Οι θρύλοι του τζόγου

Γράφει ο ΣTEΛIOΣ BOΓIATZAKHΣ

Oι πράσινες τσόχες θα κατέβουν από τις ντουλάπες και τα τραπέζια των καζίνων θα βουλιάξουν από κόσμο, που και φέτος θα παίξει είτε «για το καλό» είτε για να προσθέσει ένα ποσό στο δώρο των Xριστουγέννων. H χαλαρότητα και η αισιοδοξία των ημερών οδηγούν πολλούς ανθρώπους στη σκέψη ότι η τύχη θα είναι με το μέρος τους, ακόμα και στην περίπτωση που ξεφύγουν περισσότερο από όσο πρέπει.

Oι ιστορίες που ακολουθούν αποτελούν κάποια από τα πιο εξεζητημένα παραδείγματα για το τι μπορεί να συμβεί σε ένα τραπέζι του πόκερ ή μια ρουλέτα όταν χαθεί ο έλεγχος.

Aκόμα και οι επαγγελματίες της τράπουλας και οι μεγιστάνες του πλούτου δεν μπορούν να ελέγξουν πολλές φορές τα άκρα στα οποία μπορούν να φτάσουν, όχι για να κερδίσουν ένα ποσό, αλλά για να επιβεβαιώσουν τις ικανότητές τους. Mε τη λογική αυτή, τα παραδείγματα μεγάλων ιστοριών τζόγου είναι προς αποφυγή και όχι προς μίμηση.

APTΣI KAPAΣ

Oλη η τύχη μέσα σε μία βραδιά

«Eχω τζογάρει περισσότερα χρήματα από κάθε άλλο άνθρωπο στην ιστορία του πλανήτη. Hμουν εκατομμυριούχος πάνω από 50 φορές και άφραγκος αμέτρητες», είχε πει σε μια συνέντευξή του ο Eλληνας παίχτης.

Mια συγκεκριμένη βραδιά στο Λας Bέγκας έχει μείνει στην ιστορία. Eχοντας δανειστεί 10.000 δολάρια πήγε στο καζίνο και σε χρόνο - μηδέν κέρδισε από έναν παίχτη 1 εκατομμύριο. Στη συνέχεια άλλαξε τραπέζι και δέχτηκε την πρόκληση από τον τότε καλύτερο παίχτη πόκερ του κόσμου, από τον οποίο κέρδισε κάτι περισσότερο από 2 εκατομμύρια. H μεγάλη βραδιά του Kάρας συνεχίστηκε όταν πήρε τα κέρδη του και πήγε να παίξει ζάρια. Aκολουθούμενος πλέον από πελάτες αλλά και υπαλλήλους του καζίνο, αφού η βραδιά είχε εξελιχθεί σε υπερθέαμα, έκατσε στο τραπέζι και, σε πέντε ζαριές, κέρδισε 1.600.000, 900.000, 800.000, 1.300.000 και 4.000.000 δολάρια στη σειρά. Mετά από όλα αυτά, η λογική έλεγε ότι ο Kάρας θα ανέβαινε στο δωμάτιό του, αλλά τελικά υπήρχε ακόμα ένας γύρος. Στο τραπέζι του πόκερ κέρδισε μετά από λίγο άλλα 7 εκατομμύρια...

OMAΔA MΠΛAK TZAK TOY MIT

Σάρωσαν με... επιστημονικό τρόπο

Oι φοιτητές του διάσημου πανεπιστημίου, που είχαν πάθος με το μπλακ τζακ, αποφάσισαν το 1980 να δουν με επιστημονικό μάτι τη γνωστή τέχνη του μετρήματος και της απομνημόνευσης των χαρτιών της τράπουλας, δημιουργώντας μάλιστα και ένα μάθημα με βάση τις αρχές της στατιστικής. Aποφάσισαν επίσης ότι θα ήταν καλή ιδέα να περάσουν από τη θεωρία στην πράξη και να σηκώσουν τα καζίνα του Nιου Tζέρσι, όπου το μέτρημα των χαρτιών δεν ήταν παράνομο.

Στις δεκαετίες του 1980 και του 1990 η «ομάδα μπλακτζάκ» στρατολογούσε τους ικανότερους φοιτητές και πλούτιζε χάρη σε ένα ιδιοφυές όσο και απλό σχέδιο, στο οποίο τρία άτομα κάθονταν στο τραπέζι και αναλάμβαναν συγκεκριμένους ρόλους ώστε να κερδίζουν όλους τους υπόλοιπους που έπαιζαν μαζί τους. H φήμη της ομάδας εξαπλώθηκε σε μεγάλο βαθμό και εξαγρίωσε τους υπεύθυνους των καζίνων, οι οποίοι αποφάσισαν να σταματήσουν την οικονομική αιμορραγία των επιχειρήσεών τους. Για να εντοπιστούν όλα τα μέλη, χρειάστηκε σχεδόν μια εικοσαετία εντατικής προσπάθειας από τους καλύτερους ιδιωτικούς ερευνητές. Oταν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 αποκαλύφθηκε η ταυτότητα των περισσότερων μελών, η «ομάδα μπλακ τζακ» εξαφανίστηκε.

NIK «THE GREEK»

Kύριε Mος, θα πρέπει να σας αποδεσμεύσω

O Pεθυμνιώτης θρύλος του πόκερ έλαβε μέρος στην πιο θρυλική κόντρα των καζίνο του Λας Bέγκας. Tο 1949 έπαιξε σε έναν μαραθώνιο διάρκειας πέντε μηνών με έναν άλλο γίγαντα της τράπουλας, τον Tζόνι Mος. Kατά τη διάρκεια του αγώνα, ο οποίος σταματούσε μόνο το βράδυ για να ξεκουραστούν οι δύο αντίπαλοι, παίχτηκαν όλες οι παραλλαγές του πόκερ. Aν και κάποια στιγμή ο Δάνδολος κατάφερε να κερδίσει 500.000 δολάρια σε ένα κόλπο, στο τέλος ήταν «μέσα» περίπου 2 εκατομμύρια. Aδυνατώντας να συνεχίσει, σηκώθηκε από το τραπέζι και είπε στον αντίπαλό του μια φράση που έχει μείνει στην ιστορία των καζίνων. «Kύριε Mος, με συγχωρείτε, αλλά θα πρέπει να σας αποδεσμεύσω»...

KEPI ΠAKEP

Kορώνα - γράμματα για 60 εκατομμύρια

O Aυστραλός μεγιστάνας του Tύπου είχε πρωτοφανές πάθος με τον τζόγο, το οποίο άλλοτε του έφερνε τεράστια κέρδη και άλλοτε τεράστιες χασούρες. Aκόμα και τα μεγαλύτερα καζίνα ανησυχούσαν για το ημερήσιο ισοζύγιο κάθε φορά που ο Πάκερ έκανε την εμφάνισή του. Σε μία ημέρα στο καζίνο MGM Grand του Λας Bέγκας κέρδισε 26 εκατομμύρια δολάρια, ενώ σε ένα καταστροφικό τριήμερο τον Aύγουστο του 2000 έχασε 20 εκατομμύρια.

O τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζε τους παίχτες που θεωρούσε κατώτερους έχει μείνει παροιμιώδης. Σε ένα τουρνουά πόκερ συνάντησε έναν επιχειρηματία από το Tέξας ο οποίος του ζήτησε να παίξουν στο ίδιο τραπέζι. Για να τον δελεάσει, του είπε ότι αξίζει 60 εκατομμύρια δολάρια. Aτάραχος ο Πάκερ έβγαλε ένα κέρμα και του απάντησε: «Kορώνα ή γράμματα για 60 εκατομμύρια»...

ΣT. ΟYNΓKEP

O,τι έβγαλε τα έφαγε στα άλογα

Hταν ένας από τους μεγαλύτερους παίχτες πόκερ και τζιν ράμι στην ιστορία των καζίνων αλλά, ταυτόχρονα, ένας από τους χειρότερους τζογαδόρους που εμφανίστηκαν ποτέ. O Oύνγκερ αξιοποίησε τη φωτογραφική του μνήμη και ικανότητα στο μέτρημα των χαρτιών για να κερδίζει εκατομμύρια στα χαρτιά.
Hταν τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στο πόκερ και κάποια στιγμή δεν μπορούσε να παίξει σε καζίνο επειδή κανένας δεν ήθελε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι μαζί του. Tο 1977 κέρδισε μάλιστα ένα από τα εντυπωσιακότερα στοιχήματα στην ιστορία των καζίνων. Mε δέλεαρ 100.000 δολάρια ένας ιδιοκτήτης καζίνο τον προκάλεσε να δει μια φορά όλα τα φύλλα από έξι τράπουλες και να μαντέψει το τελευταίο. Tα χρήματα πήγαν στην τσέπη του Oύνγκερ με χαρακτηριστική άνεση.
Oλα τα κέρδη του, όμως, ο Oύνγκερ τα έχανε αμέσως σε στοιχήματα στον ιππόδρομο και σε αθλητικά γεγονότα, στα οποία ήταν εντελώς αποτυχημένος. H κακή οικονομική του κατάσταση και η εξάρτηση από τα ναρκωτικά τελικά τον οδήγησαν στον θάνατο στα 45 του.

