ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κατάντια - Είσαι άσος στην κωλοτούμπα, γράφεις στο γυαλί ή απλά κάνεις καλές… πίτες? Συγχαρητηρια γίνεσαι υπουργός!

Του Strange Attractor

Τα παλιά χρόνια, τότε που όλα ήταν γκρίζα, οι βουλευτές και οι υπουργοί ήταν κάτι σοβαροφανείς και απόμακροι τύποι, που τους βλέπαμε μόνο στα Επίκαιρα των κινηματογράφων, όταν ντυμένοι μέσα στα γκρίζα ή μαύρα κοστούμια τους, άφηναν κάποιο στεφάνι σε κάποιο μνημείο, με φόντο στρατιωτικά αγήματα και μπάντες.

Ο μέσος ψηφοφόρος τους ήξερε μόνο μέσω των στηλών των εφημερίδων, και αν ήταν πιο επιτήδειος τους επισκέπτονταν στο πολιτικό τους γραφείο, με μια κότα ή με ένα τσουρέκι παραμάσχαλα για να ζητήσει κάποιο ρουσφέτι.

Από και πέρα, εκτός της ευρύτερης περιοχής του Κολωνακίου, δεν τους ήξερε πραγματικά κανείς.

Μέχρι που ήρθε η πολυπόθητη τηλεοπτική άνοιξη, με τις δεκάδες τα κανάλια, και τους είδαμε πλέον από κοντά… φάτσα κάρτα…

Να εκθέτουν τις βαρυσήμαντες απόψεις τους μέσα από σύντομες ατάκες (λόγω τηλεοπτικού χρόνου), και να εκτίθενται πολλαπλώς λόγω της βλακείας που πραγματικά δέρνει τους περισσότερους.

Η τηλεοπτική άνοιξη λοιπόν, με όλα τα καλά και τα κακά της, έφερε στο μέσο ελληνικό σαλόνι όλους εκείνους που επί δεκαετίες νομοθετούσαν εξ αποστάσεως και έκριναν τις ζωές μας.

Δείχνοντας σε όλους πως ο βασιλιάς είναι γυμνός (και συνήθως χάνει λάδια).

Έτσι, σιγά σιγά το πολίτευμά μας εξελίχθηκε άτυπα σε καθεστώς τηλεοπτικής δημοκρατίας.

Με μια δυο γενιές Ελλήνων να παρακολουθούν την πολιτική επικαιρότητα (όσοι την παρακολουθούσαν) αποκλειστικά μέσα από τις τηλεοράσεις, τα πάνελς, και τα παράθυρα.

Με αποτέλεσμα οι μεν πολιτικάντηδες να διαγκωνίζονται μεταξύ τους και να προσφέρουν γη και ύδωρ στα κανάλια, προκειμένου να βγουν στον αέρα δυο τρία λεπτά, να πουν τις ασυναρτησίες τους, με την ελπίδα να γίνουν αναγνωρίσιμοι, τα δε κανάλια να διαθέτουν λίστες από διάφορους καραγκιόζηδες, που είτε λόγω φάτσας, είτε λόγω παπαρολογίας γράφουν στην οθόνη και άρα φέρνουν νούμερα τηλεθέασης.

Και οι δυο πλευρές δηλαδή ικανοποιημένες, με αόρατους ρυθμιστές της πολιτικής μας τους… διαφημιστές, και με μόνο χαμένο τον λαό, που χωρίς να το καταλάβει εθίστηκε στους τηλεμαϊντανούς, και άρχισε να τους στέλνει εν χορώ στη βουλή.

Γιατί; Επειδή ήταν μορφωμένοι; Καταρτισμένοι; Ειλικρινείς; Μαχητικοί;

Μπα… Επειδή είχαν το ταλέντο της ατάκας, και επειδή μπορούσαν να φωνάζουν πιο δυνατά από τον άλλον στα τηλεοπτικά τραπέζια «χάβρες».

