ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΣΟΥΡΓΕΛΑ: ΣΥΡΙΖΑ για τα... πανηγύρια

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Ως γνωστόν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει παντού εκτός από την Ελλάδα. 

Πανηγυρίζει για τη Γερμανία, αν και δεν ανήκει στη σοσιαλιστική ομάδα, όπου ανήκει το SPD που ήταν ο μεγάλος νικητής των προχθεσινών εκλογών. 

Χάρηκε για τη θεαματική άνοδο των Πρασίνων, αν και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπέρ του λιγνίτη και κατά των ανεμογεννητριών. 

Το αδερφό κόμμα Die Linke, οι πρώην και νυν κομμουνιστές, υπέστη σοβαρή ήττα καθώς έχασε το 50% της δύναμης του και εισέρχεται στη Βουλή χάρη στις ιδιομορφίες του γερμανικού εκλογικού νόμου. Επ' αυτού σιωπή, γιατί χαλά το πανηγυρικό κλίμα.

Ας σημειωθεί πως η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ διαρρήδην υποστήριζε και υποστηρίζει πως ουδεμία σχέση έχει με τη σοσιαλδημοκρατία των «προδοτών» Κάουτσκι και Μπερνστάιν. Οι ίδιοι είναι απόγονοι του Λένιν. Δικά τους είναι τα λόγια, αυτοί τα γράφουν στα έντυπα τους.

Πανηγύρισε ο ΣΥΡΙΖΑ για την Ισπανία, όπου οι Podemos, τα αδερφάκια του, καταποντίστηκαν και βρίσκονται κοντά στη διάλυση.  

Μέχρι και για τον Μπάιντεν πανηγύρισαν οι αθεόφοβοι.  

Τώρα περιμένουν με αγωνία τις εκλογές στην Μπουρκίνα Φάσο. Κάτι θα βρουν κι εκεί για να χαρούν.

Για να μην αναφερθώ στα πανηγύρια τους για τη ΔΕΘ, όπου βέβαια ο Κυριάκος, όπως έδειξαν όλες οι μετρήσεις, τα πήγε πολύ καλύτερα από τον Τσίπρα. Μάλωσαν μεταξύ τους για την ισοπαλία του Κούλογλου που τελικά θα ήταν ένα πολύ θετικό αποτέλεσμα για τον αρχηγό τους.

Μήπως έχουν κρίση ταυτότητας; Ή μήπως γενικώς είναι μέσα στην τρελή χαρά; 

Μήπως όλα αυτά, τελικά, είναι αποδράσεις από την μιζέρια τους στην Ελλάδα;

Αναμφίβολα κρίση ταυτότητας δεν έχουν. «Πούρο, χαβιάρι και Βελουχιώτη Άρη». Μια χαρά περνάνε αυτοί. Γνωρίζουν πολύ καλά ποιοι είναι και τι θέλουν, τουλάχιστον όσοι αποτελούν την ηγεσία τους. Τα υπόλοιπα είναι για τους ψηφοφόρους τους.

Οι Συριζαίοι έχουν ψυχολογική ανάγκη κάπου να κερδίσουν, γιατί κάτι θα πρέπει να πουν στο κοινό τους. Να τους δώσουν ελπίδα καθώς, όπως όλα δείχνουν, έρχεται άλλη μια τετραετία στην αντιπολίτευση. Ο σοφός Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει το περίφημο «έξω πάμε καλά», τους άρεσε αυτό, το «έκλεψαν» και το πουλάνε στους ψηφοφόρους τους. Και γι' αυτό τους βλέπουμε «φαιδρώς πανηγυρίζοντες», όπως λέει η Α΄Ωδή του κανόνα του Ακάθιστου Ύμνου.

Εννοείται πως ένα σοβαρό κόμμα θα άφηνε τα πανηγύρια και θα προσπαθούσε να εξετάσει τι φταίει γι' αυτήν τη στασιμότητα. Φταίει η ηγεσία; Φταίει η πολιτική γραμμή και συμπεριφορά; Φταίει η ίδια η ιδεολογική και πολιτική φυσιογνωμία της ριζοσπαστικής Αριστεράς;  

Σε άλλες εποχές θα έλεγαν πως φταίει ο λαός! Ευτυχώς αυτό σήμερα μπορούν να το ψιθυρίζουν μόνο μεταξύ τους.

Πάντως σε γενικές γραμμές δεν είναι κακό να χαίρεσαι, να είσαι «μες στην τρελή χαρά», που λέμε. 

Το πρόβλημα είναι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΘΝΙΚΑ ΠΑΣΟΚικά ΣΟΥΡΓΕΛΑ: SPD και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο

Γράφει ο Στέντωρ

Θα είχε κάνει καλύτερη εντύπωση αν το μήνυμα της FofiGennimata.eu –του ευρωλογαριασμού της προέδρου του ΚΙΝΑΛ– είχε γίνει on camera. Η δήλωση, όμως, με την οποία πανηγύριζε για την εκλογική επιτυχία των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών, είχε γραφτεί στα αγγλικά. 

 

Τον ενθουσιασμό της Γεννηματά για την επιτυχία των «συντρόφων» του SPD μοιράστηκαν στη μητρική τους γλώσσα και άλλα στελέχη του ΚΙΝΑΛ. 

 

Εχει ενδιαφέρον ότι αυτός ο έρωτας για τη σοσιαλδημοκρατία συγχρονίζεται με τη νοσταλγία για το ορθόδοξο ΠΑΣΟΚ.

 

 Οι σύντροφοι σαλπίζουν την επιστροφή σε ένα κόμμα που για τα πρώτα 22 χρόνια της ύπαρξής του –προ Σημίτη– ΔΕΝ είχε αναφορές στην ευρωπαϊκή πολιτική οικογένεια, την οποία αναγνωρίζει τώρα ως κοιτίδα του. 

Εκτός αν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Είμαι αδιόρθωτος Μερκελιστής

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

Η καγκελάριος της Γερμανίας Ανγκελα Μέρκελ ήταν ενοχλημένη με το ελληνικό πολιτικό προσωπικό. Κομψό το «ενοχλημένη»! Στην πραγματικότητα, υποθέτω εγώ, θα ήταν θυμωμένη

Αυτή η αποκάλυψη από πρόσφατη συνέντευξη του Παναγιώτη Πικραμένου στην Σία Κοσιώνη του Sky. Όταν ως πρωθυπουργός σαράντα-νομίζω-προεκλογικών ημερών είχε συναντηθεί με την Μέρκελ. Και όταν εκείνη του εξέφρασε δύο μεγάλες ενστάσεις σχετικά με την Ελλάδα.  

Η πρώτη πως οι Ελληνες πολιτικοί, εννοεί οι εκάστοτε κυβερνητικοί, δεν τηρούσαν τις υποσχέσεις τους. 

Και η δεύτερη ότι τα προγράμματα που κατέθετε η Ελλάδα έπασχαν από σοβαρή τεκμηρίωση

Τι σημαίνουν όλα αυτά; 

Οι πολιτικοί μας, ως συνήθως, άλλα λένε, άλλα κάνουν. Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα. Και η ελληνικός επαγγελματισμός πάσχει από προχειρότητα κοινώς «έλα μωρέ πως κάνεις έτσι». Κοινώς όλα στο πόδι

Πάμε τώρα στο δια ταύτα. Δηλαδή σ έναν πρόχειρο απολογισμό σχετικά με τα πεπραγμένα της Μέρκελ.  

Ο Αντώνης Σαμαράς σε πρόσφατη συνέντευξή του την χαρακτηρίζει «διαχειρίστρια». Παρεμπιπτόντως εξαιρετικά χρήσιμη θα ήταν η αποκάλυψη των συνομιλιών και των συμφωνιών ανάμεσα στον πρωθυπουργό Σαμαρά και στην καγκελάριο Μέρκελ. Τι έλεγε ο πρώτος, που συμφωνούσε μαζί της και τι έκανε στη συνέχεια εν Ελλάδι. Τέλος πάντων

Τι ήταν λοιπόν η Μέρκελ; 

Διαχειρίστρια; Κλητήρας; Πιόνι; Απούσα; 

Για να δούμε λοιπόν μερικά, κάποια από τα πεπραγμένα επί των ημερών της

Ένα λοιπόν. Κατά τη διάρκεια της θητείας της η Γερμανική οικονομία μεγαλούργησε. Είναι γεγονός. Και νομίζω ότι οι εξαγωγές της κατήγαγαν ρεκόρ όλων των εποχών. Θα πείτε σε βάρος άλλων οικονομιών. Θα ανταπαντούσα, ας έκαναν και οι άλλες ευρωπαικές οικονομίες ότι και η Γερμανική. Το έκαναν; Όχι δεν το έκαναν

Δύο λοιπόν. Επί των ημερών της η Γερμανία κατάφερε να αναδειχθεί μεγαλύτερη και ισχυρότερη χώρα της γηραιάς Ηπείρου. Και αυτό είναι γεγονός

