Μεταξύ σφύρας και άκµονος

Της Σίλας Αλεξίου

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ µετά... Ή και λίγο νωρίτερα... Ισως όµως και αργότερα. «Δικαιώθηκε από το Συµβούλιο της Επικρατείας ο συνταξιούχος που ζητούσε την ακύρωση της απόφασης...». Μια νέα γενιά αντιδίκων του Ελληνικού Δηµοσίου γεννιέται. Οι θιγόµενοι από τα ασφαλιστικά και τα συνταξιοδοτικά µέτρα. Μετά τους συµβασιούχους, οι οποίοι επί σειρά ετών δίνουν µάχες στα δικαστήρια, έρχονται οι συνταξιούχοι.

Με επιχειρήµατα τεκµηριωµένα από το Ελεγκτικό Συνέδριο, ποιος τους κρατάει; Γιατί µπορεί µεν η γνωµοδότηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου να µην είναι δεσµευτική για την κυβέρνηση, συνιστά όµως ένα απόρθητο οχυρό για τον πολίτη. Η περί της αντισυνταγµατικότητας κάποιων νέων διατάξεων κρίση του Ανωτάτου Δικαστηρίου θα αποτελέσει το έρεισµα των προσφυγών που αναπόφευκτα θα κατατεθούν είτε οµαδικά, είτε µεµονωµένα.

Η καθυστέρηση στην απονοµή της Δικαιοσύνης θα αφήσει ασφαλώς το περιθώριο εφαρµογής των µέτρων για ένα χρονικό διάστηµα, αλλά κάποια στιγµή, µοιραία, θα πρέπει το ζήτηµα να κριθεί. Και τότε ποιο δικαστήριο θα πει το αντίθετο; Οχι πως δεν σηµειώνονται διαφωνίες µεταξύ των Ανωτάτων Δικαστηρίων, αλλά εν προκειµένω  όπως τουλάχιστον σχολιάζουν νοµικοί και δικαστές ανεπηρέαστοι από πολιτικές συµπάθειες  ορισµένες διατάξεις βγάζουν... µάτι.

Το συµµάζεµα ασφαλώς ήταν απαραίτητο. Και για να επιτευχθεί  σε εποχές ισχνών αγελάδων - παρακάµφθηκε ακόµη και το Σύνταγµα, του οποίου ο συντάκτης δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι θα φτάναµε κάποτε στο χείλος του γκρεµού, ώστε να προνοήσει. Οι συνταγµατικές επιταγές ωστόσο εξακολουθούν να ισχύουν. Και να αξιώνουν σεβασµό. Εποµένως; Αδιέξοδο!

Και ας βρουν άκρη τα δικαστήρια. Αλλωστε δεν έχουν και τι να κάνουν... Το ζήτηµα πάντως είναι ότι και οι δικαστές που θα κληθούν να κρίνουν θα βρεθούν µεταξύ σφύρας και άκµονος. Οι ασφυκτικές πιέσεις που δέχεται η χώρα µας για τη µείωση του δηµοσιονοµικού χρέους, θα χτυπούν την πατριωτική τους συνείδηση δίκην σφύρας. Η υποχρέωση να εφαρµόζουν το Σύνταγµα και τους νόµους του κράτους θα αντιστέκεται σαν τον άκµονα.

Ισως, έως τη δύσκολη εκείνη ώρα της κρίσης, τα πράγµατα να έχουν βελτιωθεί. Και µια νέα νοµοθετική ρύθµιση να τους απαλλάξει από το δίληµµα...

Προς σοβαρογελοίους πολιτικατζήδες, κοάζουσες ξανθές κύριες & σεμνοαπρεπείς Κινησίες του γυάλινου κόσμου, λοιπούς εγχωρίους και εξωχωρίους ελληναράδες.

Γράφει ο Ελευθέριος Ανευλαβής

«Έλα τώρα δεν πα να μην αρέσεις.

Κόντρα είσαι στην ανασχετική ηλιθιότητα».

Οδυσσέας Ελύτης.

Για πολλές μέρες, πολλούς μήνες, σίγουρα, χρόνια τώρα, φυσούσε, μέσα στη χώρα, ένας ζεστός αποπνικτικός λίβας, που ξερνούσε μιαν ανυπόφορη μπόχα. Μια μποχα μουλιασμένη με βρώμικη, λασπωμένη γλίτσα, που λέρωνε τα χέρια των ανθρώπων και τις ψυχές τους.

Μια βρωμερή απόπνοια σερνόταν σαν χολέρα στους δρόμους της χώρας, από τις εξατμίσεις χιλιάδων Porsche, σκληρά εργαζομένων, αργόσχολων φοροφυγάδων, μια μπόχα ανέβαινε από τις μαρίνες των λερωμένων θαλαμηγών των μηκονόβιων και εξωχωρίων εστέτ, κάνοντας μαύρο το μπλε της θάλασσας.

Μια βρώμα μπουκάριζε, μαύρος καπνός, από τα φουγάρα των επιδοτουμένων σαπιοκάραβων των διαπλεκομένων των αγόνων γραμμών και ξεχυνόταν σύννεφο από τις τουρμπίνες των πανάκριβων τζετ της χά(λ)ι σοσάιετυ (high society). Των αισχρών κηφήνων, που τα έντερα τους, όπως κάθε κηφήνα, μετά την συνουσία με την ακόλαστη βασίλισσα του σμαριού της βρώμας, αιωρούνταν στον αέρα για λίγο και έπεφταν, βρωμερά περιττώματα, στα κεφαλιά των ανθρώπων, που έλεγαν ότι ήταν η κιτρίνη βροχή από την Αφρική.

Μια αβάσταχτη βρώμα, Τσουκάτη, Βουλγαράτη, Μαγγινική, Δούκισσα, Κοντή, Ρουσική, βατοπεδινή, αγιορείτικη, φερομένη επί πτερύγων Εφραίμ και Αρσενίου, των κολλυβιστών, της rasadel, Μαντελική, το(ρ)κάζο (torcaso), εξωχώρια ακηζομένη, Σημιτική, ολυμπιακών διαστάσεων, καλατράβα με κι’ ας κλαίω κόστους, Καραμανλίδικη (Ανδριανού και του Αγγέλου αυτού των αυλικών), έβγαινε αποπνικτική από την μεγάλη πύλη της Βουλής των Ελλήνων, βάσει του νόμου περί (αν)ευθύνης των Υπουργών. Και ριχνόταν ασύδοτη στη ελεύθερη αγορά, πλέκοντας λογής-λογής πλοκάμια γύρω στον λαιμό των ανθρώπων, μπροστά στο μνημείο του αγνώστου ανθρώπου.

