέλας, μεγαλοστέλεχος της εταιρείας, χάθηκε κάπου στη Λατινική Αμερική και εν τέλει δικάστηκε μόνο ο Θόδωρος Τσουκάτος του ΠΑΣΟΚ για κάτι μάρκα που πήρε προς όφελος του κόμματος -εννοείται αθωώθηκε. 

 Η διερεύνηση της υπόθεσης εξελίχθηκε με τέτοιον τρόπο, ώστε ένας καχύποπτος πολίτης δύναται να υποθέσει ότι το συστημικό σύμπαν συνωμότησε για να την οδηγήσει στην παραγραφή. Πότε ήταν η Δικαιοσύνη που καθυστερούσε και πότε η Βουλή με επιτροπές και διαδικασίες.  

Στο μεταξύ, πριν από δέκα χρόνια, Siemens και Δημόσιο κατέληξαν σε συμφωνία αποζημίωσης, χωρίς, πάντως, να υπάρχει σαφής εικόνα για το πώς υλοποιείται η συμφωνία. 

Και σε ποινικό επίπεδο δεν άνοιξε μύτη. Ναι, φυσικά, δεν ευθύνεται κανείς. Οι πολιτικοί έστελναν τα στοιχεία στη Δικαιοσύνη που, με τη σειρά της, ζητούσε τη συνδρομή των γερμανικών δικαστικών αρχών. Και ύστερα ήταν οι κοινοβουλευτικές επιτροπές, οι αναβολές, τα έγγραφα που ήθελαν μετάφραση. Κάπως έτσι ροκανίζονται 16 χρόνια και δεν μπορείς να βρεις ποιος και πώς έπαιξε τη μεγαλύτερη καθυστέρηση. 

Αυτό που συνέβη είναι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πλήρωνέ τους μ@λ@κ@ φορολογούμενε!

 

Την Πέμπτη οι "διοικητικοί" του ΕΜΠ έχουν τα συνδικαλιστικά τους, φυσικά σε ώρα εργασίας, και την Παρασκευή έχουν στάση εργασίας. Νάτο το 4ήμερο! Ζωάρα! Πλήρωνε μ@λ@κ@ φορολογούμενε! Φυσικά η #ΝΔ τιμάει τους αγώνες της συνδικαλητείας και απλώς τους κοιτάει. pic.twitter.com/YN1HCIFPKm

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) September 26, 2022

Ελληνόφωνου αριστεροκαθαρματόπληκτου κωλοχανείου κωμωδία

 

 

 

 

 

 

Σαν σήμερα (29/9/ΧΧΧΧ)

 

1793: Η λέξη «τένις» αναφέρεται για πρώτη φορά σε αγγλικό αθλητικό περιοδικό.

1922: Ο Γεώργιος Β' ανακηρύσσεται βασιλιάς των Ελλήνων, μετά την παραίτηση του Κωνσταντίνου Α'.

1925: Ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος διαλύει τη Συντακτική Συνέλευση και προκηρύσσει εκλογές, τις οποίες όμως δεν θα διενεργήσει και θα επιβάλει δικτατορία.

1941: 30.000 Εβραίοι της Σοβιετικής Ένωσης και άλλοι ανεπιθύμητοι εκτελούνται στο φαράγγι Μπάμπι Γιαρ του Κιέβου, με διαταγή του Χίμλερ.

1974: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναγγέλλει την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας.

1943: Γεννιέται ο Λεχ Βαλέσα, ηλεκτρολόγος από το Γκντανσκ που ίδρυσε το συνδικάτο «Αλληλεγγύη», το οποίο συνέβαλε με τους αγώνες του στην πτώση του κομουνιστικού καθεστώτος στην Πολωνία. Διετέλεσε πρόεδρος της Πολωνίας και το 1983 τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης.

1949: Γεννιέται ο Γιώργος Νταλάρας

1902: Πεθαίνει ο Εμίλ Ζολά, ο σημαντικότερος συγγραφέας της γαλλικής νατουραλιστικής σχολής κι ένας από τους μεγαλύτερους κριτικούς τέχνης. Συντάκτης του «Κατηγορώ».

2009: Πεθαίνει η Σπεραντζα Βρανά

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΠΟΥΤΙΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Όχι στην «ειρήνη»

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ

Αξέχαστες μας έχουν μείνει κάτι συναυλίες καλλιτεχνών τού εντέχνου «για την ειρήνη» τις πρώτες εβδομάδες του πολέμου, υποκινούμενες από φιλοπουτινικούς κύκλους — κάτι αριστερίζοντες, κάτι ακροδεξιούς και κάτι τέτοιους. Με όχι καλά συγκαλυμμένο τρόπο, μας συμβούλευαν —επειδή εμείς είμαστε ηλίθιοι και δεν νιώθουμε, δεν μας κόβει— να τα βρούμε κάπου στη μέση, βρε αδερφέ, να δώσουμε μια ευκαιρία στην ειρήνη, να πατάξουμε τον ναζισμό του κωμικού, να μοιράσουμε τη χώρα, να φιληθούμε στα χείλη, και να πάμε στην παραλία ν’ ανάψουμε φωτιά και να τραγουδάμε Λοΐζο μασουλώντας ψητό καλαμπόκι συνοδεία ρετσίνας.

