ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ανώτατο δικαστήριο Ζούκερμπεργκ

 

Το facebook λογοκρίνει αναρτήσεις υπέρ κατηγορουμένου που αθωώθηκε, διότι τις θεωρεί εγκωμιασμό εγκληματικών πράξεων!

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Δεν πά’ να λέει η Δικαιοσύνη ό,τι θέλει… Το facebook έχει τον δικό του χαβά και θα κάνει ό,τι γουστάρει. 

Παράδειγμα του προαναφερθέντος, η περίπτωση του δικηγόρου Τηλέμαχου Χορμοβίτη. Εκανε ανάρτηση υπέρ της αθωότητας του 17χρονου Kyle Rittenhouse, o οποίος, ευρισκόμενος εν αμύνη, πυροβόλησε και σκότωσε δύο άτομα στις περσινές διαδηλώσεις στις ΗΠΑ (μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ). Η ανάρτησή του «κατέβηκε» από το facebook και ο λογαριασμός του Τηλέμαχου Χορμοβίτη μπλοκαρίστηκε για 30 ημέρες.

Στην ανάρτηση, όπου ο κ. Χορμοβίτης τολμούσε να υπερασπιστεί κάποιον που κρίθηκε, τελικά, αθώος έλεγε τα εξής: «Το δικαστήριο στην πόλη Κενόσα του Ουισκόνσιν έκρινε ότι ο Kyle Rittenhouse, o 17χρονος που πυροβόλησε και σκότωσε δύο άτομα στις περσινές διαδηλώσεις μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, είναι αθώος! Και όμως εδώ και τόσους μήνες όλο αυτό το αδίστακτο πλέγμα εξουσίας που κινείται γύρω από το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ (από τον ίδιο τον Μπάιντεν μέχρι τους απλούς βουλευτές του κόμματος και από το Χόλιγουντ μέχρι τα μεγάλα, κατεστημένα ΜΜΕ που ελέγχονται σχεδόν όλα από τους Δημοκρατικούς) είχε βγάλει ήδη την ετυμηγορία του για την υπόθεση, χωρίς να σεβαστεί το τεκμήριο της αθωότητας, χωρίς να εξετάσει τα στοιχεία, χωρίς να περιμένει τη δίκη, αφού το μόνο που μετρούσε γι’ αυτήν τη συμμορία ήταν η προώθηση της πολιτικής της ατζέντας: o Κyle Rittenhouse είναι ένας αιμοσταγής ρατσιστής δολοφόνος, έλεγαν, που ταξίδεψε μέχρι την Κενόσα με σκοπό να σκοτώσει ειρηνικούς διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν εναντίον του ρατσισμού. Και φυσικά αυτή τη γραμμή προπαγάνδιζαν και όλα τα μεγάλα ΜΜΕ ανά τον πλανήτη, που συνηθίζουν να αντιγράφουν τις πιο χυδαίες δημοκρατικές φυλλάδες.

Όμως, όλο αυτό το παραμυθάκι κατέρρευσε με πάταγο στο δικαστήριο. Οι διαδηλωτές όχι μόνο δεν ήταν ειρηνικοί, αλλά έκαιγαν και λεηλατούσαν την πόλη για μέρες. O Rittenhouse […] βρισκόταν σε νόμιμη άμυνα, αφού αναγκάστηκε να πυροβολήσει όταν δέχτηκε επίθεση από έναν μανιασμένο όχλο, που ήταν έτοιμος για όλα. (Για τα περί ρατσισμού, να σημειώσουμε πως οι νεκροί δεν ήταν μαύροι αλλά λευκοί)».

Γενικό συμπέρασμα: 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Στα «ψιλά»των ΜΜΕ

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Δεν έγινε ευρέως γνωστή η «περιπέτεια» της Τζόαν Ρόουλινγκ, της δημιουργού του Χάρι Πότερ, ούτε θα ακούσατε τι έκανε ο ράπερ Ντάρελ Μπρουκς. 

Επίσης δεν θα πληροφορηθήκατε μια απόφαση του δημοτικού συμβουλίου της Νέας Υόρκης.  

Ο ολοκληρωτισμός του «πολιτικώς ορθού», με τα πολλαπλά φίλτρα που διαθέτει στην ενημέρωση των πολιτών, φρόντισε αυτές οι τρεις ειδήσεις να περάσουν στα «ψιλά» των ΜΜΕ.

Η Τζόαν Ρόουλινγκ υπέπεσε στο σοβαρό «παράπτωμα» να δηλώσει πως «γνωρίζω και αγαπώ τρανς άτομα, αλλά με το να διαγράφουμε την έννοια του φύλου καταργούμε τη δυνατότητα να συζητάμε για τις ζωές τους». Αυτό αποτέλεσε casus belli με τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, γιατί απαξίωσε τους διεμφυλικούς. Υστερα από αυτό το… ατόπημα της Ρόουλινγκ κινητοποιήθηκε ένα ολόκληρο σύστημα και δεν προσκλήθηκε η συγγραφέας στα γενέθλια του δικού της έργου, του Χάρι Πότερ.

Στη Νέα Υόρκη, το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε να απομακρύνει από το δημαρχιακό μέγαρο το άγαλμα του Τόμας Τζέφερσον, γιατί αποκαλύφθηκε πως αυτός είχε σκλάβους στο κτήμα του. Ενώ είναι γνωστοί οι αγώνες που έδωσε υπέρ της ισότητας των ανθρώπων, καθώς και ότι σε μεγάλη ηλικία νυμφεύθηκε κόρη σκλάβας στο κτήμα του. Αυτός ο ισοπεδωτικός σίφουνας του πολιτικώς ορθού ξαναγράφει την ιστορία των ΗΠΑ, αποκαθηλώνοντας τον πατέρα αυτής της δημοκρατίας.

Ο ράπερ Ντάρελ Μπρουκς είναι αυτός που προκάλεσε το αιματοκύλισμα στην πρωτεύουσα του Ουισκόνσιν στις ΗΠΑ, καθώς έπεσε εσκεμμένα με το αυτοκίνητό του σε χριστουγεννιάτικη παρέλαση, σκοτώνοντας πέντε άτομα και τραυματίζοντας δεκάδες άλλα. 

Γιατί η ταυτότητα του δράστη δεν εμφανίστηκε στα μεγάλα, συστημικά ΜΜΕ; 

 Διότι ο δολοφόνος είναι εξέχον μέλος του κινήματος Βlack Live Μatters και με τα τραγούδια του παρακινεί τους ομοϊδεάτες του να δολοφονούν λευκούς.

Σκεφτείτε τι θα γινόταν εάν οι ρόλοι στο συγκεκριμένο περιστατικό ήταν αντεστραμμένοι!

Από όλη αυτή την ακραία κατάσταση ελλοχεύει ο κίνδυνος να προκύψει μια εξίσου ακραία αντίδραση. Στον βαθμό που το «πολιτικώς ορθό» επιβάλλει πλήρως τους ισοπεδωτικούς κανόνες του, τότε είναι επόμενο να απελευθερωθούν ανεξέλεγκτες δυνάμεις για να το αντιμετωπίσουν.  

Σίγουρα χαμένη θα είναι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Αλλαγή φύλου γαλλιστί

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ως «µη-δυαδικά» ορίζονται τα άτομα που δεν δέχονται να ορισθεί η ταυτότητά τους ως αρσενική ή θηλυκή. Αμφίφυλα ή άφυλα. Γένους ουδετέρου. Ενα βήμα παραπέρα από τα ερμαφρόδιτα. 

Προσπαθώντας να μυηθώ στα απόκρυφα του πολιτισμού μας, διαπίστωσα ότι υπάρχει ένα πρόβλημα εντοπισμού των ατόμων αυτών στις γλώσσες που δεν διαθέτουν ουδέτερο γένος, όπως είναι η γαλλική. Η γλώσσα τους δεν επιτρέπει τη «συμπερίληψή» τους στις εκφραστικές της δυνατότητες. Επρεπε να ληφθούν μέτρα ώστε ένα ακόμη σύνορο να καταργηθεί, ένα από αυτά που κατά τους «αφυπνισμένους» –woke– ευθύνονται για τη δυστυχία μας.  

Διάβασα σε άρθρο του ακαδημαϊκού Ζαν-Μαρί Ρουάρ στη Figaro πως, ευτυχώς, βρέθηκε λύση. Μια καινούργια λέξη έκανε την εμφάνισή της στο πλούσιο λεξιλόγιο της γαλλικής. Πρόκειται για την αντωνυμία iel. Προσοχή, δεν πρόκειται για ΕΠΑΛ ούτε για ΙΕΚ. Αν και είναι αρκτικόλεξο, σύνθεση του αρσενικού il με το θηλυκό elle. 

Επιτέλους, οι Γάλλοι ανακάλυψαν το ουδέτερο γένος. Και τώρα που το σκέφτομαι, αναρωτιέμαι πώς μετά τόσους αιώνες εργώδους ενασχόλησης με τη γραφή δεν το είχαν ανακαλύψει διανοητές όπως ο Μονταίνιος ή ο Βολταίρος, συγγραφείς όπως ο Ουγκώ, ο Ζολά ή ο Καμύ. Πόσο θα είχε ανοίξει τους ορίζοντες της σκέψης τους και της γραφής τους αυτό το μαγικό iel. Με κάτι τέτοια αντιλαμβάνομαι την υπεροχή της δικής μας εποχής απέναντι σε όσες προηγήθηκαν και κατανοώ το μένος της «κουλτούρας ακύρωσης». Επιτέλους, πρέπει να τελειώνουμε με όλους αυτούς για να πάμε μπροστά σε ένα μέλλον βίγκαν, άφυλο, απολύτως συμπεριληπτικό.

Θα μου πείτε ότι ασχολούμαι με γραφικότητες. Και το θέμα θα ήταν γραφικό, αν η αντωνυμία δεν εμφανιζόταν στην τελευταία έκδοση του Robert, του εγκυρότατου λεξικού. Το γεγονός προκάλεσε την αντίδραση του υπουργού Παιδείας Ζαν-Μισέλ Μπλανκέ, αλλά και της Μπριζίτ Μακρόν. Εδώ δεν πρόκειται για νεολογισμό, για μια νέα λέξη που δεν υπήρχε και χθες. 

Εδώ πρόκειται για...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πούστεψαν μέχρι και τον Σαντα Κλάους!!! Τον έκαναν γκέι σε νορβηγική διαφήμιση! Ανταλλάσσει φιλί στο στόμα με το αγόρι του

 

 

 Σηκώνουμε τα χέρια ψηλά με όσα διαδραματίζονται στη νορβηγική τηλεόραση, καθώς μικροί και μεγάλοι βλέπουν κατ’ επανάληψη στα διαλείμματα των πιο δημοφιλών τηλεοπτικών προγραμμάτων να προβάλλεται διαφήμιση που μόνο «χριστουγεννιάτικη» δεν είναι. Οι αθεόφοβοι Νορβηγοί εμφανίζουν τον Αϊ-Βασίλη σαν γκέι, ο οποίος, αφού γλιτώσει από τη δουλειά της παράδοσης των δώρων στα παιδιά, χάρη στον διαφημιζόμενο, ανταλλάσσει φιλί στο στόμα με το αγόρι του.