Δυσώδη ρεύματα από την εσπέρια την κουβαλούσαν, χριστοεωσφορικώς, ριπίζοντας Υπουργούς ταγμένους επί το θεάρεστον έργον της υπηρετήσεως του δημοσίου συμφέροντος, δια της εξυπηρετήσεως των δικών τους συμφερόντων, βεβαίως.

Διότι ο εκλογικός αγώνας είναι σκληρός και μια χορηγία είναι απαραίτητη, δια να μη χάσει η Βενετιά (Βουλή) βελόνι (τέτοιον βουλευτή). Μια αξιοπρεπής μίζα, για έναν αξιοπρεπή Υπουργό, θα ήταν αναξιοπρεπής, αν δεν υπερέβαινε τα 10 εκ (και μη κάνετε τις παρθένες κ. συνάδελφοι βροντοφωνάζει ο κ. Μαντελης).

Δυτικά ρεύματα σκορπούσαν τη λασπερή βρώμα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Έμπαινε από τις πόρτες και τα παράθυρα μέσα στα σπίτια, κατακάθιζε πάνω στις στέγες, μόλυνε το χώμα και οι καρποί της γης διαφθείρονταν και αυτοί, μαζί με τους ανθρώπους.

Και πλημμύρισε ο κόσμος τους δρόμους, εκείνες τις ημέρες, λέγοντας:

«Μου φέρεστε μετά πολλής

φιλοφροσύνης ω Φυλλίς,

ας έλειπεν αυτός ο κόπος,

ινα μη ήλπίζον ασκόπως»

(Κ. Βάρναλης).

Πάρτε τον μισθό μου. Και τη σύνταξη μου, πάρτε. Και τα επιδόματα μου. Τι να τα κάνω; Εδώ κινδυνεύει η Πατρίς. Και τα κέρδη των σαπιοκοιλών; Μην τα πειράξετε αυτά. Αν αυτά χαθούν, χαθήκαμε και μείς. Κινδυνεύει το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα.

«Αν και μου φαίνεσθε καλή

απήλπισα οριστικώς

ενώ ελπίζω διαρκώς»

(Κ. Βάρναλης).

Και μαζεύτηκαν, εκείνες τις ημέρες, οι νταβατζήδες του λαού σε συμβούλιο. Και διαβουλεύτηκαν χωρίς να κοιτάζονται στα μάτια. Βαθειά μέσα τους το ήξεραν πως ήταν ένοχοι. Κι ας σφύριζαν αδιάφορα.

«Τάνοιωσαν πια τα βήματα των Εριννύων»

(Κ. Καβάφης), που κραύγαζαν:

Ένοχος. Ένοχος ψεύδους. Ένοχος εξαπάτησης. Ένοχος αδολεσχίας. Ένοχος ενώπιων του Κυρίου του Λαού σου

Και συνεδρίασε το συμβούλιο των νταβατζήδων του λαού. Και απεφάνθησαν:

«στους λίγους δοθήκεν η γη στα πληθ’ οι ουρανοί

δεν ειν’ αξιότερο αγαθόν απ’ την υπομονήν»

(Κ. Βάρναλης).

Και συνομολόγησαν και βγάλανε απόφαση: Ο γάιδαρος πετάει. Οι μισθοί και οι συντάξεις του λαού είναι όλεθρος για την κινδυνεύουσα πατρίδα. Οι σαπιοκοιλιές και οι κηφήνες είναι το μέλλον του κόσμου.

Και άνοιξαν τα παράθυρα και ιπτάμενοι γάιδαροι σκορπίστηκαν στο συγκεντρωμένο πλήθος, μαζί με προκηρύξεις που παρακινούσαν τον λαό να παίζει: «Λόττο», «Πρώτο», «Στοίχημα», «Καζίνο», «Φρουτάκια» και να τζογάρει μπας και δει άσπρη μέρα.

Και κατέβαινε, πάλι, ο λαός και τους φώναζε: «κλέφτες», «χαμόσυρτα, λέρα σκουλήκια» (Κ. Βάρναλης). «Μπάσταρδοι, ψεύτες, κλέφτες, πόρνοι». (Κ. Παλαμάς)

Κι άρχισε να βροντάει και ν’ αστράφτει, καθώς εκείνοι οι Πολίτες, που τους έλεγαν αλήτες, σκορπώντας τον μαζοχυλό, ωραίοι σαν Έλληνες, προχωρούσαν κραυγάζοντας: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ! ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!

Και οι καμπάνες όλων των εκκλησιών και τα ξωκλήσια του έθνους αντιλάλησαν: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

Και πήρε, ο καθαρός βοριάς, τη βροντή και την αστραπή και τα καμπανίσματα και τη φωνή του λαού:

«ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΔΙΚΑΙΗ ΤΙΜΩΡΙΑ των ένοχων».

Και την φύσηξε στις στέγες των σπιτιών και στις αυλές των ανθρώπων και στο περιστύλιο και στους θόλους της βουλής και σάρωσε τη λάσπη της αδιαντροπιάς.

«ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΔΙΚΑΙΗ ΤΙΜΩΡΙΑ» των ληστών της πατρίδας. Των σαπιοκοιλαράδων, που ροκανίζουν το δημόσιο χρήμα. Των ασεβών κολλυβιστάδων της ιεράς κιβωτού του άβατου όρους. Των βατεμένων χριστεμπόρων και των πνευματικών τους βατοπαιδίων.

«ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ και ΔΙΚΑΙΗ τιμωρία», των βουλιμικών, μέχρι σκασμού, λαδιάρηδων πολιτικατζήδων και διαπλεκομένων αργυρωνήτων με τους χρυσοεωσφοράκους, ταις ευλογίαις της παναχράντου αγκελικής, ημών, μερκελοζήμενς και όλων των οξαποδώ εξωχωρίων αλητών.

Και κατέβηκαν, πάλι, οι πολίτες της χώρας, οι πατριώτες (μακριά η πατριδέμποροι της πατριδοκαπηλίας) και πήραν μαζί τους, στην πορεία προς το αύριο, τον Σοφοκλή, τον Πίνδαρο τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη τον Έλληνα Μεγαλέξανδρο, τον πολεμιστή Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, την Αγιά Σοφιά, το μέγα μοναστήρι, τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, τον Διάκο, τον Μακρυγιάννη, τον Παύλο Μελά, τους φαντάρους του "αέρα", τα παιδιά της αντίστασης, που τα έλεγαν αλήτες και όλους τους θυσιασμένους του αείχρονου Ελληνισμού, που, κάτω από το χώμα, κρατάνε της καμπάνας το σχοινί.

Για να σημάνουνε την ώρα, που θα γίνει η καινούργια Ελλάδα. Η Ελλάδα που δεν θα ντρεπόμαστε να τη λένε Ελλάδα.