Στα οποία τραπέζια, όποιος είχε την τύχη να κάτσει, αργά ή γρήγορα κατέληξε βουλευτής ή υπουργός. Άσχετα αν στην πορεία άλλαξε δυο τρεις ιδεολογίες, και μπόλικα κόμματα. Σάμπως ο λαός καταλαβαίνει τις διαφορές;

Και που κατέληξαν όλα αυτά; 

Στο θλιβερό και συνάμα φαιδρό σήμερα.

Όπου η Πρώτη Φορά Αριστερά, που ψηφίστηκε για να σκίσει τα μνημόνια με τους άφθαρτους αριστερούς αγωνιστές της, κυβερνάει χάρη στον μέχρι πρότινος ακροδεξιό ψεκασμένο Μπάνο, στον γυρολόγο κυρ Φώτη, και σε τρεις επαγγελματίες μισθοφόρους βουλευτές, Μουσουλμάνους της Δ. Θράκης.

Για να μην πω ότι οι ΑνΕλ σήμερα έχουν πιο πολλούς μετακλητούς, διορισμένους σε Δ.Σ, και υπουργούς, από όσους έχουν ψηφοφόρους.

Με αποκορύφωμα τον προχθεσινό «σαρωτικό» ανασχηματισμό, που για μια ακόμη φορά απέδειξε την ένδεια του Σύριζα, αλλά και την απελπισία του αδίστακτου κατά τα άλλα Αλέξη, με την τοποθέτηση μπόλικων φαντασμάτων του «κακού» παρελθόντος, ραμολιμέντων της πολιτικής σκηνής, σε συνδυασμό με νέους άφθαρτους πλην όμως ξεγάνωτους τενεκέδες, που μοναδικό τους προσόν είναι η χρόνια αφισοκόλληση, ή τα ωραία… μπούτια.

Αποδεικνύοντας ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η πρώτη αντι-μεταμνημονιακή κυβέρνηση

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Λ​​ένε ότι αυτοί οι ανασχηματισμοί είναι «εκλογικοί». 


Το μόνο που δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό είναι η εγγύτητα στις εκλογές – γιατί, κατά τα άλλα, έχει αποδειχτεί ότι οι ύστερες αναδιανομές χαρτοφυλακίων δεν έχουν καμία επιρροή στην εκλογική ετυμηγορία. Αν εξυπηρετούν κάποια ανάγκη, είναι να δώσουν στις γερασμένες κυβερνήσεις μια ανάσα, μετατοπίζοντας για λίγο το ενδιαφέρον στη σαπουνόπερα της μικροπολιτικής – στο ποιος έφαγε ποιον.


Ο προχθεσινός ανασχηματισμός πάντως αποτυπώνει με ακρίβεια την κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Αποτυπώνει την πραγματική του απήχηση.  


Ο Τσίπρας έψαξε, υποτίθεται, στην Κεντροαριστερά, για να βρει πρόσωπο που θα συμβολίζει τη δυνατότητά του να διευρυνθεί περαιτέρω προς τον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Και βρήκε μια πρώην υπουργό, την Ξενογιαννακοπούλου, που είχε πέσει στη σαγήνη του ήδη από το 2012, προσφερόμενη έκτοτε ως μόνιμος διάκοσμος διεύρυνσης στις κομματικές εκδηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ.


Ο πρωθυπουργός κοίταξε και στα δεξιά του. Εκεί έψαχνε ένα σύμβολο της «καλής» Δεξιάς για να τονίσει την αντίθεση από τη κακή Δεξιά του Μητσοτάκη. Και βρήκε διαθέσιμη την Κατερίνα Παπακώστα που, όντως, δεν ήταν συμβατή με τη Ν.Δ. του Μητσοτάκη· που ήταν πάντα πιο κοντά στη Δεξιά που αγάπησε –κρυφά ή φανερά– ο Τσίπρας. Στη Δεξιά του Καμμένου.


Τα «ανοίγματα» του πρωθυπουργού περιορίστηκαν έτσι στους ήδη κλεισμένους – στους ήδη αποθηκευμένους στο ψυγείο με τους κουβελίσιμους. 


 Αν υπάρχει στοιχείο ανανέωσης, αυτό προέκυψε από ενδοσυριζαϊκή ανακύκλωση. Ο Τσίπρας αναβάθμισε κι άλλους από τη γενιά του – όπως ο Χαρίτσης, ο Καλογήρου και η Νοτοπούλου.