Παρά τη θετική υποδοχή που είχε στη Νορβηγία η προβολή της διαφήμισης των ταχυδρομείων της χώρας, καθώς πλασαρίστηκε σαν μια πρωτοβουλία κατά των διακρίσεων σε βάρος των ομοφυλοφίλων, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι σεξουαλικοποιεί το σύμβολο των σύγχρονων Χριστουγέννων με το οποίο μεγαλώνουν εκατοντάδες εκατομμύρια παιδιά ανά τον πλανήτη.

Είναι τα παιδιά που μέσα στην απόλυτη αθωότητα της ηλικίας τους πιστεύουν στην ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη, ξενυχτούν περιμένοντάς τον ή του στέλνουν γράμμα με το δώρο που επιθυμούν.

Σύμφωνα με τη διαφήμιση των νορβηγικών ταχυδρομείων, ο Αϊ-Βασίλης είναι γκέι, αλλά βλέπει το αγόρι του, Χάρι, μόνο για λίγο χρόνο, μία φορά κάθε έτος, όταν πηγαίνει στο σπίτι του το δώρο του. Φέτος όμως, ανάμεσα στα γράμματα που λαμβάνει, είναι και αυτό του Χάρι, στο οποίο του γράφει:  

"Επίγεια Μαγεία" (20 χρόνια χωρίς τον George Harrison)

 

 

  

 

Σαν σήμερα (29/11/ΧΧΧΧ)

 

1899: Ο ελβετός επιχειρηματίας Χανς Γκάμπερ ιδρύει την ποδοσφαιρική ομάδα της Μπαρτσελόνα.

1906: Ιδρύεται η αυτοκινητοβιομηχανία Lancia από τον ραλίστα και μηχανικό Βιτσέντσο Λάντσια.

1963: Οι Beatles κυκλοφορούν την επιτυχία τους «I Want to Hold Your Hand».Οι προπωλήσεις φθάνουν το 1.000.000 .

1964: Στο αίμα πνίγεται ο επίσημος εορτασμός στον Γοργοπόταμο για την ανατίναξη της ομώνυμης γέφυρας από αντιστασιακούς το 1942. Έκρηξη στον χώρο της εκδήλωσης προκαλεί το θάνατο 13 ανθρώπων και τον τραυματισμό 45.

1975: Ο Μπιλ Γκέιτς και ο Πολ Άλεν ονομάζουν τη νέα εταιρία που ίδρυσαν Microsoft (Microcomputer Software).

1851: Πεθαίνει ο Εμμανουήλ Ξάνθος, από τους ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας.

1924: Πεθαίνει ο ιταλός συνθέτης Τζιάκομο Πουτσίνι («Τόσκα»)

2001: Πεθαίνει ο Τζορτζ Χάρισον, βρετανός κιθαρίστας των Beatles.

 

 

 

 

 

 

 

 

2020:  Πέθανε σε ηλικία 85 ο Ντέβιντ Πράουζ, ο Βρετανός ηθοποιός που υποδύθηκε τον φανταστικό χαρακτήρα του Τζορτζ Λούκας στην κλασική τριλογία «Ο Πόλεμος των Άστρων», Νταρθ Βέιντερ.

 

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Ισχύς και εθνική επιβίωση!

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Γράφει ο ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΚΕΦΑΛΑΣ

Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Οι αναλύσεις των ελληνοτουρκικών σχέσεων την τελευταία εικοσαετία τεκμηριώνουν τη συλλογική αποτυχία των ελίτ στην κατανόηση της πραγματικής διάστασης του κινδύνου που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Συνεπώς, η ελληνική κοινωνία παρουσιάζει μία συλλογική ακύρωση της συνθετικής και αναλυτικής ικανότητας, ισοδύναμη με τον αφοπλισμό του ορθολογισμού.

Τα γεγονότα έχουν αποδείξει ότι η χώρα μας παρέμενε απαθής για μεγάλο χρονικό διάστημα στην τουρκική επιθετικότητα, με αποτέλεσμα ο μονομερής αφοπλισμός και, συνεπώς, η ενθάρρυνση της επιθετικότητας να είναι μη αντιστρεπτά. Οι ελίτ στον δημόσιο διάλογο και στον γραπτό λόγο ακόμα και σήμερα παρουσιάζουν την αφελή θέση της «εξουδετέρωσης της τουρκικής επιθετικότητας μέσω των Βρυξελλών και της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας».

Οι ελίτ, επίσης, παραγνωρίζουν το γεγονός ότι οι τουρκικές ενέργειες κατά της Ελλάδος εξυπηρετούν τους στρατηγικούς σχεδιασμούς του Βερολίνου και των συμμάχων του. Απαντες οι «επαΐοντες» αδυνατούσαν και ακόμα αδυνατούν να επεξεργαστούν, να ερμηνεύσουν και να αναλύσουν τη λογική αντίφαση του εξοπλισμού της Τουρκίας από τη Γερμανία και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, επειδή τα όπλα που χορηγεί η Ευρώπη στην Τουρκία προορίζονται να χρησιμοποιηθούν για την κατάληψη μέρους του ευρωπαϊκού χώρου.

Έτσι, λοιπόν, εκουσίως ή ακουσίως, οι ελίτ απέτυχαν να αντιληφθούν τις πραγματικές διαστάσεις του τουρκικού κινδύνου ώστε να θέσουν ως ύψιστη προτεραιότητα τη θωράκιση της χώρας. Ακόμα και σήμερα που μονομερώς με την ισχύ των όπλων αναθεωρείται η Συνθήκη της Λωζάννης από την Τουρκία, δημοσιογράφος του γνωστού συγκροτήματος που προωθεί τις τουρκικές θέσεις στην Ελλάδα σε πρόσφατο άρθρο του αμφισβήτησε την αναγκαιότητα των εξοπλιστικών προγραμμάτων της χώρας, επικαλούμενος την πάγια θέση του μονομερούς ελληνικού αφοπλισμού.

Αντιθέτως, ο ορθολογισμός λειτουργεί σε όλες σχεδόν τις άλλες χώρες του κόσμου, πρωτοστατούντος του Ισραήλ. Σε αυτήν τη χώρα οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ αντιλήφθηκαν εγκαίρως ότι η επιβίωση εντός της θάλασσας του Ισλάμ συνεπάγεται την κατασκευή και την κατοχή τεχνολογικά ανώτερων στρατηγικών όπλων από αυτά που κατέχουν οι αντίπαλοί τους, όπως τα πυρηνικά όπλα και η πυραυλική και διαστημική τεχνολογία.

Αν η σημερινή Ελλάδα είχε την τεχνολογική ισχύ του Ισραήλ και οι πολιτικοί της τη βούληση των πολιτικών του Ισραήλ σε θέματα της εθνικής ασφάλειας, τότε η Τουρκία θα ήταν μία φιλειρηνική γειτονική χώρα. Η ισχύς, λοιπόν, και η εθνική επιβίωση είναι έννοιες αλληλοεξαρτώμενες και ταυτόχρονα ευθέως ανάλογες της ατομικής και συλλογικής ευφυΐας.

Σήμερα η UNESCO μετρά το επίπεδο της εθνικής ευφυΐας με κριτήριο την ικανότητα κατανόησης κειμένων και την εκτέλεση απλών αριθμητικών πράξεων. Στην κλίμακα της UNESCO ο δείκτης νοημοσύνης των Ελλήνων είναι ίσος με 93, με υψηλότερο στην Ευρώπη αυτόν των Φινλανδών, που είναι ίσος με 101 (https://jakubmarian.com/average-iq-in-europe-by-country-map/).

Οι Ελληνες, λοιπόν, έχουν σχετικά χαμηλό δείκτη ευφυΐας συγκρινόμενοι με τον μέσο όρο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, γεγονός, βεβαίως, που εξηγεί την οικονομική εξαθλίωση της χώρας και τη στάση των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, τα Μνημόνια και την ανεκτικότητα απέναντι στην Τουρκική επιθετικότητα. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο οίκος Forbes κατατάσσει το Ισραήλ στα 25 εξυπνότερα έθνη του κόσμου, επειδή έρχεται 15ο στην παγκόσμια κατοχή βραβείων Νόμπελ στις θετικές επιστήμες (https://www.forbes.com/sites/duncanmadden/2019/01/11/ranked-the-25-smartest-countries-in-the-world/?sh=747a142d163f).

Συνεπώς, είναι επόμενο οι Ισραηλινοί να έχουν αντιληφθεί ότι η επιβίωση και η οικονομική ανάπτυξη μπορούν να επιτευχθούν μόνο μέσω της τεχνολογίας και της αμυντικής τεχνογνωσίας. Στον αντίποδα οι Ελληνες, όχι μόνον αδυνατούν να δημιουργήσουν ισχυρή εθνική αμυντική τεχνολογία, αλλά επιπλέον τα τελευταία 20 χρόνια αφοπλίζονταν οικειοθελώς, παρά το γεγονός ότι γνώριζαν τη ραγδαία ανάπτυξη της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας.

Η εθνική ευφυΐα δεν είναι μία γονιδιακή ιδιότητα, αλλά αντιθέτως καλλιεργείται μέσω της εκπαίδευσης και της παιδείας.

Όπως απόδειξαν οι έλεγχοι ευφυΐας στις διάφορες χώρες του κόσμου μέσω των διαγωνισμών PISA, στην Ελλάδα οι μαθητές σπαταλούν την εφηβεία τους στο σχολείο και τα φροντιστήρια, αδυνατώντας ωστόσο να επιλύουν απλά προβλήματα κρίσεως και να εκφράζονται ορθολογιστικά. Επίσης έχουν δυσκολίες στο να αντιλαμβάνονται το περιβάλλον και να αναλύουν απλές έννοιες.

Οι Έλληνες μαθητές και συνεπώς και το σύνολο της κοινωνίας...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΡΑΓΙΑΔΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Γιατί η Ελλάδα δεν είναι Ισραήλ;»

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Σε πρόσφατη συζήτηση τέθηκε στο τραπέζι το ερώτημα: «γιατί οι Ελληνες δεν λειτουργούν σαν τους Εβραίους, γιατί η Ελλάδα δεν είναι Ισραήλ;». 

Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Ισως γιατί οι ομοιότητες είναι πάμπολλες, αλλά οι διαφορές θεαματικές.  

Είμαστε και οι δύο λαοί με μακρά ιστορία, που θεωρούμε μάλιστα ότι είμαστε έθνη ανάδελφα. 

Εχουμε μια λαμπρή διασπορά που διαπρέπει σε όλο τον κόσμο και ξεχωρίζει με τις επιδόσεις της στον επιστημονικό και ακαδημαϊκό κόσμο, στις τέχνες, στην επιχειρηματικότητα.  