Δόξα τω Θεώ, μόνο ελάχιστοι τσίμπησαν στα παραπάνω, πλην των επαγγελματιών του μίσους, των τραμπικών, των κομουνιστών, των κουφοντινικών και των κασιδιαρικών —που είναι εξαρχής πεισμένοι, όσο απολύτως σίγουροι είναι ότι δεν υπάρχει κορωνοϊός, ότι δεν υπάρχουν νεκροί από την πανδημία, ότι τα μέτρα θα μας σκοτώσουν, ότι δεν υπάρχει εμβόλιο, ότι αν υπάρχει είναι κακό, ότι αν χρειάζεται δεύτερη ή επαναληπτική δόση δεν είναι εμβόλιο, ότι ήρθαν οι εξωγήινοι και οι ερπετάνθρωποι και η Νέα Τάξη και ο Αντίχριστος για να μας δαγκάσουν στα λαιμά και να μας αναγκάσουν να ψωνίζουμε συγκεκριμένα προϊόντα από το σούπερ κ.ο.κ.—, εξ ου και δεν είχαν συνέχεια αυτές οι θεάρεστες πρωτοβουλίες «για την ειρήνη και τον αφοπλισμό», οργανωμένες από συλλογικότητες και χρυσά παιδιά που πρασίνιζαν σαν τον Χουλκ μπροστά στο θράσος τού ΝΑΤΟ, των νεοταξιτών και των γερακιών της Ουάσιγκτον να ανάψουν τη φωτιά στην Ευρώπη. (Τέτοια έλεγαν, ότι φταίει το ΝΑΤΟ, φταίνε οι ΗΠΑ, ότι ο Μπάιντεν βάζει φιτίλια, ότι οι νεκροί είναι ηθοποιοί, ότι τις μπόμπες τις βάζει η Χίλαρι και το φάντασμα της Μαντλίν Ολμπράιτ, ότι το Κίεβο έπεσε, ότι ο Ζελένσκι είναι μεταξύ Ταϊτής και Νήσου τού Πάσχα, ότι ο Πούτιν έχει κλειδώσει το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη στο σκόπευτρό του κλπ. κλπ. Μερικοί ακόμα τα λένε).

Λοιπόν, αυτές οι εκκλήσεις για… ειρήνη (!) ξεκίνησαν τις τελευταίες ημέρες ξανά. Αμέ. Και ξεκίνησε λόγω της μεγάλης αντεπίθεσης της Ουκρανίας, που μέσα σε δυο-τρία εικοσιτετράωρα είχε εδαφικά κέρδη ίσα με αντίστοιχα ρωσικά έξι… μηνών. Μια αντεπίθεση που χαιρετίστηκε από όλο τον δημοκρατικό κόσμο, γέμισε χαμόγελα τον πλανήτη, και ανάγκασε τη χούντα να κηρύξει επιστράτευση για να στείλει μερικές δεκάδες χιλιάδες ακόμη Ανατολίτες να βιάσουν γυναίκες, παιδιά, βρέφη και κότες, να ευνουχίσουν άντρες με κοπίδια και να τους ξεριζώσουν τα μάτια με κατσαβίδια, να χώσουν χειροβομβίδες σε στόματα σκύλων και να τους κλοτσήσουν στα πισινά για να τους κάνουν να τρέχουν, να γκρεμίσουν νηπιαγωγεία, και να διαγουμίσουν νοικοκυριά κλέβοντας λεκάνες τουαλέτας και φούρνους μικροκυμάτων.

ΤΩΡΑ λοιπόν, δεν προλαβαίνουμε να δεχόμαστε προσκλήσεις από ομάδες, γκρουπούσκουλα και λοιπές συμμορίες για το περιστέρι της ειρήνης, για το δικαίωμα στην ομόνοια, για το μεγάλο θαύμα της ανακωχής, για τα γαρίφαλα που στομώνουν τις κάννες, για ανοιχτές αγκάλες, δακρυσμένα μάτια, μάνες που θρηνούν, τι έχουν να χωρίσουνε λευκοί και νέγροι εργάτες, και ούτω καθεξής.

ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ.

Δεν είμαστε με την ειρήνη. Είμαστε με τον πόλεμο. Τον απελευθερωτικό, πατριωτικό πόλεμο: αυτόν που στην Ελλάδα —μια παλιά χώρα, ματωμένη και μπαρουτοκαπνισμένη— βαφτίσαμε «υπέρ βωμών και εστιών». Κι ας έχουν/έχουμε ένα σκασμό δουλειές να κάνουν/κάνουμε, και μάλιστα σοβαρές και ΣΠΟΥΔΑΙΕΣ, και τέτοιες που δεν σηκώνουν αναβολές. Δεν μπορεί να είσαι «με την ειρήνη» απέναντι στις ορδές των Ορκ, και κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε να συνάψει… ειρήνη (!) με τον Χίτλερ πριν την απόλυτη συντριβή του στρατού του, και τις ωραίες τελικές λύσεις στο μπούνκερ του.  