Για να μπορούμε να σηκώνουμε το κεφάλι, οι Έλληνες (ΟΧΙ οι ελληναράδες, που πουλάνε ψόφιο νταηλίκι) και να λέμε:

Αυτή είναι η Ελλάδα:

Η ΕΛΛΑΔΑ με το καθαρό πρόσωπο. Με το φιλότιμο το ελληνικό. Με την ελληνική παιδεία και τη φιλοξενία.

Η ΕΛΛΑΔΑ των ανθρώπων του μόχθου, που κάνουν παξιμάδι το σκατό τους, άλλα έχουν το κούτελο καθαρό κι αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο κι ΟΧΙ η Ελλάδα των μεγαλοφοροφυγάδων και των λαδωμένων τρωκτικών.

Η ΕΛΛΑΔΑ των τίμιων πολικών, που θέλουν και μπορούν να κοιτάνε τους πολίτες στα ματιά και ΟΧΙ των ωμοβόρων, ωμοφάγων σφετεριστών της ψήφου του λαού, που ισχυρίζονται και προσπαθούν να τον πείσουν, πως «ο γάιδαρος πετάει». Και γεμίσαμε γαϊδάρους και γαϊδάρες.

Η ΕΛΛΑΔΑ των Ελλήνων, που αμύνονται «περί πάτρης» κι ΟΧΙ των ελληναράδων, κωλοελλήνων (Δ. Σαββόπουλος), που δουλεύουν (και μας δουλεύουν) για την πάρτη τους.

Η ΕΛΛΑΔΑ που αγωνίζεται, μαζί με τους τίμιους πολιτικούς της, ΟΧΙ τους πολιτικατζήδες, για να πάψει να είναι το κράτος, κράτος αδηφάγων και ασύστολων κώλων.

Για να λέμε οι Έλληνες: «Τέτοιους βγάζει το έθνος μας» (Κ. Καβάφης):

ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, που ανεβαίνουν στις κορφές, ΟΧΙ γλείφοντας έρποντας και με τα κέρατα τους, μα παλεύοντας, «μέσα στην εκκωφαντική ερημία του πλήθους» (Μ. Αναγνωστάκης), για την αξιοκρατία, και την ανθρωπιά.

ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ, που θίγοντας, ελευθερόστομοι, τα «κακώς κείμενα», βάζουν φωτιά στα πουρναρόξυλα των απάνθρωπων και ασύδοτων, αδιαφορώντας για την κατηγορία του εμπρηστή των σκουπιδιών της παγκοσμιοποιημένης εκμετάλλευσης των ανθρώπων.

ΔΙΚΑΣΤΕΣ, που απονέμουν δικαιοσύνη ακριβοδίκαιη και ΔΕΝ κλείνουν το σανιδένιο μάτι τους στους ισχυρούς.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ που λένε την αλήθεια κι ΟΧΙ την πειραγμένη αλήθεια των πατρώνων τους.

ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ παιδαγωγούς κι ΟΧΙ γλωσσοχαλαστές, που χαλώντας τη γλώσσα χαλάνε και τον λαό.

ΓΙΑΤΡΟΥΣ που αγωνιούν για τον άρρωστο κι ΟΧΙ για το φακελάκι τους

ΛΑΟ και ΠΟΛΙΤΕΣ, που την πόλη κρατύνουν κι ΟΧΙ στέρφους αυνάνες, σπουδαιογελοίους, «πολιτισμένους» βάρβαρους, νεοευρωπαιοέλληνες, που παθαίνουν αλλεπάλληλους οργασμούς και εκσπερματώσεις, φαντασιοκοπώντας παγκοσμίως και ευρωπαϊστί, άνευρος μαζοχυλός, μπροστά στο βλακοκούτι, χάσκακες των αδόντων, χορευόντων, τοπ μοντελιζομένων και λοιπών αιδοίων

«Φτάσαμε στ ανείπωτα

μην πετάξεις τίποτα».

(Δ. Σαββόπουλος)

Νταβατζήδες του Λαού. Όχι. Δεν θα σας κάνουμε τη χάρη να σας μοιάσουμε.

Ξυπνάνε οι άνθρωποι.

«Και δεν ακούν τα κόμματα και το μεγάφωνό τους

Τον χτύπο μόνο της καρδιάς που μας βαφτίζει ανθρώπους»

(Δ. Σαββόπουλος)

Και θα δούμε, τότε, «κύριε ΜΑΛΑΚΑση ποιος εν τέλει θα γελάσει» (Κ. Καρυωτάκης).

«Στον τόπο που γεννήθηκα μέχρι να πεθάνω

Δεν θέλω άλλα ψέματα και λόγια παραπάνω»

(Κρητική μαντινάδα. Θαρρώ την άκουσα τραγουδημένη από τον Μάκη).

e-mail impious@otenet.gr

http://www.anevlavis.gr/  

Σουηδοί με… άδειες τσέπες

Του ΠΑΝΟΥ ΑΜΥΡΑ

ΣΤΗ ΣΟΥΗΔΙΑ, τη χώρα με το ισχυρότερο δίχτυ κοινωνικής προστασίας, οι απολύσεις είναι ελεύθερες, ακόμη και στο δημόσιο τομέα. Ωστόσο όσοι χάνουν τη θέση εργασίας τους λαμβάνουν επίδομα ανεργίας ίσο με το μισθό τους για ένα διάστημα που πλησιάζει τα δύο χρόνια ενώ το κράτος είναι υποχρεωμένο να τους μετεκπαιδεύσει, με σκοπό να βρουν σύντομα δουλειά. Το κοινωνικό κράτος στη σκανδιναβική χώρα, που αποτελεί πρότυπο για τον κ. Γ. Παπανδρέου, χρηματοδοτείται από τη φορολογία που πλησιάζει το 50% στα εισοδήματα των Σουηδών. Φυσικά η εκπαίδευση και η υγεία είναι δωρεάν ενώ κάθε οικογένεια λαμβάνει μηνιαίο επίδομα 100 ευρώ για κάθε τέκνο της

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ η κυβέρνηση απελευθερώνει την αγορά εργασίας, αλλάζει τους όρους συνταξιοδότησης και ανεβάζει τους φόρους ενώ ταυτόχρονα το κοινωνικό κράτος καταρρέει. Στα δημόσια νοσοκομεία έγινε αγώνας για να βρεθούν γάζες, στην παιδεία δεν έχει γίνει κανένα ουσιαστικό βήμα για την αναβάθμιση του δημοσίου σχολείου, ενώ η διοίκηση του ΟΑΕΔ ξεκαθαρίζει ότι δεν έχει πόρους για να χρηματοδοτήσει τις προσλήψεις νέων κάτω των 25 ετών. Τελικώς έχουμε γίνει Σουηδία στους φορολογικούς συντελεστές και στην τιμή της βενζίνης, όπου ήδη έχουμε τα πρωτεία της ακρίβειας στην Ευρώπη.