Αυτοί οι υπουργοί –και όσοι μετετέθησαν από άλλα υπουργεία– θα έχουν στη διάθεσή τους πιθανότατα μόλις οκτώ μήνες για να αποδώσουν. Ακόμη κι αν οι νέοι αποδειχτούν χαρισματικοί· ακόμη κι αν οι παλιοί αναγεννηθούν, θα μπορούσαν μέχρι τον Μάιο να αλλάξουν την εκλογική μοίρα του ΣΥΡΙΖΑ;  


Θα μπορούσε η Γεροβασίλη να ανασύρει από μέσα της κάποιο διοικητικό ταλέντο, που κρατούσε μέχρι σήμερα πολύ καλά φυλαγμένο, προκειμένου να υπερβεί την επίδοση του προκατόχου της στη δημόσια τάξη και την πολιτική προστασία;


Ή μήπως οι μεταγραφές της Μαριλίζας και της Παπακώστα πρόκειται να μαγνητίσουν προς τον ΣΥΡΙΖΑ μάζες κεντροαριστερών και κεντροδεξιών ψηφοφόρων;


Οι κυβερνητικοί κόμπαζαν χθες ότι αυτή είναι η πρώτη μεταμνημονιακή κυβέρνηση.  


«Μεταμνημονιακό» όμως είναι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αλλο ο νέος, άλλο ο άξιος

Του ΚΟΣΜΑ ΒΙΔΟΥ

Αν «ο παλιός είναι αλλιώς, ο νέος είναι ωραίος». Και είναι θελκτική, γοητευτική, ακόμα και ερωτεύσιμη η ωραία εικόνα του, σε αντίθεση με τη φθαρμένη και τσαλακωμένη εικόνα του παλιού. Τόπο στα νιάτα, λοιπόν, γιατί είναι ζηλευτά, ποθητά, συνώνυμα της ελπίδας, της αισιοδοξίας, της ανανέωσης. Τόπο στα νιάτα και στον στίβο της πολιτικής. Με τους σχολιαστές και τους δημοσιογράφους να επισημαίνουν την παρουσία νέων (τριαντάρηδων και σαραντάρηδων) πολιτικών στην ανασχηματισμένη κυβέρνηση, κάνοντας αρκετά θετικά σχόλια για την απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να επενδύσει σε αυτούς. 

Απομένει να δούμε αν η 30χρονη Κατερίνα Νοτοπούλου ως υφυπουργός Μακεδονίας Θράκης, ο 33χρονος Στάθης Γιαννακίδης ως υφυπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, αλλά και ο 41χρονος Αλέξης Χαρίτσης ως υπουργός Εσωτερικών θα αποδείξουν πως εκτός από νέοι είναι και κατάλληλοι, είναι και άξιοι για τα πόστα που τους ανατέθηκαν. 

Και ας μην ξεχνάμε ότι στην κυβέρνηση εξακολουθούν να συμμετέχουν η 33χρονη Εφη Αχτσιόγλου (υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης), ο 36χρονος Δημήτρης Τζανακόπουλος (υπουργός Επικρατείας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος), ο 35χρονος Νάσος Ηλιόπουλος (υφυπουργός Εργασίας), ο 40χρονος Κωνσταντίνος Στρατής (υφυπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού) και ο 41χρονος Νίκος Παππάς (υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης).  

Να χαρούμε λοιπόν που διαθέτουμε ένα τόσο φρέσκο υπουργικό συμβούλιο και να αισθανθούμε πιο αισιόδοξοι και πιο σίγουροι για το μέλλον; 

Τόπο στα νιάτα, γιατί όχι, υπό μια βασική προϋπόθεση όμως:  

Να έχουν, τα νιάτα, τα απαραίτητα προσόντα. Αλλιώς ποιος ο λόγος να τους δώσεις το προβάδισμα; Γιατί να τα εμπιστευθείς; Για να βγαίνεις μετά και να ζητάς «να μην βάλλεται ένας άνθρωπος, ο οποίος είναι 44 ετών», όπως έκανε ο υπουργός Επικρατείας Χριστόφορος Βερναρδάκης σε μια προσπάθειά του να υποστηρίξει τον Πρωθυπουργό μετά τις φωτιές στο Μάτι; 

 Ειδικά σε έναν τόσο κρίσιμο χώρο όσο αυτόν της πολιτικής, ακόμα και αν τα νιάτα εξακολουθούν να είναι θελκτικά, δεν μπορεί να χρησιμοποιούνται ως άλλοθι κάθε φορά που ο φιλόδοξος νέος δεν τα κατάφερε.  