Κανείς δεν σκέφτηκε να βγει με ξέπλεκα μαλλιά και να φιλιέται με τον εχθρό όταν τον έβλεπε να πέφτει με τα αλεξίπτωτα στα χωριά του. Τον τουφέκαγε πριν ακουμπήσει στο χώμα.  

Γι’ αυτό και τασσόμαστε στο πλευρό των αμυνομένων που πολεμούν, ματώνουν και σκοτώνονται αμυνόμενοι του πατρίου εδάφους.

Εξ ου και δεν χάφτουμε τις νέες εκκλήσεις για δήθεν ειρήνη κάποιων άλλων τού «εντέχνου». Από την αρχή της φασιστικής εισβολής, με τα ναζιστικά τάγματα της Βάγκνερ, με τους ανώμαλους καντιροβίτες, με τους υπανάπτυκτους μεθύστακες της στέπας, με τους μισθοφόρους της Συρίας, και με τον τακτικό στρατό του καθεστώτος (που, φευ, γρήγορα μετετράπη σε άτακτο: έτσι πάν’ αυτά), από την ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ σοβεί ένας δεύτερος πόλεμος προπαγάνδας, ωμών ψεμάτων και fake news, τέτοιος που κάνει τον υπόδικο Τραμπ να φαντάζει Τσόρτσιλ μπροστά στους εμπνευστές του.

Ειρήνη θα υπάρξει όταν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ : Ο αντιστασιακός κύριος Νίκος η Πανεπιστημιακή Aστυνομία και τα παιδιά με τα μαύρα μυαλά

Του Γιάννη Δοδόπουλου

Ο πόλεμος του ’40 τον βρήκε 45 ετών. Την ώρα που οι συντοπίτες του ετοίμαζαν φανέλες και δέματα για τα παιδιά τους στο μέτωπο, εκείνος παράγγελνε κιβώτια και μπαούλα, για να σώσει τα δικά του παιδιά.

Φοβόταν όχι τόσο την ξώφαλτση βόμβα, αλλά ότι αργά ή γρήγορα οι σπανιότατες συλλογές της Κοβενταρείου Βιβλιοθήκης Κοζάνης, θα γινόταν στόχος των εισβολέων. Και εκείνος, "συλλέκτες" τύπου Έλγιν, όπως έλεγε, δεν επέτρεφε στο σπίτι του.

Ξεκίνησε λοιπόν να κατεβάζει από τα ράφια: αρχέτυπα, χειρόγραφα, δυσεύρετα βιβλία, κειμήλια. Τα συσκεύαζε με ιερά επιμέλεια, τα καπάκωνε μ’ ένα χοντρό γυαλί και τα έστελνε πακεταρισμένα σε έμπιστους συντοπίτες που διέθεταν σπίτια με υπόγεια.

"Ώσπου να περάσει η θύελλα", έλεγε.

Στην Κατοχή, συνέχισε. Άφοβος. Ξεγλιστρώντας καθημερινά από τα μπλόκα, μετέφερε πολλές ιστορικές συλλογές της Βιβλιοθήκης από το κέντρο της πόλεως στο υπόγειο του Ιερού Ναού Αγίου Λαζάρου.

Η θύελλα κάποτε πέρασε, τα σπάνια χειρόγραφα και τα βιβλία επεστράφησαν.

Χαμόγελο, εύκολα, δεν άφηνε να του ξεφύγει.

Μα μέσα του καμάρωνε που τα παιδιά είχαν γυρίσει σπίτι.
Αυτός, ο αγράμματος

Γεννημένος τον προ-περασμένο αιώνα, το 1895, ο Νικόλαος Δελιαλής δεν ολοκλήρωσε παρά λίγες μόνον τάξεις του Δημοτικού. Πολέμησε στη Μικρασία, υπέστη διετή αιχμαλωσία στα χέρια των Τούρκων μετά την Καταστροφή.

Κάπου στα 1930, ζήτησε "να γίνει έφορος της Κοβενταρείου Βιβλιοθήκης: "χωρίς καμιάν αποζημίωση".

Εκεί και παρέμεινε για μισό αιώνα. Ταξινομώντας, αρχειοθετώντας, πασχίζοντας και βοηθώντας αόκνως χιλιάδες μελετητές. Εργαζόμενος, κυριολεκτικώς, νυχθημερόν.