Η ΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ότι οι αναγκαίες αλλαγές στην αγορά εργασίας και το σύστημα συνταξιοδότησης γίνονται χωρίς ταυτόχρονη ενίσχυση των θεσμών κοινωνικής προστασίας. Η αύξηση του ορίου απολύσεων από 2% σε 5% και με μικρότερες αποζημιώσεις θα οδηγήσει χιλιάδες εργαζομένους εκτός αγοράς εργασίας σε συνθήκες οικονομικής ύφεσης. Παράλληλα η άνοδος στα όρια συνταξιοδότησης για τις γυναίκες τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή εάν προστατευόταν η μητρότητα από ολοκληρωμένο δίκτυο παιδικών σταθμών και διευρυμένο χρόνο αδείας. Αλλωστε είναι πλήρως αντιπαραγωγικό γυναίκες που βρίσκονται στις πιο δυναμικές ηλικίες και έχουν σημαντική εργασιακή εμπειρία να συνταξιοδοτούνται στα 50 τους.

ΤΩΡΑ ΘΑ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ κοντά στα 65 χωρίς στα πρώτα χρόνια της μητρότητας να έχουν επαρκές δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ποσοστά ανεργίας των γυναικών είναι υψηλότερα κατά 50% σε σχέση με τους άνδρες. Η κυβέρνηση εν μέσω καταιγίδας αφαιρεί την ομπρέλα του κοινωνικού κράτους από τους εργαζομένους χωρίς να λύνει τα δημοσιονομικά προβλήματα της οικονομίας.

Περιμένοντας έναν Σπάρτακο...

Του Ρούσσου Βρανά

rvranas@otenet.gr

Ενα κράτος χρεώνεται για δύο λόγους: είτε για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του προς τους πολίτες του είτε για να µεταβιβάσει τον πλούτο που αυτοί παράγουν στους δανειστές του. Στη δεύτερη περίπτωση, η εθνική κυβέρνηση γίνεται όργανο των τραπεζιτών και των δανειστών της, εξάρτηµα που κατευθύνει στις τσέπες τους τον εθνικό πλούτο, κατά προτεραιότητα από όλες τις άλλες εσωτερικές ή εξωτερικές υποχρεώσεις του κράτους. Και τότε πια µπορούµε να µιλάµε για µεταβίβαση του εθνικού πλούτου σε µια απολυταρχική ολιγαρχία, όπως στον καιρό της φεουδαρχίας.

Οταν οι άνθρωποι εξαναγκάζονται να δουλεύουν για να ξεπληρώνουν χρέη γίνονται υπόδουλοι. Τέτοιο ήταν το φεουδαλικό σύστηµα, στο οποίο οι οφειλέτες µετατρέπονταν σε δούλους των δανειστών ώσπου να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Αυτό συνέβαινε µέχρι σχετικά πρόσφατα στην Αφρική, τη Νότια Αµερική και την Κίνα. Και συµβαίνει ακόµη στην Ινδία, όπου ο ΟΗΕ έχει µετρήσει 40 εκατοµµύρια υπόδουλους του χρέους. Η υποδούλωση στο χρέος ήταν χαρακτηριστικό των φεουδαλικών οικονοµιών, όπου ολόκληρες οικογένειες βαρύνονταν συνολικά µε τα χρέη των µελών τους και ακόµη και τα παιδιά τους εξαναγκάζονταν από τον ηγεµόνα να δουλεύουν για λογαριασµό του µέχρι να ξεπληρώσουν τα χρέη των γονιών τους. Τι έχει αλλάξει από τότε; Ακόµη και σε πολλές από τις πιο προηγµένες χώρες, οι εργαζόµενοι είναι σήµερα υποθηκευµένοι από τις κυβερνήσεις τους σε τράπεζες και µεγάλες επιχειρήσεις. Οι µισθοί τους και οι συντάξεις τους υπεξαιρούνται διαρκώς για χρέη που δεν τελειώνουν ποτέ. Ο φιλόσοφος Ζαν Μποντριγιάρ είχε πει: «Με την πίστωση έχουµε επιστρέψει σε µια φεουδαλική κατάσταση: ένα µέρος της εργασίας οφείλεται προκαταβολικά στον αφέντη. Πρόκειται για εργασία σε συνθήκες δουλείας».

Το µεγάλο σχέδιο των προοδευτικών µεταρρυθµίσεων των δύο τελευταίων αιώνων έχει ανατραπεί: η φορολόγηση της έγγειας ιδιοκτησίας και των µετοχών, η υπαγωγή του χρηµατιστικού κεφαλαίου στην ανάπτυξη της οικονοµίας. «Η προοδευτική φορολογία του 20ού αιώνα έφερε άνοδο του βιοτικού επιπέδου και της οικονοµικής ανάπτυξης» γράφει ο οικονοµολόγος Μάικλ Χάντσον στο περιοδικό «Κάουντερπαντς». «Από το 1980 αυτό το ρεύµα έχει γυρίσει ανάποδα». Τι φταίει λοιπόν σήµερα για τα χρέη των χωρών; Το ότι, εδώ και τρεις δεκαετίες, οι κυβερνήσεις έπαψαν να φορολογούν τους πλούσιους. Γι αυτό δανείζονται σήµερα και βάζουν το χέρι στην τσέπη των φτωχών: για να χρηµατοδοτήσουν τα ελλείµµατα που προέκυψαν από τις φοροαπαλλαγές που χάρισαν στους πλούσιους.

Ο προορισµός του δυτικού πολιτισµού είναι λοιπόν αυτός; Αντιµέτωποι µε κοινοβούλια που ελέγχονταν από τους αριστοκράτες, οι µεταρρυθµιστές του 19ου αιώνα τα έθεσαν υπό τον έλεγχο της δηµοκρατίας. Σήµερα, τα κοινοβούλια επιβεβαιώνουν τη παλινόρθωση της αριστοκρατίας του χρήµατος, νοµοθετώντας για λογαριασµό της. Και οι υπήκοοι παρατηρούν το ρολόι της Ιστορίας να επιστρέφει στον καιρό της δουλείας, περιµένοντας µε βουβή οργή έναν Σπάρτακο.

Κι αν η ΒΡ αποφασίσει να κηρύξει πτώχευση στις ΗΠΑ;

Της CAROLINE BAUM / Bloomberg

Θα ήταν «τρομακτικό» και «καταστροφικό», σύμφωνα με τον δικηγόρο Κένεθ Φάιμπεργκ, τον οποίο διόρισε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, να διαχειρισθεί το ταμείο 20 δισ. δολαρίων της ΒΡ για τα θύματα της πετρελαιοκηλίδας στον Κόλπο του Μεξικού. «Δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα», απεφάνθη σε τηλεοπτική συνέντευξή του ο κ. Φάιμπεργκ - αναφερόμενος σε ενδεχόμενη αίτηση πτώχευσης της ΒΡ.