Ελλάδα και Ισραήλ είναι επίσης μικρές χώρες, που έχουν όμως παγκόσμια ακτινοβολία, στρατηγική σημασία και επιρροή πολλαπλώς μεγαλύτερη του μεγέθους τους.

Κάπου εκεί σταματούν οι ομοιότητες και αρχίζουν οι διαφορές. 

Η εβραϊκή διασπορά έχει οργανωθεί με έναν μοναδικό τρόπο, που της επιτρέπει να παρεμβαίνει σε κρίσιμες στιγμές αποτελεσματικά, τόσο στις ΗΠΑ όσο και σε άλλες χώρες. Καμία σχέση με την ελληνική διασπορά, με ελάχιστες –δυστυχώς– εξαιρέσεις. 

Το Ισραήλ έχει αφομοιώσει στην καθημερινότητά του και την επιχειρηματική του κουλτούρα, την άμυνα και την ασφάλεια. Καμία σχέση με την Ελλάδα. 

Το Ισραήλ χρησιμοποίησε τη διασπορά του για να δημιουργήσει μία από τις πιο πρωτοποριακές και δυναμικές κοινότητες νεοφυών επιχειρήσεων. Η Ελλάδα βρίσκεται ακόμη πολύ πίσω σε αυτόν τον τομέα.

Το ερώτημα είναι γιατί; 

Δεν είμαστε λιγότερο έξυπνοι, δημιουργικοί ή υπερήφανοι. Ούτε μπορεί κανείς να πιστέψει ότι κάποιο συστατικό στο εβραϊκό DNA είναι τόσο διαφορετικό από το δικό μας.

Σκέφθηκα ότι ίσως η απάντηση να βρίσκεται στο γεγονός πως εμείς δεν νιώσαμε ποτέ στο πετσί μας ως έθνος την απειλή του αφανισμού. Οταν τη νιώσεις, προφανώς μεταλλάσσεσαι σαν έθνος και προσαρμόζεις τη συμπεριφορά σου, στήνεις το κράτος σου διαφορετικά. Σοβαρεύεσαι, υποτάσσεις τα ελάσσονα στα μείζονα, βάζεις στόχους, γίνεσαι έθνος φιλόδοξο.

Στην Ιστορία μας νιώσαμε τέτοιες προκλήσεις και ανταποκριθήκαμε στις περιστάσεις· τις καταστροφές ακολούθησαν οι θρίαμβοι, όπως θα έγραφε ο Στάθης Καλύβας.

Την τελευταία φορά που νιώσαμε, όμως, έντονα απειλή ήταν το 1974. Αντί ωστόσο να σοβαρευτούμε, χαλαρώσαμε. 

 Η ιδέα μιας συνέργειας πανεπιστημίων και Ενόπλων Δυνάμεων ήταν ανάθεμα. 

Η διασπορά κινητοποιήθηκε και μετά την ξεχάσαμε ή την αντιμετωπίζαμε σαν κομματική πελατεία. 

Το σαράκι του ρουσφετιού και της πολιτικοποίησης των πάντων ροκάνισε τους θεμελιώδεις αρμούς του κράτους. Κτίστηκαν καριέρες με μεγάλα λόγια, ενίοτε και με μίζες. Δεν δίναμε την εικόνα ενός έθνους ή κράτους που παίρνει στα σοβαρά κάποια απειλή.

Τώρα...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Πείτε τους "ΟΧΙ" κ. Μητσοτάκη

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
(ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ)

Ο Πρωθυπουργός έδωσε συνέντευξη στην αμερικανική εφημερίδα “The Washington Post” και ρωτήθηκε για τις ελληνοκινεζικές σχέσεις και τι θα κάνει με την παρουσία των Κινέζων στο λιμάνι του Πειραιά.

Τέτοιες συνεντεύξεις δεν είναι τυχαίες. 

Ή την ζήτησε η ελληνική πλευρά για να μεταφέρει ο κ. Μητσοτάκης τη θέση του στις ΗΠΑ, μάλιστα, δημοσίως για λόγους που το επιτελείο του θα έκρινε, ή την ζήτησε η εφημερίδα ύστερα απο παρότρυνση της επίσημης αμερικανικής πλευράς. Γι αυτό η συνέντευξη αποκτά ενδιαφέρον.

Στις σχετικές ερωτήσεις- πιέσεις του δημοσιογράφου ο κ. Μητσοτάκης κατέληξε λέγοντας πως οι Κινέζοι ήρθαν στην Ελλάδα επι της προηγούμενης κυβέρνησης όταν κανείς δεν ενδιαφερόταν για επενδύσεις στη χώρα και η “Τρόϊκα” πίεζε αφόρητα για την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού.

Όπως θυμούνται οι αναγνώστες, στην “Τρόϊκα” περιλαμβανόταν και το ΔΝΤ το οποίο ελέγχεται απο τους Αμερικανούς.

Αυτή είναι η εικόνα. 

Τα συμπεράσματα:

1.-Οι ίδιοι οι Αμερικανοί πίεσαν μέσω του ΔΝΤ για την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά όταν έκριναν ότι έπρεπε να γίνει, δεν ενδιαφέρθηκαν για την εξαγορά του και, τώρα, που τα πράγματα ηρέμησαν και ενδιαφέρονται για το ποιος το κατέχει ζητούν απο την ελληνική κυβέρνηση να εκδιώξει τους επενδυτές που ανταποκρίθηκαν σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή για την ελληνική οικονομία και την ύπαρξη της χώρας. Σε έναν κόσμο που κινείται με όρους μαφίας, θα ήταν αφέλεια να καταφύγουμε σε ηθικοπλαστικούς όρους για να χαρακτηρίσουμε ανήθικη μια εκδίωξη των κινέζων απο τον Πειραιά. Γι αυτό, το ζήτημα που θέτουμε είναι η αξιοπιστία του κράτους απέναντι στους επενδυτές. Είναι που είναι χαμηλή αυτή η αξιοπιστία καθώς ο όποιος επενδυτής συναντά προτεταμένη χείρα σε κάθε βήμα που κάνει, θα γίνει ακόμη χειρότερη. Και αυτό δεν συμφέρει τη χώρα. Άλλωστε οι ίδιοι οι Αμερικανοί έχουν πολύ ανεπτυγμένες οικονομικές σχέσεις με την Κίνα. Με ποιο δικαίωμα ζητούν απο την Ελλάδα να τις διακόψει;

2.- Θα ήταν λάθος να διαταράξει η Ελλάδα τις σχέσεις της με την Κίνα επειδή έτσι θέλουν οι Αμερικανοί. Η σχέση με την Κίνα έχει μα στέρεη, φαντασιακή, ίσως, διότι η εικόνα ξεπερνά την πραγματικότητα, πολιτιστική βάση αφού ο κινεζικός λαός- και αυτό έχει σημασία- θεωρεί τους Έλληνες και τον εαυτό του ως τους δύο λαούς με αρχαίο πολιτισμό και ιστορία που άφησαν το αποτύπωμά τους στην ανθρωπότητα. Αυτό είναι τεράστιο πλεονέκτημα και καμιά αμερικανική βούληση και πίεση δεν πρέπει να το αποδομήσει.

3.-Η Κίνα είναι μια τεράστια αγορά για όλη την ανθρωπότητα. Και για την Ελλάδα και την οικονομία της. Τα οφέλη απο τη συνεργασία μαζί της είναι πολλά και δεν μπορεί να παραβλεφθούν.

4.-Η Κίνα διαδραματίζει, και θα συνεχίσει να διαδραματίζει, έναν πολύ σημαντικό γεωπολιτικό ρόλο. Η γεωπολιτική της επίδραση βρίσκεται, ακόμη, σε δυναμική εξέλιξη. Δεν γνωρίζουμε πως θα επηρεάσει τα πράγματα και στη γειτονιά μας. Ο κινεζικός παράγων ως παράμετρος στην γεωπολιτική εξίσωση της περιοχής δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Με τίποτε.

5.-Υπάρχουν δύο ζητήματα: τι γίνεται με τη συμμετοχή της χώρας σην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ και στις σχέσεις που αναπτύσσουν οι δύο αυτοί διεθνείς οργανισμοί με την Κίνα;
Οι χώρες της Ε.Ε. και η ίδια η Ε.Ε. έχουν οι ίδιες σχέσεις με την Κίνα. Δεν βλέπω το λόγο να διαταράξει η Ελλάδα τις δικές της. Άλλωστε για ποια Ε.Ε. να διακινδυνεύσει η Αθήνα τις σχέσεις της με το Πεκίνο; Για τα γερμανοτουρκικά συμφέροντα της Μέρκελ και του Σάντσεθ; Ας αποκτήσουν και ας προσαρμοστούν οι ευρωπαϊκές χώρες σε μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική και μετά ας ζητούν απο την Ελλάδα να πράξει το ίδιο. (Σημειωτέον, η συμμόρφωση της Ελλάδας στη μη υπάρχουσα, θεσμικά, ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική είναι μεγάλη).

6.-Σε σχέση με το ΝΑΤΟ η συμμετοχή της χώρας είναι πέραν κάθε αμφιβολίας απόλυτα συνεπής. Σε βαθμό που για την ηρεμία του ΝΑΤΟ και την διευκόλυνση των Αμερικανών η Ελλάδα έχει απεμπολήσει εθνικά συμφέροντα (Πρέσπες κα). Το ΝΑΤΟ προβλέπει πως και γιατί ενεργοποιείται. Άλλωστε η χώρα έχει γίνει στρατιωτικό ορμητήριο των Αμερικανών (κύριας δύναμης του ΝΑΤΟ) οπότε η συνεισφορά της στη συμμαχία είναι πέραν κάθε αμφιβολίας και εν τοις πράγμασι μεγάλη. Η Ελλάδα είναι, ακόμη, απο τις πολύ ελάχιστες χώρες που ικανοποιεί και την ΝΑΤΟϊκή απαίτηση για αμυντικές δαπάνες.
Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως η συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ έχει έμμεσα οφέλη. Κυρίως, σε σχέση με την Τουρκία. Το ΝΑΤΟ δεν παρέχει ασφάλεια στην Ελλάδα απο την τουρκική απειλή. Ή, για μεγαλύτερη ακρίβεια, η ασφάλεια που παρέχει συμπυκνώνεται στη ρήση: “να μην διαλυθεί η νότια πτέρυγα της Συμμαχίας”. Αυτό έχει λειτουργήσει σε βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων. Το όφελος απο τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ εστιάζεται στο ότι αν η Ελλάδα δεν ήταν μέλος της Συμμαχίας, πολλές απο τις αρμοδιότητες που έχει στην περιοχή θα ανατίθεντο στην Τουρκία. Ασφάλεια απο την Τουρκία το ΝΑΤΟ δεν παρέχει. Όταν παρεμβαίνει για την οικοδόμηση ΜΟΕ, το κάνει συνήθως επειδή η Τουρκία παραβιάζει υφιστάμενο δίκαιο και κανόνες και δεν είναι σίγουρο αν η ΝΑΤΟϊκή παρέμβαση εξυπηρετεί την Ελλάδα.

7.- Υπάρχει και η Ελληνοαμερικανική Συμφωνία οι προβλέψεις της οποίας τηρούνται απο την Αθήνα. Όπως είπε ο κ. Μητσοτάκης πολιτική και αμυντική συνεργασία με την Κίνα δεν θα κάνει η Ελλάδα. Περιορίζεται στην οικονομική. Θα έλεγα πως υπάρχουν και πολιτιστικοί τομείς που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν.Άλλωστε και η Κίνα οικονομικές και πολιτιστικές συνεργασίες επιδιώκει. Δεν ζήτησε απο την Αθήνα να ενταχθεί στη δική της σφαίρα επιρροής ή να αγοράσει κινεζικα όπλα. Η Κίνα, στην φάση που διέρχεται, “παίζει” με την οικονομική επιρροή.

8.-Οι Αμερικανοί με την παρουσία τους στην Ελλάδα παίρνουν περισσότερα απο όσα δίνουν. Σε πολιτικοδιπλωματικό επίπεδο οι θέσεις τους στις ελληνοτουρκικές διαφορές δεν έχουν αλλάξει. Σε στρατιωτικό, η παρουσία τους στην Ελλάδα παρέχει, δυνάμει, την αίσθηση μιας αποτροπής. Βοηθά, επίσης, στην εκπαίδευση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και στην βελτίωση των υποδομών που αξιοποιεί και ο ελληνικός στρατός. Ίσως, αν κρίνουν πως κάποια στιγμή τους συμφέρει, ο αμερικανικός στρατός αποκτήσει παρουσία σε νησιά που θα ήθελε η Ελλάδα για πολλούς και ευνόητους λόγους.

9.-Δεν είναι σίγουρο πως η προσέγγιση της Κίνας απο τις ΗΠΑ μπορεί να γίνει, μονοδιάστατα. Δηλαδή, να δει, αναγκαστικά, η Ουάσιγκτον το Πεκίνο ως εχθρό. Οι Αμερικανοί στην σύντομη ιστορία τους επεδίωκαν, πάντα, να εντοπίσουν έναν εχθρό και να αναπτυχθούν, αυτοί και οι σύμμαχοί τους με βάση αυτήν τη λογική. Δεν χρειάζεται η Αθήνα να προστρέχει σε τέτοιες αντιλήψεις. Ως δυτική χώρα με τους Αμερικανούς συνεργάζεται αλλά, όχι, τυφλά. Βρίσκεται στο μεταίχμιο Δύσης και Ανατολής. Για να μπορέσει να ακροβατήσει πρέπει να κοιτά και Ανατολικά. Δεν πρέπει να γίνει “ο μικρός για όλες τις δουλειές”.

10.-Η παρουσία των Αμερικανών είναι χρήσιμη για τη διαμόρφωση μιας νέας παγκόσμιας ισορροπίας. Χωρίς τους Αμερικανούς τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Χρειάζονται, επίσης, και στην περιοχή. Απο όπου φεύγουν το κενό καλύπτεται απο τοπικές αναθεωρητικές δυνάμεις που απειλούν γειτονικές τους χώρες όπως κάνει το τελευταίο διάστημα και η Τουρκία. Αυτό δεν σημαίνει πως χώρες όπως η Ελλάδα πρέπει να τους ακούν σε ό,τι λένε. Πρέπει η χώρα να διατηρήσει άριστη σχέση μαζί τους, αλλά όχι όταν βλάπτεται το εθνικό της συμφέρον. Και αυτό που φαίνεται να ζητούν απο την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι εθνικά βλαπτικό. Το ότι η Ελλάδα πρέπει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις μιας αυθύπαρκτης παρουσίας είναι απολύτως επιβεβλημένο. Το πως είναι αντικείμενο μιας άλλης ανάλυσης.

11.-Πολλοί θεωρούν τους Αμερικανούς φίλους μας. Η συμβολή τους στην εισβολή και κατοχή της Κύπρου είναι τόσο αρνητική που ο χαρακτηρισμός ως φίλων είναι υποκριτικός, ή συμφεροντολογικός. Αν θέλουν να είναι φίλοι του ελληνισμού ας βοηθήσουν να δοθεί μια λύση στο κυπριακό με την ένωση όλου του νησιού, με μια ενιαία κυβέρνηση στηριγμένη στις αρχές των δυτικών δημοκρατιών. Διαφορετικά, η Αμερική του 20ου αιώνα θα έχει διαπράξει έγκλημα κατά ενός ιστορικού λαού που άφησε το αποτύπωμά του στον πολιτισμό της ανθρωπότητας και συνεχίζει να υπερασπίζεται την δημοκρατία και την ελευθερία απο καθεστώτα με τα οποία οι Αμερικανοί συναγελάζονται. Όπως όλες οι τουρκικές εκφάνσεις.  

Συνεπώς, κ. Μητσοτάκη, η ελληνική απάντηση στους Αμερικανούς γι αυτό που σας ζητούν είναι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η Ελλάδα «πληρώνει» (ξανά) και τη Βοσνία

Γράφει ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΑΡΚΑΣ

Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
 

Η ελληνική διπλωματία αναζητεί μεθόδους αντιμετώπισης των εθνικιστών στα Σκόπια και της -στα όρια εμπαιγμού- αδιαλλαξίας των Τιράνων, αλλά οι ενέργειές της, όπως και σε άλλες περιόδους, υπονομεύονται από τις παράλληλες εξελίξεις στη Βοσνία.

   Η πρόσφατη βαλκανική Ιστορία δείχνει ότι, σε κρίσιμες φάσεις, ο σχεδιασμός της Αθήνας ανατράπηκε από γεγονότα στη Βοσνία τα οποία μετέβαλαν τις ισορροπίες με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε.

Συγκεκριμένα, τον Μάρτιο του 1992 η επέκταση του εμφυλίου της (τυπικά ενιαίας) Γιουγκοσλαβίας στην περιοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης σήμανε μείζονα αλλαγή της πολιτικής των ΗΠΑ σε ολόκληρα τα Βαλκάνια. Η ξαφνική προτεραιότητα της Ουάσινγκτον να προστατεύσει, αδιακρίτως, τους μουσουλμάνους της Βοσνίας (εννέα χρόνια πριν «ξυπνήσει» με τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Σεπτεμβρίου 2001) είχε ως πρώτο θύμα τον Σέρβο πρόεδρο Σλ. Μιλόσεβιτς. Μέχρι τότε η Ουάσινγκτον συμπορευόταν με τον Μιλόσεβιτς ή, έστω, τον ανεχόταν ως χρησιμότατο για τον έλεγχο των βαλκανικών συσχετισμών και ως αντίβαρο στην τότε ΕΟΚ που συρόταν από τη γερμανική πολιτική διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας. 

Το δεύτερο θύμα του 1992 ήταν η διαμάχη Αθήνας – Σκοπίων, για την οποία, όπως έχει αποκαλυφθεί από τη διαρροή απόρρητων τηλεγραφημάτων, η αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας έκρινε νωρίτερα πως «οι ελληνικοί φόβοι είναι πραγματικοί ακόμα κι αν δεν υποστηρίζονται από την πραγματικότητα των σημερινών δυνατοτήτων ή προθέσεων της Μακεδονίας».

Στη συνέχεια, τον Σεπτέμβριο 1995, η αιματοχυσία στη Βοσνία διευκόλυνε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να πιέσει την Αθήνα για -μερικό- κλείσιμο της διαμάχης με τα Σκόπια σαν απαραίτητο στοιχείο επίτευξης βαλκανικής σταθερότητας. Ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών Ρ. Χόλμπρουκ ήλθε στην Αθήνα, τονίζοντας στον πρωθυπουργό Αν. Παπανδρέου ότι «είμαι εξουσιοδοτημένος από τον πρόεδρο Κλίντον να βρω λύση στο πρόβλημα των Σκοπίων που δεν πρέπει να αποτελεί εμπόδιο στις προσπάθειες ειρήνευσης στη Βοσνία». Ο Χόλμπρουκ αφηγήθηκε αργότερα ότι η διαπραγμάτευση με τον Παπανδρέου «ήταν η πιο σύντομη της ζωής μου» και πως «χρησιμοποιήσαμε το επιχείρημα ότι βρισκόμαστε σε κρίσιμο σημείο στη Βοσνία, γιατί προκαλεί μεγάλη εντύπωση». Αμερικανικές πιέσεις ασκούνταν και στον αείμνηστο πρόεδρο της Ν.Δ. Μιλτιάδη Εβερτ. Μάλλον βιαστικά, ο Εβερτ εξέφρασε την ευχή «το Γιουγκοσλαβικό και το Σκοπιανό να λυθούν, χρονικά, μαζί».

Εν έτει 2021 δεν γίνονται ένοπλες συγκρούσεις, αλλά οι βαλκανικές χώρες και οι μεγάλες δυνάμεις καταλήγουν -ανεπίσημα- στο κοινό συμπέρασμα ότι η Συμφωνία του Ντέιτον για την ειρήνευση στο Βοσνία πνέει τα λοίσθια 26 χρόνια μετά την υπογραφή της. Το τεχνητό κράτος της Βοσνίας (που πάντοτε ήταν μωσαϊκό εθνοτήτων και θρησκειών, οδηγώντας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) καταρρέει υπό το βάρος εσωτερικών συγκρούσεων και ξένων παρεμβάσεων. Εμπειρος Ελληνας πολιτικός, που χειρίστηκε επιτυχώς πολλά κρίσιμα θέματα, σημειώνει σε συνομιλητές του ότι, λόγω της Βοσνίας, ίσως αλλάξουν τα πάντα στην περιοχή σε σχετικά σύντομο χρόνο.

Το σημερινό μείγμα της Βοσνίας έχει απ’ όλα! 

Η Ρωσία ενίσχυσε την επιρροή της, σημειώνοντας μεγάλη διπλωματική επιτυχία στις αρχές Νοεμβρίου. Επέβαλε στο Συμβούλιο Ασφαλείας τον περιορισμό αρμοδιοτήτων, σε θέματα ασφάλειας, του υψηλού εκπροσώπου του ΟΗΕ (Γερμανού Χριστιανοδημοκράτη Κρ. Σμιντ), όπως απαιτούσε ο Σέρβος εκπρόσωπος στην προεδρία της Βοσνίας Μ. Ντόντικ (παραδοσιακός ηγέτης της Republika Srpska). 

Από την πλευρά της, η Τουρκία εκμεταλλεύεται τους μουσουλμάνους για να μεγιστοποιήσει τη διείσδυσή της, υποστηρίζοντας εξόφθαλμα τον Βόσνιο εκπρόσωπο στην προεδρία Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς (γιος του πρώτου προέδρου Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς που πρωταγωνίστησε στον γιουγκοσλαβικό εμφύλιο).

Η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ έχουν σύμπτωση (όχι πάντως ταύτιση) απόψεων. Ο πρόεδρος Τζ. Μπάιντεν και η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ δεν αποκλείουν την αναβίωση ενός παλαιού μηχανισμού κυρώσεων έναντι προσώπων που πυροδοτούν ένταση στα Βαλκάνια. Η κατάσταση έχει εξοργίσει, ειδικά, την κυρία Μέρκελ. Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής Ε.Ε. – Δυτικών Βαλκανίων και ενώπιον του πρωθυπουργού Κυρ. Μητσοτάκη η απερχόμενη Γερμανίδα ηγέτιδα φέρεται ότι -κυριολεκτικά- «έβαλε τις φωνές» στον Βούλγαρο πρόεδρο Ρ. Ράντεφ. Υποστήριξε πως η αρνητική στάση της Σόφιας κατά των Σκοπίων και, εν μέρει, της Αλβανίας αποσταθεροποιεί τη Βοσνία και ολόκληρα τα Βαλκάνια. Κοινώς, η Βουλγαρία αρχίζει να «πληρώνει» το κόστος της πολιτικής της.

Το ερώτημα είναι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο τελευταίος πειρασμός

 

Γράφει ο Γεώργιος Π. Μαλούχος

Δεν πήγαν με πλοίο, αλλά έκαναν απόβαση για να πουλήσουν πλοία.  

Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Σάντσεθ και η μισή κυβέρνησή του βρέθηκαν στην Αγκυρα για να πιάσουν πελάτη τον Ερντογάν που καλοβλέπει μία τέτοια συνεργασία. Οχι πως του είναι απαραίτητη μία δεύτερη μεγάλη σύμμαχος μέσα στην ΕΕ όταν έχει τη Γερμανία, όμως κακό δεν του κάνει. Ακόμα περισσότερο όταν με αυτόν τον τρόπο πιστεύει ότι μπορεί να εξισορροπήσει την ελληνογαλλική συμμαχία. Κάτι που φυσικά, ό,τι κι αν του είπε ο Σάντσεθ, ούτε γίνεται ούτε και θα είχε οιαδήποτε αξία εάν γινόταν. Το εντυπωσιακό με τον Ερντογάν όμως είναι ότι ενώ ξέρει τόσο πολύ καλά να παίζει στη διεθνή σκακιέρα και αρέσκεται να κινείται ασταμάτητα σε αυτήν, τελικά καταφέρνει να χάνει, και μάλιστα μόνος του, όταν το παιχνίδι γίνει μεγάλο. Και αυτό ακριβώς έχει συμβεί τώρα.

Η έντονη κινητικότητα που έχει αναπτυχθεί γύρω από τους εξοπλισμούς από την Ελλάδα και την Τουρκία δεν οφείλεται στην Αθήνα, αλλά στην Αγκυρα.  

Η Ελλάδα αναγκάστηκε να προχωρήσει σε αυτούς, έπειτα από τη διαρκή κλιμάκωση των απειλών. Και να που, στο τέλος, η Ελλάδα βρέθηκε να αναβαθμίζει όχι μόνον τις ένοπλες δυνάμεις της, αλλά και, ακόμα πιο σημαντικό, τις συμμαχίες της. Ενώ η Τουρκία κατέληξε και στο ένα και στο άλλο πεδίο στη… β’ εθνική. Γιατί αυτό ακριβώς είναι ο οπλισμός που επιχειρεί τώρα να αποκτήσει. Οπως και οι συμμαχίες που επιζητεί. 

Εχασε τους Αμερικανούς, κοροϊδεύει τον εαυτό της ότι έχει τους Ρώσους, το Ισραήλ δεν θέλει ούτε να την ακούσει, η Γαλλία, η πιο μεγάλη στρατιωτική δύναμη της Ευρώπης, βρίσκεται πλέον απέναντι. Και ο Ερντογάν πιστεύει ότι κάτι έχει καταφέρει… Το ελληνικό οπλοστάσιο αναβαθμίζεται άμεσα και αποφασιστικά, στο πιο υψηλό επίπεδο, από τη Γαλλία και όχι μόνον. Οι Αμερικανοί ήδη έχουν παραχωρήσει, ουσιαστικά περίπου χωρίς κόστος, πολύ σημαντικό οπλισμό στο πλαίσιο των αποσύρσεων από τις δικές τους ένοπλες δυνάμεις, ενώ τα γερμανικά υποβρύχια που περιμένει τώρα ο Ερντογάν, ήταν τα όπλα που έκαναν τους επιτελείς του να χάσουν τον ύπνο τους το καλοκαίρι του 2020. Οταν ήταν σε θέση να εξαφανίσουν τον τουρκικό στόλο χωρίς εκείνος να μπορεί ούτε να τα δει, ούτε να τα ακούσει, αλλά ξέροντας ότι βρίσκονται εκεί.

Η Τουρκία έχει στριμωχτεί μόνη της σε μία πολύ άβολη γωνία της διεθνούς σκηνής. Και, το επόμενο στάδιο, είναι ότι θα στριμωχτεί και ο ίδιος ο Ερντογάν, σε μία ακόμα πιο άβολη της τουρκικής πολιτικής πραγματικότητας. 

Οι εκλογές προδιαγράφονται μαύρες για τον ίδιο και το κόμμα του. Τόσο, που αναγκάστηκε να μιλήσει για πρώτη φορά για το τι θα κάνει αν οι μετρήσεις γίνουν πολιτική πραγματικότητα: «Αν ο λαός μας πει «στο καλό» και έρθουν οι επόμενοι, ας γκρεμίσουν όσα εμείς χτίσαμε» είπε. Πού το είπε; Μιλώντας σε νέους. Και τραγουδώντας το εθνικιστικό τραγούδι για τη Μάχη του Τσανάκαλε, έναν ύμνο στην τουρκική νίκη του 1915 στα Δαρδανέλια. Είπε και για τον Ομηρο και την Ιλιάδα, που ντε και καλά στην Τουρκία τον θέλουν δικό τους, είπε και για την Τροία. Και δύο μέρες μετά, πήρε δώρο από τον σκληρό εθνικιστή φίλο του Μπαχτσελί έναν χάρτη του «τουρκικού κόσμου» που πιάνει κάτι σαν το… ένα έκτο του πλανήτη και, φυσικά, σε αυτόν περιλαμβάνονται η Θράκη και η Κύπρος.

Ολα αυτά ένα και μόνον δηλούν: ότι όποιος πιστεύει πως ο Ερντογάν θα πει «ευχαριστώ και φεύγω» αν ο τουρκικός λαός του πει «στο καλό», είναι εκτός πάσης πραγματικότητας. 

Οχι μόνον δεν θα φύγει, αλλά, πολύ πιθανό είναι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Ερντογάν σέρνει μαζί του την Τουρκία

 

Του ΝΙΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ

Για να έχουµε κάποια ιδέα για το πώς μπορεί να εξελιχθεί η Τουρκία τα επόμενα χρόνια, είναι χρήσιμο να δούμε τι συμβαίνει σήμερα, ποιες οι δυναμικές που εξελίσσονται και πού θα βρίσκεται η χώρα μετά τη δραματική τελική πράξη της εποχής Ερντογάν. 

Από τον Ιούλιο του 2018, όταν η Τουρκία υιοθέτησε προεδρικό μοντέλο μετά 95 χρόνια βουλευτικής διακυβέρνησης, ήταν σαφές ότι ο Ερντογάν θα έπαιρνε πάνω του όλες τις εξουσίες, ότι θα κυβερνούσε χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Ετσι, αυτός είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για όσα συμβαίνουν εντός της χώρας, στις εξωτερικές σχέσεις, στην οικονομία. 

Σε όλους τους τομείς, προτεραιότητά του είναι η πολιτική επιβίωση και τα συμφέροντα του ιδίου και των γύρω του.  

Εως τώρα, η αδιαφορία για τους δημοκρατικούς θεσμούς και νόμους, και ο εμπλουτισμός πολιτικών φίλων ωφελούσαν τον Ερντογάν επειδή οι οπαδοί και οι σύμμαχοί του δεν αισθάνονταν ότι η ολοένα πιο εμφανής διαφθορά έβλαπτε τους ίδιους. Ομως, με την κατάρρευση της τουρκικής λίρας και τη φτωχοποίηση πολλών πολιτών, τα προβλήματα σε όλους τους άλλους τομείς ξεφεύγουν από τον έλεγχο του Τούρκου προέδρου. Γι’ αυτό ο ίδιος και το κόμμα του πέφτουν στις δημοσκοπήσεις και αρχίζει να φαίνεται το τέλος της βασιλείας τους.

Το πλαίσιο της σημερινής πολιτικής σκηνής στην Τουρκία περιγράφεται από ένα πολύ βασικό κριτήριο: ποιοι βρίσκονται στην εξουσία και ποιοι στη φυλακή.  

Από τη μία είναι ο Ερντογάν, το κίνημα ισλαμιστών και οι εθνικιστές του «βαθέος κράτους». Οι τελευταίοι είχαν υποχωρήσει τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης ΑΚΡ, όταν από το 2002 έως το 2011 το κόμμα ακολουθούσε πορεία εκσυγχρονισμού και προσέβλεπε στην ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση, και, από το 2011 έως το 2015, όταν έγινε φανερή η πορεία «ισλαμοποίησης» της χώρας. Από το 2015, ο Ερντογάν συνέδεσε τα δύο αντίπαλα ρεύματα για να κρατηθεί στην εξουσία. 

Στη φυλακή βρίσκονται (μεταξύ πολλών χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων) ο Οσμάν Καβαλά, εκπρόσωπος των φιλελεύθερων διανοουμένων, ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς, του οποίου το κόμμα, HDP, θα μπορούσε να συσπειρώσει προοδευτικούς νέους και Κούρδους και να απειλήσει το ΑΚΡ, και οι οπαδοί του αυτοεξόριστου θρησκευτικού ηγέτη Γκιουλέν, ο οποίος είχε συνεργαστεί στενά με τον Ερντογάν εναντίον του βαθέος κράτους. Το πάντρεμα ισλαμιστών και εθνικιστών –η Λαϊκή Συμμαχία– ώθησε τον Ερντογάν σε σειρά κινήσεων που οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο.

Ιδεολογικά και στρατηγικά, στην ευρύτερη περιοχή ο Τούρκος πρόεδρος είναι απομονωμένος. Οι σύμμαχοί του Αδελφοί Μουσουλμάνοι δεν βρίσκονται στην εξουσία σε καμία από τις χώρες στις οποίες τους στήριξε. 

Βασίζεται στη σχέση του με τον Πούτιν για να εκβιάσει την Ουάσιγκτον σε διάφορα θέματα (από την αγορά όπλων έως τη δικαστική περιπέτεια κρατικής τουρκικής τράπεζας στις ΗΠΑ). Ετσι, ο Ρώσος πρόεδρος τον έχει στο χέρι, ενώ όχι μόνον ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν αλλά –για πρώτη φορά– και οι Ρεπουμπλικανοί και οι Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο τον κρατούν σε απόσταση. Η έξοδος της Αγκελα Μέρκελ από την ενεργό πολιτική πιθανώς θα σηματοδοτήσει στροφή προς μια ευρωπαϊκή πολιτική βασισμένη σε αρχές αντί για το ιδιόμορφο μείγμα ευθυνοφοβίας και ρεαλπολιτίκ που εξέφραζε η καγκελάριος. Η πολυπραγμοσύνη του Ερντογάν εκτός συνόρων προκάλεσε διπλωματική και στρατιωτική κινητοποίηση πολλών χωρών – μεταξύ αυτών οι Ελλάδα, Γαλλία, Αίγυπτος, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Ισραήλ (παρά την κατά καιρούς βελτίωση των σχέσεων με την τελευταία).

   Με την οικονομία να πληρώνει την αμάθεια και την αλαζονεία του Ερντογάν, οι καταγγελίες για διαφθορά θα αρχίσουν να έχουν μεγαλύτερη απήχηση στα λαϊκά στρώματα που τον ακολουθούσαν τυφλά. Την ίδια ώρα, ούτε ο εθνικισμός αποδίδει πλέον – όχι επειδή η τουρκική κοινωνία βαρέθηκε τη «στρατιωτικοποίηση» της διπλωματίας και τις περιπέτειες εκτός συνόρων, αλλά επειδή όλα τα κόμματα (πλην του HDP) εκφράζουν παρόμοια επιθετικότητα κατά γειτόνων και των Κούρδων.

Ο Ερντογάν και το ΑΚΡ βρίσκονται στην εξουσία εδώ και 20 χρόνια. Ιδεολογικά και στρατηγικά έχουν εξαντληθεί. Σύμφωνα με Τούρκους πολιτικούς επιστήμονες και αναλυτές, το κόμμα δεν εμπνέει τις νεότερες γενιές, οι οποίες ανυπομονούν να επανέλθει η χώρα σε φιλοδυτική τροχιά. 

Ο Ερντογάν, όπως κάθε ανασφαλής «ισχυρός άνδρας», απέτρεψε την εξέλιξη στελεχών που θα μπορούσαν να τον διαδεχθούν. Ούτε ο υπουργός Αμυνας, Χουλουσί Ακάρ, ούτε ο αρχηγός της υπηρεσίας πληροφοριών ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν (τα ονόματα των οποίων ακούγονται), θα μπορέσουν να ελέγξουν τις φυγόκεντρες δυνάμεις που θα ελευθερωθούν μετά τον Ερντογάν. Εως τότε, ο Τούρκος πρόεδρος θα συνεχίσει να επενδύει σε όλες τις λανθασμένες επιλογές του, σαν τον τζογαδόρο που όσο μένει στο τραπέζι θεωρεί εαυτόν νικητή. Ετσι, αγοράζει νέα όπλα και γεωτρύπανα, μειώνει περαιτέρω τα επιτόκια, προκαλεί ξένες χώρες, καταπατά αρχές, νόμους και δικαιώματα των συμπολιτών του, πράττει σαν να είναι απόλυτος άρχοντας που δεν αντιμετωπίζει καμία απειλή, παρά την ορατή καταστροφή που προκαλεί. Σύρει τη χώρα μαζί του στην παρακμή.

Η Ελλάδα, η Κύπρος και η υπόλοιπη Ε.Ε. οφείλουν να είναι έτοιμες για τα χειρότερα, καθώς ...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γκρίζοι χάρτες

 

Tου ΔΙΟΝΥΣΗ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

Σχεδόν όλοι οι λαοί θεωρούν ότι έχουν μια ιστορία μεγαλύτερη από εκείνη που μπορούν να προσεγγίσουν και, ακόμη περισσότερο, από εκείνη που γράφουν, ζουν οι ίδιοι και μπορούν να διαχειριστούν. Υπό αυτό το πρίσμα, η πόζα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον πιστό σύμμαχό του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, τον ηγέτη του ακροδεξιού κόμματος εθνικιστικής δράσης (ΜΗΡ), των «Γκρίζων Λύκων», έχοντας στα χέρια τον «τουρκικό παγκόσμιο χάρτη», αποσκοπούσε σε εσωτερική κατανάλωση και μόνον, έστω και εάν κινείται σε μια φαντασιακή χωροχρονικότητα. Σε μια προσπάθεια ανύψωσης του ηθικού της τουρκικής κοινωνίας που δοκιμάζεται στα σουπερμάρκετ, κάθε μέσο μπορεί να χρησιμοποιεί. Ακόμη κι αν τα δεινά συνεχισθούν από την κατάρρευση της τουρκικής λίρας, υπάρχει εκεί έξω ένα μεγαλειώδες τουρκικό έθνος που έχει αντέξει αιώνες επί αιώνων και θα αντέξει και σήμερα.

Το μήνυμα που επιχείρησαν να εκπέμψουν Ερντογάν και Μπαχτσελί ίσως είχε τους ίδιους ως πρώτους αποδέκτες, αφού με τoν «παγκόσμιο τουρκικό χάρτη» στα χέρια επεδίωξαν να καλύψουν και τις δικές τους ανάγκες. Το τουρκικό γένος που διαφημίζουν έχει απλωθεί από τη Σιβηρία, τη Μογγολία και τον κινέζικο Βορρά έως τη Βαλκανική. Παρά τις ενστάσεις ιστορικών που διαχωρίζουν το τουρκικό έθνος από τις γενικότερες φυλές των τουρκογενών, στο Ακ Σαράι είναι προφανές ότι βλέπουν από τη Σιβηρία έως τα Βαλκάνια τους διαδοχικούς κρίκους της ίδιας αλυσίδας. Η συντριβή του Βαγιαζήτ από τον Ταμερλάνο, άλλωστε, το 1402 στο μεγάλο οροπέδιο της Αγκυρας καταγράφεται από τους σημερινούς Τούρκους περίπου ως μια εμφυλιοπολεμική σύγκρουση και όχι ως μάχη διαφορετικών φυλών που ξεκίνησαν από τις ασιατικές στέπες.

Η ανάγνωση της ιστορίας ως τακτική εθνικής ψυχολογικής ενίσχυσης δεν είναι προνόμιο μόνο των Τούρκων. Στα καθ’ ημάς, υπάρχουν πολλοί που ψάχνουν τον Ηλιο της Βεργίνας στα σύνορα του Μπανγκλαντές, θεωρώντας ότι τα ελληνικά όρια βρίσκονται πέρα από τον Γάγγη. Ακόμη και σήμερα χιλιάδες Ισπανοί αισθάνονται κληρονόμοι μιας αυτοκρατορίας «όπου ο ήλιος δεν έδυε ποτέ», καθώς στον 16ο και 17ο αιώνα της δικής τους αποικιοκρατίας υπήρχε σίγουρα μέσα στο 24ωρο κάποιο μέρος του πλανήτη που είχε μέρα και τα ισπανικά λάβαρα ήταν εκεί υψωμένα. Κάτι ανάλογο αναπολούν και οι Βρετανοί που προτίμησαν το Brexit με την προσδοκία ότι μέσα από μια αυτόνομη πορεία θα καταφέρουν να αναβιώσουν κάτι από τη δική τους αυτοκρατορία.

Ο μεγαλοϊδεατισμός που αναδεικνύει το δώρο του Μπαχτσελί στον Ερντογάν, συνεπώς, δεν αποτελεί από μόνος του πρόβλημα που θα έπρεπε να απασχολεί ιδιαίτερα τη διεθνή κοινότητα. Μπορεί η Μόσχα να αντέδρασε και η Αθήνα να κατέγραψε την πόζα ως ακόμη μία πρόκληση, αλλά η κίνηση περισσότερο έκανε φανερή...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τι «έπαθε» ο Σάντσεθ και λιβανίζει τον Ερντογάν;

 

Του ΝΙΚΟΥ ΜΑΡΤΙΝΟΥ

Είναι άραγε ο Πέδρο Σάντσεθ, ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, ο πιο καλός συνήγορος της Άγκυρας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο; 

 Αρκετοί στην Αθήνα αλλά και στις Βρυξέλλες απαντούν καταφατικά, δίχως ιδιαίτερο προβληματισμό, κρατώντας ωστόσο κάποιες αποστάσεις ως προς τα κίνητρα. 

Πριν λίγες ημέρες, λίγο προτού ο Σάντσεθ αναφέρει στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τα περισπούδαστα περί «Συμμαχίας των Πολιτισμών» (μια πρωτοβουλία του ΟΗΕ όπου συμπροεδρεύουν η Ισπανία με την Τουρκία) ο ισπανικός τραπεζικός – και ασφαλιστικός -κολοσσός BBVA πρότεινε στη τουρκική τράπεζα Garanti την εξαγορά και του υπόλοιπου μισού της, έναντι τιμήματος περί τα 2,5 δισ. δολάρια (12,20 τουρκικές λίρες, δηλαδή περί το ένα δολάριο και 20 σεντς με βάση τρέχουσες τιμές, ανά μετοχή).  

Η πρώτη αντίδραση των αγορών δεν ήταν θετική, καθώς η μετοχή της BBVA έπεσε, ενώ εκείνη της Garanti ανέβηκε.  

Σε γενικές γραμμές πολύ πριν από την πρόταση της BBVA, μεταξύ Μαδρίτης και Ουάσιγκτον υπήρξε μια τακτική επικοινωνία. Οι Αμερικανοί φαίνεται να μην κατανοούν για ποιο λόγο η BBVA προχωρά σε επενδύσεις σε προϊόντα τα οποία υπό τις παρούσες συνθήκες ομοιάζουν περίπου με «σκουπίδια» (“junk” στη χρηματοπιστωτική διάλεκτο) και είχαν εν καιρώ προειδοποιήσει την Μαδρίτη ότι μπορεί να εκθέσει το τραπεζικό σύστημά της σε κινδύνους οι οποίοι προέρχονται από τον Ερντογάν και τις αποφάσεις του, που ουδεμία σχέση με την οικονομία έχουν.  

Τι ακριβώς είδαν οι Ισπανοί στα τραπεζικά «σκουπίδια» της Τουρκίας δεν είναι σαφές. Εκείνο που εκτιμάται είναι ότι στη Μαδρίτη, συνηθισμένοι να επενδύουν σε αγορές τις οποίες αποφεύγουν οι πιο ανεπτυγμένες οικονομίες, εκτιμούν ότι οι πολύ χαμηλές τιμές (λόγω της διαρκούς πτώσης της λίρας έναντι του δολαρίου) στη Τουρκία προσφέρονται για την αγορά στοιχείων προστιθέμενης αξίας. 

Μια μικρή λεπτομέρεια για την ισπανική πρόταση (η εξαγορά αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός του πρώτου τριμήνου του 2022) είναι ότι η BBVA αλλά και η Garanti σε τοπικό επίπεδο είναι συνδεδεμένες και με επενδύσεις σε ομόλογα ασφαλιστικών ταμείων. Είναι, εν ολίγοις, πολύ πιθανόν περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Τουρκίας να διαχυθεί και στην Ισπανία. 

Περισσότερο ψύχραιμοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η Ισπανία προεξοφλεί ότι – με τον έναν ή τον άλλο τρόπο – η Τουρκία θα επανέλθει σε τροχιά βελτίωσης των σχέσεων με τη Δύση και στη Μαδρίτη υπάρχει η επιθυμία να μπορεί να υποστηριχθεί ότι ακόμα και στις δύσκολες εποχές, οι Ισπανοί επενδυτές δεν φοβήθηκαν τη γενικότερα δυσοίωνη ατμόσφαιρα. Αυτή η εξήγηση ίσως βοηθά να γίνει αντιληπτό για ποιο λόγο ο Πέδρο Σάντσεθ ήταν σχεδόν επιθετικά αρνητικός στο ενδεχόμενο να κάνει οποιοδήποτε σχόλιο για την Τουρκία κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, τον Μάιο του 2021. Ακόμη περισσότερο εξηγεί γιατί η Ισπανία εξακολουθεί να συνεχίζει να υποστηρίζει την ενίσχυση των Τούρκων σε εξοπλισμούς, μάλιστα με όπλα τα οποία χρησιμοποιούνται ή θα αξιοποιηθούν στο μέλλον κατά της Ελλάδας.  

Το πλέον χαρακτηριστικό είναι το “TCG Anadolu” ένα ελικοπτεροφόρο ισπανικής σχεδίασης και τεχνογνωσίας η οποία έχει παραχωρηθεί στην Τουρκία, όπου και ναυπηγείται. Οι Σάντσεθ και Ερντογάν συνομίλησαν και για δεύτερο τέτοιο ελικοπτεροφόρο, μάλιστα, κατά τον τούρκο ηγέτη, «μεγαλύτερο» από το προηγούμενο. Ένας ισπανικής κατασκευής τύπος κατασκοπευτικού αεροπλάνου, το CN-235 χρησιμοποιείται καθημερινά στο Αιγαίο για να παρακολουθεί την κατάσταση στην ελληνική πλευρά των συνόρων. Συνολικά 59 CN-235 βρίσκονται στο οπλοστάσιο των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Ακτοφυλακής. Οι δύο πλευρές συζήτησαν και για την συνεργασία στον τομέα των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, κάτι που έχει οσμή επέκτασης του πλέον εξαγωγικού τομέα της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, αυτόν των drones και των UAV.  

Οι Τούρκοι αναζητούν απεγνωσμένα...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Ζάεφ και τα «παιδιά με τα παπιγιόν» από τη Βουλγαρία

 

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Τούτες τις ώρες, ο υπό παραίτηση πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας, Ζόραν Ζάεφ, πασχίζει να ενισχύσει με μεταγραφές τον κυβερνητικό συνασπισμό ώστε να μην καταρρεύσει με το πρώτο φύσημα του ανέμου και, ταυτόχρονα, κοιτάζει προς τη Σόφια, με την ελπίδα ότι τα «παιδιά του Χάρβαρντ», που επικράτησαν στις πρόσφατες εκλογές , θα (του) ξεκλειδώσουν την ενταξιακή προοπτική της χώρας του.

Η κυβέρνησή του στηρίζεται σε 59 βουλευτές του κόμματός του κι εκείνου του Αλι Αχμέτι, αλλά του χρειάζονται τουλάχιστον δύο για να συγκροτήσει πλειοψηφία και να μπορεί να παίρνει αποφάσεις. Για να τους εξασφαλίσει, πολιορκεί στενά, διά του Αχμέτι αλλά και του αμερικανικού παράγοντα, το αλβανικό κόμμα «Εναλλακτική», που διαθέτει τέσσερις εκπροσώπους στο Κοινοβούλιο, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι το «παζάρι» εξελίσσεται θετικά και οσονούπω, αν δεν στραβώσει κάτι, θα προχωρήσει με «63» σε ανασχηματισμό της κυβέρνησής του, αποσοβώντας, προσωρινά, την κατάρρευσή της.

Και μετά;  

Θα περιμένει χείρα βοηθείας από τη Βουλγαρία, όπου το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών  προκαλεί στα Σκόπια κάποια αισιοδοξία ότι τούτη τη φορά –τρίτη από την άνοιξη!– θα σχηματιστεί, επιτέλους, κυβέρνηση, η οποία, μάλιστα, αν κρίνει κανείς από δηλώσεις του ενός εκ των δύο ηγετών του πρωτεύσαντος κόμματος «Συνεχίζουμε για την Αλλαγή», Κίριλ Πέτκοφ, θα διαπραγματευθεί με διαλλακτικότητα το ζήτημα του βέτο που εκκρεμεί στις Βρυξέλλες. Tώρα ο Ζάεφ ή όποιος θα είναι στη θέση του, μιας και εκκρεμεί η παραίτησή του, δεν θα έχει απέναντι στη διαπραγμάτευση μια βουλγαρική κυβέρνηση που θα εξαρτά την τύχη της από τους εθνικιστές του τέως υπουργού Αμυνας Καρακατσάνοφ, ο οποίος μένει εκτός Βουλής.

Η Σόφια όμως διανύει και αυτή περίοδο μετεκλογικής πολιτικής ρευστότητας και θα χρειαστεί κάποιος χρόνος ώστε να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση. Η κάλπη ανέδειξε νικητή το νεοσύστατο κεντρώο κόμμα των δύο επιχειρηματιών, αποφοίτων του Χάρβαρντ, Κίριλ Πέτκοφ και Ασεν Βασίλιεφ, το οποίο καλείται να θέσει τέλος στην παρατεταμένη ακυβερνησία που ταλανίζει τη χώρα.

Ολα δείχνουν ότι επίκειται μέσα στον Δεκέμβριο σχηματισμός κυβέρνησης υπό τον Πέτκοφ, με τη συμμετοχή άλλων τριών κομμάτων (Δημοκρατική Βουλγαρία, Σοσιαλιστικό Κόμμα, Υπάρχει και τέτοιος Λαός), η οποία θα κληθεί, μεταξύ άλλων, να διευθετήσει και το μέτωπο που άνοιξαν οι κυβερνώντες επί Μπορίσοφ και της ελεγχόμενης από τον πρόεδρο Ράντεφ υπηρεσιακής κυβέρνησης, με τη χρήση του δικαιώματος αρνησικυρίας από τη Σόφια στη χορήγηση ημερομηνίας έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων Ε.Ε. και Βόρειας Μακεδονίας.  

Οι πιέσεις Αμερικανών και Ευρωπαίων προς τη βουλγαρική πλευρά να άρει το βέτο και να αρχίσει, παράλληλα, διάλογος με τα Σκόπια για την επίτευξη αμοιβαίου συμβιβασμού υπήρξαν και παραμένουν αφόρητες. Με τη διαφορά ότι τώρα οι κυβερνώντες εμφανίζονταν, προεκλογικά τουλάχιστον, να προσεγγίζουν θετικά το ενδεχόμενο άρσης του αδιεξόδου, βάζοντας νερό στο κρασί τους ή, αλλιώς, υποκύπτοντας στις «επιθυμίες» των συμμάχων.

    «Κανείς στη Βουλγαρία ή στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας δεν επωφελείται από το γεγονός ότι οι δύο χώρες δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις γειτονίας. Θέλουμε μια νέα προσέγγιση για την επίλυση του προβλήματος», φέρεται να δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων MIA και ο συμπρόεδρος Βασίλεφ, ο οποίος πρόσθεσε: «Αυτή τη φορά, σε ό,τι εξαρτάται από τη βουλγαρική πλευρά, οι πολιτικοί δεν θα είναι πρόβλημα». 

Τα χρονικά περιθώρια όμως στενεύουν.

Ακόμη και αν στη Σόφια σχηματιστεί έως τότε νέα κυβέρνηση, η οποία θα θελήσει να ξεμπλοκάρει το θέμα, έναντι ανταλλαγμάτων προφανώς, αποσύροντας το βέτo, οι προθεσμίες μπορεί να μη βγαίνουν για τη σύνοδο-ορόσημο της 14ης Δεκεμβρίου, όπου τα Σκόπια ελπίζουν ότι οι εταίροι θα αποφανθούν θετικά.

Εν τοιαύτη περιπτώσει, αν δηλαδή δεν λυθεί το πρόβλημα τον Δεκέμβριο...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος

 

Γράφει ο Μάρκος Τρούλης

Με αναφορά στη διεθνή πολιτική και με ορίζοντα τον ερχομό του 2022, κάθε λέξη του τίτλου θα έπρεπε να φέρει εισαγωγικά («»), προκειμένου να γίνει αντιληπτή η τραγική ειρωνεία που υποκρύπτει.  

Το 2021 φθάνει στο τέλος, τρεις δεκαετίες έχουν περάσει από το τέλος του διπολισμού, αλλά οι συγκρούσεις και οι ανταγωνισμοί αυξάνονται διαρκώς ακόμη και σε πεδία, που ουδείς ανέμενε κάτι τέτοιο πριν μερικά έτη, όπως στην περίπτωση των αλιευτικών δικαιωμάτων στη Μάγχη και των αγγλογαλλικών προστριβών.

    Το 2021 παρέρχεται και στα σύνορα Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν εξακολουθούν αιματηρές συγκρούσεις με βολές πυροβολικού, αλλά και των αζερικών τουρκικής κατασκευής UAVs Bayraktar TB2.

Ανταλλαγές πυροβολικού πραγματοποιούνται και μεταξύ των ρωσόφιλων παραστρατιωτικών ομάδων στην Ανατολική Ουκρανία και της Κυβέρνησης του Κιέβου, ενώ και οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις αυξάνουν διαρκώς την παρουσία τους στα ρωσοουκρανικά σύνορα, με την Τουρκία να εμπλέκεται άμεσα και σε αυτό το μέτωπο με την παροχή στρατιωτικού υλικού στην Ουκρανία, αλλά και τις διαρκείς εκκλήσεις για την προστασία των δικαιωμάτων των Τατάρων της Κριμαίας.

Η Συρία βιώνει την πλήρη παρακμή και επιβεβαιώνει το χαρακτηρισμό του «κράτους-παρίας», το Ιράκ προσπαθεί να ορθοποδήσει αλλά οι επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους εναντίον Σιιτών γίνεται πλέον ακόμη και με ελεύθερους σκοπευτές, η Λιβύη πορεύεται προς τις εκλογές με την παρουσία ρωσικών και τουρκικών στρατευμάτων στο έδαφός της τα οποία ωστόσο έπρεπε να είχαν αποσυρθεί προ πολλού και οι Κούρδοι βιώνουν για μια ακόμη φορά στην ιστορία τους ένα γενοκτονικό πογκρόμ με αφορμή το «γλωσσικό ζήτημα».

Παρενθετικά, αξίζει να σημειωθεί ότι κοινός παρονομαστής των ανωτέρω συγκρούσεων είναι η Τουρκία, η οποία εγκαλεί την Ελλάδα για… «επιθετικότητα, αναθεωρητισμό και προκλητικότητα»!

    Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα αναλύσει την τουρκική στάση με τρόπο παρόμοιο με αυτόν που ο σημερινός ιστορικός ερμηνεύει τη στάση της Αυστροουγγαρίας εναντίον της Σερβίας λίγο πριν την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι Αυστριακοί επιζητούσαν την επίθεση στη Σερβία, τους δόθηκε η αφορμή ή μάλλον προκάλεσαν οι ίδιοι την προβοκάτσια της δολοφονίας του Αρχιδούκα στο Σεράγεβο, οι Σέρβοι παρόλα αυτά ενέδωσαν σε όλες τις απαιτήσεις του αυστριακού τελεσιγράφου, αλλά η Αυστροουγγαρία προχώρησε σε στρατιωτικές επιχειρήσεις κατηγορώντας τη Σερβία..!

Η αστάθεια, λοιπόν, αυξάνεται εκθετικά.  

Οι συγκρούσεις στο γαλλικού ενδιαφέροντος Ευρύτερο Σαχέλ πολλαπλασιάζονται με τον Πόλεμο στο Μάλι, την ανεξέλεγκτη δράση της τρομοκρατικής οργάνωσης Boko Haram στη Νιγηρία και την εμφύλια διαμάχη στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Η Αιθιοπία αντιμετωπίζει μια μείζονα ανθρωπιστική κρίση λόγω του αποσχιστικού κινήματος στην Tigray και της αδυναμίας της Αντίς Αμπέμπα να το ελέγξει άμεσα, όπως είχε υποσχεθεί. Παρόμοιο σκηνικό διαπιστώνεται και στη νεότερη χώρα του πλανήτη, το δεκαετούς ιστορίας Νότιο Σουδάν, με το λιμό και την αδυναμία πρόσβασης σε πόσιμο νερό να απειλεί 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους.

Πέραν της Αφρικής, αιματηρές συγκρούσεις βλέπουμε ενδεικτικά στην Υεμένη, η οποία έχει καταστεί επί μακρόν πεδίο ανταγωνισμού της σουνιτικής Σαουδικής Αραβίας και του σιιτικού – διά των Χούτι – Ιράν, με την Κυβέρνηση να προσπαθεί με σαουδαραβική υποστήριξη να ελέγξει το νότο της χώρας και την πόλη της Μαρίμπ. Στο Αφγανιστάν η άνοδος των Ταλιμπάν στην εξουσία και οι συνεπαγόμενες κυρώσεις έχουν επιφέρει μια μείζονα ανθρωπιστική κρίση, ενώ λίγο νοτιότερα το Πακιστάν και η Ινδία ανταλλάσσουν διαρκώς απειλές για την κυριαρχία στο Κασμίρ και στην Τζάμου με το Δελχί να αποστέλλει μόλις πρόσφατα τελεσίγραφο προς το Ισλαμαμπάντ.

Η πορεία αποσταθεροποίησης στις ανωτέρω γεωγραφικές ζώνες συντελείται δυστυχώς αδιάκοπα, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση της Ανατολικής Ασίας, όπου η υπέρμετρη συγκέντρωση ισχύος συνδέεται με την αύξηση του κόστους λήψης απόφασης για ευθεία σύγκρουση, αλλά ταυτόχρονα αυξάνει και την πιθανότητα λάθους. Η Βόρειος Κορέα συνεχίζει τις δοκιμές επιθετικών οπλικών συστημάτων, αλλά το πρόβλημα εντοπίζεται και στη Νότιο Σινική Θάλασσα, όπου η Κίνα και το Βιετνάμ βρίσκονται σε διαρκή ανταγωνισμό για τον καθορισμό των θαλασσίων ζωνών, ενώ το Ανόι εντοπίστηκε δορυφορικά να εποικίζει νησιά προκειμένου να τεκμηριώσει τα δικαιώματά του επί της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας στην περιοχή. Παράλληλα, η Ταιβάν βρίσκεται υπό διαρκή κινεζική απειλή και έχει τεθεί υπό τη στρατηγική ομπρέλα των ΗΠΑ, με τον Αμερικανό και τον Κινέζο Πρόεδρο να ανταλλάσσουν κατηγορίες περί του ποιος υπονομεύει την ειρήνη στην περιοχή.

Και για να θυμηθούμε την πλήρη στροφή από το ποίημα του Διονύσιου Σολωμού:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Όταν γίνεται πολιτικοποίηση των ενεργειακών αγωγών όλοι υποφέρουν

Του Julian Lee / Bloomberg

Τα σημεία τοποθέτησης ενεργειακών αγωγών διαμορφώνονταν πάντα με βάση πολιτικούς λόγους, συχνά σε βάρος των αντίστοιχων εμπορικών. Αλλά και η λειτουργία των υφιστάμενων γραμμών γίνεται ολοένα και περισσότερο με πολιτικά κριτήρια. Κι αυτό θα βλάψει τους πάντες.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα διαδρομών αγωγών οι οποίες επιλέχθηκαν για να εξυπηρετήσουν γεωπολιτικούς σκοπούς.

Ο πετρελαιαγωγός Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν από την Κασπία Θάλασσα προς έναν τερματικό σταθμό εξαγωγών στις μεσογειακές ακτές της Τουρκίας δεν ήταν η προφανής εμπορική επιλογή για την διακίνηση του αργού πετρελαίου του Αζερμπαϊτζάν, ωστόσο επιλέχθηκε επειδή πληρούσε τους στόχους της αποφυγής του Ιράν (παρόλο που θα ήταν φθηνότερο να κατασκευαστεί εκεί και να αποκτήσει καλύτερη πρόσβαση στις ασιατικές αγορές) και να είναι ανεξάρτητος από μια διέλευση από τη Ρωσία.

Όπως έχω γράψει και παλαιότερα, η κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream 2 από τη Ρωσία προς τη Γερμανία είναι το αποκορύφωμα μιας 30χρονης στρατηγικής από πλευράς Μόσχας για την απόρριψη των κληρονομημένων διαδρομών διαμετακόμισης μεταξύ των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών και των συμμάχων χωρών της ΕΣΣΔ στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Ωστόσο η χρήση ή η διακοπή λειτουργίας αγωγών οι οποίοι έχουν ήδη κατασκευαστεί έχει καταστεί το τελευταίο διάστημα ένα πιο ανησυχητικό παράδειγμα πολιτικοποίησης του ενεργειακού.

Καθώς η Ευρώπη παλεύει με μια υποφώσκουσα χειμερινή ενεργειακή κρίση, φαίνεται να κατακλύζεται από όλες τις πλευρές με προμηθευτές και χώρες διέλευσης που χρησιμοποιούν αγωγούς για πολιτικούς σκοπούς.

Είναι ακριβώς στις δεξαμενές που συνδέονται με την ρωσική Gazprom που υπάρχει έλλειψη φυσικού αερίου στη Γερμανία

Αν και ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν αρνείται ότι υπάρχουν πολιτικά κίνητρα πίσω από την "αποτυχία" της Ρωσίας να παραδώσει περισσότερο αέριο στην Ευρώπη, λίγοι - για την ακρίβεια ελάχιστοι - στην Ευρώπη τον πιστεύουν. Και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί.

Το μονοπώλιο εξαγωγών φυσικού αερίου της Ρωσίας, Gazprom, ισχυρίζεται ότι έχει ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα παράδοσης από πελάτες του, ωστόσο οι τιμές έχουν εκτοξευθεί στα ύψη επειδή τα επίπεδα αποθήκευσης είναι χαμηλά και, τουλάχιστον στη Γερμανία, οι χώροι αποθήκευσης οι οποίοι είναι σχεδόν άδειοι είναι αυτοί που ελέγχονται από την Gazprom.

Η ευρωπαϊκή τιμή του φυσικού αερίου αυξήθηκε ξανά τις τελευταίες ημέρες λόγω των φόβων ότι η Ρωσία θα συνεχίσει να συγκρατεί τις ροές σε αντίποινα για τις καθυστερήσεις στην πιστοποίηση του νέου αγωγού Nord Stream 2, κάτι που θα έπληττε πραγματικά τον χειμερινό εφοδιασμό.

Ωστόσο δεν είναι μόνο στη βορειοανατολική Ευρώπη που η πολιτική χρήση των αγωγών δημιουργεί αναταραχή τις αγορές.

Στην άλλη άκρη της ηπείρου, η Ισπανία βρίσκεται παγιδευμένη σε μια πολιτική διαμάχη μεταξύ του μεγάλου προμηθευτή φυσικού αερίου της, της Αλγερίας και της χώρας διέλευσης του, του Μαρόκου. Αυτό προσθέτει περισσότερη ανοδική πίεση στις ευρωπαϊκές τιμές ενέργειας, καθώς η Ισπανία εντάσσεται στο κύμα βιασύνης για την εξασφάλιση φορτίων υγροποιημένου αερίου, σε μια αγορά όπου κυριαρχούν οι Ασιάτες πελάτες, οι οποίοι πληρώνουν υψηλές τιμές.

Οι αυξημένες εντάσεις γύρω από τον ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρώπης με αγωγούς έκαναν την ξαφνική διακοπή των ροών ρωσικού πετρελαίου από τη Λευκορωσία προς την Πολωνία στις αρχές της περασμένης εβδομάδας ακόμη πιο ανησυχητική.

Η διακοπή οφειλόταν σε απρογραμμάτιστη συντήρηση στη γραμμή στη Λευκορωσία, ενώ οι ροές αποκαταστάθηκαν μετά από λίγες ημέρες. Ωστόσο, εν μέσω μιας "βιομηχανοποιημένης" μεταναστευτικής κρίσης στα σύνορα της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και των προηγούμενων απειλών του προέδρου της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο για διακοπή του ενεργειακού εφοδιασμού στην Ευρώπη, οι φόβοι ήταν έντονοι ότι η διακοπή θα αποδεικνυόταν κάτι πιο καταστροφικό.

Μπορεί πράγματι να συμβεί ακριβώς έτσι. Η ΕΕ απειλεί με περαιτέρω κυρώσεις κατά της Λευκορωσίας, ενώ ο ανατολικός γείτονάς της συνεχίζει να εισάγει αεροπορικώς επίδοξους μετανάστες προς την ΕΕ από χώρες που έχουν πληγεί από διάφορες κρίσεις, όπως το Ιράκ και η Συρία.

Ο Πούτιν, του οποίου το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο ρέουν μέσω αγωγών που διασχίζουν τη Λευκορωσία, προειδοποίησε ότι...