Εδώ κρίνεσαι αποκλειστικά και μόνο από την αξία σου και από το έργο σου, ανεξαρτήτως ηλικίας. Εξάλλου, υπάρχουν γύρω μας ηλικιωμένοι με μυαλά εφηβικά όπως υπάρχουν και τριαντάρηδες που έχουν γεράσει πριν από την ώρα τους. Γνωρίζουμε, νομίζω, όλοι τέτοιες περιπτώσεις. Οπότε όχι, το βιολογικά νέο δεν είναι απαραιτήτως και ιδεολογικά φρέσκο, ούτε είναι απαραιτήτως πιο ικανό από το παλιό. Οπως και το παλιό, δεν μπορεί επειδή είναι πιο έμπειρο να έχει πάντα το προβάδισμα, με το νέο υποχρεωμένο να ακολουθεί και να υπακούει. 

Οχι στη δικτατορία του παλιού, όχι όμως και στη δικτατορία του νέου που με έναν τρόπο επιβάλλεται τα τελευταία χρόνια (οι νέοι, όμορφοι, κομψοί και σέξι πολιτικοί πρωταγωνιστούν στο διεθνές life style).  

Γιατί στην πραγματικότητα...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Με μακαρόνια και ντομάτα δεν φτιάχνεις μουσακά»

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Μία παράδοση της ελληνικής πολιτικής ζωής θέλει τους πρωθυπουργούς που βρίσκονται σε κάμψη να κάνουν κακούς ανασχηματισμούς. Το ζήσαμε με τον μοιραίο ανασχηματισμό του Αντώνη Σαμαρά το καλοκαίρι του 2014, το ζήσαμε και προχθές.  

Ολα έχουν μία εξήγηση. Οι πολιτικοί σύμβουλοι συνιστούν ανοίγματα προς τη λαϊκή Δεξιά ή Αριστερά, προς οτιδήποτε υποτίθεται ότι θα ισορροπήσει κάπως τις δημοσκοπήσεις. Οι εσωκομματικές ισορροπίες έχουν γίνει πολύ πιο εύθραυστες με την πάροδο του χρόνου και απαιτούν μεγαλύτερους συμβιβασμούς, γιατί οι δυσαρεστημένοι είναι περισσότεροι και μπορούν να κάνουν μεγαλύτερη ζημιά από ό,τι στην αρχή.  

Το άλλο σημαντικό πρόβλημα είναι πως κάθε πρωθυπουργός που αισθάνεται πίεση θέλει –θεωρητικά– να φέρει «ονόματα» στην κυβέρνηση. Αυτό μπορούσε, π.χ., να το πετύχει ο κ. Τσίπρας μετά τις εκλογές του 2015. Είχε νωπή λαϊκή εντολή, ήταν παντοδύναμος και το πράγμα ήταν ώριμο για μία στροφή στο κέντρο από την ώρα που είχε ξεφορτωθεί την «Αριστερά της παλαβομάρας» μετά την «κωλοτούμπα». Τότε υπήρχαν άνθρωποι που το σκέπτονταν, γιατί εκτιμούσαν ότι η χώρα βρισκόταν σε κρίσιμη καμπή και θα έβαζαν πλάτη. 

Δεν το έπραξε τότε, ίσως γιατί φοβήθηκε. Σήμερα το περιβάλλον είναι πολύ τοξικό και οι μη απελπισμένοι παίκτες του πολιτικού παιχνιδιού δεν θέλουν να ταυτισθούν με τη διακυβέρνηση Τσίπρα, είτε λόγω υπολογισμών είτε γιατί τους απωθούν πολιτικές και πολιτισμικές συμπεριφορές.