Καμιά εταιρεία όμως δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώνει επ’ αόριστον αποζημιώσεις, ούτε καν αν παρουσίασε πέρυσι κέρδη 16,6 δισ. δολαρίων και τα τέσσερα προηγούμενα χρόνια περισσότερα από 20 δισ. ετησίως. Αλλωστε, το μέγεθος των ζημιών της ΒΡ παραμένει άγνωστο. Ωστόσο, αυτό δεν εμπόδισε αναλυτές της Γουόλ Στριτ να εκφράζουν εκτιμήσεις, οι οποίες αυξάνονται σε ευθεία αναλογία με τον αριθμό των βαρελιών που θεωρείται ότι διαρρέουν καθημερινά στον Κόλπο του Μεξικού

Δεν υπάρχουν πολλές εταιρείες πρόθυμες να πληρώνουν επ’ αόριστον, να βρίσκονται αντιμέτωπες με κατηγορίες για ποινικές ευθύνες και να λοιδορούνται καθημερινά από την αμερικανική κυβέρνηση χωρίς να αποφασίσουν να περάσουν στην αντεπίθεση. Αυτό το επιχείρημα υιοθετούν αναλυτές για να πείσουν ότι η ΒΡ θα πρέπει να εξετάσει την πιθανότητα υπαγωγής στο άρθρο 11 του πτωχευτικού κώδικα (και οι ΗΠΑ να εξετάσουν τις επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης).

Στις ΗΠΑ, σε αντίθεση με άλλες χώρες, «μπορείς να καταθέσεις αίτηση πτώχευσης ακόμα και αν είσαι απολύτως φερέγγυος», επισημαίνουν νομικοί. Αν οι ζημίες της ΒΡ, ή ακόμα και οι «λογικές πιθανές ζημίες» της υπερβούν την αξία της, ή αν η εταιρεία αντιμετωπίσει κρίση ρευστότητας, η πτώχευση θα είναι ένας τρόπος να οργανώσει τις απαιτήσεις αποζημίωσης με «λογικό, τακτικό, δίκαιο τρόπο».

Η ΒΡ είναι ήδη η πιο μισητή εταιρεία στις ΗΠΑ. Δύο από τα διυλιστήριά της ευθύνονται για το 97% των παραβάσεων (συνολικά 862, εκ των οποίων οι 760 χαρακτηρίζονται «σκόπιμες») στη βιομηχανία διύλισης την τελευταία τριετία. Η εταιρεία έχει καταδικαστεί να πληρώσει το υψηλότερο πρόστιμο (87 εκατ. δολάρια) που έχει επιβάλει ποτέ η Υπηρεσία Εργατικής Ασφάλειας και Υγείας. Οι δημόσιες σχέσεις της δεν θα μπορούσαν να είναι χειρότερες. Γιατί, λοιπόν, να μην προσπαθήσει να περιορίσει και το παθητικό της;

Η αμερικανική κυβέρνηση δεν είναι η μόνη που θα χάσει από μια τέτοια κίνηση. Αν η ΒΡ καταθέσει αίτηση πτώχευσης, ποιος θα αποζημιώσει τους κατοίκους του Κόλπου, των οποίων τα μοναδικά μέσα επιβίωσης καταστράφηκαν από την πετρελαιοκηλίδα;

Προκειμένου να αποφύγει να τον θεωρήσουν ως τον πρόεδρο που έσωσε τη Γουόλ Στριτ και εγκατέλειψε τον κόσμο, ο κ. Ομπάμα προφανώς θα χρειαστεί να ζητήσει χρήματα από το Κογκρέσο για να αποζημιωθούν τα θύματα και να μπορέσουν να πληρωθούν μαζί με άλλους πιστωτές. Και τι θα γίνει, αν η ΒΡ αποφασίσει να καταθέσει αίτηση πτώχευσης στη Βρετανία, κάτι που έχει κάθε δικαίωμα να κάνει; Αναμφίβολα, τα βρετανικά δικαστήρια θα εξέδιδαν απόφαση πιο ευνοϊκή για τη ΒΡ. Εξ ου και το Κογκρέσο επιδιώκει να αποκλείσει αυτή την πιθανότητα. Εχει ήδη κατατεθεί νομοσχέδιο που απαγορεύει στη ΒΡ να αναζητήσει εκτός ΗΠΑ προστασία από τους πιστωτές της.

Αν στόχος είναι να αποζημιωθούν τάχιστα τα νόμιμα θύματα της πετρελαιοκηλίδας, τα «χτυπήματα» προς την ΒΡ δεν είναι καλή ιδέα...

Τα γονίδια καθορίζουν τη βιωσιμότητα ενός γάμου

Του ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΤΣΑ

Γιατί κάποιοι άνδρες και κάποιες γυναίκες απατούν τους συντρόφους τους, ενώ κάποιοι άλλοι ή άλλες αντιστέκονται... ακόμη στον πειρασμό;

Η απάντηση σ' αυτή τη διαχρονική απορία επιχειρείται να δοθεί μέσα από τις έρευνες μια σειράς επιστημόνων που εστίασαν σ' αυτό που αποκαλούν «επιστήμη της δέσμευσης». Οι ερευνητές μελέτησαν τα πάντα, από τους βιολογικούς παράγοντες που επηρεάζουν τη σταθερότητα ενός γάμου μέχρι την ψυχολογική αντίδραση ενός ατόμου όταν φλερτάρει με ένα άγνωστο πρόσωπο. Το συμπέρασμά τους είναι ότι ενώ ορισμένα άτομα είναι από τη φύση τους ανθεκτικά στους πειρασμούς, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες μπορούν να εκπαιδεύσουν τον εαυτό τους ώστε να προστατεύσουν τη σχέση τους.

Πρόσφατες έρευνες έχουν εγείρει ερωτήματα για το αν τελικά η δέσμευση σε μια σχέση και η συζυγική σταθερότητα επηρεάζονται από γενετικούς παράγοντες. Ο Σουηδός καθηγητής Βιολογίας του Ινστιτούτου Καρολίνσκα, Χάσε Βάλουμ, μελέτησε 552 ζεύγη διδύμων για να ανακαλύψει περισσότερα σχετικά με το γονίδιο που σχετίζεται με το πώς το ανθρώπινο σώμα ρυθμίζει τη χημική ορμόνη βαζοπρεσίνη του εγκεφάλου. Αποκαλύφθηκε, λοιπόν, ότι οι άνδρες είχαν λιγότερες πιθανότητες να παντρευτούν, ενώ όσοι ήταν ήδη παντρεμένοι είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα στο γάμο τους και δυστυχισμένες συζύγους.