Τόσο που στο τέλος έχασε σχεδόν την όρασή του. Και αφού προηγουμένως είχε ξοδέψει αφειδώς την προσωπική του περιουσία για να επισκεφθεί ο ίδιος οποιονδήποτε τόπο το -πάντα εξωφρενικά ορθό- ένστικτό του οσφραινόταν σπάνιο τεκμήριο που θα καταύγαζε κάποια άγνωστη ιστορική ψηφίδα της πατρίδας.

Κάποτε, ο αείμνηστος Βασίλειος Φόρης, σπουδαίος φιλόλογος και μέγας διδάσκαλος, συγγράφοντας μία μελέτη για το βόρειο γλωσσικό μας ιδίωμα, αναζητούσε απεγνωσμένα μίαν εργασία του Γιάννη Ψυχάρη δημοσιευμένη στα γαλλικά.

Καθισμένος μέσα στην Κοβεντάρειο, ο Φόρης μονολόγησε, απελπισμένος, ότι θα πήγαινε στη Θεσσαλονίκη για να βρει το "Annuaire de l’ Association pour l’ encouragement des études grecques en France".

Το αυτί του Δελιαλή κάτι έπιασε από αυτόν τον γαλλικό σιδηρόδρομο, τον τίτλο δηλαδή του Journal όπου βρισκόταν η μελέτη.

Δεν μίλησε, απομακρύνθηκε διακριτικά. Έπειτα από τρία λεπτά, επέστρεψε με τη μελέτη ανά χείρας. "Ιά ρα πιδί. Αυτόια είνι;"

Ναι, ήξερε απ’ έξω τους τίτλους σχεδόν όλων από τους 70.000 τόμους -τότε- της βιβλιοθήκης. Απ’ έξω. Ακόμη και τους ξενόγλωσσους. Αυτός, ο "αγράμματος".

Όταν μάλιστα μαθητές, φοιτητές κι ερευνητές τον ρωτούσαν αν υπάρχει κατάλογος της βιβλιοθήκης, (όπου ειρήσθω εν παρόδω σώζεται ένα από τα ελάχιστα πλήρη αντίτυπα της "Χάρτας" του Ρήγα) εκείνος ένευε αρνητικά μα σήκωνε το δάκτυλο και το ακουμπούσε στο μυαλό του. Όλα ήταν εκεί.

Και όλα από εκεί ξεκίνησαν. Αντιστάθηκε στην "αγραμματοσύνη" του αγαπώντας το βιβλίο.  

Αντιστάθηκε μέσα στην Κατοχή σε ό,τι μπορεί να φθείρει τη γνώση. Αντιστάθηκε κάθε μέρα της ζωής του σε ό,τι μπορεί να εμποδίσει τη διάσωσή της. Αντιστάθηκε στην άγνοια διαβάζοντας με αδηφαγία ό,τι μπορούσε και καταφέρνοντας τελικά να εισφέρει στη βιβλιοθήκη και ο ίδιος, δι’ υπαγορεύσεως(!), μερικές πρωτόλειες έρευνες.

Τον αναγνώρισαν, συν τω χρόνω, μορφές της ελληνικής φιλολογίας και λαογραφίας. Τον ετίμησε η Ακαδημία Αθηνών.

Ο κύριος Νίκος πέθανε το 1979. Πρόλαβε να διασώσει τα παιδιά του. Διατήρησε άθικτη την κιβωτό του και την εμπλούτισε. Την παρέδωσε, ως όφειλε, στις επόμενες γενιές. Ένας ακούραστος και άδολος "αχθοφόρος της γνώσης", όπως εύστοχα απεκλήθη.

Τον μνημονεύαμε αρχές καλοκαιριού με μερικούς φίλους, βλέποντας να μαίνεται ο "πόλεμος" για το εάν έχει ή όχι δικαίωμα το ΑΠΘ να καταργήσει ένα παράνομο στέκι με facilities… τεκέ και να δημιουργήσει στη θέση του μια βιβλιοθήκη.

Καταπληκτικό δίλημμα που μόνο στη Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει δήθεν "πολιτικές" διαστάσεις.

Και τον ξαναθυμήθηκα βλέποντας όλα αυτά τα έρμα παιδιά να καμώνονται τους αντιστασιακούς αντιδρώντας στην πανεπιστημιακή αστυνομία. Τη δημιουργία της οποίας οι ίδιοι προκάλεσαν με το διαιωνισμένο μπάχαλο που επιβάλλουν ή ανέχονται στα πανεπιστήμια με τη συνέργεια και καθοδήγηση της ελληνικής "loony left".

Ούτε που θέλω να φανταστώ τον κύριο Νίκο να κατοπτεύει τους βουτυρόπαιδες με τα ξύλινα ρόπαλα, τα κόκκινα σημαιάκια και τα μαύρα μυαλά, στην κωμική τους απόπειρα να εισπράξουν λίγο ψευδο-αντιστασιλίκι, προκαλώντας τους αστυνομικούς να τους ψεκάσουν.