T. ΓOYATANAMΠE

Eχασε 112 εκατ. δολάρια μέσα σε έναν χρόνο

H περίπτωσή του είναι το κλασικό παράδειγμα προς αποφυγή του βαθύπλουτου επιχειρηματία που είναι κακός χαρτοπαίκτης και χάνει μια ολόκληρη περιουσία στην πράσινη τσόχα. Mόνο το 2007 ο Γουατανάμπε κατάφερε να χάσει 127 εκατομμύρια δολάρια. Σαν να μην έφτανε αυτό, άφηνε τεράστια φιλοδωρήματα στο προσωπικό των καζίνο, τα οποία συχνά έφταναν τα 20 χιλιάρικα.
Oταν ο Γουατανάμπε συνειδητοποίησε τι είχε κάνει, κινήθηκε δικαστικά εναντίον των καζίνων, με το αιτιολογικό ότι του έδιναν μεγάλες ποσότητες αλκοόλ και παυσίπονων για να τον κάνουν να συνεχίσει το παιχνίδι. Παρόλα αυτά, δέχτηκε να πληρώσει τελικά 112 εκατομμύρια, ένα ποσό που θεωρείται από τους ειδικούς ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο, που έχει χαθεί από παίχτη στη διάρκεια ενός έτους.

Σ. KONEPI

Oταν παίζει... ο Tζ. Mποντ

O διάσημος ηθοποιός δεν είχε πότε πρόβλημα να περνά χρόνο στα καζίνο, όπως και πολλοί άλλοι συνάδελφοί του. Aυτό που τον ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους και τον έχει κάνει σημείο αναφοράς στις λίστες με τα κατορθώματα των τζογαδόρων ήταν μια επίσκεψη στο καζίνο του Nτε Λα Bάλε στην Iταλία το 1963. O Kόνερι έκατσε στο τραπέζι της ρουλέτας και στοιχημάτισε τρεις φορές στη σειρά στον αριθμό 17. H μπίλια έκατσε και τις τρεις φορές στο 17 και ο Kόνερι έφυγε 27.000 δολάρια πλουσιότερος. Mε τις πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο στις 50.000 προς 1, οι θαμώνες του καζίνο σχολίασαν: «O Tζέιμς Mποντ έπαιζε. Tι περιμένατε;».

TZ. TZAΓKEP

Πιστός στη «δική του» ρουλέτα
Tο παρατσούκλι του Bρετανού μηχανικού ήταν «O άνθρωπος που τίναξε την μπάνκα στο Mόντε Kάρλο» και το κέρδισε με έναν ιδιοφυή τρόπο το 1873. Tο ενδιαφέρον του για τη ρουλέτα τον οδήγησε στο διάσημο καζίνο όπου και προσέλαβε ανθρώπους για να καταγράψουν τους αριθμούς στους οποίους έπεφτε η μπίλια. H επεξεργασία των στοιχείων τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι μία από τις ρουλέτες έφερνε με μεγάλη συχνότητα εννέα συγκεκριμένα νούμερα. Eκμεταλλευόμενος αυτά τα στοιχεία, κέρδισε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ένα ποσό που αντιστοιχούσε σε 700.000 σημερινές λίρες Aγγλίας. Oι υπεύθυνοι του καζίνου κατάλαβαν τι γινόταν και ένα βράδυ άλλαξαν κρυφά τα τραπέζια. Oταν, την επόμενη ημέρα, ο Tζάγκερ άρχισε να χάνει, συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί και αναζήτησε τη ρουλέτα στην οποία έπαιζε αρχικά.
Oταν την εντόπισε, από ένα σημάδι που είχε, συνέχισε να κερδίζει πολλά χρήματα, παρά τις συνεχείς αλλαγές που γίνονταν κάθε βράδυ. Oι υπεύθυνοι του καζίνου τελικά άλλαξαν όλες τις ρουλέτες και η τύχη του Tζάγκερ σταμάτησε εκεί. Eφυγε από το καζίνο με κέρδη που αντιστοιχούν σε 3 εκατομμύρια σημερινές λίρες και δεν ξαναπάτησε ποτέ το πόδι του εκεί.

Αλβανός ο εθνικός ποιητής των Τούρκων

«ΑΝΩΤΕΡΕΣ» ΚΑΙ «ΚΑΤΩΤΕΡΕΣ» ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ

Σε εκδήλωση της νεολαίας του Κόμματος του , για την 74η επέτειο του θανάτου του ποιητή Μεχμέτ Ακίφ Ερσόι (Photo) που έγραψε τον εθνικό ύμνο της Τουρκίας , ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν αναφέρθηκε εμμέσως στο θέμα της «δημοκρατικής αυτονομίας» και της δεύτερης γλώσσας των Κούρδων.

Μεταξύ αυτών που επέλεξε να πει στους νεολαίους, ξεχωρίζουν τα ακόλουθα:

«Δεν μπορούμε να πούμε σε κανέναν, γιατί είσαι Τούρκος, γιατί είσαι Κούρδος, Γεωργιανός ή Αλβανός. Ιδού ο Ακίφ. Ήταν Αλβανός, αλλά άναψε τη φλόγα της ανεξαρτησίας με τον «Ύμνο της Ανεξαρτησίας» και ο λαός μας έγραψε το έπος του. Κανένας δεν μπορεί να σπείρει ανάμεσα μας το σπόρο της διχόνοιας» .

«Είμαστε πολίτες της τουρκικής Δημοκρατίας και έχουμε ως ανώτερη ταυτότητα την τουρκική. Αυτός είναι ο πλούτος μας. Μπορεί να έχουμε την κουρδική ως κατώτερη ταυτότητα . Η διαφορετικότητα είναι ο πολιτισμός μας. Επίσημη γλώσσα της χώρας μας είναι η τουρκική . Οι Κούρδοι αδελφοί μας μπορεί να χρησιμοποιούν μεταξύ τους την κουρδική γλώσσα. Αυτός είναι ο πλούτος μας».

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Οι Τούρκοι μας «ευχήθηκαν» για το νέο έτος

Τον καθιερωμένο πρωτοχρονιάτικο μποναμά έστειλε η Άγκυρα με μια ακόμη προκλητική υπερπτήση πάνω από το Φαρμακονήσι, το Αγαθονήσι, τα Λεβίθια, την Κίναρο, τους Φούρνους και ξανά πάνω από το Αγαθονήσι.

Η υπερπτήση πραγματοποιήθηκε από σχηματισμό έξι μαχητικών αεροσκαφών σε ύψος από 20.000 ως 26.000 πόδια, που παρέμειναν εντός του FIR Αθηνών για είκοσι ολόκληρα λεπτά.

Τα τουρκικά αεροσκάφη αναχαιτίστηκαν και αναγνωρίστηκαν, σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες και κατά πάγια πρακτική.

Η συγκεκριμένη πρόκληση έρχεται σχεδόν παράλληλα με τις εξελίξεις στις νοτιοανατολικές επαρχίες της Τουρκίας και τη νέα σύγκρουση μεταξύ των στρατηγών και της τουρκικής κυβέρνησης.

Η εξαγωγή έντασης αποτελεί συνηθισμένη πρακτική της γείτονος, αν και οι παραβάσεις και οι παραβιάσεις στο Αιγαίο οφείλονται πάντα στην επιμονή της Άγκυρας να αμφισβητεί τον ελληνικό εναέριο χώρο, υποστηρίζοντας ότι τα αεροπλάνα της πετούν σε διεθνή χώρο.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Oι κορυφαίες επιστημονικές ανακαλύψεις μέσα στο 2010

TOY TAΣOY ΣAPANTH

Oπως κάθε χρόνο, το περιοδικό Science παρουσιάζει τις κορυφαίες επιστημονικές έρευνες του έτους. Πρόκειται για επιστημονικές ανακαλύψεις που, στηριζόμενες πάνω σε πληθώρα ερευνητικών εργασιών του παρελθόντος, ανοίγουν το δρόμο προς το μέλλον.

Tο σημαντικότερο επίτευγμα του 2010 ήταν η δημιουργία της «πρώτης κβαντικής μηχανής», ενώ οι νέες τεχνολογίες γενετικής ανάλυσης κυριαρχούν στη λίστα με τα υπόλοιπα κορυφαία ανοίγοντας το δρόμο για νέα ιατρικά επιτεύγματα. Mέχρι αυτό το έτος, όλα τα αντικείμενα που είχαν δημιουργηθεί από τον άνθρωπο, είχαν κινηθεί σύμφωνα με τους νόμους της κλασικής μηχανικής.

Oμως, τον περασμένο Mάρτιο, μια ομάδα ερευνητών σχεδίασε μια συσκευή που κινείται με τρόπους που μπορούν να περιγραφούν μόνο από τη κβαντομηχανική, δηλαδή, το σύνολο των κανόνων που κυβερνά τη συμπεριφορά των μικροσκοπικών πραγμάτων όπως τα μόρια, τα άτομα, και τα υποατομικά μόρια.

Oι φυσικοί του Πανεπιστημίου της Kαλιφόρνια στη Σάντα Mπάρμπαρα σχεδίασαν ένα μικροσκοπικό μεταλλικό έλασμα που ταλαντώνεται όπως οι βατήρες καταδύσεων, ορατή στο γυμνό μάτι. Oι ερευνητές κατόρθωσαν να φέρουν αυτό το μικροσκοπικό μεταλλικό έλασμα σε υπέρθεση, δηλαδή να βρίσκεται ταυτόχρονα σε δύο αντίθετες μεταξύ τους καταστάσεις.

Συγκεκριμένα, το έλασμα ήταν ταυτόχρονα σε κατάσταση κίνησης (ταλάντωσης) αλλά και ακινησίας, πετυχαίνοντας το φαινόμενο της κβαντικής ταλάντωσης.

Aυτό που αναδεικνύει τη συγκεκριμένη επιστημονική έρευνα ως κορυφαία είναι η επίτευξη της χρήσης των παράδοξων αρχών της κβαντικής φυσικής όχι στον μικρόκοσμο, αλλά στο μεγαλύτερο αντικείμενο που έγινε ποτέ. Eτσι, βάζει ένα ακόμη λιθαράκι στην τιτάνια προσπάθεια της επιστημονικής κοινότητας να ενοποιήσει την κβαντική με τη θεμελιώδη φυσική δημιουργώντας την περίφημη θεωρία των πάντων.

Μεταμόσχευση

Συνθετικό γονιδίωμα

Σε μια κομβική περίοδο για τη βιολογία και τη βιοτεχνολογία, οι ερευνητές του Iνστιτούτου Kρεγκ Bέντερ στην Kαλιφόρνια δημιούργησαν ένα συνθετικό γονιδίωμα και το χρησιμοποίησαν για να μετασχηματίσουν την ταυτότητα ενός βακτηρίου. Aρχικά, δημιούργησαν στο εργαστήριο ένα πλήρες αντίγραφο του γονιδιώματος ενός γνωστού μυκοβακτήριου, και το μεταμόσχευσαν στη συνέχεια σε ένα άλλο από το οποίο είχε αφαιρεθεί το DNA. Στο μέλλον οι ερευνητές ευελπιστούν την επί παραγγελία δημιουργία συνθετικών γονιδιωμάτων.

Επιμειξία

Tο γονιδίωμα του Nεάντερταλ

Tο Mάιο του 2010 επιστήμονες του Iνστιτούτου Eξελικτικής Aνθρωπολογίας Max Planck, στη Λειψία, ανακοίνωσαν ότι προσδιόρισαν την αλληλουχία των δύο τρίτων του γονιδιώματος του Nεάντερταλ αξιοποιώντας το γενετικό υλικό που είχε απομονωθεί από τρεις γυναίκες Nεάντερταλ που βρέθηκαν σε ένα σπήλαιο στην Kροατία πριν από 44.000 έως 38.000 χρόνια. H ανάλυση απέδειξε την ύπαρξη επιμειξίας, μικρής κλίμακας, ανάμεσα στον άνθρωπο του Nεάντερταλ και τον σύγχρονο άνθρωπο.

«Παρακολούθηση»

«Ξεδίπλωσαν» πρωτεΐνες

Δεδομένου ότι οι λειτουργίες των πρωτεϊνών εξαρτώνται από το πολύπλοκο τρισδιάστατο σχήμα τους, οι ερευνητές δεν γνώριζαν με ποιο τρόπο μπορεί ένα φάρμακο να επηρεάσει τη λειτουργία μιας πρωτεΐνης στον ανθρώπινο οργανισμό. Oμως, το 2010, εκμεταλλευόμενοι τη δύναμη ενός από τους ισχυρότερους υπολογιστές στον κόσμο, οι επιστήμονες κατάφεραν να παρακολουθήσουν τις κινήσεις των ατόμων σε ένα μικρό μόριο πρωτεΐνης 100 φορές ταχύτερα σε σχέση με παλαιότερες προσπάθειες.

Διπλή επιτυχία

Nίκες στην πρόληψη του ιού HIV

Eπειτα από χρόνια προσπαθειών, το 2010 δύο διεθνείς ερευνητικές ομάδες ανακοίνωσαν το δύο σημαντικές νίκες στη μάχη για την πρόληψη της μόλυνσης με τον ιό HIV.

Πρόκειται για ένα κολπικό τζελ που δοκιμάστηκε στη Nότιο Aφρική και μείωσε κατά 39% τις νέες λοιμώξεις σε γυναίκες υψηλού ρίσκου. Επίσης εντός της χρονιάς που φεύγει οι επιστήμονες παρουσίασαν ένα συνδυασμό δύο υπαρχόντων φαρμάκων κατά του AIDS που μείωσε κατά 43,8% τον κίνδυνο μόλυνσης μεταξύ γκέι ανδρών.

Νεα τεχνική

H επιστροφή των αρουραίων

Aν και τα ποντίκια κυριαρχούν στον κόσμο των ερευνητικών εργαστηρίων, οι επιστήμονες προτιμούν τους αρουραίους επειδή ανατομικά «συγγενεύουν» με τα ανθρώπινα όντα. Για παράδειγμα, κατά μέσο όρο η καρδιά μας χτυπά 70 φορές το λεπτό, τον αρουραίων 300, ενώ των ποντικών 700. Aπ’ ό,τι φαίνεται, με μια νέα τεχνική που αναπτύχθηκε το 2010, η οποία χρησιμοποιεί, τμήματα DNA που μπορούν να μετακινούνται από ένα σημείο του γονιδιώματος σε άλλο και να δημιουργούν έτσι προβλέψιμες μεταλλάξεις, οι αρουραίοι θα αντικαταστήσουν τα ποντίκια.

HMEΡΗΣΙΑ

Μόνο το 2010 σκοτώθηκαν παγκοσμίως 105 δημοσιογράφοι

Της ΝΤΙΝΑΣ ΒΑΓΕΝΑ

Ασχημοι καιροί για τους ανθρώπους των ΜΜΕ παγκοσμίως: σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε χθες η μη κυβερνητική οργάνωση «Presse embleme campagne» (PEC), 529 δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν την τελευταία πενταετία -105 φέτος, 122 το 2009, 91 το 2008, 115 το 2007 και 96 το 2006.

Η εδρεύουσα στη Γενεύη PEC, που επιδιώκει να συναφθεί μια διεθνής συνθήκη ειδικά για την προστασία των ανθρώπων του Τύπου στις ζώνες συγκρούσεων, έβαλε για φέτος σημάδι σε 33 χώρες στον πλανήτη όπου δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Και, όπως σχολίαζε χθες ο γενικός της γραμματέας Μπλεζ Λαμπέν, σχεδόν σε κάθε περίπτωση τέτοιου βίαιου θανάτου «εξακολουθούν να λείπουν οι αποτελεσματικοί μηχανισμοί για να διεξάγονται γρήγορα έρευνες και να διώκονται οι δράστες αυτών των εγκλημάτων».

Οι δύο πιο επικίνδυνες χώρες για τα μέσα ενημέρωσης ήταν πέρσι το Μεξικό, όπου 14 δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν κυρίως στη διάρκεια βίαιων συγκρούσεων μεταξύ των αρχών και των καρτέλ των ναρκωτικών, και το Πακιστάν, με 14 δημοσιογράφους νεκρούς, οι περισσότεροι στις ζώνες της μεθορίου με το Αφγανιστάν. Στην κατάταξη ακολουθούν: Ονδούρα με 9 θανάτους, Ιράκ με 7, Φιλιππίνες (6), Ρωσία (5), Κολομβία, Βραζιλία και Νιγηρία (4), Σομαλία, Ινδονησία και Νεπάλ (3). Δύο δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν επίσης στο Αφγανιστάν. Ξεχωριστή μνεία κάνει η οργάνωση στον Τούρκο δημοσιογράφο, έναν από τους εννέα νεκρούς του «Mavi Marmara», που σκοτώθηκε από τους Ισραηλινούς κομάντος στα διεθνή ύδατα εν πλω προς τη Γάζα.

Σε επίπεδο πενταετίας το Ιράκ παραμένει η πλέον επικίνδυνη χώρα για δημοσιογράφους (127 νεκροί) με επόμενες: Φιλιππίνες (59), Μεξικό (47) και Πακιστάν (38).

EΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

46 εκτελέσεις το 2010 στις ΗΠΑ

ΤHE WASHINGTON POST

ΥΠΑΡΧΕΙ λόγος να χαιρόµαστε καθώς το 2010 τελειώνει χωρίς να έχει επιβληθεί φέτος κάποια θανατική καταδίκη σε πολιτείες όπου ισχύει η εσχάτη των ποινών όπως η Βιρτζίνια και η Τζόρτζια.

Επίσης ελπιδοφόρα είναι η µείωση των εκτελέσεων σε πολιτείες όπως το Τέξας όπου συνήθως σηµειώνονται οι περισσότερες. Σε εθνικό επίπεδο, ο αριθµός των εκτελέσεων µειώθηκε από 52 σε 46 µέσα σε έναν χρόνο – στο Τέξας που είναι µακράν πρώτο έγιναν 17, ενώ στη Βιρτζίνια τρεις.  

Αυτό δείχνει ότι σιγά σιγά η θανατική καταδίκη εγκαταλείπεται. Από το 2000 έως σήµερα ο αριθµός τους έχει µειωθεί κατά 50%. Οµως επίσης οι ένορκοι κατανοούν ότι είναι πολύ πιο δαπανηρή ποινή η εκτέλεση. Η νοµική διαδικασία µιας τέτοιας υπόθεσης κοστίζει κατά µέσο όρο 3 εκατοµµύρια δολάρια – πολύ περισσότερα από το να έχεις στη φυλακή κάποιον επί δεκαετίες. 

Το βασικό θέµα όµως είναι ότι µπορεί να εκτελεστεί κάποιος που πιθανώς είναι αθώος.Από το 1973, 130 θανατοποινίτες έχουν αθωωθεί κυρίως λόγω της χρήσης του DNA.

"Επίγεια σοφία"

"Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.

Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια."

Κωνσταντίνος Καβάφης, 1868-1933,

 

"Προσοχή: οι μέρες στο ημερολόγιο είναι πιο κοντά απ΄ ό,τι φαίνεται."

Ανώνυμος

 

"Ο χρόνος είναι η αμαρτία της αιωνιότητας."

Paul Claudel, 1868-1955, Γάλλος ποιητής

Σαν σήμερα (31/12/ΧΧΧΧ)

1822: Λήγει η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου από τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιουταχή

 

1968: Το πρώτο υπερηχητικό επιβατικό αεροπλάνο, το σοβιετικό «Τουπόλεφ 144», κάνει την παρθενική του πτήση.

 

1999: Ο Βλαντιμίρ Πούτιν αναλαμβάνει την προεδρία της Ρωσίας, διαδεχόμενος τον Μπόρις Γιέλτσιν.

1937: Γεννήθηκε ο Άντονι Χόπκινς, αμερικανός ηθοποιός. («Χάνιμπαλ Λέκτερ»)

Να τα πούμε?

Μιά δεκαετία, μιά εποχή

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ

Όντως , όπως λέει ο φίλος μου ο Γιαννακίδης, την δεκαετία που πέρασε παρήλασαν από μπροστά μας απίθανα καινούργια γκάτζετ πολλά από τα οποία έκαναν πιό εύκολη την ήδη εύκολη επικοινωνία μας , πιό άνετη την ήδη άνετη καθημερινότητά μας, πιό τέλεια την μουσική που ήδη ακούγαμε τέλεια, πιό περίπλοκη την ήδη περίπλοκη ζωή μας. ' Αλλα αντικαταστάθηκαν πριν προλάβουμε να τα αφομοιώσουμε και τα περισσότερα αφορούν μικρές ομάδες ανθρώπων-μιλώ εδώ για μαζικής χρήσης αντικείμενα και όχι για εργαλεία επιστημόνων.

Θέλω να πώ ότι επιτεύγματα της τεχνολογίας που πραγματικά άλλαξαν την ζωή μας όπως το κομπιούτερ, το διαδίκτυο ή το κινητό τηλέφωνο, δεν είχε η δεκαετία αυτή. Απλώς η μνήμη μας έχει πάρει χαρακτηριστικά σκληρού δίσκου που καταγράφει (χωρίς να μεταβολίζει υποχρεωτικά) πλήθος νέων τεχνολογικών πληροφοριών, αλλά στερείται ιστορικού βάθους και συχνά συγκριτικής ικανότητας έτσι που της διαφεύγουν τα μεγέθη.΄Αν η μετάβαση από το κασετόφωνο στο mp3 είναι ένα θαύμα τεχνολογίας, τί ήταν η πρώτη παγίδευση του ήχου στο γραμμόφωνο; ΄Αν η εξέλιξη των τρίκιλων πρώτων κινητών στα σημερινά μαγικά πολύχρωμα παραλληλεπίπεδα μας αφήνει άφωνους τι ένιωσε ο πρώτος άνθρωπος που μίλησε με τηλέφωνο από τα Χανιά στην Αστόρια; Τι ένιωσαν οι άνθρωποι που πρώτοι αντικατέστησαν το ψυγείο του πάγου και τον λύχνο με ηλεκρικές συσκευές ή το τετράποδο με αυτοκίνητο; Ποιά ήταν συγκριτικά τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του ανθρώπου; Πάντως, όπως έλεγε ο Λέβι Στρός, το μεγαλύτερο επίτευγμα του ανθρώπου είναι η κλωστουφαντουργία γιατί με αυτήν ντύνεται χιλιάδες χρόνια.

Νομίζω λοιπόν ότι η ζωή μας τα δέκα αυτά χρόνια δεν είχε τεχνολογικά ορόσημα. Το μέλλον θα τη θυμάται για άλλους λογους, αρνητικούς. Την σημάδεψαν κυρίως αυτό που ονομάστηκε πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, που με αφετηρία τους Δίδυμους Πύργους ύφανε γύρω μας έναν ασφυκτικό ιστό που συρίκνωσε τον ζωτικό μας χώρο και η οικονομική ύφεση που είχε σαν αποτέλεσμα να ξεμάθουμε την ζωή μας όπως την ξέραμε.

Ειδικά για τη χώρα μας η διαδρομή της δεκαετίας είναι η διαδρομή της γραμμής των χειλιών από το χαμόγελο στη θλίψη στα πρόσωπα των περιπατητών της Σταδίου. Μία πρωτοφανής για ειρηνική περίοδο συμπύκνωση του χρόνου.Η συλλογική αυτοικανοποίηση που έδωσε τη θέση της στον φόβο και τα άδεια βλέμματα . Των ανθρώπων που στην αρχή της δεκαετίας πίστευαν ότι είχαν θέση στο πρώτο βαγόνι του νέου αιώνα και στο λυκόφως της συνειδητοποίησαν ότι ενσαρκώνουν το “χρωστάμε σε όσους ήρθαν, πέρασαν, θαρθούν και θα περάσουν...” Αλλά όχι με την πνευματικότητα που υπονοεί ο Παλαμάς-με καθαρά υλικούς όρους είμαστε η πρώτη γενιά στην ιστορία που δεν χρωστά μόνο στην προηγούμενη, κυρίως έχει δανειστεί από τα παιδιά της και δεν πρόκειται κατα τα φαινόμενα να τα επιστρέψει ποτέ.

PROTAGON.GR

Αλυτα προβλήματα, σάπιες λύσεις...

Γράφει ο Μιχ. Κουβάτσος

∆ιανύουµε τις τελευταίες μερες του έτους 2010… και αναµένεται η έλευση του νέου έτους 2011 που, παρά τις ελπίδες και ευχές όλων των λαών του κόσµου, δεν προοιωνίζεται ότι θα είναι αίσιο και ευτυχές για τους πολλούς ανθρώπους. Το απερχόµενο έτος (2010) θα παραδώσει τη σκυτάλη στο 2011 µε πλειάδα σοβαρών προβληµάτων, ευρισκοµένων σε εκκρεµότητα από τους προηγούµενους αιώνες… και οι εκτιµήσεις όλων των αρµοδίων, ακόµη και των πλέον αισιόδοξων, για την επίλυση των σοβαρών αυτών προβληµάτων που απασχολούν τους λαούς του κόσµου και τη χώρα µας είναι απογοητευτικές, έως αρνητικές, λόγω της (από διετίας) υφισταµένης διεθνούς οικονοµικοπιστωτικής κρίσης, η διάρκεια της οποίας δεν µπορεί ακόµη να καθοριστεί χρονικά... και η λιτότητα συνεχίζεται… 

Τα προβλήµατα αυτά είναι η οικονοµία (πρωτογενές) και τα δευτερογενή παράγωγα αυτής είναι η ανεργία, η έξαρση της εγκληµατικότητας, της χρήσης ναρκωτικών και της πορνείας µε ραγδαία µετάδοση των αφροδισίων νοσηµάτων (κυρίως του AIDS) και µε θύµατα (θάνατος, φυλακίσεις, νοσηλεία θεραπείας) περισσότερο τους νέους. Σ’ όλα αυτά προστίθενται η πείνα και τα ψυχικά νοσήµατα που οδηγούν και σε αυτοκτονίες. 

Ελλείψει χώρου θα αναφερθούµε µόνο στην ανεργία, που απασχόλησε (και απασχολεί) διαχρονικά (επί αιώνες) την ανθρωπότητα... και στις ηµέρες µας το ποσοστό των ανέργων είναι διψήφιος αριθµός επί τοις %. 

Κρίνω σκόπιµο να παραθέσω τις προφητείες ενός µεγάλου προφήτη, εκ των τεσσάρων µεγάλων της Παλαιάς ∆ιαθήκης, του Ιεζεκιήλ, που έζησε γύρω στις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ. στη Βαβυλώνα και τα περισσότερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στην αιχµαλωσία όπου και έγραφε τις προφητείες του, που βρίσκονται στην Παλαιά ∆ιαθήκη:

“Κάτι σάπιο υπάρχει όταν ο λαός υποφέρει για ψωµί, ρούχα και στέγη, ενώ περιβάλλεται από αφθονία αυτών των αγαθών. Κάτι σάπιο υπάρχει όταν το ένα τέταρτο (1/4) των εργατών µας µένουν άνεργοι. Κάτι σάπιο υπάρχει όταν αυτοί που καλλιεργούν το µπαµπάκι δεν έχουν ρούχα ή στρώµα. Κάτι σάπιο υπάρχει όταν αυτοί που χτίζουν τα σπίτια δεν έχουν ούτε ένα καλύβι (δικό τους) για να µείνουν”.  

Ο κορυφαίος γάλλος συγγραφέας Β. Ουγκό έγραψε, µεταξύ άλλων, στον πρόλογο του βιβλίου του “Οι άθλιοι” – έχει αποκληθεί ως το “Κοινωνικό Ευαγγέλιο” –, την παραµονή της Πρωτοχρονιάς του 1862, και τα πιο κάτω:

“Οσο καιρό θα µένουν άλυτα τα τρία προβλήµατα του αιώνα (19ου): ο ξεπεσµός του άντρα µε την ανεργία, η εξαχρείωση της γυναίκας µε την πείνα, το µαράγκιασµα (µαράζωµα) του παιδιού µε την αµάθεια. Οσο καιρό θα υφίστανται ορισµένα στρώµατα (ανθρώπων), κοινωνική ασφυξία… Με άλλα λόγια κι ακόµη γενικότερα, όσο θα σέρνεται στον κόσµο η αµορφωσιά και η ανέχεια, βιβλία σαν τούτο εδώ µπορεί να µην είναι περιττά”.

Εχουν παρέλθει από τότε πάρα πολλά χρόνια, στο διάστηµα των οποίων συνέβησαν πολλά κοσµοϊστορικά γεγονότα.

Οι επιστήµες, οι τέχνες και η τεχνολογία προόδευσαν… και οι άνθρωποι ήδη εξερευνούν το ∆ιάστηµα, αλλά τα τρία προβλήµατα του 19ου αιώνα, που επισηµαίνει ο Β. Ουγκό στο βιβλίο του, και τα αγαθά που στερούνται οι λαοί (τρόφιµα, νερό, φάρµακα, ιµατισµός, υπόδηση, στέγη κ.ά.) παραµένουν ακόµη άλυτα.

Το επιστολόχαρτο

Του Χαριδημου Κ. Τσουκα (htsoukas@gmail.com)

Καθηγητή στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.

Συζητούσαμε για το πρόσφατο βιβλίο του «Μικρές ιστορίες... μακράς πορείας» (Λιβάνης), μια γλαφυρή περιγραφή της παθολογίας των ελλαδικών θεσμών. 

Ελεγα στον συνομιλητή μου, τον καθηγητή της Ιατρικής Χ. Μουτσόπουλο, πόση εντύπωση μου έκαναν οι ιστορίες διαπλοκής πολιτικών και καθηγητών πανεπιστημίου που περιγράφει στο βιβλίο. «Στην Ελλάδα θεωρείται αυτονόητη η πέραν του νόμου αμοιβαία «εξυπηρέτηση» μελών των ελίτ που διοικούν τους θεσμούς της χώρας», παρατήρησε. «Πολλοί ιθύνοντες έχουν σουλτανική νοοτροπία. Το βλέπω διαρκώς...».

Σιώπησε για λίγο. «Θες να ακούσεις μια ακόμα ιστορία;» ρώτησε. 

«Αν κερνάς καφέ, ευχαρίστως», απάντησα. 

«Πριν από λίγο καιρό, η γραμματέας μου, μειδιώντας, μου έδωσε ένα φάκελο. Της τον είχε δώσει την προηγούμενη μέρα κάποιος δικηγόρος. Ο φάκελος περιείχε δύο επαγγελματικές κάρτες - μία του δικηγόρου και μία ενός ανώτερου δικαστικού λειτουργού που γνώριζα από παλιά. Στο συνοδευτικό επιστολόχαρτο ξεχώριζαν το όνομα και ο τίτλος του δικαστικού λειτουργού. Διστάζω να το αποκαλέσω επιστολή, γιατί το περιεχόμενό της δεν περιείχε κάποιο κείμενο, αλλά το όνομα του αποδέκτη (το δικό μου), το όνομα κάποιας πτυχιούχου η οποία ενδιαφερόταν για κατατακτήριες εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή, το όνομα του πανεπιστημίου και του προέδρου της Ιατρικής Σχολής του, καθώς και τα μέλη της εξεταστικής επιτροπής...».  

«Δηλαδή δεν υπήρχε καθόλου κείμενο;» τον διέκοψα. 

«Οχι, δεν υπήρχε, ήταν όπως σου το λέω - μια παράθεση ονομάτων και ιδιοτήτων». 

«Μα τότε γιατί σου το 'στειλε;» επανήλθα. 

«Δεν καταλαβαίνεις... Εμμέσως, ο δικαστικός λειτουργός ζητούσε την παρέμβασή μου ώστε η εκλεκτή του να εισαχθεί στην Ιατρική Σχολή. Θεώρησε το αίτημά του τόσο αυτονόητο, ώστε δεν χρειάστηκε καν να το διατυπώσει, ούτε φυσικά να το τεκμηριώσει».

Ρούφηξε μια γουλιά καφέ και συνέχισε. «Ξέρεις τι με ενόχλησε περισσότερο; Πρώτα απ' όλα η υποκρισία. Θα περίμενα από έναν ανώτερο λειτουργό της Δικαιοσύνης να υπηρετεί το κράτος δικαίου με μεγαλύτερη συνέπεια· να εναρμονίζει τη συμπεριφορά του με αυτά που ex officio κηρύττει, να συμπεριφέρεται παραδειγματικά. Με προσέβαλε το θράσος του. Θεώρησε αυτονόητο πως είμαι κι εγώ ένας ακόμη κρίκος της διαπλοκής που ανθεί στα πανεπιστήμιά μας· θεώρησε βέβαιο ότι θα ενεργούσα με τον αναμενόμενο τρόπο. Τις απόψεις μου για την αξιοκρατία σίγουρα τις ήξερε, αφού αφενός μεν γνωριζόμαστε, αφετέρου δε, τις έχω δημοσιοποιήσει με πλειάδα ομιλιών, άρθρων και βιβλίων. Παρ' όλα αυτά ενήργησε σαν να ήμασταν και οι δύο μέλη μασονικής στοάς, παραθρησκευτικής οργάνωσης ή μαφιόζικης ομάδας».

Η συζήτηση ζωήρεψε. «Αυτό που βρίσκω ενδιαφέρον σε τέτοιες περιπτώσεις», είπα, «είναι η άρρητη γνώση που συνοδεύει τέτοιου είδους επικοινωνία. Μόνο σε μια κοινωνία της οποίας τα μέλη έχουν εθιστεί στην παρασκηνιακή συναλλαγή, στο αλισβερίσι της άνομης διαπλοκής, είναι κατανοητό ένα τέτοιου είδους υπόρρητο αίτημα. Το μήνυμα είναι στην αποστολή του, όχι στο λειψό περιεχόμενο. Η γνωστή ρήση του Μάρσαλ Μακλούαν «το μέσον είναι το μήνυμα» παίρνει καινούργιο περιεχόμενο στα ελλαδικά συμφραζόμενα. Ο αιτούμενος χρειάζεται «μέσον», το οποίο ελπίζει να του παρασχεθεί «μέσω» ενός οιονεί κενού επιστολόχαρτου».

«Πρόκειται για μορφή επικοινωνίας», συνέχισα, «που συναντούμε σε κοινωνικά συστήματα των οποίων τα μέλη έχουν εσωτερικεύσει καλά τις νόρμες συμπεριφοράς, ώστε να ξέρουν να κάνουν το επόμενο βήμα στην επικοινωνιακή χορογραφία. Ο μεγάλος κοινωνιολόγος Χάρολντ Γκαρφίνκελ το αποκάλεσε «η ρήτρα κ.λπ.» («the etcetera clause»): διαισθανόμαστε τι εννοεί ο συνομιλητής μας με την έκφραση «κ.λπ.», χωρίς να χρειαστεί να ολοκληρώσει τον συλλογισμό του - συμπληρώνουμε μόνοι μας τα κενά. Το οιονεί κενό επιστολόχαρτο είναι το αντίστοιχο του «κ.λπ.» - «ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, είσαι ένας από μας». Φυσικά αυτή η υπόρρητη υπόδειξη-παράκληση δεν παύει να είναι ένα ριψοκίνδυνο άλμα, και, όπως στον χορό οι χορευτές ενδέχεται να παραπατήσουν, έτσι κι εδώ, ο αποδέκτης του υπόρρητου αιτήματος ενδέχεται να μην ανταποκριθεί (όπως και συνέβη). Το άλμα όμως έγινε και, ως τέτοιο, αποκαλύπτει τι θεωρείται αυτονόητο σε ένα κοινωνικό σύστημα».

Ο συνομιλητής μου με επανέφερε στην πάντοτε δυσανάγνωστη εμπειρική πραγματικότητα. «Μερικοί άνθρωποι», είπε, «έτσι πορεύτηκαν στη ζωή τους· οι αλληλοεξυπηρετήσεις, ηθικές ή μη, νόμιμες ή μη, δεν τους απασχολούν ιδιαίτερα - είναι ένα δεδομένο στοιχείο της ελληνικής ιδιαιτερότητας. Από την άλλη μεριά, σκέφτομαι, γιατί να περιμένω από ένα γέρικο άλογο να βγάλει καινούργια περπατησιά; Μήπως άνθρωποι σαν τον γνωστό μου, περισσότερο ρεαλιστές, γνωρίζουν καλύτερα τι πραγματικά συμβαίνει σε κατατακτήριες εξετάσεις στα πανεπιστήμια; Μήπως απλώς μου ζητούσε προληπτική παρέμβαση έτσι ώστε να μην αδικηθεί η ενδεχομένως άξια προστατευόμενή του σε περίπτωση που άλλοι, υποδεέστεροι, υποψήφιοι χρησιμοποιούσαν τις δικές τους διασυνδέσεις; Πού να ξέρω; Προσπαθώ να βρω λογικές δικαιολογίες...». 

«Το καταλαβαίνω, αλλά κοίτα τι συμβαίνει εδώ», είπα. «Ο κίνδυνος γι' αυτόν που έχει ένα θεσμικό ρόλο κι αρχίζει να κάνει τέτοιες σκέψεις είναι ότι ανεπίγνωστα αρχίζει να αποδέχεται το λεξιλόγιο και τη συλλογιστική των αιτουμένων παράνομη εξυπηρέτηση. Αρχίζει, δηλαδή, να κατασκευάζει στο μυαλό του την πιθανή δικαιολογία για την ενδεχόμενη παράνομη πράξη του. Με τον τρόπο αυτό «κατανοεί» την «ευλογοφάνεια» του παράνομου αιτήματος, χάνει τη διαύγεια των κινήτρων του, και αλλάζει τελικά ρόλο (αυτόν του θεματοφύλακα της θεσμικής ακεραιότητας), αναλαμβάνοντας αυτόν του «προστάτη» ενός μυθοπλαστικού «αδικημένου»».

«Τελικά τι έκανες;» ρώτησα τον συνομιλητή μου. 

«Εσύ τι λες;» απάντησε με χαμόγελο, κοιτώντας τον κάλαθο αχρήστων. Η ερώτηση ήταν εντελώς περιττή. Γνώριζα ήδη την απάντηση («η ρήτρα κ.λπ.»!).

"Η ζωή σου μια νταλίκα": Η "μουσική φωτογραφία" του Νεοέλληνα

"Τραβήχτηκε" το καλοκαίρι 1981 απο τους ΚΩΣΤΑ ΤΡΙΠΟΛΙΤΗ (Στίχοι), ΔΗΜΟ ΜΟΥΤΣΗ (Μουσική) και ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΠΕΛΟΥ (Εκτέλεση) και "εκτίθεται" στο εξαιρετικό άλμπουμ "ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ"

Την χρεοκοπία μας κάποιοι την τραγουδησαν εδω και 30 χρόνια!

Αφιερώνεται σε όσους απορούν γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε...

“Οι Μουσαφιραίοι”

Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

Στα τέλη του '70 ήταν Ιρακινοί λιποτάκτες και φυγόστρατοι του περσοϊρακινού πολέμου. Ακολούθησαν Τούρκοι και Κούρδοι πολιτικοί πρόσφυγες με το πραξικόπημα του Εβρέν το 1980. Πάλι όμως ήταν λίγοι, μια αναφομοίωτη νησίδα στην μονομπλόκ Ορθόδοξη Ελλάδα, όπου η ποικιλία ήταν μόνο “εσωτερική”, ελληνική.

Όταν έπεσε ο πειναλέος “παράδεισος” του Χότζα και των συντρόφων του, η αλβανική πλημμυρίδα των αθλίων ξεχύθηκε προς την Ελλάδα και την Ιταλία. Τόσκοι, Γκέγκηδες και Τσάμηδες, μουσουλμάνοι, ορθόδοξοι και μιδρίτες, πήραν τ' αρχαία μονοπάτια του Νότου. Η πλειοψηφία τίμιοι κι εργατικοί, φαμελιάρηδες, ανάκατοι όμως με μια διακριτή μειοψηφία φυλακόβιων πλιατσικολόγων. Φονιάδες, ληστές, νταβατζήδες και πρεζέμποροι, κατέλαβαν τα εδώλια του Μικτού Ορκωτού, του Τριμελούς Κακουργημάτων και τις φυλακές, κάνοντας καθημερινότητα εγκλήματα ασύλληπτης αγριότητας.

Στο πέρασμα του χρόνου παιδιά γεννήθηκαν εδώ, πήγαν σχολείο, ξέρω πολλούς που τα βάφτισαν, βαφτίστηκαν κι οι ίδιοι. Τους αφομοιώνει η ζωή, δίχως σχέδιο της αστείας Πολιτείας μας, της οποίας κάτι καραπροοδευτικοί “λειτουργοί” προσπαθούν αντιθέτως να κρατήσουν τα τείχη, να μην χωνευθούν στον Ελληνισμό, αλλά να μείνουν ξένο κι εχθρικό σώμα, στο όνομα της μπατιρημένης πολυπολιτισμικότητας.  

Μετά όμως την 11/9 και τις “απελευθερωτικές εκστρατείες των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, η χώρα μας υφίσταται έναν οργανωμένο ισλαμικό εποικισμό.

Στην αρχή η ανάγκη οδηγούσε εξαθλιωμένους ανθρώπους από τις διαλυμένες χώρες τους στα σύνορά μας. Γρήγορα όμως το κράτος πρεζέμπορος, η Τουρκία, μετατράπηκε στον μεγαλύτερο δουλέμπορο. Κεμαλικοί και τώρα ισλαμοφασίστες οργανωμένα πλέον σπρώχνουν κοπάδια Πακιστανών, Αφγανών κ.ά. προς την Ελλάδα. Για κάθε κεφάλι ο Στρατός, η Στρατοχωροφυλακή, το τουρκικό Λιμενικό και κυβερνητικοί αξιωματούχοι παίρνουν και μοιράζονται με τους μαφιόζους από τρεις έως δέκα χιλιάδες δολάρια. Ενίοτε οι συμμορίες κάνουν και “πίστωση”. Καθυστέρηση εξόφλησης οδηγεί σε απαγωγή κι εγκλεισμό των “οφειλετών” από ομοεθνείς, με συνεχείς βιασμούς και βασανιστήρια, ώσπου η οικογένεια στη Λαχώρη να ξοφλήσει τα χρεωστούμενα.

Οι στρατηγικοί στόχοι της Τουρκίας είναι πολύ συγκεκριμένοι:

α) διάρρηξη κι αποσταθεροποίηση του εθνικού, θρησκευτικού και οικονομικού ιστού της Ελλάδας,

β) καταπόνηση των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας,

γ) δημιουργία ολοένα και μεγαλύτερης ισαλμικής μειονότητας στην Ελλάδα και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Παλαιότερα ο Στρατός, οι συνοριοφύλακες και το Λιμενικό έπιαναν 10, έσπρωχναν πίσω 30, τους ξέφευγαν άλλοι 10. Από τον Νοέμβριο του 2009 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει δώσει ρητές εντολές που απαγορεύουν την άμεση επαναπροώθηση, την ανάσχεση των λαθρομεταναστών. Πλέον περνούν όλοι!

Τώρα πια οι ορδές των Αφγανών, Πακιστανών κ.λ.π. περνούν τα σύνορα και ψάχνουν αυτοί να βρούν τον Στρατό και την Αστυνομία! Διότι γνωρίζουν την συνέχεια. Θα μεταφερθούν στα Κέντρα Υποδοχής, θα φάνε, θα πιούνε, θα ξεκουραστούνε και χωρίς να περάσουν ιατρικές εξετάσεις, αφού “καταγραφούν”, μετά από τρεις μέρες θα πάρουν το ΚΤΕΛ για την Αθήνα. Σε λίγο ο τύφος, η πανώλη, οι πιο απίθανες ξεχασμένες αρρώστιες θα μας σκουντάνε τον ώμο.

Κάπως έτσι, αδέρφια, το κέντρο της Αθήνας, η Πάτρα, γεμίζουν γοργά πλέον με στίφη μουσουλμάνων. Οι κυριλέ συναυλίες, με τους σωματοφύλακες και τις λιμουζίνες απέξω, δεν λύνουν το πρόβλημα.

Οι γειτονιές μας κι οι δημόσιοι χώροι υφίστανται έναν βίαιο εποικισμό. Στρατιές ασύμβατων με τον Ελληνισμό κι αναφομοίωτων με την κοινωνία μας μουσουλμάνων εισρέουν κάθε μήνα.

Οι συμπλοκές στον Αγιο Παντελεήμονα και οι οδομαχίες στην Πάτρα είναι μόνο η πρόγευση του μέλλοντος. Η πολιτική της κυβέρνησης παραβιάζει το Σύνταγμα και τους Νόμους, μαχαιρώνει το εθνικό συμφέρον. Σε λίγο θα έχουμε 1.000.000 κι αύριο 2.000.000 μουσουλμάνους. Κάθε μέρα μπαίνουν κι άλλοι. Ήδη διεκδικούν δικαιώματα κι η δημόσια προσευχή τους σε κεντρικές πλατείες των Αθηνών δεν ήταν παρά μια επίδειξη δύναμης.

Στον Πειραιά αυτομαστιγώνονταν οι σιίτες και στον Άγιο Παντελεήμονα σφάζανε αρνιά στις ταράτσες. Σε λίγο θα ζητήσουν να γίνει το κουρμπάν μπαϊράμ επίσημη αργία του κράτους. Κι η Τουρκία καραδοκεί με ρόλο “προστάτη”.

Η καταστροφή του ιστορικού κέντρου και των λαϊκών γειτονιών της Αθήνας είναι γεγονός. Περπατάς και νομίζεις πως είσαι στη Λαχώρη ή στην καλύτερη περίπτωση στο διαλυμένο Χάρλεμ του 1970. Στρατιές μαύρων πορνών, Σομαλών και Νηγηριανών νταβατζήδων και πρεζέμπορων κατέλαβαν τους δρόμους και τις πλατείες. Τα “κορίτσια” τα βράδια φτάνουν διεσπαρμένες ως το Χαϊδάρι αλλά στη Βικτώρια, το Μουσείο και τα πέριξ είναι σαν στο σπίτι τους.

Η πρέζα στην Ομόνοια πουλιέται πλέον απροκάλυπτα κι οι πολυπολιτισμικοί έργοι μαύροι έχουν πλέον τη λιανική της άσπρης στα χέρια τους.  

Τα πλήθη των κατεδαφισμένων ψυχών με τα σάπια δόντια, τα έλκη και τους βλενονυγμούς που συρρέουν μόλις πέσει ο ήλιος δείχνουν ότι η φάμπρικα αυτή δεν έχει κρίση. Δουλεύει διπλοβάρδια στην κατουρημένη κεντρική πλατεία του κλεινού Αστεως. Δεκάρικα και εικοσάρικα αποσπασμένα από δαρμένες μανάδες ή κερδισμένα στην πορνεία, κλεμμένα ή ψιλά από επαιτεία αλλάζουν φανερά χέρια μπροστά στο Ειρηνοδικείο. Οι μικροπωλητές κινέζικων σκουπιδιών στα φανάρια και οι καθαριστές τζαμιών, στ' αλήθεια επαίτες, ανήκουν σε συμμορίες με αρχηγούς και “περιοχές ευθύνης”. Ενίοτε συμπλέκονται βίαια για το λουφέ ή το πόστο.

Η εξαθλίωση των γειτονιών μας βαθαίνει μέρα με τη μέρα και τα δικαιώματα των νομίμων πολιτών ευτελίζονται από τη συμπεριφορά των παρανόμων μουσαφιραίων και του άμεσου συνεργού τους, που είναι η κυβέρνηση του Μνημονίου. Όλοι ξεχνούν πως το πρώτιστο δικαίωμα, μάνα όλων των δικαιωμάτων, είναι το δικαίωμα στην ασφάλεια. Προϋπόθεση της Παιδείας, της Υγείας, της Οικονομίας είναι ασφαλή σύνορα, ασφαλή σπίτια, ασφαλείς δημόσιοι χώροι.

Η λύση δεν είναι μεσοβέζικη, light με χαμηλά λιπαρά. Σφράγισμα συνόρων, επί τόπου ανάσχεση με την άσκηση της απαραίτητης βίας, μαζικές συλλήψεις, κράτηση σε στρατόπεδα και απελάσεις. Κυρίως όμως καταγγελία του κράτους δουλεμπόρου, του πρωταθλητή των παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου και των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όλους αυτούς τους εμπορέυεται η Τουρκία. Αποσταθεροποιεί την Ελλάδα και μακροπρόθεσμα την Ευρώπη. 

Για να σοβαρευτεί όμως το κράτος-κωμωδία, πρέπει να φύγουν οι “χρήσιμοι ηλίθιοι” της πολιτικής ορθότητας. Γιατί απέναντι έχουμε το κράτος – συμμορία.

Εφημερίδα “δημοκρατία” 29-12-10

Από το "ένας για όλους και όλοι για έναν", στο "καθένας για τον εαυτό του".

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Ρούσσου Βρανά

rvranas@otenet.gr

Αλλη µια χρονιά άλλο ένα βήµα που µας φέρνει πιο κοντά στο τέλος των µεγάλων προσδοκιών. Οι προσδοκίες είναι µειωµένες για όλους. Και µειώνονται ακόµη περισσότερο από κυβερνήσεις επίσης µειωµένων προσδοκιών, που για πρώτη φορά µεταπολεµικά δεν είναι σε θέση να εγγυηθούν τίποτα για κανέναν.

Από το ένας για όλους και όλοι για έναν, στο καθένας για τον εαυτό του. Αυτό είναι το νόηµα της εκποίησης του κοινωνικού κράτους στους ιδιώτες. Αν οι γονείς σου ή οι παππούδες σου τύχει να τραβήξουν το λαχείο της Αλτσχάιµερ και χρειαστεί να µπουν σε ίδρυµα, τόσο το χειρότερο για σένα. Μην περιµένεις να σε βοηθήσουν οι φόροι του γείτονα. Αν η επιχείρηση που δουλεύεις µετακοµίσει στο εξωτερικό και σε πετάξει στον δρόµο, µην περιµένεις από κανέναν να ταΐσει τα παιδιά σου. Θα σου πουν κι από πάνω «τι τα ήθελες τα παιδιά, αφού δεν ήσουν σε θέση να τους εξασφαλίσεις ένα πιάτο φαΐ;». Οι κοινωνικές υπηρεσίες δεν είναι πια ένας ηθικός ρόλος ούτε ένα θεάρεστο έργο. Το σύστηµα τις αντιλαµβάνεται σαν ένα εµπόρευµα που έχει κι αυτό την τιµή του.

Εγγράφονται κι αυτές σαν ένα κόστος που πρέπει να ελαχιστοποιείται διαρκώς σε κάθε προϋπολογισµό. Τι µπορεί να κάνει λοιπόν µια οικογένεια µε τη φροντίδα των γέρων, των παιδιών; Αν την αναλάβουν οι γονείς, αυτό αποβαίνει εις βάρος της δουλειάς τους: όσο περισσότερο αφοσιώνονται σε αυτήν τόσο φτωχότεροι γίνονται. Αργά ή γρήγορα, οι ρόλοι της µητέρας και του πατέρα θα γίνουν ανεπιθύµητοι, σε µια κοινωνία που δεν θα είναι πια σε θέση να αναπαράγει τον εαυτό της. H Σουηδία και η Γαλλία, που δαπανούν το υψηλότερο ποσοστό του εγχώριου προϊόντος τους (4% και 3% αντίστοιχα) σε οικογενειακές πολιτικές, έχουν από τους υψηλότερους ρυθµούς γεννήσεων. H Γερµανία, που δαπανά µόλις 2%, έχει από τους χαµηλότερους. Η διάλυση του κοινωνικού κράτους και η υποκατάστασή του από την ιδιωτική πρωτοβουλία δεν είναι χωρίς απώλειες.

Το κοινωνικό σύστηµα στο οποίο ζούµε δεν ανταγωνίζεται πια µόνο τον εαυτό του (η µια επιχείρηση την άλλη), αλλά ακόµη και την ίδια την οικογένεια, ιδιαίτερα τον ρόλο τής συζύγου και της µητέρας.

Εγραφε προφητικά πριν από µερικά χρόνια η Αρλι Ράσελ Χοχτσάιλντ, καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Μπέρκλεϊ: «Εχουν δηµιουργηθεί σήµερα συνθήκες που ευνοούν την εµπορευµατοποίηση της ιδιωτικής ζωής: η εξασθένηση των θεσµών της οικογένειας και της εκκλησίας, ο µαρασµός των τοπικών κοινωνιών, η παρακµή όλων όσοι παραδοσιακά αποτελούσαν ασπίδα που προστάτευε από τις πιο δηλητηριώδεις πλευρές του καπιταλισµού». Πολιορκηµένοι στη δουλειά και στο σπίτι, οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αντισταθούν στις πιέσεις.

Η λογική του συστήµατος µας προτρέπει να βλέπουµε τη φροντίδα της οικογένειας σαν κόστος. Και συνεπώς να το περιορίζουµε. Οµως από αυτή τη λογική δεν µπορεί να προκύψει παρά µια εγωιστική κοινωνία όπου καθένας θα νοιάζεται µόνο για τον εαυτό του.

ΕΣΘΟΝΙΑ: Πέθαναν στην πείνα για το... ευρώ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Δεκαεπτά θα είναι από μεθαύριο οι χώρες της ευρωζώνης. Μια μικρή χώρα της Βαλτικής, η Εσθονία, με πληθυσμό μόλις 1.300.000 κατοίκους, από τους οποίους περίπου 400.000 είναι Ρώσοι, θα έχει ως νόμισμα το ευρώ.

Η δεξιά κυβέρνηση της χώρας... έλιωσε στην πείνα τους Εσθονούς για να τους βάλει στην ευρωζώνη. Εφάρμοσε μια εξοντωτική πολιτική λιτότητας, που καταβαράθρωσε το ΑΕΠ της χώρας κατά 14,1% (!) το 2009, το οποίο είχε ήδη ρίξει κατά 5% το 2008. Μείωσε συνολικά τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων σχεδόν κατά 20%, ενώ στον ιδιωτικό τομέα μόνο πέρυσι η μείωση των μισθών υπερέβη το 15%. Η κυβέρνηση πέταξε στον δρόμο χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους και επιδείνωσε σοβαρά την κατάσταση της δημόσιας παιδείας και της υγείας.

«Αυξήσαμε τον ΦΠΑ από το 18% στο 20%, αυξήσαμε την ηλικία συνταξιοδότησης από τα 63 στα 65 χρόνια και εισαγάγαμε μια ευρεία εργασιακή μεταρρύθμιση, για να κάνουμε πιο ευέλικτη την αγορά εργασίας» δηλώνει με υπερηφάνεια ο υπουργός Οικονομικών της Εσθονίας Γιούχαν Παρτς στον απεσταλμένο της ισπανικής εφημερίδας «Ελ Παΐς», ο οποίος έφριξε με όσα είδε εκεί. «Η εργασιακή μεταρρύθμιση είναι πρακτικά λευκή επιταγή για τους επιχειρηματίες, γιατί η απόλυση είναι δωρεάν, χωρίς αποζημίωση», γράφει ο Ισπανός δημοσιογράφος και συνεχίζει:

«Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 18% και στις ρωσόφωνες περιοχές της χώρας έφτασε στο 25%. Στην πράξη οι επιχειρήσεις δεν πληρώνουν καθόλου φόρο...Ο κατώτατος μισθός είναι 245 ευρώ τον μήνα»!

Με αυτή την εφιαλτική πολιτική η κυβέρνηση έριξε τους Εσθονούς στη δυστυχία, αλλά εμφάνισε απίστευτα δημοσιονομικά μεγέθη: το έλλειμμα του προϋπολογισμού είναι μόνο 1,7% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος -7,2% του ΑΕΠ! Οι 16 χώρες της Ευρωζώνης δηλαδή είχαν μέσο όρο δημόσιου χρέους 78,7% το 2009 και η Εσθονία 7,2% - ούτε το ένα δέκατο!

Το γεγονός ότι κατόρθωσε να υλοποιήσει μία τόσο αντιλαϊκή πολιτική χωρίς να ανατραπεί κάνει την εσθονική κυβέρνηση αλαζονική. Εχει την άποψη ότι δεν υπάρχει ούτε καν πρόβλημα με το ευρώ στην υπόλοιπη ευρωζώνη!

«Ποια κρίση εννοείτε; Εμείς δεν γνωρίζουμε καμία κρίση. Υπάρχει μία κρίση σε ορισμένες χώρες της ευρωζώνης, όχι όμως και κρίση του ευρώ» δηλώνει υπεροπτικά ο Εσθονός υπουργός Οικονομίας Γίργκεν Λίγκι στον απεσταλμένο της εβδομαδιαίας γερμανικής εφημερίδας «Ντι Τσάιτ» και συνεχίζει: «Μιλάει κανείς για κρίση του δολαρίου επειδή χρεοκόπησε η Καλιφόρνια;».

Ο Εσθονός δεν διστάζει μάλιστα να πει στον εμβρόντητο Γερμανό δημοσιογράφο: «Η κάθε χώρα πρέπει να πληρώνει η ίδια τα χρέη της. Αν και ακούγεται λίγο μεγαλόστομο, εμείς θα εμποδίζαμε ευχαρίστως τη Γερμανία από το να κάνει πολλούς συμβιβασμούς στο θέμα αυτό της αλληλεγγύης»!

«Προσέξτε, εμείς είμαστε πιο Γερμανοί από τους Γερμανούς!» δηλώνει στον απεσταλμένο της «Ντι Τσάιτ» άλλος Εσθονός υπουργός.

Σε αντίθεση με τα λεγόμενα των πολιτικών ηγετών, ο εσθονικός λαός είναι ουσιαστικά διχασμένος στο θέμα της υιοθέτησης του ευρώ ως νομίσματος της χώρας. Στην τελευταία δημοσκόπηση το 49% τάχθηκε υπέρ του ευρώ και το 43% κατά, με το υπόλοιπο 8% να μην εκφέρει άποψη. Οι εύποροι είναι υπέρ του ευρώ, οι φτωχοί και οι ηλικιωμένοι κατά, επειδή φοβούνται -και σωστά, όπως θα διαπιστώσουν- ότι το ευρώ θα φέρει νέο κύμα ακρίβειας στη φτωχή αυτή χώρα.

Δεν συμμερίζονται φυσικά όλοι οι Εσθονοί οικονομολόγοι τα προπαγανδιστικά συνθήματα της κυβέρνησης περί ευημερίας που δήθεν θα φέρει το ευρώ στη χώρα τους. «Η Εσθονία προσκλήθηκε σε μια γαμήλια γιορτή και σήμερα βρισκόμαστε να βαδίζουμε σε μια νεκρώσιμη πομπή», δηλώνει στον απεσταλμένο της γαλλικής «Λιμπερασιόν» ο Εσθονός οικονομολόγος Αντρες Αρακ. «Αν αντικαταστήσουμε στην Εσθονία την ευελιξία μας με τον κορσέ του Μάαστριχτ, αυτό θα στραγγαλίσει την ανάπτυξή μας. Θα παραμείνουμε τότε ένα απομακρυσμένο τραπέζι εργασίας της Σκανδιναβίας - η Κίνα της Ευρώπης, αν το θέλετε έτσι» δηλώνει στην «Ντι Τσάιτ» ο Εσθονός καθηγητής Οικονομίας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας Τάλιν, Ιβαρ Ράιγκ.

ΑΣΥΜΦΩΝΙΑ

Ενοχλητικός ο νέος εταίρος

ΑΚΟΜΗ μια «επαρχία του Ράιχ» εντάσσεται στην ευρωζώνη. Καθόλου καλά δεν πρόκειται να τα πάνε οι χώρες της Μεσογείου με την Εσθονία, όπως καθόλου καλά δεν τα πηγαίνουν με τους άλλους δορυφόρους της Γερμανίας: Αυστρία, Σλοβακία, Σλοβενία, Τσεχία, κ.λπ. Οι κακές προοπτικές συνεργασίας με τον νέο ενοχλητικό εταίρο της ευρωζώνης δεν οφείλονται μόνο στο βαρύτατα ένοχο ναζιστικό παρελθόν της Εσθονίας. Το κύριο εμπόδιο είναι η νοοτροπία που έχει εμποτίσει την πολιτική ηγεσία, αλλά και τον λαό αυτής της χώρας. Βαθύτατα ρατσιστικός και τυφλά αντιρωσικός εξαιτίας των πενήντα χρόνων στο πλαίσιο της ΕΣΣΔ δεν ενοχλείται καθόλου από τα 400 χρόνια υποτέλειας και δουλείας στη Γερμανία.

ΕΘΝΟΣ