Ο Καναδός καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ του Μόντρεαλ, Τζον Λάιντον, εστίασε στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν ενώπιον του πειρασμού άτομα που βρίσκονται ήδη σε μια σοβαρή σχέση. Στην έρευνά του ζήτησε από παντρεμένους άνδρες και γυναίκες να βαθμολογήσουν πόσο ελκυστικά έβρισκαν άτομα του αντίθετου φύλου σε μια σειρά φωτογραφιών που παρουσίασε μπροστά τους. Οταν αργότερα τους ζητήθηκε να βαθμολογήσουν άτομα παρόμοια με αυτά που εξαρχής είχαν βρει γοητευτικά και τα οποία υποτίθεται ότι ενδιαφέρονταν να γνωρίσουν τους συμμετέχοντες στην έρευνα, αυτοί έδωσαν πολύ χαμηλότερες βαθμολογίες από την πρώτη φορά.

«Οταν έλκονταν από κάποιον που θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για τη σχέση τους» είπε στην εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς» ο καθηγητής Λάιντον, «έμοιαζαν να λένε ενστικτωδώς στον εαυτό τους ότι το πρόσωπο της φωτογραφίας δεν ήταν τόσο ελκυστικό. Οσο πιο δεσμευμένος είσαι τόσο λιγότερο ελκυστικά βρίσκεις πρόσωπα που μπορεί να σε βάλουν σε περιπέτειες απιστίας».

Κάποια από τα ευρήματα στο Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ, όμως, δείχνουν μεγάλες διαφορές στα φύλα και στο πώς ανταποκρίνονται στην απειλή απιστίας. Σε άλλη έρευνα από 300 ετερόφυλους άνδρες και γυναίκες, μισοί από αυτούς ερεθίστηκαν με το να σκέπτονται μια ερωτική συζήτηση με κάποιον που θεωρούσαν ελκυστικό, ενώ οι άλλοι μισοί απλώς το θεώρησαν μια διαδικασία ρουτίνας.

ΠΗΓΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Μαθηματική φόρμουλα εξηγεί πώς καταφέρνουμε να κάνουμε ποδήλατο

Το ποδήλατο υποτίθεται ότι είναι εύκολο, όταν βέβαια πια το έχεις μάθει. Το μόνο που έχει να κάνει κανείς, είναι να γυρίζει τα πεντάλ αρκετά γρήγορα για να συνεχίσει να ισορροπεί και να κινείται, αλλιώς θα πέσει.

Μετά από τρία χρόνια επίπονων προσπαθειών, ερευνητές από τρεις χώρες (ΗΠΑ, Βρετανία, Ολλανδία), δημιούργησαν μια πολύπλοκη μαθηματική φόρμουλα που, αν μη τι άλλο, δείχνει ότι αυτό που το σώμα και ο εγκέφαλός ακόμα κι ενός δεκάχρονου παιδιού κάνουν ενστικτωδώς, στην πραγματικότητα είναι τρομερά πολύπλοκο από φυσικο-μαθηματική άποψη.

Οι επιστήμονες από τρία πανεπιστήμια κατέληξαν σε μια εξίσωση-σιδηρόδρομο που περιλαμβάνει 31 αριθμούς και σύμβολα και εννέα παρενθέσεις! Η φόρμουλα λαμβάνει, μεταξύ άλλων, υπόψη της διάφορες παραμέτρους και δυνάμεις, όπως την αδράνεια, τη γυροσκοπική και την κεντρόφυγο δύναμη, τη βαρύτητα, την κλίση του ποδηλάτη, τη ροπή στρέψης (στροφορμή) κ.α.

Όπως δήλωσε ένας από τους ερευνητές, ο δρ Άρεντ Σβαμπ του ολλανδικού Πανεπιστημίου Τεχνολογίας Ντελφτ, σύμφωνα με τη βρετανική «Τέλεγκραφ», από τότε που εφευρέθηκε το ποδήλατο στη δεκαετία του 1860, οι μαθηματικοί και οι φυσικοί πασχίζουν να εφαρμόσουν τους νόμους κίνησης του Νεύτωνα για να εξηγήσουν την μοναδική ικανότητα ισορροπίας και κίνησης του ποδηλάτη.

Οι ερευνητές ελπίζουν ότι η εξίσωσή τους θα βοηθήσει στον καλύτερο σχεδιασμό των μελλοντικών ποδηλάτων, διευκολύνοντας τους κατασκευαστές να προσαρμόσουν τα σχέδια τους έτσι ώστε τα ποδήλατά τους να είναι πιο σταθερά.

ΠΗΓΗ ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Γεωργική επανάσταση μέσω δορυφόρου

Από την ΟΛΓΑ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ

Ο αγρότης του μέλλοντος θα ανεβαίνει στο τρακτέρ του, θα πατά μερικά κουμπιά σ' έναν πίνακα κι όλα τα άλλα -ή σχεδόν όλα- θα τα αναλαμβάνει ο «αυτόματος πιλότος». Ισως ο άνθρωπος-οδηγός να βοηθά λιγάκι στις στροφές, αλλά το τρακτέρ θα χαράσσει τα αυλάκια στον αγρό, θα αναλύει τη σύσταση του εδάφους, θα προτείνει είδος σποράς και βοηθητικών λιπασμάτων και ουσιών. Ολα με τη βοήθεια δορυφόρων και ειδικών αισθητήρων.

Οπως αναφέρει πρόσφατο δημοσίευμα της ελβετικής «Νόιε Τσίρχερ Τσάιτουνγκ», πίσω από το πρόγραμμα «Precision Farming» βρίσκεται η σύγχρονη πληροφορική, που σκοπό έχει να πετύχει μ' έναν σμπάρο ...τρία τρυγόνια: την ήπια εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου, τη μείωση της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης και την αύξηση της σοδειάς.

Κατά τη γνώμη των ειδικών, στο μέλλον οι γεωργικές δαπάνες για λίπανση και φυτοφάρμακα θα μειωθούν δραστικά. Σύμφωνα με τον Ρόμπιν Γκέμπερς από το Ινστιτούτο Αγρονομίας του Πότσνταμ, φυτοφάρμακα και λιπάσματα θα συνεχίσουν να ακριβαίνουν και «σε περίπου 50 χρόνια τα παγκόσμια κοιτάσματα φωσφόρου θα έχουν εξαντληθεί». Χωρίς φώσφορο, τα συνθετικά λιπάσματα σταδιακά θα αντικατασταθούν από φυσικές ουσίες, αφού αυτή είναι το κύριο συστατικό τους, μαζί με το άζωτο και το κάλιο. Γι' αυτό πολλοί αγρότες πιστεύουν πως οι επενδύσεις αξίζουν: περίπου 21.000 ευρώ κοστίζει η τεχνική αναπροσαρμογή ενός τρακτέρ με επιπρόσθετα περίπου 1.400 ευρώ ως τέλη για τη χρήση των υπηρεσιών γεω-στοιχείων.