Ο πρωθυπουργός έκανε με αυτούς τους περιορισμούς τους δικούς του υπολογισμούς και προέκυψε το προχθεσινό μόρφωμα. Είναι μία κυβέρνηση στην οποία ελέγχει απολύτως τον σκληρό της πυρήνα και έχει και λίγο παλιά Δεξιά και λίγο παλιό ΠΑΣΟΚ. Οπως θα έλεγε ένας βετεράνος της πολιτικής, «και τι θέλατε να κάνει; Μακαρόνια είχε και ντομάτα, πώς να φτιάξει μουσακά ο χριστιανός;».

Οι επόμενοι οκτώ μήνες θα κυλήσουν σε κλίμα ακραίας πόλωσης.  

Η κυβέρνηση θα «πέσει» όταν θα έλθει η συμφωνία για τα Σκόπια στη Βουλή και οι εκλογές θα γίνουν τον Μάιο. Μέχρι τότε το κράτος θα υπολειτουργεί. Οι αγορές θα μας βλέπουν με τεράστια επιφύλαξη και οι «στραβές» θα παραμονεύουν.

 

 

Ο μεγάλος κίνδυνος είναι ένας: 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μια πολιτική «φούσκα» που σκάει με πάταγο

Του ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΨΑΛΤΗ

Και τώρα τι θα κάνει η Δεξιά χωρίς την Παπακώστα;  

Τι θα κάνει το κέντρο χωρίς την Μαριλίζα; 

Και τι θα κάνει η… Αριστερά χωρίς τον Κουρουμπλή;

Συγκλονισμένο είναι το πολιτικό σύστημα από τον ανασχηματισμό με σφραγίδα Τσίπρα. Τέτοια διεύρυνση δεν την περίμενε κανείς. Μιλάμε για κανονικό διεμβολισμό, καλύτερο κι από αυτόν του τουρκικού πλοίου στο ελληνικό που «κατάπιε» η αριστεροδέξια κυβέρνηση.

Αλλά για να μιλήσουμε σοβαρά. Μέχρι τώρα όλοι έλεγαν ότι ο πρωθυπουργός είναι μετρ των πολιτικών κινήσεων. Ότι είναι τουλάχιστον… Ανδρέας Παπανδρέου για να μην πούμε ότι τον ξεπερνά κιόλας. Έτσι δομήθηκε τα τελευταία 4 χρόνια το προφίλ του Αλέξη Τσίπρα. Ως ο νέος πολιτικός, ο άφθαρτος, που τον εμπιστεύονται όλοι και που μπορεί να «κλέβει» ψήφους και πρόσωπα από όλους τους χώρους. Τελικά αποδεικνύεται ότι πρόκειται για μια πολιτική «φούσκα» που σκάει με πάταγο , ανάλογο του ύψους στο οποίο ανέβηκε χωρίς κανένα λόγο.

Οι κινήσεις του δείχνουν απελπισία, πανικό γιατί χάνει την εξουσία, αγωνία για την επόμενη ημέρα, τη δική του και του ΣΥΡΙΖΑ. 

Καλά για το μέλλον της Αριστεράς τι να πούμε. Το έχει σαμποτάρει εδώ και καιρό. Δεν υπάρχει Αριστερά μετά τον Τσίπρα, παρά μόνο καμένη γη. Και… Καμμένος βεβαίως, διότι ο Τσίπρας αποδεικνύει ότι βρίσκεται σε πολιτική ομηρεία από τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Δεν μπορεί να μιλάμε για διαζύγιο στην κυβέρνηση εδώ και τόσους μήνες και στο τέλος να αυξάνονται τα στελέχη των ΑΝΕΛ που αναλαμβάνουν υπουργεία. Δεν μπορεί μια ολόκληρη χώρα να στηρίζεται στους τελειωμένους ψεκασμένους της λαϊκής δεξιάς. Κάποιο λάκκο έχει η φάβα, από κάπου τον κρατά τον Αλέξη ο Πάνος. Και δεν είναι οι ψήφοι στη Βουλή. Κάτι άλλο πιο βαθύ υπάρχει και το ξέρουν μόνον οι ίδιοι.