Τρία λοιπόν. Η σύγκρισή της με τον βαψομαλλιά και πορνόγερο Ντόναλντ Τραμπ είναι καταλυτική. Κάπως έτσι το κέντρο του Δυτικού κόσμου, μετακινήθηκε από την Ουάσιγκτον στο Βερολίνο και από τον Λευκό Οίκο στην γερμανική καγκελαρία. Κι αυτό είναι γεγονός

Τέσσερα λοιπόν. Όταν όλοι σχεδόν οι εκπρόσωποι των χωρών της Ευρωπαικής Ενωσης απαιτούσαν την έξοδο της Σωρρακώστανας από το euro και την επαναφορά της δραχμής, ιδιαιτέρως ο χερ Σόιμπλε, εκείνη με την παρότρυνση του Ομπάμα, αρνήθηκε κατηγορηματικά και έτσι η Ελλάδα σώθηκε από το χορό του Ζαλόγγου και από το χείλος της καταστροφής

Με απλά λόγια, κατά τη γνώμη μου, μπορεί η Μέρκελ συντόμως να συνταξιοδοτηθεί, όμως η περίοδος της πρωθυπουργίας της θα μείνει και όλοι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αναφέρονται σ αυτήν

Οι συγκρίσεις με Βίλι Μπραντ και Χέλμουτ Κολ είναι αστείοι και μεταφυσικοί. Απόδειξη το γεγονός ότι αμέσως μετά την αναγγελία αναχώρησής της ο Εμανουέλ Μακρόν επιχειρεί και το καταφέρνει να εγκατασταθεί αυτός και η Γαλλία στον θρόνο της Ευρωπαικής Ηπειρου. Φεύγει η Μέρκελ έρχεται ο Μακρόν. Φεύγει η Γερμανία έρχεται η Γαλλία. Κάπως έτσι

Αρέσει δεν αρέσει η Ανγκελα Μέρκελ υπήρξε πρωταθλήτρια. Και που σαι. Εσένα το λέω. Αντί να γκρινιάζουμε και να ρίχνουμε μπινελίκια εναντίον γερμανικού, οικονομικού ιμπεριαλισμού, καλά θα κάνουμε...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ποιoς θα σηκώνει το τηλέφωνο;

Εγώ θα έλεγα αφήστε την αφίσα εκεί που είναι, γιατί θα νοσταλγήσουμε την εποχή της χρυσής μετριότητας...

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ιστορικά, δύο είναι οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν χύσει το αίμα τους (και κυρίως το αίμα των τρίτων) για να επιβάλουν την ένωση της Ευρώπης εκ των άνω και διά της βίας: Γαλλία και Γερμανία. 

Η σημερινή Ευρώπη, πολύτιμη και αξιοθαύμαστη παρ’ όλα τα μειονεκτήματά της, είναι το επίτευγμα της συμφιλίωσης των δύο συγκεκριμένων χωρών, μετά τη μεγαλύτερη αιματοχυσία στην ευρωπαϊκή ιστορία, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Υπήρχε και μια τρίτη μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη, η οποία πάντα πολέμησε προκειμένου να εμποδίσει την ενοποίηση της Ευρώπης με τους όρους του Λουδοβίκου ΙΔ’, του Ναπολέοντα ή του Χίτλερ – αλλά οι Βρετανοί αποχώρησαν από την Ενωση και δεν θα μας απασχολήσουν άλλο.

Οσο υπήρχε η Μέρκελ, ήξερες ότι η Ευρώπη έχει κάποια ηγεσία, για να το πω απλά.

 Επρόκειτο για ήπιας μορφής γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη, η οποία όμως εξασφάλιζε μια ηγεσία, άτυπη, ατελή, συχνά απρόθυμη και όχι πάντα αποτελεσματική, τουλάχιστον όμως ήξερες ποιον να καλέσεις στο τηλέφωνο, κατά την παροιμιώδη ρήση του Κίσινγκερ. Μπορεί να μη γινόταν δουλειά ή, αν γινόταν, να γινόταν με καθυστέρηση και όρους περίεργους. Ηξερες όμως ότι, ως έναν βαθμό, η Μέρκελ ήταν ο ισχυρότερος άνθρωπος στην Ευρώπη. Τουλάχιστον θα απαντούσε στο τηλέφωνο – άσε τι θα γινόταν στη συνέχεια…

Αναρωτιέμαι τι θα σημαίνει για την Ευρώπη το αποτέλεσμα των προχθεσινών εκλογών στη Γερμανία.  

Κατ’ αρχάς, ότι κανείς δεν θα σηκώνει το τηλέφωνο αν στο Βερολίνο επικρατήσει η πολιτική αβεβαιότητα και χρειαστούν μήνες για τον σχηματισμό κυβέρνησης. 

Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η κυρία Ούρσουλα, είναι αστείο μέγεθος, για να πεις ότι θα καλύψει το κενό, αν και η ίδια πολύ θα ήθελε…

Εχω υπόψη, βέβαια, ένα καλό και πρόθυμο παιδί, που ευχαρίστως θα αναλάμβανε τον ρόλο – άλλωστε πιστεύει ότι είναι γεννημένος γι’ αυτόν.  

Το ένα πρόβλημα του προέδρου Μακρόν, όμως, είναι ότι δεν έχει χρόνο. Οσο και αν καθυστερήσει ο σχηματισμός κυβέρνησης στο Βερολίνο, ο Μακρόν αντιμετωπίζει την επανεκλογή του σε κάτι περισσότερο από έξι μήνες από τώρα, αν θυμάμαι σωστά.  

Ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημά του είναι ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Γερμανία μοιάζει με πρόβλημα όχι με λύση..

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

 Το ουσιαστικότερο μήνυμα από το αποτέλεσμα των πρόσφατων γερμανικών εκλογών προκύπτει από τη μεταβολή του αθροίσματος των δυο μεγάλων κομμάτων από άνω του 90% πριν από 50 χρόνια τη δεκαετία του ’70 σε λιγότερο από 50% προχθές.

Τούτο σημαίνει πως η Γερμανία εισέρχεται σε μια περίοδο ακόμη μεγαλύτερης αβεβαιότητας και "θολών" προσανατολισμών, κάτι που θα έχει επιπτώσεις σε όλη την Ευρώπη σε περίοδο που αυτή χρειάζεται ανασύνταξη και ανάταξη.

Η πολυδιάσπαση του πολιτικού σκηνικού σε πολλά μικρότερα κόμματα ευνοεί τη δημιουργία πολυκομματικών κυβερνήσεων με κυβερνητικό πρόγραμμα στη βάση συμβιβασμών και των ελάχιστων κοινών σημείων όσων μετέχουν του κυβερνητικού συνασπισμού.

Τουτέστιν, θα έχουμε να κάνουμε με έναν πολιτικό "χυλό" ενδεχομένως περισσότερο άγευστο και από αυτόν του μεγάλου συνασπισμού κατά τις δύο τελευταίες τετραετίες.

Η βαθμιαία αποδυνάμωση των ισχυρών μεταπολεμικών παρατάξεων οδηγεί σταδιακά σε κυβερνητικούς συμβιβασμούς αναδεικνύοντας και πριμοδοτώντας τους διαχειριστές έναντι των οραματιστών σε μια εποχή που ο κόσμος αλλάζει γρήγορα και η Γερμανία οφείλει να προσαρμοστεί σε αυτές τις αλλαγές προς όφελος δικό της αλλά και της Ε.Ε., της οποίας αποτελεί την οικονομική ατμομηχανή και τη μεγαλύτερη δύναμη.

Η Γερμανία μεταπολεμικά σαν χώρα έχει χάσει την αντίληψη των εξελίξεων και του κόσμου μέσω του πρίσματος της γεωπολιτικής ισχύος και των στρατιωτικών και πολιτικών ανταγωνισμών που αυτή επιβάλει.

Τούτο εν μέρει οφείλεται στην ενοχή και αποστροφή των μεταπολεμικών γενεών στον ρόλο της χώρας τους κατά την περίοδο πριν και κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όταν ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός και ο φυλετικός εθνικισμός αποτελούσαν τα βασικά εργαλεία με τα οποία το γερμανικό έθνος έβλεπε τον εαυτό του και τη σχέση του με τις άλλες χώρες...

Κατά ένα άλλο μέρος η γεωπολιτική "αφασία" που επιδεικνύουν οι Γερμανοί οφείλεται στη δωρεάν ασφάλεια που παρείχαν μεταπολεμικά οι ΗΠΑ στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στη Γερμανία η οποία ξεκίνησε σαν χώρα υπό την Κατοχή των Συμμάχων...

Τέλος, σημαντικό ρόλο έχει παίξει και η "χρυσή εποχή" της Παγκοσμιοποίησης και των ανοιχτών αγορών που κυριάρχησε μετά τη δεκαετία του ΄80 μέχρι την περίοδο του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κραχ του 2008.

Από τότε οι ανοιχτές αγορές συρρικνώνονται και χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Τουρκία, η Πολωνία, η Ουγγαρία και κυρίως οι ΗΠΑ της περιόδου Τραμπ στρέφονται προς τον προστατευτισμό, το νομισματικό ανταγωνισμό και κυρίως προς τη μεγέθυνση της πολιτικής και οικονομικής επιρροής μέσω της ανάπτυξης στρατιωτικής ισχύος.