Οπως τονίζει το ελβετικό άρθρο, λιγότερη λίπανση δεν σημαίνει και μικρότερες σοδειές. Αντιθέτως, οι ειδικοί υπολογίζουν πως με τη βοήθεια του προγράμματος «Precision Farming» η απόδοση μπορεί να αυξηθεί κατά 10% κατά προσέγγιση. Οι εκτιμήσεις βασίζονται στην άποψη πως δεν φυτρώνουν όλα παντού εξίσου καλά. Ο αγρότης του αύριο θα εμπιστεύεται και σε αυτό το θέμα τις ...εκ Διαστήματος παρατηρήσεις και πληροφορίες, καθώς δορυφόροι θα καταγράφουν την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που ανακλά ένας αγρός, ενώ πιο ακριβείς είναι οι καταμετρήσεις στο πεδίο κοντά στα υπέρυθρα κύματα. Τα υγιή φυτά ανακλούν αυτό το φως προς όλες τις κατευθύνσεις, ενώ σε άρρωστα ή μαραμένα φυτά σημειώνονται μικρότερες τιμές ανάκλασης. Ο συνδυασμός με τα νεότερα μετεωρολογικά στοιχεία οδηγεί στην κατάρτηση λεπτομερών χαρτών (εδαφικής) απόδοσης, όπου οι αγρότες διαβάζουν σε ποια σημεία ποια σπορά θα αναπτυχθεί καλύτερα και με τη χρήση ποιων συγκεκριμένων μιγμάτων λιπασμάτων.

Ο συνεταιρισμός Sevepi

Το δορυφορικό πρόγραμμα εφαρμόζεται και στη Γαλλία. Ο συνεταιρισμός Sevepi στη Νορμανδία προσφέρει στα μέλη του πολλές φορές το χρόνο ειδικούς χάρτες αγρών, με αντίτιμο 15 ευρώ ανά εκτάριο. Η εταιρεία πληροφοριών Infoterra, θυγατρική του ευρωπαϊκού ομίλου (άμυνας και αεροναυτικής) EADS διαβεβαιώνει ότι η κλιματική αλλαγή θα αναπτερώσει τις επιχειρήσεις -αφού και ο κλάδος των αγροτικών καλλιεργειών έχει ανάγκη από εναλλακτικές λύσεις.

Τα συστήματα «Precision Farming» δεν αξιοποιούν μόνον στοιχεία δορυφόρων, αλλά χρησιμοποιούν και αισθητήρες προσαρμοσμένους στα τρακτέρ, που μετρούν κατά τη διαδρομή τους τις τιμές pH του εδάφους. Τα αποτελέσματα δεν είναι τόσο ακριβή όσο εκείνα από δείγματα εδάφους, ενώ ειδικοί αισθητήρες μπορούν να καταμετρήσουν ακόμη και τις λεπτές αποχρώσεις του πράσινου στα φυτά, απ' όπου εξάγονται συμπεράσματα για τις ανάγκες χορήγησης αζώτου. Αντίστοιχα προσαρμόζεται στα δεδομένα αυτά και η ποσότητα λίπανσης. Λίγο πριν τη σοδειά άλλοι αισθητήρες μετρούν τα ποσοστά χούμους στα εδάφη. «Μέχρι τώρα η ποικιλία των εδαφών ήταν κάτι που αγνοούνταν», διευκρινίζει ο Ρ. Γκέμπερς· και να φανταστεί κανείς ότι η σύσταση τού εδάφους σε έναν αγρό μεταβάλλεται κάθε περίπου 100μ.!

Δορυφορική πλοήγηση, αισθητήρες υψηλής τεχνολογίας, χάρτες απόδοσης εδαφών - για τους αγρότες των αναπτυσσόμενων χωρών όλα αυτά ακούγονται ουτοπικά. Ομως και αυτοί κάποια στιγμή θα μπορούν να καρπωθούν τα οφέλη του προγράμματος «Precision Farming». Από καιρό είναι γνωστό ότι το φαινόμενο του παγκόσμιου λιμού είναι (και) πρόβλημα κατανομής. Πέραν τούτου, οι πληθυσμοί στις φτωχές περιοχές του πλανήτη αυξάνονται με ρυθμούς ταχύτερους απ' ό,τι αλλού, ωστόσο στοιχεία για τη σύσταση των εδαφών δεν υπάρχουν. «Διαθέτουμε περισσότερες επιστημονικές γνώσεις για τα εδάφη στον Αρη παρά στην Αφρική», τονίζει στην ΝΖΖ ο ειδικός επί θεμάτων εδαφικής σύστασης Πέδρο Σάντσες, από το Ινστιτούτο Earth τού Πανεπιστημίου Κολούμπια, κι ένας από τους μέντορες ενός παγκόσμιου ψηφιακού χάρτη καταγραφής εδαφών.

Σήμερα έχει χαρτογραφηθεί μόλις το 1/3 των ακάλυπτων από πάγο γήινων εδαφών σε κλίμακα 1 προς 1.000.000. Μπορεί τα Ηνωμένα Εθνη να δημοσίευσαν το 1981 τον πρώτο χάρτη εδαφών της Γης, όμως για τη γεωργία είναι πολύ ανακριβής. Αυτόν σκοπεύουν να βελτιώσουν οι επινοητές τού «Global Soil Map», με στόχο χαρτογραφήσεις σε κλίμακα 1 προς 90.000 (σχεδιασμός προϋπολογισμού 200 εκατ. δολαρίων).

πηγη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Ο «βρώμικος πόλεμος» του FBI με στόχο τη ροκ μουσική

Tης Αγγελικης Στουπακη

Ξεκίνησε στις αρχές του Ψυχρού Πολέμου και κορυφώθηκε στη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ. Ηταν κι αυτός ένας «βρώμικος πόλεμος», αλλά μυστικός, χωρίς στολές. Στόχος του, ένας εσωτερικός εχθρός: το ροκ, αυτή η ατίθαση, αυθάδης μουσική που μάγευε τη νεολαία και γινόταν όχημα επικίνδυνων πολιτικών τάσεων. Στη μάχη εναντίον της ανατρεπτικής μάστιγας, τα όπλα ήταν αντισυμβατικά: συκοφαντίες, λαθραίες παρακολουθήσεις, εκβιασμοί, ανώνυμες καταγγελίες, προβοκάτσιες.