Ίσως...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΛΑΜΟΓΙΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πώς ο καλός πολίτης γίνεται «ρουφιάνος» και «χαφιές»

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Ας υποθέσουμε ότι είστε στο μετρό, κάποιος βουτάει το πορτοφόλι σας και ένας συνεπιβάτης τον βλέπει και σας τον δείχνει ή ειδοποιεί έναν αστυνομικό που βρίσκεται εκεί. Δεν φαντάζομαι ότι εσείς ή οποιοσδήποτε άλλος, πλην του πορτοφολά, θα μπορούσε να πει τον καλο συνεπιβάτη «ρουφιάνο». 

Ας υποθέσουμε ότι μια συμμορία διαρρηκτών μπαίνει στο σπίτι σας για να σηκώσει ό,τι μπορεί να σηκωθεί. Ο γείτονας που έτυχε να τους ακούσει και παίρνει τηλέφωνο στην αστυνομία δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί «χαφιές» από κάποιον που δεν είναι μέλος της συμμορίας.  

Ας υποθέσουμε τώρα ότι μια γυναίκα πέφτει θύμα ξυλοδαρμού. Μπορεί κάποιος να την πει «ρουφιάνα» ή «χαφιέ» αν καταγγείλει τον δράστη στις αρχές;

Στην πραγματικότητα και για όσους έχουν ξεπεράσει την εφηβία και δεν υποφέρουν από τα πνευματικά της σπυράκια (πολύ χειρότερα απ’ αυτά του προσώπου), ο συνεπιβάτης και ο γείτονας των παραδειγμάτων είναι καλοί συμπολίτες και η γυναίκα κάνει ό,τι πρέπει να κάνει κάθε πολίτης που θέλει να αμυνθεί απέναντι στο έγκλημα: το καταγγέλει ελπίζοντας οι αρχές να κάνουν τη δουλειά τους. Είναι λοιπόν δύσκολο να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να χαρακτηρίζονται, από ενήλικες, «ρουφιάνοι» ή «χαφιέδες» οι πολίτες που κατέβασαν και χρησιμοποιούν το αpp appodixi προκειμένου να ανακαλύψουν ποια καταστήματα κόβουν αποδείξεις από μηχανές που δεν είναι δηλωμένες (κοινώς δεν κόβουν τίποτα) και να καταγγείλουν τους φοροφυγάδες και τους φοροκλέφτες επιχειρηματίες. 

Εκτός φυσικά αν αυτοί που κατηγορούν τους πολίτες είναι οι φοροφυγάδες και οι φοροκλέφτες. Αυτούς τους καταλαβαίνω.  

Το πώς μας κλέβει όλους ένας φοροφυγάς είναι νομίζω κατανοητό. Φυσικά ο τρόπος που διαχειρίζεται τα χρήματα των φορολογούμενων το κράτος κάνει και τίμιους κατά τα άλλα ανθρώπους να σκέφτονται τη φοροδιαφυγή αλλά αυτό δεν την κάνει λιγότερο βλαπτική για το σύνολο. Όμως, το να κόβεις πλαστές αποδείξεις είναι κάτι ακόμα χειρότερο: Είναι εν ψυχρώ κλοπή του πελάτη.   

Βλέπετε, αυτός που κόβει πλαστή απόδειξη εκτός από την τιμή του προϊόντος  χρεώνει στον πελάτη και τον ΦΠΑ. Τον οποίο, αφού η απόδειξή του είναι απλώς ένα κομμάτι χαρτί που δεν σημαίνει τίποτα, τον τσεπώνει κλέβοντας στην ουσία τον πελάτη που τον πλήρωσε.  

Σπάω το κεφάλι μου αλλά δεν μπορώ να καταλάβω σε ποιον κόσμο, εκτός από τον υπόκοσμο, το θύμα είναι «ρουφιάνος» ή «χαφιές» όταν καταγγέλει μια κλοπή που γίνεται σε βάρος του.

Πώς γίνεται λοιπόν εκτός από τους λογικά διαμαρτυρόμενους κλέφτες να ενοχλούνται και άλλοι από την appodixi; 

Πώς γίνεται να αποκαλούνται «ρουφιάνοι» και «χαφιέδες» οι καλοί πολίτες που καταγγέλουν αυτούς που τους (και μας) κλέβουν; 

Ποιος αντιλαμβάνεται την κοινωνική υπευθυνότητα, την έννοια για το σύνολο, ως ελάττωμα; 

Πώς γίνεται κάποιος να εμφανίζεται ως προστάτης της κοινωνίας υπερασπιζόμενος παραβατικές και εγκληματικές συμπεριφορές;  


Αν θυμηθούμε το πώς κάποιοι υπερασπίστηκαν και υπερασπίζονται κάθε αντικοινωνική εγκληματική συμπεριφορά, από την αντιεμβολιαστική παράνοια μέχρι την τρομοκρατία, η απάντηση είναι: πολύ εύκολα. Οι πολιτικές δυνάμεις στα αριστερά και τα ακροδεξιά που, είτε ενστικτωδώς είτε συνειδητά, ποντάρουν στην καταστροφή προπαγανδίζουν με συνέπεια εναντίον οποιουδήποτε μέτρου που όχι μόνο θα κάνει καλυτερη την κοινωνία, αλλά θα κάνει και τους πολίτες περισσότερο υπεύθυνους.  

Ξέρουν ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ζουν ανάμεσά μας

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Ποια Ρωσία, ποιος πόλεμος και ποια επιστράτευση;  

Ποιο Ιράν, ποιοι Μουλάδες και ποιες μαντήλες; 

Στο γαλατικό χωριό οι άνθρωποι για άλλα ανησυχούν. Για το μετρό στα Εξάρχεια!  

Γράφει η συντρόφισσα στα social: «Τα βαγόνια του μετρό είναι οι σύγχρονες φυλακές της ζωής που θέλουν να μας κάνουν να την αποδεχτούμε. Κανένα μετρό στην πλατεία. Μόνο με περπάτημα και τρέξιμο θα καταλάβουν τη σημασία της καταστολής». 

Είναι σαφές: Δεν υπάρχει σωτηρία!

Το σημαντικότερο μήνυμα πάντως ήρθε από εκλεγμένη βουλευτή της αριστεράς και της … προόδου (βοήθειά μας): “Στα Εξάρχεια έχουμε μαζικότατες συγκεντρώσεις πολιτών και κατοίκων εναντίον του Μετρό. Η κυβέρνηση απαντά με ΜΑΤ. Το Μετρό είναι το πρόσχημα. Η κυβέρνηση θέλει να διαλύσει μια ιστορική γειτονιά αντίστασης και αριστερής σκέψης”.

Καταλαβαίνουμε ποιο είναι το περίγραμμα της συλλογιστικής αυτών των ανθρώπων; 

Ότι η κυβέρνηση ή η διεθνής του καπιταλισμού που θέλει να καταπνίξει κάθε εστία αντίστασης στον πλανήτη δημιουργεί σταθμό μετρό στα Εξάρχεια για να «σκοτώσει» την επανάσταση! Α

λήθεια, σηκώνει κριτική μια τέτοια θέση;  

Είναι όπως έβγαιναν οι κλαίουσες με τις μαύρες μαντήλες και μας έλεγαν ότι με τις ταυτότητες η Ελλάδα έπεφτε στα χέρια των διαβόλων.

Οι κατά δήλωση δημοκράτες που διαδήλωσαν για το Μετρό ξέχασαν να ρωτήσουν τους κατοίκους της περιοχής. Το κάνουν συχνά αυτό. Το έκαναν πριν μερικά χρόνια και στην Αγία Παρασκευή. Κτυπιούνται τώρα οι πραγματικοί κάτοικοι της Αγίας Παρασκευής, αλλά είναι πλέον αργά.  

Θα πει κάποιος γιατί δεν παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους οι πραγματικοί κάτοικοι των Εξαρχείων. Αυτοί που με βάση τα εκλογικά τους δικαιώματα ψηφίζουν στα εκλογικά τμήματα της περιοχής.  

Καλά, αστειευόμαστε. Δεν θα ζητούσαμε από τον οποιονδήποτε να κινδυνεύσει η σωματική του ακεραιότητα…

Η κυβέρνηση κάνει τη δουλειά της. Ο Κώστας Καραμανλής ξεμπλόκαρε τη γραμμή 4 και προχωράει το μετρό, αγνοώντας τις «αντιδράσεις» των μπαχαλάκηδων. Από την άλλη η κυβέρνηση θα μπορούσε, αν ήθελε, να κάνει ένα δημοψήφισμα στην περιοχή. Για να τελειώνει και το ανέκδοτο των “εκπροσώπων” της γειτονιάς. Και εν πάση περιπτώσει για να πάρει ο κάθε ένας την ευθύνη για τα όσα συμβαίνουν ή πρόκειται να συμβούν. Λέγεται και άμεση δημοκρατία.

Πιστεύω ότι σε ένα τέτοιο δημοψήφισμα θα έσπευδε η αριστερά να καλέσει σε αποχή, αφού δεν θα ψήφιζαν τα τραπεζοκαθίσματα της πλατείας, όπως θα επιθυμούσε. Οι κάτοικοι των άλλων συνοικιών της Αθήνας, δηλαδή, που συναθροίζονται το βράδι στην πλατεία και νομίζουν ότι επειδή αυτοί πίνουν το ποτάκι τους, θα βγει από τα έγκατα της πλατείας ο Τσε.  

Θα ήταν, πάντως, λάθος της. Της Αριστεράς. Επειδή ο εξυπνότερος λαός του κόσμου έχει αποδειχτεί ότι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΝΑΡΧΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο υπαρκτός σουρεαλισμός στην πράξη

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Στη συμβολή των οδών Κύπρου και Πατησίων, στην Κυψέλη, υπάρχει ένα πάρκο σε όχι και τόσο καλή κατάσταση. Επιβαρυμένο από τον χρόνο, σχεδόν σακατεμένο από την έλλειψη τακτικής περιποίησης. Αν δεν έχετε επισκεφθεί ποτέ το πάρκο, μπορείτε να διαβάσετε τις αξιολογήσεις των επισκεπτών στη Google. Περιγράφουν έναν χώρο που ουσιαστικά δεν είναι πάρκο, γεμάτο σκουπίδια, χωρίς φωτισμό, που προσελκύει χρήστες ναρκωτικών και άστεγους. 

Ο Δήμος Αθηναίων αποφάσισε να το φτιάξει προκειμένου η περιοχή, όπου λες ότι φυτρώνει μόνο μπετόν, να αποκτήσει μερικές πράσινες ψηφίδες πάνω σε μία γκρίζα εικόνα. Διετέθησαν τα κονδύλια, συγκροτήθηκαν τα συνεργεία και το έργο μπήκε στη φάση της υλοποίησης. 

Ωστόσο ο Δήμος δεν διαβουλεύτηκε με οργανώσεις του αντιεξουσιαστικού χώρου που χρησιμοποιούν το πάρκο περίπου ως ιδιόκτητα γραφεία. Οι οργανώσεις άρχισαν δυναμικές κινητοποιήσεις, κοινώς καταστρέφουν τα έργα καλλωπισμού και δεν επιτρέπουν στους δημοτικούς υπαλλήλους να κάνουν τη δουλειά τους. Σήκωσαν πανό με το οποίο ζητούν από τον δήμαρχο να πάρει τα χέρια του από το πάρκο, το οποίο, όπως λένε, είναι χώρος κινηματικής δράσης και συντονισμού. Προφανώς η δράση και ο συντονισμός δεν χρειάζονται φώτα. Επίσης αντιδρούν στην ανάθεση του έργου σε ιδιωτική εταιρεία.  

Και έτσι παρατηρούμε κάτι σουρεαλιστικό: είναι η πρώτη φορά που πολίτες κινητοποιούνται για να μη γίνει ένα έργο πρασίνου που θα βελτιώσει την καθημερινότητά τους.  

Προφανώς κανένας από αυτούς που σηκώνουν πανό δεν ρώτησε τους κατοίκους της περιοχής. Και κανένας από τους κατοίκους δεν έχει διάθεση να τους πει δυο λόγια -πρέπει να είναι πολύ γενναίος για να μπλέξει μαζί τους.  

Πήγαν τα ΜΑΤ. Εντάξει. Και ας υποθέσουμε ότι τα ΜΑΤ παραμένουν και επιβλέπουν το έργο.  

Εχει καμιά σημασία;  

Οταν φύγουν θα καταστραφούν τα πάντα. Και φυσικά το κόστος θα αναλάβει ο δημότης Αθηναίων, όχι ο δήμαρχος, εναντίον του οποίου στρέφονται πανό και συνθήματα. 

Είναι και το μετρό στα Εξάρχεια. Για το οποίο διαβάζεις ολόκληρα «σεντόνια» που καταλήγουν στο συμπέρασμα για μία κυβερνητική πράξη εκδίκησης προς τον κινηματικό χώρο.  

Αυτή η θέση είναι αστεία. 

Πρώτον, γιατί ο σταθμός ήταν στον αρχικό σχεδιασμό που δέχθηκε και προώθησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.  

Και, δεύτερον, αν μεταφερόταν, θα έπρεπε να αλλάξουν θέση και οι σταθμοί Αλεξάνδρας και Δικαστηρίων καθώς οι σήραγγες πρέπει να έχουν μία συγκεκριμένη καμπυλότητα. Αλλά άντε τώρα να το εξηγήσεις αυτό στον τύπο που ονειρεύεται να ξεκινήσει την επανάσταση από την πλατεία Εξαρχείων. Ούτε που θα καταλάβει ότι το έργο θα είναι εκεί και θα χρησιμοποιείται από τις επόμενες γενιές όταν αυτός δεν θα υπάρχει πια. Και γίνεται ολόκληρη κουβέντα, με την απαραίτητη συμμετοχή των ΜΑΤ, για το αν μία γειτονιά έχει δικαίωμα να μπλοκάρει ένα μητροπολιτικό έργο. 

Τι κοινό έχει το μετρό στα Εξάρχεια με το πάρκο της Κύπρου; 

Πέρα από το προφανές, την αντίληψη, δηλαδή, που λέει ότι μία συνέλευση γειτονιάς (χωρίς καν τους κατοίκους της) μπορεί να επιτρέπει ή να απαγορεύει την εκτέλεση έργων, είναι και κάτι ακόμα: ο φόβος για το μέλλον, στο οποίο, ως γνωστόν, όλοι αυτοί γυρίζουν την πλάτη τους. 

 Στα Εξάρχεια πιστεύουν ότι όταν φτάσει το μετρό τα ενοίκια θα ξεφύγουν ακόμα πιο ψηλά, οι επιχειρήσεις εστίασης θα περάσουν σε πιο ισχυρά ονόματα και ουσιαστικά το «κίνημα» θα αποτελεί περιθώριο στον φυσικό του χώρο. Και εκτός αυτού, τους ενοχλεί και ο θόρυβος. Δεν βλέπουν πιο πέρα από το επόμενο απόγευμα. 

Αντίστοιχα και οι άλλοι, από το πάρκο της Κύπρου, αντιλαμβάνονται ότι η αναβάθμιση του σημείου δεν τους ταιριάζει κοινωνικά και αισθητικά. Εκεί που κάνεις «συνέλευση» και ό,τι άλλο στο σκοτάδι, πλακώνουν οι μαμάδες με τα καρότσια και εσύ κάθεσαι σε ένα παγκάκι που, επιτέλους, φωτίζεται. 

Εννοείται ότι και στις δύο περιπτώσεις καταγγέλλεται η καταστολή και ο αυταρχισμός του κράτους.  

Αλλά...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το "μικρόβιο" του ΣΥΡΙΖΑ...

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Πριν λίγες μέρες συζητήθηκε στη Βουλή η σύσταση Ανεξάρτητης Αρχής Πιστοληπτικής Αξιολόγησης και Κεντρικού Μητρώου Πιστώσεων, όπως περιλαμβανόταν στο  πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών...

Βασικό έργο της Αρχής Πιστοληπτικής Αξιολόγησης είναι η συλλογή και αξιολόγηση πρωτογενών πληροφοριών του Δημοσίου και ο υπολογισμός της πιθανότητας αθέτησης πληρωμής για φυσικά και νομικά πρόσωπα...

Κάθε ενδιαφερόμενος πολίτης ή επιχείρηση με μια αίτηση θα μπορεί να λαμβάνει, δωρεάν από την αρχή, την πιστοληπτική του βαθμολόγηση με την οποία θα μπορεί να αποταθεί στις τράπεζες για χρηματοδότηση... 

Τουτέστιν, το Ελληνικό Δημόσιο που δεν είναι σε θέση να αποκλείσει από επιδόματα πρόνοιας φοροφυγάδες με ετήσια εισοδήματα πάνω από 50 ή 100 χιλ. ευρώ τον χρόνο ενώ αποκλείει μισθωτούς με 20 χιλ. γιατί δεν μπορούν να αποκρύψουν εισοδήματα, θα συμβουλεύει τις τράπεζες σε ποιον να δώσουν δάνεια και σε ποιον όχι...

Το ελληνικό δημόσιο που φημίζεται σαν ένα από τα πλέον διεφθαρμένα στην Ευρώπη όπου με 100 ευρώ μπορείς να αποκτήσεις από δίπλωμα οδήγησης, ασφαλιστική ενημερότητα, ή πολεοδομικές αβλεψίες, φιλοδοξεί να αποκτήσει και ρόλο τραπεζικού συμβούλου...

Και η κοσκινού τον άντρα της με τους πραματευτάδες, που λέει και μια παροιμία…

Το ελληνικό κράτος χρεοκόπησε μια φορά τις τράπεζες με το Νόμο Κατσέλη όταν δεν τις άφησε  να κάνουν την δουλειά τους όταν προκύπτουν ληξιπρόθεσμες οφειλές. Η συνέπεια ήταν να τις κρατήσει για πάνω από μια δεκαετία σε κατάσταση μόνιμης χρεοκοπίας...

Αν οι τράπεζες αφήνονταν να κάνουν τη δουλειά τους, τα "κόκκινα δάνεια" δεν θα είχαν φτάσει ποτέ τα 100 δισ. ευρώ και δεν θα είχαν χρειαστεί ποτέ 2-3 ανακεφαλαιοποιήσεις στη σειρά με 20-30 δισ. ευρώ από το Δημόσιο Χρέος να "εξατμίζονται" σε λίγα χρόνια.

Το κόστος της διάσωσης των τραπεζών είναι πολύ μεγαλύτερο αν προστεθούν και τα 40 δισ.  Ευρώ των πρόσφατων  κρατικών εγγυήσεων και την πώληση των "κόκκινων δανείων" από τις τράπεζες στις εταιρείες διαχείρισης επισφαλών απαιτήσεων…

Οι εγγυήσεις αυτές αν εκπέσουν, κάτι διόλου απίθανο εν όψει της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών, θα προστεθούν στο Δημόσιο χρέος.

Πράγματι δεν αντιλαμβάνομαι τη ζέση του κράτους να πιέζει τις τράπεζες να αυξήσουν τη δανειοδότηση σε μια συγκυρία απρόβλεπτων οικονομικών εξελίξεων.

Είναι γνωστό πως οι τράπεζες είναι φειδωλές καθώς με τα δικά τους κριτήρια τα ¾ των επιχειρήσεων δεν είναι αξιόχρεες.

Το εγχείρημα έχει και την κωμικοτραγική του διάσταση καθώς...