Ο George Friedman είχε γράψει, σε ένα από τα τελευταία βιβλία του σε σχέση με τη γεωπολιτική "αφασία" των Γερμανών, πως η Γερμανία είναι μια πλούσια χώρα η οποία δεν διαθέτει τη στρατιωτική ισχύ να υπερασπιστεί τον πλούτο της αν χρειαστεί...

Μοιραία σε αυτήν την "αφασική" στάση έχει παρασύρει και την υπόλοιπη Ε.Ε. με εξαίρεση τη Γαλλία η οποία διαθέτει τη βούληση αλλά όχι τους πόρους να εξασφαλίσει μια ομπρέλα προστασίας για όλη την Ευρώπη.

Ακόμη μεγαλύτερες είναι οι ανατροπές του πολιτικού σκηνικού μεταξύ των νεότερων ψηφοφόρων όπου στις ηλικίες κάτω των 30 ετών το FDP και οι Πράσινοι προηγούνται με μεγάλη διαφορά, με την Ένωση (CDU/CSU) να συγκεντρώνει μόνο περί το 10%.

Οι νεότερες γενιές Γερμανών μεταπολεμικά συνηθίζουν να διαφοροποιούνται έντονα και ενίοτε βίαια με τις παλαιότερες και το παρελθόν τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κατά την περίοδο των κοινωνικών αναταράξεων των δεκαετιών του ’60 και ’70 οι βιαιότερες αυτών έλαβαν χώρα στη Γερμανία και την Ιταλία όπου οι τρομοκρατικές δραστηριότητες έτυχαν ευρείας αποδοχής μεταξύ των νέων. Αμφότερες οι χώρες αποτελούσαν μέλη του Άξονα ο οποίος προκάλεσε τον β’ Π.Π. και ο οποίος ηττήθηκε.

Παρά ταύτα το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα δεν δείχνει πως θα αλλάξει κάτι άμεσα σε σχέση με τους γερμανικούς δισταγμούς στη δημιουργία Ευρωπαϊκού στρατιωτικού βραχίονα (Ευρωστρατού) ή την περαιτέρω οικονομική και πολιτική ενοποίηση της Ε.Ε.

Αντιθέτως, σε μια περίοδο που αλλάζει το υπόδειγμα των διεθνών σχέσεων, οι Γερμανοί παραμένουν προσηλωμένοι στην άποψη πως οι οικονομικές συναλλαγές και οι εμπορικές συμφωνίες μπορούν να εξομαλύνουν τους αναδυόμενους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς.

Χαρακτηριστικό δείγμα της γεωπολιτικής "αφασίας" και του ακτιβίστικου "περιβαλλοντισμού" της Γερμανίας είναι η απρογραμμάτιστη στροφή προς τις ΑΠΕ και το εισαγόμενο φυσικό αέριο με ταυτόχρονο κλείσιμο των πυρηνικών μονάδων που διαφοροποιούσαν στοιχειωδώς το ενεργειακό μείγμα της χώρας και τη μεγάλη οικονομία της.

Στην θυμική και απρογραμμάτιστη αυτή στροφή έχουν παρασύρει και την υπόλοιπη Ευρώπη με αποτέλεσμα την υπερβολική εξάρτηση από το φυσικό αέριο και τη Ρωσία, η οποία φυσικά το εκμεταλλεύεται.

Τον χειμώνα που έρχεται η Ευρώπη ίσως βιώσει τα τερατώδη λάθη στα οποία την έχει παρασύρει η Γερμανία σε σχέση με την κακώς προγραμματισμένη ενεργειακή μετάβαση.

Στην Ελλάδα φυσικά παρακολουθούμε τις γερμανικές εκλογές από την οπτική γωνία της χρεοκοπημένης "ψωροκώσταινας" το πολιτικό προσωπικό και ο λαός της οποίας προσβλέπουν μόνο...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ολα στραβά κι ανάποδα για τον Σουλτάνο

Toυ ΝΙΚΟΥ ΜΑΡΤΙΝΟΥ

Η τελευταία εβδομάδα ήταν ένας πραγματικός διπλωματικός εφιάλτης για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. 

Στη Νέα Υόρκη, τα εγκαίνια του «Τουρκικού Σπιτιού», απέναντι από το κτίριο του ΟΗΕ, παρά τη δημοσιότητα που φρόντισε η Άγκυρα να δώσει, δεν ήταν αρκετά προκειμένου να επισκιάσουν τις απανωτές αποτυχίες του να προωθήσει το αφήγημα της Τουρκίας ως «απαραίτητου» πυλώνα περιφερειακής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή Βόρειας Αφρικής-Μέσης Ανατολής.

 Η άρνηση του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν να τον συναντήσει ήταν μια κίνηση που έπληξε πολύ περισσότερα από τον εγωισμό του. Πρακτικά ο Λευκός Οίκος αρνήθηκε να συμμετάσχει «εν ου παικτοίς» στο παιχνίδι δημοσίων σχέσεων της Άγκυρας, ιδιαίτερα σε μια στιγμή που ο Ερντογάν φαίνεται να εργαλειοποιεί στο έπακρο τα «επιτεύγματά» του στο εξωτερικό, προκειμένου να έχει οφέλη στο εσωτερικό. 

Φαίνεται ότι η Ουάσιγκτον περιορίζει τα μέτωπα συνεργασίας με την Άγκυρα στο εξής ένα: το Αφγανιστάν. 

Ωστόσο και εκεί, μετά τις βιαστικές δηλώσεις του Ερντογάν περί προμήθειας και άλλων ρωσικών S-400, από την Ουάσιγκτον υπενθύμισαν στην Άγκυρα ότι το πλαίσιο κυρώσεων CAATSA, μπορεί να επεκταθεί και να προβλέπει όχι μόνο την έξωση από το πρόγραμμα των F-35 (που έχει ήδη υλοποιηθεί), αλλά και πιο σοβαρές επιπτώσεις, με άμεση επίδραση στη χειμαζόμενη τουρκική οικονομία. 

Την ίδια στιγμή, παρότι ο Ερντογάν προαναγγέλλει επέκταση της συνεργασίας με τη Ρωσία, η επιχειρησιακή κατάσταση στη Συρία έχει δημιουργήσει ενόχληση στη Μόσχα. Σήμερα Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου, ο πρόεδρος Πούτιν θα υποδεχθεί τον τούρκο ομόλογό του στο Σότσι, ωστόσο μόλις προ δύο 24ωρων, ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, κατηγόρησε -με το γάντι -τους Τούρκους για συνεργασία με τρομοκράτες στο Ιντλίμπ. «Πριν δύο χρόνια οι Τούρκοι εταίροι συμφώνησαν μαζί μας ότι θα πολεμούν τρομοκράτες στη ζώνη του Ιντλίμπ και θα τους διαχωρίσουν από μη τρομοκρατικές ένοπλες ομάδες που συνεργάζονται με τον τουρκικό στρατό. Είναι προφανές ότι αυτή η δέσμευση εφαρμόζεται αργά», δήλωσε ο κ. Λαβρόφ.  

Ωστόσο η Μόσχα δεν έμεινε στα λόγια. Τα τελευταία 24ωρα έχει εξαπολύσει μαζικές αεροπορικές επιδρομές στο θύλακα του Τελ Αμπιάντ, όπου βρίσκονται δυνάμεις ισλαμιστών μισθοφόρων που συνεργάζονται με την Άγκυρα. Οι δύο ηγέτες, βέβαια, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, έχουν λόγους να συνεχίσουν να συνεργάζονται – παρά τα προβλήματα – ωστόσο είναι απολύτως σαφές, ότι όσο περνά ο καιρός, ο Ερντογάν αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες να ξεφύγει από το δίχτυ εξαρτήσεων που έχει υφάνει γύρω του ο Πούτιν. 

Ο πρόεδρος της Τουρκίας δεν μπορεί να είναι πολύ χαρούμενος και με όσα συνέβησαν την Κυριακή στη Γερμανία. Η έξωση των Χριστιανοδημοκρατών από την κυβέρνηση και η συγκρότηση ενός συνασπισμού με τη συμμετοχή Σοσιαλδημοκρατών και, κυρίως, των Πρασίνων, που έχουν ταχθεί υπέρ του εμπάργκο όπλων στην Τουρκία, θα αναγκάσει τον Ερντογάν να επαναπροσδιορίσει την πολιτική του και ως προς τη μεγαλύτερη οικονομία της Ε.Ε. Η εκκρεμότητα στη Γερμανία, όπου συνήθως απαιτείται περί το τρίμηνο για την συγκρότηση κυβερνητικού συνασπισμού, εκ των πραγμάτων ενισχύει άλλες φωνές στην Ε.Ε., όπως της Γαλλίας, η οποία επιθυμεί μια ισχυρότερη ευρωπαϊκή στάση σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ως εκ τούτου a priori σκληρότερη έναντι της Τουρκίας. 