Το πολιτικό συμπέρασμα από το νέο κυβερνητικό σχήμα είναι ένα:  

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το τελευταίο ανέκδοτο του Τσίπρα

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

O Πρωθυπουργός πρέπει να είναι απελπισμένος, δεν εξηγείται αλλιώς. Κάνει ανασχηματισμό για να εμφυσήσει φρέσκια πνοή στην κυβέρνηση και του δίνει το πρόσωπο της Κατερίνας Παπακώστα. Εντάξει, καλή η Παπακώστα, κάνει γκελ σε οικογενειάρχες της λαϊκής δεξιάς, είναι παλιά στην πολιτική πιάτσα, θα φέρει τους σταυρούς της. Μόνο που, δυστυχώς, η γυναίκα δεν συμβολίζει τίποτα το καινούργιο, δεν κουβαλάει στην τσάντα της καμία πρωτότυπη ιδέα.  

Πριν από μία εβδομάδα, ο Πρωθυπουργός, μας μίλησε, από την Ιθάκη, για ένα νέο ξεκίνημα. Και θα το κάνουμε με ανόθευτη λαϊκή δεξιά και Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου;  

Και ποια ακριβώς πολιτική και αισθητική άποψη περί διεύρυνσης αντιπροσωπεύουν οι δύο κυρίες;  

Εκτός και αν ο Τσίπρας αξιολόγησε και πολιτικά το σουξέ που κάνει το Mega με τις παλιές σειρές.  

Είναι προφανές ότι προσπάθησε για κάτι καλύτερο, αλλά δεν του βγήκε. Λογικό. Ποιος βάζει τις μάρκες του σε ένα χαρτί που χάνει;  

Για αυτό και ο Καμμένος μπορεί να βάλει ικανοποιημένος τα πόδια πάνω στο γραφείο του, στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας. Οι βασικές ισορροπίες δεν διαταράχθηκαν. Οι κορυφαίοι υπουργοί έμειναν στις θέσεις τους. 

Ο κ. Τσίπρας συμβιβάζεται πλέον με βαρονίες. Για αυτό και προώθησε δικούς του, πολύ δικούς του, ανθρώπους, με πιο εμβληματική τοποθέτηση αυτή του Μιχάλη Καλογήρου (ο άμεσος νομικός συνεργάτης του) στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπάρχουν, βλέπετε, υποθέσεις για τις οποίες ο Πρωθυπουργός διατηρεί έντονο ενδιαφέρον. Το αυτό ισχύει και για την ανάληψη του υπουργείου Εσωτερικών από τον Αλέξανδρο Χαρίτση —ένα στέλεχος του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος θα «τρέξει» την εκλογική διαδικασία πολλαπλής κάλπης. Ακόμα και η αναβάθμιση της Κατερίνας Νοτοπούλου, που έγινε υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης δείχνει ρουσφέτι σε πρόσωπο του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος. (Αλήθεια, το Γραφείο του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, τι θα απογίνει;)  

Πλέον στο υπουργικό συμβούλιο δεν υπάρχει καρέκλα για κανέναν από τους εμπλεκομένους στην τραγωδία στο Μάτι. Ο Τόσκας πήγε σπίτι του, ο Σκουρλέτης στο κόμμα και ο Κουρουμπλής απομακρύνεται μεν, πλην όμως του διατίθεται η προβολή του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου.  

Για ποιο λόγο έγινε, λοιπόν, ο ανασχηματισμός;  

Προφανώς επειδή...

Υπαρκτού συριζοκατσαπλιά ελληνισμού ανασχηματισμένη κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑίικου ανασχηματισμένου κατσαπλιαδισμού κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑίικης σουργελαράδικης καρεκλολαγνείας συλλεκτική κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑίικης ανασχηματισμένης καρεκλολαγνείας κωμωδία

ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία: "O μπαρμπα-Φωτης καπετάνιος"

ΣΥΡΙΖΑίκη κωμωδία: "ΤΟ Μ... ΣΕΡΝΕΙ ΚΑΡΕΚΛΑ"

Υπαρκτού συριζοκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία