ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Δικαίωμα στην άμβλωση: το Ανώτατο Δικαστήριο εκτοξεύει μια συμβολική και πολιτική βόμβα πολύ περισσότερο παρά θα αλλάξει τις ζωές των Αμερικανών γυναικών

 

Συνέντευξη του Gérald Olivier* στο Atlantico


Το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε τη Roe v. Wade που αναγνώρισε από το 1973 το δικαίωμα στην άμβλωση σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Το βράδυ της Παρασκευής, τουλάχιστον επτά Ρεπουμπλικανικές πολιτείες έχουν ήδη απαγορεύσει τις αμβλώσεις: Αλαμπάμα, Αρκάνσας, Κεντάκι, Λουιζιάνα, Μιζούρι, Οκλαχόμα και Νότια Ντακότα.

Atlantico: Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε να τερματίσει την Roe v Wade. Τι θα αλλάξει συγκεκριμένα;

Τζέραλντ Όλιβερ: Οι Πολιτείες θα μπορούν να αποφασίζουν μεμονωμένα για τη θέση τους επί του θέματος. Δεν υπάρχει [ενιαία] νομοθεσία για τις αμβλώσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν υπήρξε ποτέ. Το Κογκρέσο δεν έχει συζητήσει ποτέ σοβαρά αυτό το θέμα. Μέχρι τη δεκαετία του 1960 η άμβλωση ρυθμιζόταν από τις πολιτείες μεμονωμένα σύμφωνα με το νόμο τους. Η πρακτική [των αμβλώσεων] ήταν γενικά περιορισμένη και αποδοκιμαζόταν, ακόμα και από τους γιατρούς. Μόνο τέσσερις πολιτείες επέτρεπαν την άμβλωση (Αλάσκα, Χαβάη, Νέα Υόρκη και Ουάσιγκτον), οι άλλες είχαν περισσότερο ή λιγότερο αυστηρούς περιορισμούς. Αλλά αυτοί οι περιορισμοί άρχισαν να αίρονται τη δεκαετία του 1960, όπως στην Καλιφόρνια, η οποία νομιμοποίησε τις αμβλώσεις το 1967. Στην πραγματικότητα, η μαζική είσοδος των γυναικών στην αγορά εργασίας από τη δεκαετία του 1950, η διάδοση των χαπιών αντισύλληψης από το 1962, η σεξουαλική επανάσταση της δεκαετίας του 1960, δημιούργησε ένα αίτημα για ελευθερία από τις γυναίκες και την επιθυμία να τερματιστεί αυτό που ορισμένοι αποκαλούν «αναπαραγωγική δουλεία».

Για να αποκτήσουν το δικαίωμα στην άμβλωση, οι γυναίκες είχαν μηνύσει Πολιτείες που την απαγόρευαν. Έτσι η υπόθεση Roe v Wade κατέληξε, από έφεση στην έφεση, μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο. Η Τζέιν Ρόε είναι το ψευδώνυμο μιας γυναίκας από το Τέξας που μήνυσε τον εισαγγελέα της πόλης του Ντάλας, Χένρι Γουέιντ. Υποστήριξε ότι η απαγόρευση των αμβλώσεων ήταν παραβίαση των συνταγματικών της δικαιωμάτων και το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι το Σύνταγμα περιλάμβανε την προστασία του δικαιώματος της ιδιωτικής ζωής και ότι αυτό με τη σειρά του περιλάμβανε την ελευθερία της γυναίκας να διαχειρίζεται την εγκυμοσύνη της. Καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο είναι ο απόλυτος κριτής του νόμου στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πρακτική της άμβλωσης εγκρίθηκε αμέσως σε όλη την επικράτεια. Οι Πολιτείες δεν μπορούσαν πλέον να την απαγορεύσουν, το πολύ- πολύ, να την περιορίσουν και ακόμη…

Δεν επρόκειτο λοιπόν για νόμο αλλά για μια ανάγνωση, για ερμηνεία του Συντάγματος. 

Μετά από αυτή την απόφαση, το λόμπι υπέρ της ζωής και οι ευαγγελικοί Χριστιανοί έκαναν εκστρατεία για να ανατρέψουν αυτήν την απόφαση. Χωρίς επιτυχία μέχρι στιγμής. Αλλά τις περισσότερες φορές το Ανώτατο Δικαστήριο αρνιόταν να εξετάσει το ζήτημα. Η μόνη περίπτωση στην οποία παρενέβη ήταν η υπόθεση Planned Parenthood of Southeastern Pennsylvania v. Casey., το 1992, και η απόφασή του εκείνη την εποχή είχε αντίθετα ενισχύσει το δικαίωμα στην άμβλωση, καταργώντας τις εκτιμήσεις για την πρόοδο της εγκυμοσύνης. Η απόφαση της 24ης Ιουνίου στην υπόθεση Dobbs σχετίζεται με νόμο της Πολιτείας του Μισισιπή που περιορίζει την άμβλωση πέραν των 15 εβδομάδων (ενώ το όριο για τη βιωσιμότητα του εμβρύου γενικά θεωρείται ότι είναι οι 24 εβδομάδες). Αυτός ο νόμος αμφισβητήθηκε στην πόλη Τζάκσον του Μισισιπή από την οργάνωση υπέρ των αμβλώσεων, τον Οργανισμό Υγείας Γυναικών του Jaskcson και η υπόθεση έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο. Αλλά αυτή τη φορά το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε με την Πολιτεία του Μισισιπή. Και στο επιχείρημά του ακύρωσε το νομικό σκεπτικό που υποστήριζε την Roe V Wade.

Επιστρέφουμε λοιπόν στην προ του 1973 κατάσταση. Η άμβλωση δεν έγινε παράνομη με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το ομοσπονδιακό σύστημα απλώς έχει ανακτήσει τα δικαιώματά του επί του θέματος.

Σε ποιο βαθμό θα αλλάξουν οι νόμοι στις Πολιτείες;

Οι νόμοι είναι ήδη σε ισχύ. Απλώς θα μπορούν να εφαρμόζονται. Αντικαθίστανται. Δεκατρείς Πολιτείες είχαν εφαρμόσει ένα σύστημα αυτόματης εφαρμογής του πολιτειακού νόμου σε περίπτωση που ο Roe v Wade θα ακυρωνόταν. Οι νότιες Πολιτείες, από τη Φλόριντα μέχρι το Τέξας, έχουν τους ισχυρότερους περιορισμούς. Πρόκειται για Πολιτείες όπου η θρησκευτική πρακτική είναι πολύ σημαντική και όπου οι ευαγγελικοί χριστιανοί είναι πολυάριθμοι. Το Αρκάνσας, για παράδειγμα, θα εγκρίνει την άμβλωση μόνο σε περίπτωση κινδύνου για τη ζωή της μητέρας, ή σε περίπτωση βιασμού ή αιμομιξίας. Αντίθετα σχεδόν είκοσι Πολιτείες ψήφισαν νόμους υπερ των αμβλώσεων, κυρίως οι Πολιτείες της Βορειοανατολικής και της Δυτικής Ακτής, καθώς και το Κολοράντο.

Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, που με τον διορισμό τριών δικαστών άλλαξε τον προσανατολισμό του.

Αυτή η απόφαση είναι ωστόσο σημαντική σε συμβολικό επίπεδο. Είναι μια ψυχολογική ανατροπή, ένας πολιτιστικός σεισμός. Η Roe v Wade ήταν «ορόσημο», μια απόφαση κλειδί. Με την ακύρωσή του μια ολόκληρη εποχή έφτασε στο τέλος της. Η απόφαση του 1973 είχε επικυρώσει τη σεξουαλική και πολιτιστική επανάσταση της δεκαετίας του 1960, εποχή αχαλίνωτης ελευθερίας. Η Αμερική του 2022 είναι πιο συντηρητική, ειδικά η βαθιά Αμερική. Πριν από τη Roe v Wade, και στα χρόνια που ακολούθησαν, είδαμε τον αριθμό των αμβλώσεων να αυξάνεται κατακόρυφα. Αυτό μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1980. Από τη δεκαετία του 1990, ο αριθμός αυτός είχε σταθεροποιηθεί και μάλιστα μειώθηκε από το 2010. Ο αριθμός παραμένει υψηλός (μεταξύ 600.000 και 800.000 ετησίως) αλλά μειωνόταν: σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, διάδοση της αντισύλληψης, η Obamacare μείωσαν τον αριθμό των ανεπιθύμητων εγκυμοσυνών και συνεπώς των αμβλώσεων. Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, ωστόσο, γιατί υπήρχαν πάντα τόσες πολλές σε μια τόσο ανεπτυγμένη χώρα.

Οι σημερινοί δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι σαφώς πιο συντηρητικοί από τους προκατόχους τους. Η ερμηνεία τους για το Σύνταγμα είναι πιο άκαμπτη, πιο «αυστηρή», χωρίς γενικεύσεις. Στην πραγματικότητα, η ιδέα ότι υπάρχει «δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή» δεν αναφέρεται πουθενά στο Σύνταγμα των ΗΠΑ και οι νομικές βάσεις της απόφασης Roe v Wade ήταν πάντα σαθρές. Όλοι οι Αμερικανοί δικηγόροι το γνώριζαν. Το είχε γράψει η ίδια η Ruth Ginzburg, εμβληματική δικαστής αυτού του δικαστηρίου από το 1995 έως το 2020. Το Ανώτατο Δικαστήριο απλά δεν ήθελε να αντιμετωπίσει το ζήτημα. Αυτό που άλλαξε την προοπτική του ήταν η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ και οι τρεις διορισμοί του στο Ανώτατο Δικαστήριο: Οι Γκόρσους,  Κάβανο και Μπάρετ, έφεραν επανάσταση στο Δικαστήριο. Υπενθυμίζω ότι το Ανώτατο Δικαστήριο έχει εννέα ισόβιους δικαστές, διοριζόμενους από τον πρόεδρο και ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται κατά πλειοψηφία. Ο Τραμπ ανανέωσε το ένα τρίτο του Δικαστηρίου και άλλαξε τον ιδεολογικό του προσανατολισμό. Αυτή η απόφαση αντικατοπτρίζει επίσης...

 

ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι μισές αλήθειες για τις αμβλώσεις

 

Ο δημόσιος διάλογος για ακόμα μια φορά διεξάγεται με κραυγές και μισές αλήθειες. 

Το θέμα των αμβλώσεων και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ φούντωσαν τη συζήτηση και τις αντιπαραθέσεις. Οι οποίες, όμως, βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε έλλειψη πληροφόρησης! Ενδεχομένως σκόπιμα…  

Η απόφαση της περασμένης Παρασκευής στις ΗΠΑ δεν απαγορεύει τις αμβλώσεις γενικώς και αορίστως, όπως γράφεται στην Ελλάδα από διάφορους αδαείς, μεταξύ των οποίων και δημοσιογράφοι.  

Η απαγόρευση αφορά την κύηση μετά τη 15η εβδομάδα. Και μάλιστα όχι οριζοντίως, αλλά ανάλογα με το τι θα αποφασίσει κάθε Πολιτεία των ΗΠΑ.  

Τι σχέση έχουν τα παραπάνω με τα τερατουργήματα που διαβάσαμε τις προηγούμενες ημέρες; Ότι δήθεν υποχρεώνονται οι γυναίκες να γεννάνε θέλουν δεν θέλουν ακόμα και τα παιδιά των βιαστών τους; 

 Έλεος με την προπαγάνδα και την ημιμάθεια που, δυστυχώς, διακινούν και κορυφαία πολιτικά πρόσωπα.

Κάθε γυναίκα έχει τρεις μήνες περιθώριο να αποφασίσει αν θα κρατήσει το παιδί της ή όχι. Είναι αυτό… μεσαίωνας, όπως είπαν διάφοροι ανόητοι; 

Μετά το πρώτο τρίμηνο η επιστήμη μάς έχει πει ότι έχει πλέον σχηματιστεί ζωή. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αυτό συμβαίνει αρκετά νωρίτερα, αλλά δεν είναι της παρούσης. Μετά βεβαιότητας στις 15 εβδομάδες έχει σχηματιστεί ένα βρέφος, άρα η όποια διακοπή της κύησης στο μεταγενέστερο διάστημα συνιστά βίαιο θάνατο. Οι επιστήμονες αναφέρουν ότι μοιάζει ολοένα περισσότερο με μωρό και λιγότερο με έμβρυο, τα μάτια του είναι κλειστά, αλλά μπορεί να αντιληφθεί το φως, ενώ η ακοή του οξύνεται. Καταπίνει καθημερινά μεγάλες ποσότητες αμνιακού υγρού και έτσι εξασκείται για να μπορεί να αντεπεξέλθει στην αναπνοή και την κατάποση. Έχουμε, δηλαδή, να κάνουμε με έναν πλήρη άνθρωπο.

Ορισμένοι (χρόνια τώρα, αλλά κυρίως τις τελευταίες ημέρες) αμφισβητούν το δικαίωμα των αγέννητων μωρών στη ζωή. Είναι -λένε- απόφαση της μητέρας. Πόσο εγωιστικό και απάνθρωπο. Σε μια εποχή που προστατεύονται τα δικαιώματα στη ζωή ακόμα και των πιο άγριων ζώων, εμείς αρνούμαστε το δικαίωμα της ζωής στον άνθρωπο επειδή… αποφασίσαμε τρεις μήνες μετά τη σύλληψη ότι δεν τον θέλουμε!  

Οταν υπάρχουν δεκάδες χρυσοπληρωμένες καμπάνιες για την προστασία των αδέσποτων με την προτροπή «μην παρατάτε τα ζώα, αν δεν τα θέλετε πια», για τον άνθρωπο που έρχεται στη ζωή θεωρείται οπισθοδρόμηση και μεσαιωνική αντίληψη αν πεις «μη σκοτώνεις το μωρό σου τρεις μήνες μετά, εφόσον έγινε πλήρης άνθρωπος». 

Αυτή η υποκριτική κοινωνία...

 

Πολιτικώς ορθά λοβοτομημένης κοινωνίας κωμωδία

Πάντως αν έβγαζε μια απόφαση ο Άρειος Πάγος και την σχολίαζαν πρωθυπουργοί άλλων κρατών κατακρίνοντας την, με τρόπο που απεδείκνυε ότι δεν μπήκαν καν στον τρόπο να την διαβάσουν, εμένα θα με ενοχλούσε. Για την ιστορία εδώ είναι οι 213 σελίδες της απόφασης https://t.co/AcC6yvXvL4

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) June 26, 2022

 

 

ΥΓΕΙΑ: Οι συνέπειες των εκτρώσεων στην ψυχική & σωματική υγεία των εφήβων

 

Κάθε χρόνο, 40.000 έφηβα κορίτσια στη χώρα μας προχωρούν σε επέμβαση έκτρωσης, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας, με τον συνολικό αριθμό να υπολογίζεται ότι ανέρχεται στις 300.000.


Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, προκύπτει επίσης ότι οι μισές έφηβες ξεκινούν τη σεξουαλική τους ζωή πριν από τα 17 έτη, καθώς και ότι πάνω από το 70% των εφήβων ηλικίας 14-16 ετών έχει κάποιας μορφής σεξουαλική δραστηριότητα.

Η θλιβερή αυτή πρωτιά συνδυάζεται τα τελευταία χρόνια με όλο και λιγότερες γεννήσεις, σύμφωνα με στοιχεία που ανακοινώνει η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία.

Την ίδια ώρα, τα συμπεράσματα των επιστημονικών μελετών, καταδεικνύουν ότι οι «συνέπειες» μίας έκτρωσης αποτυπώνονται τόσο στην ψυχή όσο και στο σώμα των κοριτσιών, με τις τελευταίες να είναι είτε προσωρινές είτε μόνιμες.  

Ποιες είναι, όμως, οι επιπτώσεις μίας έκτρωσης;
 

Στις προσωρινές περιλαμβάνονται:

    οι επιμολύνσεις
    τα θρομβοεμβολικά επεισόδια
    οι αιμορραγίες
    η διάτρηση της μήτρας
    ο τραυματισμός του εντέρου
    η ρήξη του τραχήλου της μήτρας
    ο τραυματισμός του ουρητήρα

Στις μόνιμες παρενέργειες, η πιο συχνή είναι η στειρότητα, η οποία ανέρχεται σε ποσοστό 3% μέχρι 5% των γυναικών που έχουν υποβληθεί σε έκτρωση, ενώ, σύμφωνα μεγάλες μελέτες Αμερικανών επιστημόνων, οι εκτρώσεις ενοχοποιούνται για αύξηση του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου του μαστού.

Σε ψυχολογικό επίπεδο, προκύπτει ότι πριν από την έκτρωση, κατά τη διάρκειά της και μετά απ' αυτή, οι έφηβες συχνά «βασανίζονται» από αμφιβολίες σε σχέση με την ορθότητα ή μη της απόφασής τους, με μεγάλο ποσοστό να περιγράφει την εμπειρία ως εξαιρετικά «οδυνηρή».
 

Οι πιο σοβαρές επιπτώσεις, όμως, εμφανίζονται μετά την έκτρωση καθώς:

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η ιδέα του Τσιτσιπά που μπορεί να αλλάξει τη ζωή των αστέγων - Το μόνο κακό είναι πως δεν υπάρχουν ευφιόδεντρα να τα φυτέψουμε

 

Ο ΜΑΝΟΣ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΣ σχολιάζει την ανάρτηση του τενίστα Στέφανου Τσιτσιπά να φυτέψουν οι Δήμοι οπωροφόρα δέντρα για να τρώνε οι άστεγοι.

Καμιά φορά το μόνο που χρειάζεται για να λυθεί ένα πρόβλημα είναι απλώς μια καλή ιδέα. Μια καλή ιδέα που θα δείξει το δρόμο και θα γίνει η μήτρα για πολλές άλλες καλές ιδέες οι οποίες όλες μαζί μπορούν να απαλλάξουν την κοινωνία από τα δεινά της. Μια καλή ιδέα όπως η ιδέα που είχε ο Στέφανος ο Τσιτσιπάς για την ανακούφιση των αστέγων από την πείνα.

Αν τα αγγλικά σας δεν σας βοηθούν να σας πω πως το παραπάνω τουίτ γράφει «Οι δήμοι πρέπει να φυτέψουν οπωροφόρα δέντρα σε δημόσιους χώρους για να βοηθήσουν τη σίτιση των αστέγων» και το πρώτο πράγμα που μου ήρθε όταν το διάβασα (και υποθέτω ήρθε και σε σας) είναι να φωνάξω «ΜΑ ΤΙ ΦΟΒΕΡΗ ΙΔΕΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;». 

 

 

Μετά τις φωνές, αναρωτήθηκα πώς είναι δυνατόν κάτι τόσο απλό να μην το είχε σκεφτεί κανείς πριν από τον Τσιτσιπά αλλά αυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά. Οι ανθρωποι πολύ συχνά προκειμένου να αντιμετωπίσουν πολύπλοκα προβλήματα προσπαθούν να βρουν πολύπλοκες λύσεις κι ετσι πολύ συχνά δυσκολεύονται να δουν το προφανές. Ευτυχώς αργά ή γρήγορα κάποιος το βλέπει, ένα κοφτερό μυαλό κόβει τον γόρδιο δεσμό, το μοιράζεται μαζί μας και μας βάζει στον δρόμο που πρέπει να πάρει η σκέψη μας.  

Έχοντας μπει λοιπόν στο δρόμο του Στέφανου βάζω κι εγώ τα πετραδάκια μου δίπλα στον τσιμεντόλιθό του προκειμένου να χτιστούν οι λύσεις στα προβλήματα των αστέγων και μετα το φύτεμα οπορωφόρων δέντρων προτείνω:

-Αγελάδες και κότες στις πλατείες προκειμένου οι άστεγοι να έχουν, εκτός από τα φρούτα τους, το γάλα και τα αυγά τους. Δυστυχώς, λόγω της κίνησης στους δρόμους, τα ζωντανά δεν μπορεί να είναι ελευθέρας βοσκής αλλά καλό είναι οι άστεγοι να μην τα θέλουν όλα δικά τους.

-Ψάρια στα συντριβάνια. Ο δήμος επαναφέρει τα συντριβάνια της πόλης και πραγματικά δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να εορταστεί η επαναλειτουργία τους με το να μετατραπούν και σε ιχθυοτροφεία στα οποία θα μπορούν οι άστεγοι να ψαρεύουν έτσι ώστε εκτός από την τροφή να βρουν και μια απασχόληση. Για τους άστεγους που θα θέλουν να κυνηγούν την τροφή τους με ψαροτούφεκο μπορούμε να διαθέσουμε τις δεξαμενές και τις δημοτικές πισίνες (αν υπάρχουν, αν δεν υπάρχουν θα φτιάξουμε).

-Για τους άστεγους που τους αρέσει το κυνήγι αλλά δεν τους αρέσει το νερό μπορουμε να δέσουμε φασιανούς, πέρδικες, κουνέλια και άλλα ζώα στις κολώνες φωτισμού του δήμου και να μοιράσουμε στους αστέγους τόξα και βέλη.

-Μπορούμε να φτιάξουμε πατητήρια και αποστακτήρια ώστε οι άστεγοι να φτιάχνουν το δικό τους κρασί ή άλλα αλκοολούχα ποτά της αρεσκείας τους. Αργότερα, όταν η κοινωνία θα είναι πιο έτοιμη, μπορούμε να φυτέψουμε και χασισόδεντρα. Η ζωή ενός αστέγου άλλωστε είναι αρκετά δύσκολη και καθε προσπάθεια ανακούφισης είναι θεμιτή.

-Όταν θα έχουμε ολοκλήρωσει το φύτεμα των οπωροφόρων να φυτέψουμε πολλά πλατύφυλλα δέντρα, τα οποία θα κάνουν σκιά προκειμένου να προφυλάσσονται οι αστεγοι από τον ήλιο και τη ζέστη όταν αράζουν ή κοιμούνται ή παρακολουθουν τους αγώνες του Στέφανου στα τάμπλετ τους.  

-Κάθε πλατεία να έχει τα δικά της γαϊδουράκια τα οποία θα εξυπηρετούν τις ανάγκες μετακίνησης των άστεγων. Στις πιο μεγάλες πλατείες μπορούμε να έχουμε και άλογα για τις πιο επείγουσες μετακινήσεις.

Όπως βλέπετε ο Στέφανος ο Τσιτσιπάς με τη σπουδαία ιδέα του άνοιξε τον δρόμο και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τον ακολουθήσουμε. Αν το κάνουμε με πίστη και προσήλωση η ζωή των άστεγων συμπολιτών θα αλλάξει όχι απλώς προς το καλύτερο αλλά προς το ειδυλλιακό. Και όχι μόνο των αστέγων. Τέτοιου είδους ιδέες μπορεί να χρησιμεύσουν σε όλους μας. 

Το μόνο κακό είναι πως δεν υπάρχουν ευφιόδεντρα να τα φυτέψουμε μπας και...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΕΠΟΙΚΙΣΜΕΝΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πέντε "Ισπανοί" δολοφόνησαν με σιδερογροθιές 42χρονο Έλληνα στη Ραφήνα

Γράφει το ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Για καθίστε ρε παιδιά, να ξεκινήσουμε κάπως έτσι.

Πέντε Ισπανοί σκότωσαν με σιδερογροθιές 42χρονο Ελληνα στη Ραφήνα. Εάν οι δράστες του φονικού δεν ήταν Αγγλοσάξωνες Αλβανοί του Harvard αλλά Ισπανοί ή Πορτογάλοι, ή Άγγλοι, οι αυτονόητοι τίτλοι των εφημερίδων δεν θα ήταν “5 Ισπανοί σκότωσαν με σιδερογροθιές 42χρονο Έλληνα”;

Το γεγονός ότι είναι Αλβανοί θα πρέπει να μας οδηγεί σε λογοκρισία; 

Που ακούστηκε αυτό;  

Δλδ εάν αναφέρεις τη προέλευση και την εθνικότητα προκαλείς φυλετικό μίσος όταν ήδη ένας νέος άνθρωπος βλέπει τα ραδίκια ανάποδα δολοφονημένος άγρια από 5 Αλβανούς;

Δηλαδή εάν το θύμα ήταν ομοεθνής τους τα ελληνικά ΜΜΕ δεν θα γράφανε 5 Αλβανοί σκοτώσανε ομοεθνή τους στη Ραφήνα;

Ωραία πάμε να σας τα κάνουμε λιανά. 

Όλες αυτές οι ευαισθησίες για τους μετανάστες, τις LGBTQ+ κοινότητες, τις λεσβίες, τους gay και ότι τρίφυλο θέλει να είναι ο καθένας, ξεκινάνε από την επιχείρηση μείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη. Είναι αυτό και μόνο αυτό.

Ειδικά εκείνοι από τους οποίους εκπορεύονται αυτές οι ευαισθησίες κάθε άλλο χαρακτηρίζονται από πραγματικές ευαισθησίες για τα 8 δις κουνούπια του πλανήτη.

Απλά ρίχνουν λάδι στη φωτιά των κοινωνικών εντάσεων με τη λογική διαίρε, μείωνε και βασίλευε. Αυτός είναι ο στόχος. Όπως επίσης και η παραδοσιακή πυρηνική οικογένεια. Η οικογένεια πατέρας-μητέρα-παιδιά δεν είναι αποδεκτή από τους εμπνευστές του σχεδίου.

Κι αυτό γιατί θεωρούν ότι η παραδοσιακή πυρηνική οικογένεια είναι πιο δύσκολο να νικηθεί και να διασπασθεί. Το κάποτε πατρίς-θρησκεία-οικογένεια του δυτικού προτύπου ζωής (που οι ίδιοι ενέπνευσαν) δεν τους αρέσει πλέον γιατί δεν επιτρέπει την μείωση και τον έλεγχο του πληθυσμού που ξεκίνησαν απροκάλυπτα τρία χρόνια πριν πετώντας τον ιό COVID-19 κατά της ανθρωπότητας ώστε να χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια τα εμβόλια για τον έλεγχο των βιομετρικών δεδομένων των ανθρώπων.

Οι ίδιοι δημοσιοποίησαν όλα τα σχέδιά τους. Και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές σε ολόκληρο τον πλανήτη και κυρίως στο δυτικό κόσμο βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή η σύγκρουση.

Έτσι έχουν τα πράγματα. 

Όχι δεν αγαπήσανε τους Αλβανούς, τους Πακιστανούς, τους gay, τις λεσβίες και τα λοιπά φύλα.

Απλά ενισχύουν πάσης φύσεως ακτιβισμό και δικαιωματισμό ώστε να συντρίψουν την παραδοσιακή οικογένεια και την κοινωνία στο σύνολό της.

Εάν νικήσουν, τόσο οι Αλβανοί, οι λεσβίες, οι gay και όλοι θα έχουν την ίδια τύχη. Δεν θα εξαιρεθεί κανείς.

Το πως στέκονται τα πολιτικά κόμματα και τα εγχώρια ΜΜΕ απέναντι στο project είναι αποκαλυπτικό των εξαρτήσεών τους.

Ο δικαιωματιστής Τσίπρας λοιπόν είναι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΕΠΟΙΚΙΣΜΕΝΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Aγγλοσάξωνες, απόφοιτοι του Κολλεγίου Αθηνών και του Harvard οι εκτελεστές του 42χρονου Έλληνα στη Ραφήνα

Βy The Wrong Man

Aπόφοιτοι του Κολλεγίου Αθηνών (στο οποίο μεταξύ άλλων δίδασκε την Τέχνη της παιδεραστίας ο λαμπρός σκηνοθέτης Λιγνάδης)  και με σπουδές στην Επιστήμη της Γενετικής-Ευγονικής στο ζηλευτό Πανεπιστήμιο Harvard ήτο οι 5 Αγγλοσάξωνες δολοφόνοι του 42χρονου Έλληνα στη Ραφήνα την Αλβανική καταγωγή των οποίων δεν θα την πληροφορηθείς διαβάζοντας Καθημερινή ή Protothema.

Θα πρέπει να εντρυφήσεις στο Μακελειό του Χίου ώστε να μάθεις περίπου τι πραγματικά συνέβη.

Είμεθα βέβαιοι πως με αντίστοιχη λεπτότητα και συνείδηση δικαιωματισμού θα αντιδρούσε και η Καθημερινή των Τιράνων σε περίπτωση που 5 Έλληνες με σιδερογροθιές σκότωναν καλλίγραμο Αγγλοσάξωνα Αλβανό.

Μια και μιλάμε για Αγγλοσάξωνες Αλβανούς έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι το 60% και πλέον των Αλβανών δεν έχει εμβολιαστεί με τα εμβόλια COVID-19 για τον έλεγχο και τη μείωση του πληθυσμού τα οποία με ιδιαίτερη ζέση προωθούν τα προαναφερθέντα εγχώρια ΜΜΕ αλλά και οι εγχώριοι υπουργοί όπως οι κ.κ. Πλεύρης, Πιερρακάκης και αρμόδιοι επιστήμονες όπως ο Συριζαίος Γεροτζιάφας σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα ο οποίος συνιστά στον Ελληνικό λαό να αποκτήσει κουλτούρα αυτοχειρίας με τα εμβόλια COVID-19. Δλδ να απαλλάξει τις Hμετεραι Δυνάμεις από την κοπιώδη επαναληπτικότητα και πίεση προς τα κουνούπια να εμβολιαστούν. Ως ανταμοιβή αι ημέτεραι δυνάμεις θα μπορούσαμε να αναγάγουμε με ταχύρρυθμα σεμινάρια σε ώρα tea time την Περιστέρα σε νέα Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ.

Ο λόγος που οι Αλβανοί δεν εμβολιάζονται οφείλεται στη καλή πληροφόρηση της Αλβανικής Μαφίας στις υπηρεσίες της οποίας προστρέχουν οι εγκέφαλοι του σχετικού project με αποτέλεσμα οι συγγενείς και τα σόγια στα Τίρανα να γνωρίζουν επακριβώς τι εστί εμβολιασμός COVID-19. Kαι επειδή οι Αλβανοί επιθυμούν...

 

Ελληνόφωνου πολιτικώς ορθά καθαρματοεποικισμένου δικαιωματιστικού κωλοχανείου κωμωδία

 

 

Η άγαμη, πήγε στο #αττικο_παρκο να διαμαρτυρηθεί για τη « δολοφονία» του χιμπατζή. Στη #Ραφηνα θα πάει από βδομάδα….για ψαρομεζέδες. pic.twitter.com/zriKdKU7J6

— Nikos Michael (@NikosMichael6) June 27, 2022

Εθνικού κιτρινομπαλακοβρόντη σουργελοψωναρά διεθνής κωμωδία

 

 

 

 

 

 

Σαν σήμερα (29/6/ΧΧΧΧ)

 

1929: Ο Αλέξανδρος Φλέμινγκ ανακοινώνει ότι στη μούχλα ενυπάρχει αντιβιοτική δράση.

67: Σταύρωση του Απόστολου Πέτρου απο τους Ρωμαίους στη Ρώμη

1951: Πεθαίνει ο Αιμίλιος Βεάκης

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΑΛΗΤΑΡΟ-ΨΕΥΤΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Tο σκουποδολόι… Trap

Γράφει η Ελένη Παπαδοπούλου

Διδάκτωρ Διδακτολογίας Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Sorbonne Nouvelle-Paris III

Μέσα στην όλη παρακμή εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια και η trap με τους trappers της. Αυτό το σκουπιδολόι το ονόμασαν μουσική και τραγούδι και τους trappers καλλιτέχνες.
   
Το συγκεκριμένο είδος, που δεν το λες μουσική, το κάναμε εισαγωγή από το Αμέρικα, όπου ευδοκιμεί στις περιθωριακές ομάδες των συμμοριών και της αμερικανικής αληταρίας. Ναρκομανείς, μαφιόζοι, φυλακόβιοι, έμποροι ναρκωτικών, δολοφόνοι και μαχαιροβγάλτες είναι η «μουσική» ομάδα που παράγει τον συγκεκριμένο ήχο. Είναι πολύ άντρες, πολύ μάγκες, έχουν ακριβά αυτοκίνητα, όπλα, γυναίκες και ναρκωτικά.

Οι «στίχοι των τραγουδιών» είναι ένα υβρεολόγιο κουτσαβακίου της Τρούμπας της παλαιάς εποχής και υμνούν τη βία, τα ναρκωτικά, τους φόνους, τους βιασμούς, τη γυναίκα ως βίζιτα και γύναιο για τα κέφια τους.

Η εμφάνισή τους είναι gangsta και σηματοδοτεί τον νέο κουτσαβακισμό. 

Όσο γελοίοι ήταν οι κουτσαβάκηδες με τη μουστάκα, το στραβό καπέλο και το σακάκι με το ένα μανίκι αφόρετο, το ίδιο είναι και οι τύποι με τα τατού από πάνω μέχρι κάτω, τις φόρμες, το γυαλί ηλίου, τις αλυσίδες και το στιλ «είμαι πολύ μάγκας και μόλις πήρα τη δόση μου».

Αυτή την αλητεία που στον υπόλοιπο κόσμο ανήκει στο περιθώριο, στη δική μας Μπανανία την έχουμε κορόνα στο κεφάλι μας, παίζουμε trap και στις σχολικές γιορτές, την προβάλλουμε και στην τηλεόραση.

Κάθε μέρα φροντίζουμε τα ΜΜΕ να ενημερώνουν τον κόσμο για το τι έκανε ο ένας και ο άλλος τράπερ, τους παίρνουμε συνεντεύξεις, τους δείχνουμε ως κάτι άξιο λόγου.

Το είδος αυτό και το περιθώριο που το εκπροσωπεί έχει μεγάλη πέραση στους εφήβους, καθώς έχουμε αφαιρέσει κάθε δυνατότητα αντίστασης στα παιδιά, αφού διαλύσαμε πλήρως την παιδεία και τις οικογένειες.  

Αποδομήσαμε επίσης αρκετά επιτυχώς τα στερεότυπα, δηλαδή τις αξίες που κρατούσαν μέχρι σήμερα όρθια την κοινωνία. Η έννοια της ευπρέπειας και του σεβασμού έχει εξαλειφθεί εντελώς. Μάθαμε στις νέες γενιές να σέβονται το διαφορετικό, το περιθωριακό δηλαδή, και να μισούν τη νόρμα ως κάτι κακό.

Έτσι η κουλτούρα των ναρκωτικών, του μαχαιρώματος, της βίας και της αλητείας έγινε status quo στην ελληνική νεολαία. Με αποτέλεσμα να ακούμε όλο και πιο συχνά για συμμορίες εφήβων και μαχαιρώματα. Με αποτέλεσμα τα ναρκωτικά να κάνουν θραύση. Με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν παιδιά που δεν ανήκουν σε αυτές τις κανιβαλικές ομάδες από τους κανίβαλους.

Το μέγεθος της παρακμής φαίνεται και από το γεγονός ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΑΛΗΤΑΡΟ-ΨΕΥΤΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ησυχία, το ΕΣΡ κοιμάται (ή χορεύει το «κι εσύ θέλω να ‘σαι μαντάμ»...)

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Αυτοί οι τάχα μου γκάνγκστα, που έπαιξαν μπουνιές στα Βραβεία MAD, έχουν, υποθέτω, παραγωγούς.

Δηλαδή, κάποιοι εκμεταλλεύονται εμπορικά αυτόν τον θόρυβο που υποδύεται τη μουσική, τον προμοτάρει, τον πληρώνει και, φυσικά, τα κονομάει από αυτή τη μίμηση, σαν μαϊμούδες, των Αμερικανών αντιστοίχων του είδους, με στίχους αγράμματου τραμπούκου που ξεφτιλίζει τη γυναικεία υπόσταση, εκθειάζει τα ναρκωτικά, το έγκλημα, τα όπλα, και μάλιστα με έναν απόλυτα πρωτόγονο τρόπο. 

Οι δε καλλιτέχναι που συνοδεύονται από τους μπράβους τους, οι οποίοι υποψιάζομαι πως το πρωί πουλάνε καρπούζια και καρέκλες, όταν ανοίγουν το στόμα τους για να μιλήσουν ή, ακόμη χειρότερα, για να προσποιηθούν πως τραγουδάνε έχουν λεξιλόγιο μικρότερο των 100 λέξεων, λιγότερες δηλαδή από τις 160 που καταλαβαίνουν τα σκυλιά.

Τα σκυλιά, όμως, όχι μόνον έχουν κατανόηση μεγαλύτερου λεξιλογίου από τους… τράπερ, αλλά η προσφορά τους στην ανθρώπινη κοινωνία είναι αδιαμφισβήτητη και ουδέποτε γάβγισαν χυδαία. Φυλάνε τα κοπάδια, τις οικογένειες και τα σπίτια μας, μας κάνουν παρέα, διασώζουν ανθρώπους σε χιόνια, ερείπια, ανιχνεύουν εκρηκτικά και ναρκωτικά, συλλαμβάνουν κακοποιούς.

Οι δε εγχώριοι τράπερ από το Ζεφύρι και άλλα μέρη παριστάνουν τους γκάνγκστερ, μοστράρουν και κάνα πιστόλι. Οταν όμως τους «τσιμπήσει» η Αστυνομία γίνονται κοριτσάκια και χαμηλοβλεπούσες.  

Πάντως, οι αληθινοί γκάνγκστερ ουδέποτε κακοποίησαν τη μουσική. Μερικοί, δε, όχι απλά γκάνγκστερ αλλά αρχιμαφιόζοι λάτρευαν την όπερα, ειδικά τον θρυλικό Καρούζο. Τα λιμά των «τσικουλάτα τσικιτά», που παριστάνουν τους μαύρους ή τους Λατίνους από το Λος Αντζελες της Αγίας Βαρβάρας, έχουν δημιουργήσει μια μόδα σαπίλας, κωμική από την άποψη της κακότεχνης μίμησης, που όμως κάνει μεγάλη ζημιά, ειδικά στα πιτσιρίκια, τα οποία έλκονται από το δήθεν αντισυστημικό, την κραυγαλέα πρόκληση, τις βρισιές και τις ευθείες σεξουαλικές αναφορές.

Το προκλητικό και το χυδαίο πάντα θα έχουν κοινό. Δεν είμαστε στο 1936, να κοπούν στην προληπτική λογοκρισία, στην οποία υποβάλλονταν όλα τα υποψήφια τραγούδια, και να απαγορευτούν. Η πρώτη ευθύνη ανήκει σε αυτόν τον εσμό των τηλεπερσόνων, παρουσιαστών, παραγωγών και σε όλο τον θίασο των ανδρόγυνων, κίναιδων, αγράμματων και αδίστακτων κλόουν που κυριαρχούν στα ΜΜΕ, οι οποίοι προμοτάρουν καθημερινά, γανώνουν το μυαλό των νέων, προβάλλοντας όλη αυτή την αλητεία και τον βόθρο που ξερνάνε από το στόμα τους.

Ανάμεσα σε θέματα που προβάλλουν την ατζέντα του δικαιωματισμού και της πολιτικής ορθότητας, τον απάτριδα μηδενισμό και τη λαθρομετανάστευση ως κάτι δήθεν θετικό, προβάλλουν και όλους αυτούς τους απίθανους περιθωριακούς τύπους και τη δήθεν «μουσική» τους, τους έχουν αναγορεύσει σε σταρ, σε κοσμικές προσωπικότητες. 

Γιατί το κάνουν και οι μεν και οι δε, και τα σκουπίδια ψευτοκαλλιτέχνες και οι σκουπιδιαραίοι ντιντήδες και οι «γλάστρες» τιμητές πρωινάδικων και μεσημεριανάδικων;

Γιατί τα κονομάνε, οι μεν από την πιτσιρικαρία που καταπίνει ό,τι βγάζει ο βόθρος των ψευτοτραγουδιαραίων, οι δε για την τηλεθέαση, άρα κι αυτοί για την κονόμα, αφού μεγαλύτερη τηλεθέαση σημαίνει περισσότερη διαφήμιση.  

Ποιος ήταν ανάμεσα στους χορηγούς των βραβείων όπου έπεσε το μπουνίδι;  

Η… ΔΕΗ! Ετσι, για να ξέρετε πού πάνε τα λεφτά σας…

Εδώ, όμως, έρχεται η κύρια ευθύνη του περιβόητου ΕΣΡ, που καταπίνει κονδύλια για τη μισθοδοσία και τη λειτουργία του και αναχαράζει σαν μοσχάρι στο λιβάδι, βλέποντας τα τρένα να περνάνε και τραπαίους, εταιρίες, κανάλια να τα κονομάνε σε βάρος της ταλαίπωρης νεότητας και της παιδικής ηλικίας, για τις οποίες κάτι λέει το έρμο το Σύνταγμα.

Επειδή λοιπόν δεν μπορεί να υπάρξει προληπτική λογοκρισία, θα πρέπει να πέσουν τα πρόστιμα σαν βαριοπούλα στα κεφάλια των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών που προβάλλουν, εκπέμπουν έστω και ένα τραγούδι από αυτόν τον βόθρο των αλητών και τραμπούκων. Υποτίθεται πως το χυδαίο και χαμηλής ποιότητας πρόγραμμα είναι λόγος για να τιμωρηθούν τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί.  

Τι περιμένουν λοιπόν οι σοφολογιότατοι για να κινηθούν; 

Ή μήπως χορεύουν κι αυτοί στις συνεδριάσεις το «κι εσύ θέλω να ‘σαι μαντάμ»;

Είδα και βίντεο που το χορεύανε τα πεντάχρονα σε πάρτι… νηπιαγωγείου! Ε, βέβαια, πρέπει από την κούνια να πιουν το γάλα της ποιότητας του πολιτισμού, και αυτού του διευθυντή να του δώσουν βραβείο μαζί με μισό κιλό κόκα για τα γεράματα – άξιος εκπαιδευτικός. 

Επειδή για τα λεφτά, για να τα κονομήσουν, κοπρίζουν μέσα στα μυαλά των παιδιών αυτό το γυφτομπαρόκ στιχουργικό έγκλημα, μόνο τα λεφτά θα τους πονέσουν, για να συμμορφωθούν και να μην ξαναδούμε ποτέ σε εκπομπή, να μην ξανακούσουμε ποτέ από το ραδιόφωνο αυτά τα σκουπίδια. Να είναι η ζημιά πολλαπλάσια του κέρδους από την προβολή τους. Υπάρχει φυσικά και το διαδίκτυο, για το οποίο επίσης πρέπει να υπάρξουν πρόνοιες και τιμωρία όταν προβάλλεις χυδαίο και προσβλητικό περιεχόμενο.

Πάντως, αυτούς τους τράπερ φλωρογκάνγκστερ θα έπρεπε για αρχή...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η εθνική εικόνα της Ελλάδας. Μια σύντομη ενδοσκόπηση

Γράφει ο Ανδρέας Μήλιος 

Διδάκτωρ του πανεπιστημίου της Φραγκφούρτης, οικονομολόγος και συγγραφέας. Το θέμα του άρθρου είναι αντικείμενο που πραγματεύεται  εμπεριστατωμένα στο νέο του βιβλίο με τίτλο "Εθνική εικόνα και οικονομική ανάπτυξη", που μόλις κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο "ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ".

 Στα διακόσια χρόνια από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους γράφτηκαν και γράφονται πολλά, από Έλληνες και ξένους, για τις παθογένειες, τις αδυναμίες και τις θεσμικές και ιδεολογικές δυσλειτουργίες της χώρας και πολλά  περισσότερα για την ταυτότητα και τον χαρακτήρα των Νεοελλήνων και για την εικόνα της χώρας ως οντότητα στη διεθνή σκηνή ελάχιστα. Το ισοζύγιο των απόψεων, των αντιλήψεων, των εντυπώσεων και των σχολίων για τη νεώτερη Ελλάδα και τους Νεοέλληνες είναι δυστυχώς αρνητικό.

Είναι δίκαιο ή άδικο το αποτέλεσμα αυτού του ισοζυγίου; 

Είναι δίκαιο, αν σκεφθεί κανείς πως, παρότι η Ελλάδα είναι το πρώτο ανεξάρτητο κράτος που δημιουργήθηκε από τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και από τα παλαιότερα στην Ευρώπη (η Γερμανία ενοποιήθηκε σε κράτος το 1871), δεν έχει καταφέρει να εκσυγχρονίσει τους πολιτικοκοινωνικούς θεσμούς και τη λειτουργία του κράτους σε βαθμό που το επίπεδό τους να προσεγγίζει αυτό των χωρών  της Βόρειας Ευρώπης, παρά το γεγονός ότι διέθετε όλα τα ιστορικοπολιτικά και πολιτισμικά εχέγγυα∙  

Είναι δίκαιο αν σκεφθεί κανείς πως αν και ανήκε στους νικητές των δύο Παγκόσμιων Πολέμων και κατέγραψε σημαντικά εδαφικά και οικονομικά οφέλη, μετά τη λήξη τους ενεπλάκη σε εξοντωτικούς εμφυλίους∙ 

Είναι δίκαιο αν αναλογισθεί κανείς πως παρά τη στρατιωτική και οικονομική στήριξη που είχε από τους συμμάχους όχι μόνο χρεοκόπησε επτά φορές, αλλά μεγάλο μέρος του πληθυσμού διάκειται ακόμα και σήμερα εχθρικά απέναντί τους∙ 

Είναι δίκαιο αν αναλογισθεί κανείς πως δολοφόνησε τον πρώτο κυβερνήτη της που προσπάθησε να εκσυγχρονίσει τη χώρα, φυλάκισε τον κορυφαίο ήρωα της επανάστασης, υποχρέωσε σε αυτοεξορία τον πρωθυπουργό που τριπλασίασε τα σύνορά της, καθώς και τον πρωθυπουργό που τη δεκαετία του ’50 έβαλε τη χώρα σε αναπτυξιακή τροχιά, χτίζοντας επάνω στα συντρίμμια του εμφυλίου, και αργότερα την οδήγησε στον πυρήνα της Ευρώπης, στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.  

Από την άλλη πλευρά, βέβαια, το αποτέλεσμα του ισοζυγίου είναι άδικο αν αναλογισθεί κανείς πως αυτή η φτωχή επαρχία της οθωμανικής αυτοκρατορίας, το "πέτρινο ακρωτήρι" του Σεφέρη, κατάφερε, μέσα σε αυτά τα διακόσια χρόνια, όχι μόνο να επιβιώσει από επτά πολέμους, τέσσερις εμφύλιους και επτά πτωχεύσεις, αλλά να τριπλασιάσει τα σύνορά της και να αναπτυχθεί σε βαθμό που σήμερα να ανήκει στις τριάντα πιο αναπτυγμένες χώρες του  κόσμου. 

Είναι άδικο γιατί,  παρά τις αστοχίες και την ιδιόρρυθμη συλλογική ιδιοσυγκρασία και συμπεριφορά της, κατάφερε να είναι σήμερα ισότιμο μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  να απολαμβάνει την εκτίμηση και την αποδοχή των ισχυρών του πλανήτη και να κυβερνάται επαρκώς δημοκρατικά, παρά το γεγονός ότι το πολίτευμα έχει σοβαρές παθογένειες σε πολλά ζητήματα που αφορούν τον θεσμικό εκσυγχρονισμό .  Για μια χώρα που βίωσε, για τετρακόσια και πλέον χρόνια, βάρβαρη σκλαβιά αποτελεί ξεχωριστό ιστορικό επίτευγμα και ίσως να πρόκειται για μοναδικό παράδειγμα  μόχλευσης ισχύος στην παγκόσμια ιστορία. Ο Στάθης Καλύβας αποδίδει την επιτυχία αυτή στην εθνικής μας αρετή, την οποία ονομάζει "αρετή του Οδυσσέα", επειδή "βασίζεται σε στοιχεία όπως η ευφυΐα, η εξωστρέφεια, η ροπή προς την περιπέτεια και το ρίσκο, μαζί με μια σημαντική δόση τυχοδιωκτισμού." (Καλύβας, Σ. 2020, σ. 22)

Σκεφτείτε τι ακόμα θα είχαμε καταφέρει, εάν μπορούσαμε να δαμάσουμε τις διαπιστωμένες, αιώνιες παθογένειές του χαρακτήρα μας και να βάλλουμε χαλινάρι στον ιδιοτελή ατομικισμό, τον εγωκεντρισμό, τη ζηλοφθονία, τη μνησικακία,  τη σοβαροφάνεια, την πονηριά, την ηθική απονεύρωση, τη διψυχία (τον μετεωρισμό μεταξύ Ανατολής και Δύσης), τον "νηπιακό ναρκισσισμό",  την αυτοκαταστροφικότητα, την προχειρότητα και το σύνδρομο του Κάιν!  

Ακόμα και τα  μισά  από αυτά τα ελαττώματα  να είχαμε εξοβελίσει, δεν θα είχαμε απογοητεύσει  τους σημαντικότερους σύγχρονους διανοητές και ίσως δεν θα είχαν  γράψει τα παρακάτω:

"Γυρεύω λίγη σοβαρότητα στον τόπο μου. Όχι σοβαροφάνεια που είναι το συνηθισμένο έκζεμα του Έλληνα∙ σοβαρότητα." (Μέρες Γ’, 100)

"..Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό." (Γ. Σεφέρης, Μέρες Γ’. Αύγουστος 1936)

Η Ελλάδα είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κοινωνικός μιθριδατισμός

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

 Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Στο υπουργείο Παιδείας κρίνεται και αποφασίζεται τι θέλει για τον εαυτό της μια κοινωνία: Αν είναι διατεθειμένη να υπερασπίσει την ελευθερία και αξιοπρέπεια των μελών της. Αν ενδιαφέρεται για την ποιότητα της ζωής τους. Αν προτιμάει να είναι κοινωνία υπεύθυνων πολιτών ή πολτώδης καταναλωτική μάζα.

Σαράντα οχτώ χρόνια τώρα (μισόν αιώνα) μετά τη χούντα, οι πολιτικοί διαχειριστές της Παιδείας εξαπατούν την ελληνική κοινωνία: δημιουργούν μεθοδικά την ψευδαίσθηση ότι μπορεί η χώρα να συντηρήσει άμυνα, διπλωματία, λειτουργική αποτελεσματικότητα, να μορφώνει – διαμορφώνει κοινωνικό ήθος και ακέραιους χαρακτήρες, δίχως την παραμικρή ασκητική αυτοκυριαρχίας στις κρίσιμες (παιδική και εφηβική) ηλικίες. Δίχως αίσθηση πατρίδας, δίχως καλλιέργεια πολιτισμικής ταυτότητας, δίχως κριτική αξιολόγηση της προσπάθειας κάθε παιδιού και αξιολόγηση – ιεραρχική διαβάθμιση του ταλέντου και του μόχθου των δασκάλων.

Καταργήθηκε κάθε περιορισμός στην αμφίεση των μαθητών, στο είδος της κόμμωσης, στη χρήση καλλυντικών, στην εξεζητημένη εμφάνιση. 

Απαγορεύτηκε να διορθώνονται τα λάθη στα γραπτά των μαθητών, ώστε να μη δυσαρεστούνται τα παιδιά.  

Τους επιτράπηκαν οι απεργίες, καταλήψεις σχολικών κτιρίων, οι βανδαλισμοί, αποκλεισμοί οδών, μπολιάστηκαν τα παιδιά με τον εθισμό στη βία, τη λεηλασία του σχολείου τους, έμαθαν να βλέπουν το κράτος σαν τον επαχθέστερο τύραννο της κοινωνίας.

Μια επιφυλλίδα μόνο με υπαινικτικές επισημάνσεις μπορεί να αναφερθεί στις κοινωνικές μεταλλάξεις που επέφερε ο «εκδημοκρατισμός» της σχολικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, τα τελευταία σαράντα οχτώ χρόνια. Το κομφούζιο και η ντροπή είναι οι λέξεις που συνοψίζουν τον αντίστοιχο καταθλιπτικό ευτελισμό του πανεπιστημίου. Και το κορύφωμα της πολιτισμικής απαθλίωσης είναι τα νεκρωμένα αντανακλαστικά της ελληνώνυμης (ακόμα) κοινωνίας μας: Κανένα «κόμμα εξουσίας», κανένας θεσμός, κανένα φιλότιμο με περιώνυμο φορέα δεν τόλμησε έμπρακτη διαμαρτυρία για το ξεπούλημα του ονόματος «Μακεδονία» στη νατοϊκή απολυταρχία.

Χρειαζόμαστε ορθολογικές απαντήσεις, όχι ρητορικά αυτονόητα και αναιτιολόγητους αφορισμούς ότι «άλλο η άμυνα της χώρας και άλλο η παιδεία».  

Οφείλουμε να εξηγήσουμε, γιατί είναι «άλλο» και γιατί η άμυνα προϋποθέτει αυστηρή ασκητική, πατριωτικό φρόνημα, ιεράρχηση ευθυνών, ενώ η παιδεία μπορεί να εκφυλίζεται, να ταυτίζεται με τον εξευτελισμό της σπουδής και με τα πανεπιστήμια ανενόχλητο γήπεδο των κομματικών νεολαιών. Γιατί, για να γίνεις ικανός στρατιώτης σου ζητούν ετοιμότητα θυσίας, δηλαδή ειλικρινή αυθυπέρβαση, ενώ για να γίνεις ενεργός πολίτης σε μαθαίνουν μόνο να διεκδικείς δίχως αυτοπεριορισμό σε τίποτα.

Αν βγάλουμε τίμια τις συνέπειες εκδημοκρατισμού της κρατικής συμπεριφοράς απέναντι στη νεολαία, τις συνέπειες των αρχών που διέπουν το εκπαιδευτικό μας σύστημα σήμερα, πρέπει να καταργήσουμε την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Να περιοριστούμε σε μισθοφόρους επαγγελματίες του πολέμου, έτοιμους να σκοτωθούν και να σκοτώσουν για το χρήμα. Αν όμως η λύση αυτή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, αν η στρατιωτική θητεία παραμείνει υποχρεωτική για κάθε Ελληνα πολίτη, τότε ο ρεαλισμός και η ορθολογική συνέπεια επιβάλλουν να αναθεωρήσουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Στο υπουργείο Παιδείας κρίνεται και αποφασίζεται τι θέλει για τον εαυτό της η ελληνική κοινωνία: Αν είναι διατεθειμένη να υπερασπίσει την ελευθερία και αξιοπρέπεια των Ελλήνων, αν ενδιαφέρεται για την ποιότητα της ζωής τους, αν προτιμάει να είναι κοινωνία ελεύθερων πολιτών ή πολτώδης καταναλωτική μάζα. Σαράντα οχτώ χρόνια τώρα, μισόν αιώνα, οι πολιτικοί διαχειριστές του υπουργείου Παιδείας ίσως εξαπατούν την ελληνική κοινωνία προκλητικά και ατιμώρητα: Της δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να συντηρήσει άμυνα, διπλωματία, κρατική αποτελεσματικότητα, να λειτουργεί μετάδοση και καλλιέργεια γνώσης, δίχως την παραμικρή ασκητική στην εκπαίδευση της νεολαίας, δίχως αίσθηση πατρίδας και πολιτισμικής ταυτότητας, δίχως κριτικό έλεγχο του εκπαιδευτικού έργου, αξιολόγηση και ιεραρχική διαφοροποίηση των λειτουργών του.

Αξίζει, από καιρό σε καιρό...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σπίτι μας μέσα κοχλάζει η αμάθεια!

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΑΓΓΕΛΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

(...)  «Καταγγέλλει ότι ο καταδικασθέντας…».  Δημοτική και καλά.  Δεν του αρέσει ο «καταδικασθείς», αλλά ούτε και ο «καταδικασμένος».  Πλεγματικοί του λόγου l ή εθισμένοι στην ξύλινη γλώσσα που έχει κατακυριεύσει τα ΜΜΕ.  Μηχανική «μετάφραση» της καθαρεύουσας  – όπως την επέβαλαν στο «δημόσιο λόγο» η αριστερά, ο εγγαστρίμυθός της Ανδρέας και η αμάθεια.

  «Τι είναι το Καποδίστριο;», ο μικρός, πίσω. 

 «Πού το άκουσες;», ο μεγαλύτερος, δίπλα του.  

«Οδός Καποδιστρίου ρε, δεν βλέπεις;». 

«Δεν ξέρω τι ήταν το Καποδίστριο· κάτι του Καποδίστρια μάλλον». 

«Ο ταμίας, του ταμίου κλινόταν κάποτε και ο Καποδίστριας», παρεμβαίνει η γιαγιά, δίπλα στον οδηγό, με φωνή μαραμένη.  

«Τα υπουργεία σας μέσα, για σχολεία και δασκάλους», υποτονθορίζει ο θείος στο τιμόνι, με μάτι θολό.

Δεν είναι ανάγκη, φίλε Γιώργο Παπαχρήστο, να ακούς τα βατράχια που εκστομίζουν απόφοιτοι λυκείου και φοιτητές σε τηλεκπομπές «γνώσεων» για να αναρωτιέσαι, στα Νέα, κάτι σαν «Ρε πού πάμε;»  Σπίτι μας μέσα κοχλάζει το πράμα. 

 Γέλασα που κάποιος καθηγητής ΑΕΙ σε άρθρο του για τις πληγές της εκπαίδευσης ανέφερε, μεταξύ άλλων, και «την αποτυχία της διδασκαλίας ξένων γλωσσών στα σχολεία».  Οτι δεν τους μαθαίνουν καν τα ελληνικά, κουβέντα. l

Οι νόμοι πλαίσιο και η αλλαγή τίτλου των Πανελλαδικών μαράνανε τους πολιτικούς μας.   

Που...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Βιβλία στο «Survivor»

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Τώρα με την αύξηση της τιμής της βενζίνης και του αερίου, η αγορά βιβλίων παρουσιάζει κάμψη, οπότε σκέφτομαι, μου λέει φίλος συγγραφέας, να στείλω δωρεάν τα βιβλία μου στο «Survivor», να μοιραστούν στους παίχτες και στις παίχτριες κι εκείνοι να τα διαφημίζουν με έμφαση στο πανελλήνιο, όπως κάνουνε με τα προϊόντα «Βίκος», ή «Μασούτης». Να λένε on camera ότι με διαβάζουνε με πάθος στην παραλία, στην καλύβα, ακόμα και μέσα στη θάλασσα, να λένε ότι ξενύχτησαν αναγιγνώσκοντας, πως δεν τους άφησαν να κοιμηθούν – ή να τους δείχνει το γυαλί να διαβάζουνε μεγαλόφωνα ένα βιβλίο μου, ενώ θα εξελίσσεται κάποιο σκληρό αγώνισμα. Δεν νομίζω πως υπάρχει, ή μπορεί να υπάρξει καλύτερη διαφήμιση. Θα κάνω τουλάχιστον πέντε-έξι νέες εκδόσεις σε όλα τα βιβλία μέσα σε χρόνο μηδέν. Θα σπάσω όλα τα κοντέρ.

Είναι κάτι, συνεχίζει, που θα το συμβούλευα και σε άλλους συγγραφείς αυτόν τον δύσκολο καιρό που ο κόσμος δεν αγοράζει ένα βιβλίο δεκατριών ευρώ, διότι το βρίσκει ακριβό, ενώ πληρώνει ευχαρίστως δεκαέξι ευρώ στο μπαρ για δύο ουισκάκια, συν το πουρμπουάρ. Τώρα, θα πεις, ο περισσότερος ντουνιάς δεν διαβάζει καν εφημερίδα, βιβλία θα διάβαζε; – αυτό θα άγγιζε τα όρια της διαστροφής. Τα βραβεία λογοτεχνίας δεν ανεβάζουν τις πωλήσεις ούτε τη δόξα, στα περισσότερα σχολεία συνήθως δεν διδάσκουν ζώντες συγγραφείς – οπότε τι μας μένει; Το «Survivor». Θεωρώ, λέει, ότι πλέον είναι η καλύτερη πίστα διαφήμισης ενός βιβλίου, αφού η εκπομπή αυτή, λόγω του ότι βγάζει πολλή libido, λαμπρά νιάτα, τρεμίζουσες καμπύλες, λοφοειδή προσόντα, γερούς μυς,  υγεία σώματος, και (βεβαίως) προκαλεί αρκετό κουτσομπολιό, είναι η πιο ιδανική για να προβάλλει ταυτόχρονα τη λογοτεχνία – όπως στην αρχαία Ελλάδα: ο Σωκράτης και οι μαθητές του, μετά την «ώρα του ελαίου», δηλαδή την ώρα που αλείφονταν με λάδι και αφού πάλευαν στην παλαίστρα, αμέσως μετά μαζεύονταν και συμφιλοσοφούσαν, μιλούσαν για τα Υψηλά. Είναι το παλιό πρότυπο που λέει «Συνγυμασία πασών των αισθήσεων». Προπόνηση και κουλτούρα – τι καλύτερο;

Στις παρουσιάσεις βιβλίων σε βιβλιοπωλεία (συνεχίζει ο φίλος) που πλέον κάνει ο καθείς φωνάζοντας και κάποιους έμπειρους παρουσιαστές, κι έρχονται οι φίλοι και οι ίδιοι και οι ίδιοι που μάλλον έχουν διαβάσει ήδη το βιβλίο, λέμε κάποιες φιλολογικούρες, περνάμε καλά μεταξύ μας, αλληλο-επαινούμαστε, τραβάμε και κανένα τσίπουρο μετά και το βιβλίο πάει, συνήθως, άπατο από άποψη κυκλοφορίας. (Αν δεν είναι Αρλεκιν, ή δακρυγόνο, ελαφρολαϊκό μελό). Οι κριτικές, καλές ή κακές ικανοποιούν την κενοδοξία μας αλλά δεν ανεβάζουνε τις πωλήσεις – αν και μερικοί έχουνε βρει το κόλπο: γράφουν μια «προοδευτική», κοινότοπη ιστορία, οπότε σπεύδουν προτροπάδην οι του σχετικού πολιτικού χώρου να το αγοράσουν για να βρούνε τουλάχιστον εκεί κάποια παρηγοριά. Είναι κι αυτό μια στάσις: νιώθεται. (Το κόλπο γίνεται συστηματικά και επιβραβεύεται).

Εκτός από τις παρουσιάσεις, υποστηρίζει, τις κριτικές που τις διαβάζουν ελάχιστοι, τα λογοτεχνικά περιοδικά που τα αναγιγνώσκουν μόνο οι συγγραφείς και κάποιοι βιβλιόφιλοι, δεν υπάρχει άλλος δρόμος προβολής, τουλάχιστον για μάς που αρνούμαστε την πενιχρή δόξα του Φέισμπουκ. Αρνούμαστε να γράψουμε στο Ιντερνετ υπέρ κάποιου για να μας γράψει κι αυτός μετά (τον ξέοντα αντιξύειν), ενώ, συχνά, οι τελευταίες σελίδες μερικών περιοδικών είναι κυρίως πεδία δημοσίων σχέσεων παρά κριτικής που την κάνει πια ο καθένας, συνήθως ιδιοτελώς (αλλαξοκωλιά), ακόμα και χωρίς κανένα φιλολογικό εφόδιο. (Μικροί-μεγάλοι στο καφενείο).

Για αυτό προέκυψε – λέει – λογικά η σκέψη να στείλω τα βιβλία μου στο «Survivor», αυτούς τους δύσκολους και φαλκιδευμένους καιρούς. Είναι ένας έντιμος χώρος, αμόλυντος ακόμα από την Τέχνη, τοπίο αφάγωτο και παρθένο. Γνωρίζω ότι ίσως είναι μια πράξη προπέτειας, μια προβοκάτσια, αλλά και γιατί όχι; Καλλιτέχνες δεν είμαστε – άρα περιέχουμε την πρόκληση εγγενώς. (Καλύτερα πρόκληση, παρά κολακεία). Κι έπειτα, λέει, μου κάνει εντύπωση: τόσον καιρό παρακολουθώ το «Survivor» και δεν είδα ούτε σε ένα πλάνο κάποιον παίχτη, ή παίχτρια να διαβάζει κάτι. 

Πώς τη βγάζουν εκεί στον Αγιο Δομίνικο τόσους μήνες χωρίς βιβλίο; Τι κάνουν όταν δεν είναι σε αγωνίσματα, τι κάνουνε μέσα στη ζούγκλα, τι κάνουνε στην παραλία – δεν έχουν καν ένα τάμπλετ να βλέπουνε λίγο Netflix. Ασε που η θάλασσα εκεί είναι μάπα, διότι σαν τη Χαλκιδική δεν έχει.

Το μόνο κακό (συνεχίζει) είναι ότι έφυγε απ’ το παιχνίδι η πληθωρική Ευρυδίκη με το ερεβώδες μαγιό της και που αν διάβαζε λίγες σελίδες μου εκεί ζωντανά, οn camera, μάλλον θα πολλαπλασιάζονταν επί εκατό οι άντρες αναγνώστες μου. Θα με είχαν συνδέσει ως εικόνα με αυτήν και θα έκανα ένα σωρό νέες εκδόσεις – δεν θα βαρυγκωμούσα τώρα με τις βενζίνες και το αέριο. Από άντρες παίχτες δεν ξέρω ποιον θα διάλεγα – έφυγε κι ο μισθοφόρος, ή ο άλλος, ο άπαιχτος, ο Τριαντάφυλλος.  

Τι να κάνω, να ζητήσω να διαβάσει ο Αρης Σοϊλέδης, ο ποδοσφαιριστής;  

Δεν είναι ακατάλληλος, αφού...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μπορεί να χορέψει η αρκούδα μπαλέτο;

Γράφει ο Στάθης Ν. Καλύβας 

Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, κάτοχος της έδρας Gladstone στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Σε πρόσφατο άρθρο στην «Κ», μια ομάδα διακεκριμένων επιστημόνων προτείνει την ίδρυση ανοιχτών εργαστηρίων στα πανεπιστήμια που θα επιτρέπουν στους φοιτητές να αποκτούν δεξιότητες σε πεδία όπως η ρομποτική. Η ουσία έγκειται στη δημιουργία μιας κουλτούρας δημιουργίας, καινοτομίας και εφεύρεσης. Τα εργαστήρια αυτά, γνωστά και ως makerspaces, ξεφεύγουν από την πρακτική της υψηλής εξειδίκευσης και από τα στεγανά των υφιστάμενων πειθαρχιών και επομένως των τμημάτων και των σχολών. Παρότι σοβαρότατα στη στόχευσή τους, χαρακτηρίζονται από την ανοικτή πρόσβαση που παρέχουν και τον παιγνιώδη χαρακτήρα τους που δεν ακολουθεί την κλασική λογική της εκπαίδευσης. 

 Εχοντας διαπιστώσει την επιτυχία ενός τέτοιου εργαστηρίου στο Yale πριν από μία δεκαετία, μπορώ να φανταστώ πολλές αντίστοιχες πρωτοβουλίες: στις βιοεπιστήμες προφανώς, αλλά και στις κοινωνικές επιστήμες (π.χ., οι οικονομικές και πολιτικές επιστήμες μπορούν να συνδεθούν με τη στατιστική, την ιστορία, τη λογοτεχνία ή τον κινηματογράφο). Τέτοιες πρωτοβουλίες όμως απαιτούν ευέλικτες πανεπιστημιακές δομές που μπορούν να κινητοποιούν ιδιωτικούς και δημόσιους πόρους και να εφαρμόζουν καινοτόμες πρακτικές ακόμη και όταν αυτές έχουν μικρό άμεσο μετρήσιμο αποτέλεσμα ή εμπεριέχουν ρίσκο αποτυχίας.

Αυτά τα γράφω γιατί αδυνατώ να προσπεράσω δύο κομβικά σημεία:  

Πρώτον, η έρευνα είναι η βασικότερη προϋπόθεση για τη μελλοντική ευημερία 

Δεύτερον, το πανεπιστήμιο ως τόπος μάθησης και καινοτομίας αλλάζει παγκοσμίως με ραγδαίους ρυθμούς.  

Παρότι και τα δύο συνιστούν κοινό τόπο, εμείς συζητάμε για ένα ακόμη μεταρρυθμιστικό νομοσχέδιο που για μια άλλη φορά επιχειρεί να ρυθμίσει την κάθε λεπτομέρεια της λειτουργίας τους, ακόμη και τη μικρότερη. Είναι κάπως σαν να βάζουμε μια αρκούδα να χορέψει μπαλέτο!

Δεν υποτιμώ τη μεγάλη προσπάθεια της Νίκης Κεραμέως για τη βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος σε όλα του τα επίπεδα. Εκτιμώ την ίδια απεριόριστα για το έργο και την ακούραστη προσπάθειά της. Γνωρίζω πως ακόμα και η απλή καθημερινή λειτουργία του εκπαιδευτικού μας συστήματος δεν είναι δεδομένη, αλλά απαιτεί τεράστια προσπάθεια, πόσο μάλλον το πνεύμα βελτίωσης που χαρακτηρίζει το νέο νομοσχέδιο. Δεν υποτιμώ την ανάγκη να λαμβάνονται υπόψη οι πιθανές επιθυμίες των πολλών παραγόντων που εμπλέκονται στην υπόθεση αυτή, ούτε τον κίνδυνο της αναθεώρησης ή κατάργησης των αλλαγών που συνήθως συνεπάγεται κάθε υπουργική και κυβερνητική αλλαγή. Ολα αυτά συνθέτουν ένα απίθανα επικίνδυνο πεδίο μάχης. Πράγματι, η πολιτική είναι πολύ δύσκολη υπόθεση.

Η διαπίστωση όμως αυτή καθόλου δεν αλλάζει την πραγματικότητα: η ουσιαστική και σε βάθος αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος έτσι ώστε αυτό να ανταποκρίνεται στις σημερινές παγκόσμιες συνθήκες απαιτεί επαναστατικές τομές, όχι απλές βελτιώσεις. Εχουμε ανάγκη τα εργαστήρια makerspaces τώρα! Και τώρα είναι που πρέπει να προσελκύσουμε τα καλύτερα μυαλά!

    Ο μόνος τρόπος να επιτύχουμε τέτοιους στόχους είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: All inclusive

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Κάθε χρόνο τα ίδια: το ενιαύσιο βάσανο των διακοπών – αυτής της προαποφασισμένης ολιγοήμερης ευτυχίας με το στανιό, απ’ την οποία συχνά δεν γυρνάς ξεκούραστος, αλλά μάλλον έξαλλος, μιας και το μοντέλο έχει παλιώσει και γενικά όπου μαζεύεται πολύς κόσμος το πράγμα συνήθως καταλήγει στην παραφροσύνη.

Θα πεις το χειρότερο είναι ότι γερνούμε και γινόμαστε ξινοί, και ιδιότροποι – κάποτε, νέοι, δεν μας ένοιαζε πού θα κοιμηθούμε, πού θα ξημερώσουμε, αν υπάρχουν σεντόνια και ζεστό νερό, αν τα μυρμήγκια μέσα στο αντίσκηνο κυκλοφορούσαν πάνω μας άφοβα, αν ξαπλώναμε πάνω σε πέτρες και ανώμαλο χώμα, και αν ο άλλος στη διπλανή σκηνή ερχότανε στις δύο το πρωί μεθυσμένος κι έβαζε αίφνης στο μαγνητόφωνο Καζαντζίδη.

Κάθε ταλαιπωρία και κάθε φρίκη μας ενέπνεε, δεν καταλαβαίναμε γρι, το ελεύθερο κάμπινγκ ήταν αυτονόητο, ο ήλιος που μας έκανε φλαμπέ δεν μας πείραζε (υπήρχε και γιαουρτάκι Δορκάδος για τα εγκαύματα), και το να περπατάμε χιλιόμετρα στο καρκαήλι χωρίς καπέλο για να φτάσουμε σε μια άθλια ακτή το θεωρούσαμε συναρπαστική, έως δροσιστική περιπέτεια.

Υπήρχε ακόμα η μικροαστική μυθολογία του μπάνιου στη θάλασσα. Ακόμα και ακτές και νερά αμφίβολης υγιεινής, όπως το Καραμπουρνάκι, ήταν τιγκαρισμένες από λαϊκό κόσμο που ήθελε ντε και καλά να νιώσει ευτυχισμένος, έτσι πίστευε, να πλατσουρίσει στα κύματα ουρλιάζοντας, να φάει λουκουμά απ’ το ταβά, και να κάνει μπανιστήρι τις όμορφες, που τότε συνήθως υπερέβαιναν τα σημερινά κιλά μιας ευτραφούς. Ηταν άλλο το μοντέλο.

Το χαιρόμασταν αλλόφρονες το μπάνιο, οπουδήποτε, χωρίς ιδιαίτερα κριτήρια, λες και μας είχανε είκοσι χρόνια φυλακισμένους – μάλλον επαληθεύαμε μιαν ιδέα, παρά απολαμβάναμε μια πραγματικότητα, κρεμαστόβρακοι, με τα τεράστια μαγιό μας και με τα μαυριδερά, αδύνατα ποδαράκια της φτώχειας.

Θυμάμαι, ότι κάποια καλοκαίρια του ’60 και του ’70, έρχονταν στη γειτονιά πούλμαν που έπαιρναν τις οικογένειες να τις πάνε για ολοήμερη μπάνιου στο Λιτόχωρο, στην Επανομή, στου Καραγκιόζη το Κτήμα, στον Σταυρό – μεγάλη υπόθεση, λες και θα πηγαίναμε στην Κυανή Ακτή. Τρελή χαρά μέσα στο πούλμαν, ο οδηγός έβαζε Ζαγοραίο στο μαγνητόφωνο, οι θέσεις είχαν ακόμα στην πλάτη σταχτοδοχεία, οι άντρες κάπνιζαν άφιλτρα, οι πεθερές φορούσαν καπέλα φλοράλ και κομπινεζόν, τα παιδιά τσίριζαν και οι μανάδες δεν ήξεραν πώς να μας συμμαζέψουν. Τέτοιο κλίμα έξαλλης χαράς δεν μπορώ να ξαναθυμηθώ από τότε.

Και τη χαρά εκείνη την εξήγησα μετά, πολύ αργά, συνειδητοποιώντας πως δύο κατηγορίες ανθρώπων μπορούν, ακόμα, πραγματικά, να γλεντήσουν: οι πολύ νέοι, φτωχοί ή όχι, και οι γέροι που είναι φτωχοί: έχετε δει συνταξιούχους που πηγαίνουνε με το ΚΑΠΗ, εκδρομή με πούλμαν, για μπάνιο, τι γλέντια κάνουν; Τι χορούς; Τι ξέσπασμα;  

Ξεχνούν και γηρατειά, και καθωσπρεπισμό, και ιδιοτροπίες του τύπου «δεν είναι πολύ νόστιμα τα καλαμαράκια». Ολα τους φαίνονται φωτεινά, πλούσια και υπέροχα. Ανεπανάληπτα.

Ισως γιατί η απόλαυση είναι συνάρτηση της στέρησης. Κι όταν η στέρηση υποχωρεί και αρχίζει σιγά σιγά να έρχεται η αφθονία και η επάρκεια, το πράγμα αρχίζει και νοθεύεται. Αργά, υποδόρια, σιωπηλά, ύπουλα, αρχίζει να μη σου αρέσει τίποτε πραγματικά, γίνεσαι ιδιότροπος, μη μου άπτου. Δεν αντέχεις, πλέον, τα κάμπινγκ και τον ύπνο καταγής, δεν αντέχεις το ντους με το λάστιχο, τις τσιρίδες των παιδιών, τις άγριες μουσικές, την μπαναλιτέ των λουκουμάδων, την άμμο ανάμεσα στα δάχτυλα, τις ηλίθιες ξαπλώστρες, τη μυρωδιά των αντηλιακών, τη γριά που μπήκε ως τα γόνατα στο νερό, στέκεται ακίνητη, και καταλαβαίνεις ότι κατουράει.

Δεν τα αντέχεις, πια. 

Διότι μαζί με την όποια επάρκεια, την όποια στοιχειωδώς οικονομική ευχέρεια, έρχεται μαζί, ανεπαίσθητα, και η ηλικία, τα χρόνια – ξυπνάς ένα πρωί και όλα έχουν αλλάξει. 

Οπότε μεταβάλλεται εντός σου και το μοντέλο, πολύ περισσότερο τώρα που οι διακοπές έχουν εξελιχθεί σε μαζική, παγκόσμια υστερία και σε βαριά βιομηχανία – μέχρι και σε προκάτ εβδομαδιαία ευτυχία με βραχιολάκι, all inclusive. Πακέτο.

Στα βασικά νησιά επικρατεί η κατάσταση «πάρε το πόδι σου απ’ το στόμα μου». Και χάος και οδυρμός σε όλες τις ακτές που παλιότερα πηγαίναμε και ήμασταν σχεδόν μόνοι μας. Τώρα τα πάντα έχουν πλημμυρίσει από λεφούσια της καταναγκαστικής ευτυχίας σε βαθμό που όχι μόνο δεν είναι για να πηγαίνεις, αλλά ούτε να περνάς από πάνω με αεροπλάνο. Συρρέει το σύμπαν σε όλα τα καλά μέρη – κι όσο για να φτιάξεις δικό σου εξοχικό, άσ’ το, το έχουμε δοκιμάσει. Χειρότερη δουλεία δεν υπάρχει – έπειτα από δυο χρόνια που κάπως το χαίρεσαι, καταντάει κι αυτό βραχνάς. Ιδιος χώρος, ίδια θάλασσα, επισκέψεις (καθάριζε και κέρνα νυχθημερόν), ο κόσμος γύρω να πολλαπλασιάζεται και πλήρωνε αβέρτα πάγια.

Οπότε και οι διακοπές έχουν καταντήσει ένα βάσανο. Κάθε χρόνο, πια, είναι σαν να δίνεις Πανελλήνιες. Και πού θα πάμε φέτος; Πάλι εκεί; Μα, στο άλλο γίνεται χαμός. Εχει μέδουσες. Να πάμε εκεί; Αεροπλάνο, καράβι, αυτοκίνητο, θα μας φάνε τα νιάτα. (Ποια νιάτα, καημένε;) Κι αρχίζει το άγχος. Πού στο διάβολο να πάμε; Πού να κατασταλάξουμε;  

Πρέπει να πάμε κάπου να γίνουμε ευτυχισμένοι. Μα, δεν είμαστε; 

Ναι, αλλά εκεί θα γίνουμε πιο πολύ. Πόσο; Εχει καμιά καλή ταβέρνα δίπλα; Θα ρωτήσω. Και πόσο απέχει η θάλασσα απ’ το δωμάτιο (εννοείται, πλέον, η σουίτα, διότι με ένα δωμάτιο δεν γίνεται – θέλω ένα μέρος να διαβάζω τη νύχτα). Η θάλασσα απέχει δέκα μέτρα. Τόσο πολύ;

Το ξέρω ότι με τα χρόνια έχουμε γίνει απαράδεκτοι. (Μόνο;). Πάντως ένα είναι σίγουρο: ότι όσο και να περάσουμε και φέτος την ίδια δοκιμασία, πάντως...