Ο Ερντογάν δεν τα πάει πολύ καλύτερα, ούτε σε περιφερειακό επίπεδο:

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πώς το παρελθόν φωτίζει το μέλλον

Των GERARD ROLAND* και  ΝΙΚΟΛΑ ΝΕΟΥ**

 

Είναι η Αμερική καταδικασμένη να εισέλθει σε μία «Παγίδα του Θουκυδίδη» με την Κίνα;  

Μετά τα σημάδια οικονομικής αποσύνδεσης μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων και τις ρωγμές στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, σε ποιο «παράδειγμα» ανήκει το μέλλον;  

Η πολυεπίπεδη σύγκριση μεταξύ των δύο φαίνεται αναπόφευκτη.

Ο τομέας των Συγκριτικών οικονομικών αρχικά αφορούσε τη μελέτη των διαφορών μεταξύ του σοβιετικού σοσιαλιστικού και του αμερικανικού καπιταλιστικού συστήματος. Με το τέλος της ΕΣΣΔ επήλθε μετατόπιση του ενδιαφέροντος προς τη σύγκριση των θεσμών και της κουλτούρας (ατομικισμός και κολεκτιβισμός). Σε κάθε περίπτωση, η ετυμηγορία της Ιστορίας ήταν ξεκάθαρη: ο Τζον Λοκ είχε υπερισχύσει του Καρλ Μαρξ. 

Η πρωτοφανής άνοδος της Κίνας, συνεπώς, αποτέλεσε ένα παράδοξο. Παρουσιάζει απουσία θεσμικής δομής βασισμένης στο κράτος δικαίου, με το αυταρχικό κυβερνών κόμμα να συνδυάζει μια καπιταλιστική οικονομία με κομμουνιστικό καθεστώς. Πώς όμως κατέληξε σε αυτό το θεσμικό κοκτέιλ;

Για να κατανοήσουμε αυτό το αίνιγμα θα πρέπει να ανατρέξουμε στην κινεζική ιστορία. Ο αυταρχικός πατερναλισμός του Σι Τζινπίνγκ παρουσιάζει εντυπωσιακή ομοιότητα με το αυτοκρατορικό παρελθόν της Κίνας: το σύνολο της γης ανήκε στον αυτοκράτορα, με μειωμένα δικαιώματα ιδιωτικής περιουσίας.

Συγκρίνοντας την ιστορία της Κίνας με αυτήν άλλων χωρών, μπορούμε να διαχωρίσουμε δύο θεσμικά συστήματα κατά την αρχαιότητα: 

Τα συγκεντρωτικά συστήματα επιδείκνυαν έλλειψη ιδιωτικής κατοχής γης και σκλάβων, τα οποία ήλεγχε η κεντρική εξουσία. Τα νομικά τους συστήματα, προβάλλοντας την κυριαρχία μέσω του νόμου (rule by law) αντί της κυριαρχίας του νόμου (rule of law), προέβλεπαν περιορισμούς στη συμπεριφορά των πολιτών και σκληρές ποινές, με αποτέλεσμα μια οικονομία που προσομοίαζε σε κεντρικό σχεδιασμό. Τέτοια παραδείγματα ήταν η αρχαία Αίγυπτος και η Κίνα. 

Αντίθετα, τα συστήματα της αγοράς χαρακτηρίζονταν από ατομική ιδιοκτησία και ισχυρή κοινωνική διαστρωμάτωση. Το αποτέλεσμα, ορατό σε μορφώματα όπως της αρχαίας Ελλάδας και της Ρώμης, ήταν μια οικονομία προσανατολισμένη σε δραστηριότητες της αγοράς.  

Χώρες με παρελθόν συγκεντρωτικών συστημάτων έτειναν να αναπτύσσουν περισσότερο κολεκτιβιστικές κουλτούρες. Οι κουλτούρες αυτές θεωρούν το άτομο ενσωματωμένο σε κοινότητες και δίνουν έμφαση στον κομφορμισμό, στην κοινωνική προσαρμογή και αρμονία. 

Τα συστήματα της αγοράς, αντίθετα, ευνόησαν ατομικιστικά χαρακτηριστικά. Η ατομικιστική κουλτούρα τοποθετεί το άτομο στο επίκεντρο, τονίζοντας τα ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες, την άμιλλα και τη διάκριση: το άτομο δεν είναι εύπλαστο και διαθέτει εγγενή χαρακτηριστικά.

Θεσμοί και κουλτούρα σφυρηλατήθηκαν μαζί κατά την αρχαιότητα και έχουν επηρεάσει σημαντικά τον χαρακτήρα των σημερινών οικονομιών. Η «μία ζώνη ένας δρόμος» της Κίνας και το «αμερικάνικο όνειρο» είναι αποτελέσματα αυτών των μακρινών διεργασιών.

Ο νεοσυσταθής κλάδος της Συγκριτικής Οικονομικής Ιστορίας μπορεί...

 

Αριστερών εθνικών σουργελαράδων κωμωδία

 

ΣΥΡΙΖΑίικης "δημοσιογραφικής" αλητείας κωμωδία

 

 

 

Σαν σήμερα (29/8/ΧΧΧΧ)

 

1793: Η λέξη «τένις» αναφέρεται για πρώτη φορά σε αγγλικό αθλητικό περιοδικό.

1922: Ο Γεώργιος Β' ανακηρύσσεται βασιλιάς των Ελλήνων, μετά την παραίτηση του Κωνσταντίνου Α'.

1925: Ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος διαλύει τη Συντακτική Συνέλευση και προκηρύσσει εκλογές, τις οποίες όμως δεν θα διενεργήσει και θα επιβάλει δικτατορία.

1941: 30.000 Εβραίοι της Σοβιετικής Ένωσης και άλλοι ανεπιθύμητοι εκτελούνται στο φαράγγι Μπάμπι Γιαρ του Κιέβου, με διαταγή του Χίμλερ.

1974: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναγγέλλει την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας.

1943: Γεννιέται ο Λεχ Βαλέσα, ηλεκτρολόγος από το Γκντανσκ που ίδρυσε το συνδικάτο «Αλληλεγγύη», το οποίο συνέβαλε με τους αγώνες του στην πτώση του κομουνιστικού καθεστώτος στην Πολωνία. Διετέλεσε πρόεδρος της Πολωνίας και το 1983 τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης.

1949: Γεννιέται ο Γιώργος Νταλάρας

1902: Πεθαίνει ο Εμίλ Ζολά, ο σημαντικότερος συγγραφέας της γαλλικής νατουραλιστικής σχολής κι ένας από τους μεγαλύτερους κριτικούς τέχνης. Συντάκτης του «Κατηγορώ».

2009: Πεθαίνει η Σπεραντζα Βρανά

ΔΙΕΘΝΗ ΡΑΣΟΦΟΡΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΡΑΣΟΦΟΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ισλάμ στη Θεολογική της Χάλκης; Ο Ελπιδοφόρος, ο Καλίν και το Κυπριακό

Του ΜΑΝΩΛΗ ΚΟΤΤΑΚΗ

ΣΥΝΤΟΜΟ μάθημα πατριδογνωσίας ὡς εἰσαγωγή: Κάθε φορά πού ἐμφανίζεται σέ δεξίωση στό ἐξωτερικό ὁ Πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, ὁ Ἐρντογάν ἀκυρώνει τήν συμμετοχή του. Τήν αὐτή ἀκριβῶς ρητή ἐντολή ἔχουν καί οἱ Ὑπουργοί του: νά ἐξαφανίζονται στήν θέα τοῦ Ἀναστασιάδη. 

 Ἐπί δεκαετίες ἀντιστοίχως τό ἴδιο ἀκριβῶς πράττουμε καί ἐμεῖς. Κατά μείζονα λόγο. Μέ ἐξαίρεση τήν μᾶλλον τυχαία συνάντηση τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη μέ τόν Τουρκοκύπριο ἡγέτη Τατάρ, κατά τήν διάρκεια ἑνός «μπρέκφαστ» στήν κουζίνα ξενοδοχείου στίς Βρυξέλλες καί τήν ἐπίσημη συνάντηση τοῦ τέως Γραμματέα τοῦ ΑΚΕΛ Ἄνδρου Κυπριανοῦ μέ τόν Τοῦρκο Ὑπουργό Ἐξωτερικῶν Μεχμούτ Τσαβούσογλου στήν Ἄγκυρα πρό τριετίας, εἶναι παγία ἡ πρακτική Ἑλλαδιτῶν καί Κυπρίων ἀξιωματούχων νά γυρίζουν τήν πλάτη στούς εἰσβολεῖς ὅπου τούς «πετυχαίνουν». 

Εἶναι στοιχειώδης πράξη ἐθνικοῦ αὐτοσεβασμοῦ. Ὑπάρχουν πράγματα σέ αὐτή τήν ζωή πού δέν τά γιατρεύει ποτέ ὁ χρόνος! 

Ἡ ἀποχή ἀπό κάθε τυχαία συνάντηση μέ Τουρκοκυπρίους ἔχει ἐπιπρόσθετη σημασία αὐτήν τήν ἐποχή γιά ἕναν ἐξαιρετικῶς σημαντικό λόγο, ἐθνικῆς σημασίας: βρίσκεται σέ πλήρη ἐξέλιξη ὀργιῶδες παρασκήνιο γιά τήν ἀνατροπή τῶν ψηφισμάτων τοῦ ΟΗΕ πού προβλέπουν διζωνική-δικοινοτική ὁμοσπονδία ὑπέρ τῆς χαλαρῆς συνομοσπονδίας πού προωθοῦν ὕπουλα οἱ φίλοι μας οἱ Ἄγγλοι, στά Ἡνωμένα Ἔθνη. Ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Νῖκος Δένδιας καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια στήν Νέα Ὑόρκη γιά τήν ἀνατροπή τῶν βρεταννικῶν σχεδίων. Τό ἴδιο καί ὁ Πρόεδρος Ἀναστασιάδης. 

Μετά τό μάθημα πατριδογνωσίας, ἐπί τοῦ πρακτέου τώρα: ὅσοι λοιπόν κάνουν τούς ἀνήξερους καί ὑποκρίνονται πώς δέν καταλαβαίνουν ποιός εἶναι ὁ πραγματικός ἀντίκτυπος τῆς ἀπόφασης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρου νά παραστεῖ στά ἐγκαίνια τουρκικοῦ κτιρίου στήν Νέα Ὑόρκη, ἀπέναντι ἀπό τόν ΟΗΕ, παρόντος τοῦ Τουρκοκύπριου ἡγέτη Τατάρ (καί σπεύδουν νά προτάξουν τά στήθη τους γιά νά τόν ὑποστηρίξουν) ἤ ἄσχετοι καί ἀνιστόρητοι εἶναι ἤ μειοδότες. Ἄς ἐπιλέξουν. 

 Τό πρόβλημα μέ τήν παρουσία Ἐλπιδοφόρου στήν ἐκδήλωση δέν ἦταν ἡ συνάντησή του μέ τόν Πρόεδρο Ἐρντογάν, ἄν καί ἐδῶ τό τάιμινγκ ἔχει πάντοτε σημασία: δέν μπορεῖς νά εἶσαι ἡγέτης τῶν Ὀρθοδόξων στήν Ἀμερική καί νά χαριεντίζεσαι ἀνέτως μέ αὐτόν πού ἔκανε τέμενος τόν περικαλλῆ ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας ἤ ὕβριζε σκαιῶς ἕως προχθές τούς Ἕλληνες γιά τό 1922.  

Ἀλλά ἄς δεχθοῦμε γιά τήν οἰκονομία τῆς συζήτησης τά ἀστεῖα τοῦ Εὐάγγελου Βενιζέλου καί τῶν λοιπῶν ἐλπιδοκτόνων δυνάμεων, οἱ ὁποῖοι μέ «ἱερά ὀργή» ὑπενθύμισαν σέ ἐμᾶς τούς «ἀδαεῖς» ὅτι ὁ Τοῦρκος ὑπήκοος Ἐλπιδοφόρος ἦταν ὑποχρεωμένος νά συναντήσει τόν Τοῦρκο Πρόεδρό του. Τό πρόβλημα δέν ἦταν αὐτό. Τό πρόβλημα ἦταν ἡ σύμπτωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Βορείου καί Νοτίου Ἀμερικῆς μέ τόν Τουρκοκύπριο ἡγέτη Τατάρ στόν ἴδιο χῶρο. Ἡ νομιμοποίησή του! Γιατί μέ τήν συνάντηση αὐτήν ὁ Ἐλπιδοφόρος ὑπονομεύει εὐθέως τήν μάχη πού δίδουν ὁ Πρόεδρος τῆς Κύπρου Νῖκος Ἀναστασιάδης καί ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν Νῖκος Δένδιας νά παραμείνουν ἐν ζωῇ τά ψηφίσματα τοῦ ΟΗΕ γιά τήν Κύπρο μας. Γιατί μέ αὐτήν βοηθᾶ ἀντικειμενικά τήν προσπάθεια τῶν Τούρκων καί ἄλλων δυνάμεων νά ἐπιβάλλουν de jure διά τῆς συνομοσπονδίας τήν de facto διχοτόμηση πού πέτυχαν διά τῆς εἰσβολῆς στό βόρειο τμῆμα τοῦ νησιοῦ τό 1974. Γιατί, τέλος, μέ τήν συνάντησή του αὐτή ὁ Ἐλπιδοφόρος ὑπονομεύει ἄν δέν διαρρηγνύει πλήρως τήν σχέση του μέ τόν πλήρωμά του στήν Ἀμερική, στό ὁποῖο περιλαμβάνονται καί οἱ ἀδελφοί μας Κύπριοι. Τούς ὁποίους ἀ-γνό-η-σε.

Θυμᾶται κανείς τούς μακαριστούς προκατόχους του, Ἰάκωβο καί Δημήτριο, νά ἔχουν πράξει ποτέ κάτι ἀνάλογο στό παρελθόν μέ προσφυγή στήν ἀστεία δικαιολογία τοῦ «Τούρκου ὑπηκόου» πού ἀναμηρυκάζουν οἱ πρόθυμοι ραγιάδες τῶν Ἀθηνῶν; Καί αὐτοί Τοῦρκοι ὑπήκοοι καί ἀπεσταλμένοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη ἦταν! Ἀλλά δέν ἐξευτέλισαν τό ράσο τους.  

Δέν ἔχει νόημα νά ἀπαντήσουμε μετά ταῦτα στό ἐρώτημα τί εἶναι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἐλπιδοφόρος, «Ἔνοχος ἤ Βλάξ;». Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ἀκριβῶς τό ἴδιο, εἴτε κάποιος εἶναι ἔνοχος, ὑπό τήν ἔννοια πώς γνώριζε ἐκ τῶν προτέρων τίς συνέπειες τῶν πράξεών του, εἴτε βλάξ. Ὡστόσο δέν γίνεται νά παραβλέψουμε ὅτι ἡ μεγαλειώδης αὐτή γκάφα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου εἶναι τό ἀποκορύφωμα σειρᾶς ἐνεργειῶν του, πού ὡς φαίνεται ἔχουν ὡς στόχο τόν ἐπίζηλο θῶκο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου.  

Προηγήθηκε ἡ αἰδήμων σιωπή του στό θέμα τῆς γενοκτονίας τῶν Ἀρμενίων ὅταν τήν ἀναγνώρισε ὁ ἴδιος ὁ Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ Μπάιντεν.  

Προηγήθηκε ἡ χλιαρότατη στάση του στό ζήτημα τῆς μετατροπῆς τῆς Ἁγίας Σοφίας σέ τέμενος.  

Προηγήθηκε, τέλος, καί κάτι ἀκόμη ἄγνωστο –τό ἀποκαλύπτουμε σήμερα: 

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΑΓΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΝΕΙΟ: Παραχωρήσεις με διολίσθηση

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

 

Η παρακμιακή πολιτική της Αθήνας οδηγεί την Ελλάδα σε μια ήττα ιστορικών διαστάσεων.  

Για να μην φανεί το μέγεθός της και υπάρξουν επιπτώσεις στο πολιτικό σύστημα επιλέχθηκε η οδός της διολίσθησης.

Το κακό ξεκινά από τον μεγάλο, σε ηλικία όταν ζούσε, Καραμανλή με το Πρακτικό της Βέρνης (1976). Ελλάδα και Τουρκία συμφωνούν να μην κάνουν έρευνες σε περιοχές τις οποίες η Τουρκία αμφισβητεί – πρόκειται για περιοχές ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Η Ελλάδα χάνει το δικαίωμα να ερευνήσει την υφαλοκρηπίδα της και η Τουρκία, φυσικά, τίποτε. Μια απαράδεκτη συμφωνία.

Συνεχίζεται με το Νταβός, επί Ανδρέα Παπανδρέου την επομένη της υποτίθεται ελληνικής νίκης σε εκείνην την αντιπαράθεση της νύχτας της 3ης Μαρτίου 1987 που έφερε στα πρόθυρα στρατιωτικής ρήξης Ελλάδα και Τουρκία. Η Ελλάδα, μας είπαν, κέρδισε εκείνο το βράδυ διότι το τουρκικό πλοίο «Πίρι Ρέις» δεν θα παραβίαζε την ελληνική υφαλοκρηπίδα δέκα μίλια έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα στη θέση Μπάμπουρας για να κάνει έρευνες· εντούτοις η κυβέρνηση οδηγήθηκε στο Νταβός όπου για πρώτη φορά η Τουρκία έθεσε το σύνολο των ελληνοτουρκικών διαφορών.

Ακολουθεί η περίοδος Σημίτη όπου οι διολισθήσεις πήραν τη μορφή κανόνων. Ίμια (απώλεια εδάφους – σε σοβαρές χώρες τέτοιες απώλειες τιμωρούνται με εξοβελισμό), Μαδρίτη (αναγνώριση ζωτικών συμφερόντων της Τουρκίας), Ελσίνκι (αναγνώριση θαλάσσιων συνοριακών διαφορών, εγκατάλειψη της πολιτικής ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων προς όφελος της διπλωματίας κ.ά).

Αυτά και άλλα είναι η βάση των σύγχρονων διολισθήσεων που στις μέρες μας παίρνουν ακραίες μορφές:

    Αποχαρακτηρισμός ως ποινικού αδικήματος της αλιείας από τουρκικά πλοία στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Το σκεπτικό προφανώς θα ήταν να υποβαθμιστεί το αδίκημα για να μην απασχολεί την Αθήνα ένα ακόμη πρόβλημα

    Αποφασιστική διεκδίκηση από πλευράς Τουρκίας της «Γαλάζιας πατρίδας» ανοιχτά της Κρήτης. Αναγνωρίζουν στο νησί μόνο χωρικά ύδατα 6 ναυτικών μιλίων, με τους κυβερνώντες να κάνουν απλώς διαβήματα. Η περίπτωση παρενόχλησης του ερευνητικού πλοίου «Nautical Geo» που διενεργούσε έρευνες για τον East Med δείχνει ότι η Ελλάδα δεν υφίσταται ως ανεξάρτητη κυρίαρχη οντότητα.

    Αδυναμία αντιμετώπισης του τουρκικού casus belli. Η επί χρόνια επικρεμάμενη απειλή χωρίς ελληνική αντίδραση δεν στερεί απλώς τα οφέλη από την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, αλλά υπονομεύει και την αξιοπιστία και το σεβασμό της χώρας.

    Εγκατάλειψη του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός στη γειτονική χώρα ασχημονεί επί των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών και η Αθήνα χαζεύει αμήχανα. Σε αντίθεση, και σε σύγκριση, με το Κόσοβο και την υποστήριξη που παρέχουν η σερβική κυβέρνηση και οι Σέρβοι πολίτες στους ομοεθνείς τους.

    Παντελής εγκατάλειψη της Κύπρου.

    Εγκατάλειψη των δικαιωμάτων του Πατριαρχείου, αλλά απαίτηση να τηρεί σκληρή στάση. Η κίνηση του Ελπιδοφόρου να συμμετάσχει στην τουρκική εκδήλωση στις ΗΠΑ ήταν απαράδεκτη λόγω της συμμετοχής του κατοχικού ηγέτη. Διαφορετικά, στον Ερντογάν το Πατριαρχείο και οι ομογενείς της Κωνσταντινούπολης βρήκαν υποστήριξη στα αιτήματά τους. Στα περισσότερα, όχι σε όλα, για να είμαστε ακριβείς. Και ό,τι πέτυχαν το πέτυχαν μόνοι ή με την καλή θέληση του Ερντογάν. Εύστοχα ο Ευάγγελος Βενιζέλος χαρακτήρισε μυωπική την αντίδραση της ελλαδικής και κυπριακής κυβέρνησης.

    Ενώ η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση ύπαρξης της χώρας, η επιλογή φρεγατών καθυστερεί απαράδεκτα επικίνδυνα. Η δικαιολογία περί γραφειοκρατίας είναι μη αποδεκτή. Να αλλάξουν τις γραφειοκρατικές διαδικασίες.

    Η Ελλάδα δεν ξέρει τι θέλει. Καθυστερεί εξίσου επικίνδυνα η διαμόρφωση μιας Εθνικής Στρατηγικής και των θεσμών που θα την υποστηρίξουν.

Ένα φοβικό σύνδρομο έχει καταλάβει μια πολιτική ηγεσία ανέτοιμη να αντιμετωπίσει σκληρές καταστάσεις.

Ενώ η χώρα είναι γνωστό ότι από τη Μεταπολίτευση αντιμετωπίζει ρευστές καταστάσεις με την Τουρκία, οι πολιτικοί ηγέτες, ιδιαιτέρως από τον Σημίτη και μετά, αγνοούν τα στοιχειώδη περί σκληρής ισχύος. Είναι εντελώς απροετοίμαστοι, ενώ είναι βέβαιο ότι επί της θητείας τους θα κληθούν να αντιμετωπίσουν κάποιας μορφής σοβαρή κρίση με την Τουρκία.

Ένα σχολείο υποψηφίων πρωθυπουργών που θα εκπαιδεύονται στην αντιμετώπιση κρίσεων είναι απαραίτητο.

Η φοβική αντίληψη έχει περάσει και στην κοινωνία, η οποία...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πόσο ζυγίζει ο ελέφαντας στο δωμάτιο;

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

To 1861, με την έκδοση και του τέταρτου τόμου, ολοκληρώθηκε η συγγραφή του «The London Labour and the London Poor». Στο τετράτομο έπος του, ο Χένρι Μέιχιου, δημοσιογράφος και ένας εκ των τριών εκδοτών του Punch, μέσα από χιλιάδες συνεντεύξεις κατέγραψε τον εργατικό κόσμο και τον υπόκοσμο της μέσης βικτωριανής εποχής. Από τους μικροπωλητές και τους καπνοδοχοκαθαριστές, μέχρι τους παγιδευτές των αρουραίων και τους λωποδύτες. Εκτίμησε τον αριθμό των μελών της κάθε κατηγορίας. Τι φορούσαν και πώς μιλούσαν, τι έτρωγαν και πώς διασκέδαζαν, ακόμα και τον μέσο όρο ζωής στην πρώτη μεγαλούπολη στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μια μνημειώδης δημοσιογραφική εργασία στην οποία μπόρεσαν να βασιστούν οι κοινωνικοί αναμορφωτές της ύστερης βικτωριανής περιόδου. Κάτι περισσότερο, τέλος πάντων, από μια κόλλα χαρτί με 28 ονόματα μαθητών νηπιαγωγείου. 

Την περασμένη Παρασκευή ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος επανήλθε στο θέμα της δημοσίευσης των ονομάτων των μαθητών του νηπιαγωγείου, ζητώντας συγγνώμη για το λάθος του, αλλά προσθέτοντας ότι πρέπει να μιλήσουμε «για τον ελέφαντα στο δωμάτιο». Μια έκφραση που αναφέρεται σε ένα πρόβλημα μεγάλο πρόβλημα που όλοι αντιλαμβάνονται αλλά δειλιάζουν να το αντιμετωπίσουν. 

Μόνο που για να μιλήσεις για ελέφαντα πρέπει να αποδείξεις ότι ζυγίζει όσο ένας ελέφαντας.  

Για τους εντελώς λάθος λόγους, μπορεί να έφτασε η στιγμή το Μεταναστευτικό να αντιμετωπιστεί με αριθμούς και στοιχεία και όχι βιωματικά, με τα συνηθισμένα «κατέβηκα στο Κέντρο και δεν είδα ούτε έναν Ελληνα». 

Χρειάζεται ένας Ελληνας Μέιχιου για να καταγράψει το κέντρο της Αθήνας.  

Το πρώτο που πρέπει να καταγραφεί είναι αν οι μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας είναι transient που εγκλωβίστηκαν ή ξένοι που σκοπεύουν να κάνουν την Ελλάδα τη νέα πατρίδα τους. Στην πρώτη κατηγορία θα αναφέρω τους Πολωνούς των αρχών της δεκαετίας του ’90, που είχαν δουλέψει στις οικοδομές, ήταν αρκετοί ώστε να έχουν μπακάλικα και μπαρ, αλλά σήμερα, αν υπάρχουν κάποιοι, είναι ελάχιστοι.  

Η δεύτερη κατηγορία ενδιαφέρει λιγότερο, αφού κατά κανόνα ο μετανάστης μετά από κάποιο διάστημα θα απεγκλωβιστεί ή θα κάνει την Ελλάδα τόπο της μόνιμης διαμονής του. 

Η τρίτη κατηγορία είναι που ενδιαφέρει περισσότερο το κράτος· τα γκέτο δημιουργούνται από underprivileged μειονότητες που κατοικούν μόνιμα σε μια χώρα, αλλά αδυνατούν να ενσωματωθούν. 

Με τα κυβερνητικά μέτρα να είναι ανάλογα. 

Διαφορετικά θα αντιμετωπίσει το κράτος έναν μετανάστη που, κατά την αθάνατη ρήση της Τασίας Χριστοδουλοπούλου, λιάζεται μερικές ημέρες στην Ομόνοια και εξαφανίζεται και διαφορετικά έναν που θα μείνει στην Ελλάδα για πάντα, αυτός και τα παιδιά του. 

Και μια που σήμερα είπαμε να ενοχλήσουμε τους οικιακούς ελέφαντες, ας πούμε ότι το πρόβλημα στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι πραγματικό. Οτι το φαινόμενο του νηπιαγωγείου που ανέφερε ο Μπογδάνος δεν είναι μεμονωμένο, αλλά υπάρχουν άλλα που λόγω αδυναμίας των μικρών μαθητών στη γλώσσα δεν μπορούν να παρέχουν επαρκή εκπαίδευση.  

Σε αυτή την περίπτωση ποια είναι η προτεινόμενη λύση; 

To busing, για παράδειγμα, που εφαρμόστηκε στην Αμερική, όπου μαθητές από τα μαύρα γκέτο μεταφέρονταν με σχολικά λεωφορεία σε σχολεία λευκών αστικών περιοχών και το αντίστροφο;  

Για να εφαρμοστεί, ανάμεσα στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ Brown vs the Board of Education του 1954 και Swann vs Charlotte Mecklenburg Board of Education του ’71, που επέβαλε το busing, μεσολάβησαν 17 χρόνια. 

Οι αγαθές προθέσεις δεν εγγυώνται όμως και ανάλογα αποτελέσματα. Το busing είχε σαν αποτέλεσμα οι λευκοί αστοί Αμερικανοί να μετακομίσουν στα περίχωρα και να στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, ενώ μετέπειτα μελέτες συμπέραναν ότι δεν υπήρξε βελτίωση στις επιδόσεις των μαύρων μαθητών. Με την κριτική να μην έρχεται αποκλειστικά από συντηρητικούς, αφού ο Τζο Μπάιντεν, όταν ήταν γερουσιαστής του Ντελαγουέρ, είχε χαρακτηρίσει το μέτρο καταστροφικό. Αλλωστε, άπειρες καταστροφές έχουν γίνει στο όνομα των καλυτέρων προθέσεων. 

Πριν λοιπόν η Ελλάδα βρεθεί σε θέση να αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα, πρέπει...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τα ισόβια να είναι ισόβια

Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

H αυστηροποίηση του Ποινικού Κώδικα, που ανακοίνωσε ο υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Τσιάρας, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, όχι όμως αρκετά τολμηρή.

   Το έγκλημα πλέον συμφέρει τον επαγγελματία κακοποιό, η συνεχής ροπή προς ελάφρυνση των ποινών έχει αποτύχει, αφού πλέον δεν υπάρχει ο φόβος της αυστηρής τιμωρίας.  

Θα μιλήσω ευθέως και όποιος σοκάρεται να σταματήσει τώρα την ανάγνωση. Για ποιον λόγο ένας σαδιστής βιαστής και φονιάς, ένας βιαστής παιδιών, ένας αμετανόητος τρομοκράτης να βγει από τη φυλακή;

Αφού δεν μπορούμε να στήσουμε στον τοίχο (ελλοχεύει πάντα η μικρή πιθανότητα της δικαστικής πλάνης – το σπαρακτικό «μανούλα μου, είμαι αθώος» μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα του δυστυχούς Παγκρατίδη, που φαίνεται ότι μάλλον ήταν αθώος, πάντα θα στοιχειώνει κάθε δίκαιη ψυχή) τον επικίνδυνο εγκληματία, τον κοινωνικό λύκο που βιάζει, σκοτώνει, οφείλουμε να τον εξουδετερώσουμε διά παντός. 

Τα ισόβια να είναι ισόβια στα ειδεχθή εγκλήματα, π.χ. κατά της γενετήσιας αξιοπρέπειας, κατά ανηλίκων, στους ομαδικούς βιασμούς, στους εμπρησμούς, όταν μάλιστα οδηγούν σε θάνατο, όταν σκοτώνεις εν ψυχρώ ως τρομοκράτης, και δη παραμένεις αμετανόητος.

Στην τελευταία περίπτωση, στις εγκληματικές οργανώσεις, να σπάνε τα ισόβια και να δικαιούσαι άδειες μόνο όταν αποδεδειγμένα -να το λέει η απόφαση- έχεις συνεργαστεί, έχεις βοηθήσει στην εξάρθρωση, έχεις κάνεις πράξεις έμπρακτης μετάνοιας. Εάν θες να παριστάνεις τον θεωρητικό της βίας, τον «ήρωα» που πυροβολεί πισώπλατα, αμετανόητος, δικαίωμά σου, αλλά θα κάτσεις μέσα για πάντα. Ούτε άδειες ούτε υφ’ όρον απόλυση σε καταδίκους για τέτοιες πράξεις.  

Οταν βιάζεις και σκοτώνεις παιδιά θα ξέρεις πως από τη φυλακή θα σε βγάλουν οι τέσσερις στην κάσα για μία και μόνη «άδεια», για την τελευταία βόλτα στην οδό Αναπαύσεως.

Τόλμησε πολύ γνωστός δημοσιογράφος να μου πει πως αυτή η θέση είναι «ακραία».  

Σοβαρά; Υπάρχει τίποτα πιο ακραίο από το να θάβουν οι γονείς το βιασμένο και δολοφονημένο σπλάχνο τους, και ο φονιάς και βιαστής παιδεραστής να κόβει βόλτες σε λίγα χρόνια ελεύθερος;  

Πρέπει να πεθάνει στη φυλακή.

Επίσης, θα ήταν χρήσιμη μια έρευνα για το πόσοι είναι υπότροποι εγκληματίες, π.χ., στις κλοπές και τις ληστείες – θα είχε ενδιαφέρον για να καθορίσουμε τη στάση του νομοθέτη και τη στόχευση της καταστολής. Υπάρχουν κακοποιοί που έχουν συλληφθεί και καταδικαστεί δεκάδες φορές, π.χ. για πλημμεληματικές κλοπές, λεηλάτες της περιουσίας των απλών ανθρώπων – ειδικά διάφοροι «ευπαθείς» που, σαν αρπακτικά, περιφέρονται σε γειτονιές και χωριά και κατακλέβουν τους πολίτες, με θύματα κυρίως τους πιο αδύναμους, μπουκάροντας στα σπίτια, ακόμη και μέρα μεσημέρι, για μετρητά και τιμαλφή, για ό,τι χωράει στην τσέπη.

Αν μελετήσουμε τα στατιστικά στοιχεία ή απλά μιλήσουμε με μάχιμους αστυνομικούς, δικαστές, δικηγόρους, θα καταλήξουμε στα ίδια συμπεράσματα που κατέληξαν κάποτε και ο Τζουλιάνι και οι συνεργάτες του, πως η πλειονότητα των κακοποιών, π.χ. στις κλοπές, είναι υπότροποι. Είναι επαγγελματίες. Εκεί αντιμετωπίστηκε με την Πολιτική Μηδενικής Ανοχής, το λεγόμενο «Three strikes out», και η Νέα Υόρκη έγινε ασφαλής πόλη.  

Αυτό θα κάνουμε κι εμείς, αυτό θα προτείνουμε νομοθετικά.  

Τουτέστιν, μπούκαρε ο «τσικουλάτα τσικιτά» ή οποιοσδήποτε μία φορά, έκλεψε τις οικονομίες και τα λίγα τιμαλφή ενός ζευγαριού συνταξιούχων και τους έκανε και ζημιά σε πόρτες και παράθυρα μερικές φορές μεγαλύτερη και από την αξία των κλοπιμαίων;  

Την πρώτη φορά θα δικαστεί με τα ενδεχόμενα ελαφρυντικά του, χωρίς όμως αναστολή, θα πάει φυλακή, αλλά για λίγο, προς σωφρονισμό.

Τη δεύτερη φορά που θα λεηλατήσει σπίτι πολίτη θα τιμωρηθεί αυστηρότερα και θα περάσει πολύ περισσότερο καιρό πίσω από τα σίδερα. Οταν βγει, μετά την έκτιση της δεύτερης ποινής, εάν ξαναπέσει σαν λύκος πάνω στον ιδρώτα και τον κόπο των πολιτών, οφείλει η Πολιτεία να τον συντρίψει. Θα τον κλείσουμε μέσα και θα πετάξουμε το κλειδί.  

Η ατιμωρησία των πλημμελημάτων έχει κάνει τη ζωή των πολιτών σε πολλές πόλεις και στην ύπαιθρο αφόρητη. Είναι κανονική αρπαγή και λεηλασία από ημεδαπούς, αλλοδαπούς, πολυχαϊδεμένους και επιδοτούμενους «ευπαθείς». Το δικαίωμα των πολιτών στην ιδιοκτησία έχει καταλυθεί. Έχουν «συνιδιοκτήτες» διάφορους κατσαπλιάδες, οι οποίοι εισβάλλουν στην περιουσία τους, κατά κανόνα προϊόν μόχθου, ενίοτε και με χρήση βίας, που κάνει την πράξη κακούργημα. Θύματα είναι οι πολλοί, που δεν έχουν φρουρά, θωρακισμένες πόρτες και παράθυρα, πανάκριβα συστήματα ασφαλείας.

Το έγκλημα αυτού του τύπου είναι ταξικό: Χτυπάει κυρίως τους φτωχούς, τους αδυνάμους, και οι αριστερές ιδεοληψίες προστατεύουν τους κακοποιούς με τα νομοθετικά χάδια. Αυτή η κατάσταση της ασύδοτης και ατιμώρητης εγκληματικότητας αποτελεί έναν ζόφο, μια δυστοπία, αλλά και συνταγματική έκπτωση, αφού η Πολιτεία αρνείται να παράσχει στους πολίτες το πρώτιστο δικαίωμά τους και να εκτελέσει ευόρκως διά των λειτουργών της το πρώτο καθήκον της έναντι του λαού: την ασφάλεια. Ασφαλή σύνορα, ασφαλή σπίτια, ασφαλείς δημόσιοι χώροι. Αυτός είναι ο ορισμός του βασικότερου καθήκοντος του κράτους.

Αυτός ο ζόφος...

 

ΚΚΕ-δο-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο φόβος του σφυροδρέπανου

 

Ο κομμουνισμός σήμερα φαντάζει κρύο ανέκδοτο του παρελθόντος. Όμως, αυτό το «αστείο» έχει κοστίσει εκατοντάδες εκατομμύρια ζωές

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Αυτοί στο ΚΚΕ είναι άρχοντες. Ανέλεγκτοι από την Εφορία, εισπράττουν ζεστό χρήμα της κρατικής επιχορήγησης (δηλαδή δικό μας) για να παρτάρουν και, μόλις ξεμεθύσουν, να ιδρύσουν σοσιαλισμό (τον οποίο πάλι εμείς θα πληρώσουμε). 

Κάνουν φιέστες, μαζεύονται κατά χιλιάδες, οι λουκουμοδεξιοί απάσης επικράτειας πάνε στις φιέστες και τους κουνάνε την ουρίτσα σαν ξετρελαμένα από χαρά κανισάκια και μετά όλοι μαζί, τα κανισάκια και οι κουκουέδες, θα πουν ότι δεν πρέπει να γίνουν παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου. Οι μεν θα επικαλεστούν για τη ματαίωση της παρέλασης «υγειονομικούς λόγους» (ενώ έχουν επιτρέψει συγκεντρώσεις ισλαμιστών, κουκουέδων και περιφορές ξοάνου Αμάλ), ενώ οι δε ότι είναι «μεταξικά κατάλοιπα».

Ο Κουτσούμπας στο φεστιβάλ της ΚΝΕ έβγαλε και λόγο βαρυσήμαντο για να μιλήσει για τον σοσιαλισμό και την Ουκρανίδα μοντέλα Τζούλια Νόβα, η οποία φωτογραφήθηκε με μπλουζάκι με το λογότυπο της Σοβιετικής Ενωσης. 

Και είπεν ο Κουτσούμπας: «Η πολιτική των αστικών κομμάτων, εκτός από πυγμή, φανερώνει και φόβο. Υπηρετούν μια τάξη που ξέρει πολύ καλά ότι ο τροχός της ταξικής πάλης δεν μπορεί να σταματήσει. Είναι, μάλιστα, τέτοιος ο φόβος τους, που έφτασαν στο σημείο να σπαταλήσουν τον -πολύτιμο γι’ αυτούς- χώρο και χρόνο στα μέσα ενημέρωσής τους και να κάνουν μέγα πολιτικό θέμα, το γεγονός ότι ένα νέο κορίτσι φόρεσε μια μπλούζα με το σφυροδρέπανο, ακριβώς επειδή η νεολαία όλου του κόσμου ταύτισε τα «θέλω» της με τη δική της στάση. Τόσο τους πονάει και τόσο τους φοβίζει ο σοσιαλισμός, η κόκκινη σημαία και το σφυροδρέπανο. Κι αυτό είναι το πιο πολύτιμο όπλο που μπορεί να δώσει δυναμική και προοπτική στον καθημερινό αγώνα».

Ο Κουτσούμπας, αντί να μιλάει για μοντέλες, να φροντίσει να ανοίξει τα βιβλία του κόμματός του στην Εφορία και να μη ρίχνει την μπάλα στην εξέδρα. 

 Ας μάθει επίσης ότι τα σφυροδρέπανα τα φοβούνται κυρίως...

 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κυνηγός μειοψηφιών

 

Του Δημήτρη Δανίκα

Δύο πράγματα ταυτόχρονα. Αποτυπωμένα και διαπιστωμένα απ’ όλες τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Ασε που με όποιον μιλήσεις, τα ίδια εισπράττεις. Οι δημοσκοπήσεις θερμομετρούν τις καθημερινές αντιδράσεις των πολιτών

Από τη μία, λοιπόν, φθορά στο κυβερνητικό κόμμα. Αναμενόμενο αυτό. Οπως οι πύρινες φλόγες μιας επίγειας κολάσεως. Οπως ο απογοητευτικός ανασχηματισμός. Οπως το φιάσκο με τον Αποστολάκη. Και όπως ο σκεπτικισμός ψηφοφόρων κεντροαριστερών και αριστερών.

Από την άλλη, την ίδια στιγμή ακλόνητο το ποσοστό του Αλέξη Τσίπρα.  

Ο πρώτος χάνει, ο δεύτερος δεν κερδίζει.  

Πού πάνε όσοι φεύγουν;  

Πουθενά. Μεταξύ «δεν ξέρω», «θα δούμε», «το σκέπτομαι», «όλοι ίδιοι είναι», «την τελευταία στιγμή θα αποφασίσω» και πάει λέγοντας. Σαν να λένε «με απογοητεύει ο πρώτος, αλλά με τίποτα δεν πείθομαι από τον δεύτερο».

Τα ευάλωτα «σημεία» του Κυριάκου είναι συγκεκριμένα και γνωστά.  

Του Τσίπρα είναι διαφορετικά. Να τα απαριθμήσω; Θα το κάνω. Ετσι σκόρπια.

Ενα λοιπόν. Το παρελθόν φυγείν αδύνατο. Μνημόνια έσκισε, μνημόνια υπέγραψε. Μικρομεσαίους διέσωσε, μικρομεσαίους έγδαρε. Αριστερά έλεγε, δεξιά έπραττε. Δανεικά «διέγραφε», με περισσότερα δάνεια μας φόρτωνε. «Αμερικάνοι, φονιάδες των λαών», έλεγε, «Αμερικάνοι, αδέρφια των αριστερών» έγινε. Θέλετε κι άλλα;

Δύο λοιπόν. Το παρόν. Και το παρόν φυγείν αδύνατο κι αυτό. Οπως και στο παρελθόν. Οσο και να τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς. Για παράδειγμα, η θέση του υπέρ εμβολιασμού. Για παράδειγμα, η θέση του «υπέρ προστασίας των ανεμβολίαστων». Για παράδειγμα, το «ξεστοκάρισμα» των εμβολίων. Για παράδειγμα, το πλήθος των παροχών. Και, για παράδειγμα, αυτό που ακούς από το στόμα πολλών πολιτών. Δηλαδή «καλύτερος πελάτης του Κυριάκου είναι ο Αλέξης Τσίπρας». Να τον έχει ο Θεός καλά. Λένε δεξιοί και μάλιστα φανατικοί πολιτικοί της Νέας Δημοκρατίας.

Τρία λοιπόν. Οι αντιφάσεις. Οι υποσχέσεις. Που καταλήγουν στη γνωστή επωδό «αν χρειαστεί ακόμα και με τον διάβολο θα πορευτώ». Αντιφάσεις μιας τακτικής που καταλήγει «και με το ένα και με το άλλο». Και με αυτό και με το αντίθετό του. Και με τον Πολάκη και με τον Χαρίτση. Και με τη λογική και με τον παραλογισμό. Και με την ευπρέπεια και με την τζάμπα μαγκιά. Με όλα.

Τέσσερα λοιπόν. Το παιχνίδι της μίμησης. Τι ακριβώς είναι το κόμμα του Τσίπρα; Αριστερό; Μα είχε συμμαχήσει με τον Πάνο Καμμένο τον ακροδεξιό. Μα με τη Συμφωνία των Πρεσπών ακολούθησε κατά γράμμα τις εντολές των μεγάλων συμμάχων και των «δολοφόνων των λαών». Μπας και είναι μια σύγχρονη εκδοχή του ΠΑΣΟΚ; Είναι κι αυτό. Προσπαθεί να το μιμηθεί. Προσπαθεί να κοπιάρει τον μεγάλο αείμνηστο αρχηγό. Ομως το παιχνίδι της μίμησης αποδείχθηκε κακοσκηνοθετημένο και κακοπαιγμένο. Είναι σαν να προσπαθεί ο Χρήστος Λούλης -φερ’ ειπείν- να μιμηθεί τον Μάρλον Μπράντο στον «Νονό».

Πέντε λοιπόν. Το κυνήγι των μειοψηφιών. Χαριστική βολή και αποκαλυπτική συνταγή η κολακευτική τακτική απέναντι σε γκρουπούσκουλα, φράξιες και άλλα αντεξουσιαστικά ανεμομαζώματα και ανεμοσκορπίσματα. Τουτέστιν υπέρ Κουφοντίνα. Τουτέστιν υπέρ ανεμβολίαστων. Τουτέστιν υπέρ Παύλου Πολάκη.

Για να το πω διαφορετικά. Αιμοδότης του Κυριάκου είναι ο Τσίπρας. Και αιμοδότης του Τσίπρα είναι η Φώφη. 

 Η αδυναμία και οι αντιφάσεις του Τσίπρα, οι πυλώνες του Κυριάκου. 

Η παραλυσία της Φώφης, οι πυλώνες του Τσίπρα. 

Απίστευτο. Ο ένας στηρίζει τον άλλο και όλοι μαζί τον Μητσοτάκη.

Αν ο Τσίπρας δεν απαλλαγεί από τις αντιφάσεις της καθημερινής πολιτικής του. Αν δεν απαλλαγεί οριστικά από τα «διορθωτικά» τσαλακώματά του από φράξιες, συνιστώσες και τα γκρουπούσκουλά του. Αν δεν θεραπευτεί οριστικά από το σύνδρομο του καταληψία και το έτερο σύνδρομο ενός κυνηγού μιας εσαεί διαμαρτυρόμενης μειοψηφίας, ε τότε...