Τον πόλεμο αυτό ιχνηλατεί τώρα ο Ιταλός ιστορικός Μίμο Φραντσιλέλι στο βιβλίο του «Ροκ και μυστικές υπηρεσίες» («Rock &servizi segreti»), που κυκλοφόρησε πρόσφατα στην Ιταλία.

Τα χαρακώματα τα είχε σκάψει προσωπικά ο Εντγκαρ Χούβερ, ο ιδρυτής και αρχηγός επί 48 χρόνια του FBI. Οι πρόεδροι έρχονταν και παρέρχονταν –εννέα συνολικά στη διάρκεια της θητείας του– αλλά ο Χούβερ παρέμενε ακλόνητος, χάρη στο δυναμικό δημόσιο προφίλ που είχε κτίσει και, κυρίως, χάρη στους «φακέλους» του. Χρησιμοποιούσε τις πληροφορίες για να ασκεί πιέσεις (κατάφερε να μείνει στη θέση του παρά την αντίθεση του Τζον και του Ρόμπερτ Κένεντι, γιατί ήξερε πολλά για τις σεξουαλικές ατασθαλίες τους) και τις συγκάλυπτε όταν το απαιτούσε το δικό του συμφέρον: Φρόντισε, π. χ., να μείνει επτασφράγιστο μυστικό, ώς τον θάνατό του, η ομοφυλοφιλία του και τα «παράξενα» σεξουαλικά γούστα του.

Πριν ακόμα κοπάσει το κυνήγι μαγισσών της μακαρθικής περιόδου, που τόσα τραύματα άφησε στην πολιτιστική ζωή των ΗΠΑ, το ροκ εν’ ρολ ήρθε στα μέσα της δεκαετίας του ’50 να αναστατώσει την αμερικανική νεολαία. Δεν είχε άμεσες πολιτικές αιχμές, θεωρήθηκε όμως ότι ωθούσε τους εφήβους σε σεξουαλική ελευθεριότητα και αυθάδικη συμπεριφορά. Οι αντιδράσεις ήταν ανάλογες. Λογοκρισία στους στίχους, απαγόρευση μετάδοσης των τραγουδιών από ραδιοφωνικούς σταθμούς, «στενό μαρκάρισμα» του μεγάλου πρωταγωνιστή, του Ελβις Πρίσλεϊ. Μετά τη στρατιωτική θητεία του, στη Δυτική Γερμανία, ο «βασιλιάς» ακολούθησε έναν πολύ πιο συμβατικό δρόμο πρωταγωνιστώντας σε ρομαντικές κομεντί και τραγουδώντας ανώδυνες αισθηματικές μπαλάντες.

Με την έκρηξη της «αντικουλτούρας» στα μέσα της δεκαετίας του ’60, η ανατρεπτική δύναμη της ροκ μουσικής άρχισε να παίρνει πολύ πιο ανησυχητικές διαστάσεις. Μπολιασμένη με την αγωνιστική παράδοση των φολκ τροβαδούρων, δεμένη με την ποίηση και την πεζογραφία, ονειρεύεται έναν κόσμο ανθρωπιάς και ειρήνης, εξεγείρεται εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ, κάνει έμβλημά της την ελευθερία. Συνοδεύει διαδηλώσεις και καθιστικές διαμαρτυρίες, αντηχεί σε πανεπιστημιακά κάμπους και θριαμβεύει σε φεστιβάλ όπου συρρέουν δεκάδες χιλιάδες νέοι. Μαζί με τους ηγέτες του φοιτητικού κινήματος και τους «υποκινητές» των αντιπολεμικών διαδηλώσεων, οι αστέρες της ροκ μπαίνουν στο στόχαστρο των μυστικών υπηρεσιών.

Επρεπε να ανιχνευθεί η κομμουνιστική διείσδυση στο ροκ παλκοσένικο. Να αφοπλιστεί η διαμαρτυρία, να αποστειρωθεί το κίνημα. Και για να το πετύχουν αυτό χρειάζονταν φακέλους με κάθε λογής δυσφημιστικά στοιχεία για τους ανατρεπτικούς. Η ελευθεριότητα που επικρατούσε στον χώρο της ροκ όσον αφορά τη σεξουαλική συμπεριφορά και τους πειραματισμούς με τα ναρκωτικά, βοήθησε στην εκστρατεία συκοφαντίας.

«Φακελώνουν» λοιπόν τον Τζον Λένον, τον ειρηνιστή που φωνάζει «Give Peace a Chance» και αποκαλεί τον Νίξον «Tricky Dicky». Τον Φιλ Οκς, που τραγουδάει «I Ain’t Marchin’ Anymore», τον ύμνο των αντιρρησιών συνείδησης που αρνούνται να στρατευθούν και δραπετεύουν στον Καναδά. Τον Τζιμ Μόρισον, τον αρχηγό των Doors, που ξεσηκώνει τον κόσμο στις συναυλίες τραγουδώντας «Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα!», και τον Τζίμι Χέντριξ, που εξευτελίζει τον αμερικανικό εθνικό ύμνο με την τρελή κιθάρα του – θύματα και οι δύο τελικά της απερισκεψίας τους με τις ψυχοτρόπους ουσίες. Τους Jefferson Airplane, τους Grateful Dead, τους Byrds. Τα δύο μεγάλα είδωλα της αμφισβήτησης, την Τζόαν Μπαέζ και τον Μπομπ Ντίλαν. Και τον δάσκαλό τους, τον Πιτ Σίγκερ, την «πέμπτη φάλαγγα των Βιετκόνγκ στις ΗΠΑ» όπως τον αποκάλεσαν.

Ο βετεράνος της φολκ είχε ήδη έρθει αντιμέτωπος με τους κομμουνιστοφάγους του μακαρθισμού. Οταν ερωτήθηκε από την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών αν έχει ποτέ πάρει μέρος «σε δραστηριότητες που οργανώθηκαν από το Κομμουνιστικό Κόμμα», απάντησε: «Τραγουδώ για όποιον μου το ζητάει, ανεξάρτητα από τη θρησκεία, την ιδεολογία ή το χρώμα του δέρματός του». Εξαιτίας της άρνησής του να «συνεργαστεί» αντιμετώπισε καταδίκη σε φυλάκιση 10 χρόνων, για να απαλλαγεί τελικά, σε δεύτερο βαθμό.

Η αναζωπύρωση των μακαρθικών μεθόδων εις βάρος των «επικίνδυνων ανατρεπτικών» άρχισε να ξεφτίζει μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ. Ακόμα και οι συντηρητικοί Αμερικανοί αγανάκτησαν όταν «οι άνθρωποι του προέδρου» πιάστηκαν να παρακολουθούν με «κοριούς» τα γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος. Η επιτροπή Τσερτς αποκάλυψε τις αθλιότητες του Counter Intelligence Program, που εφάρμοζε το FBI από το 1956 έως το 1971.

Νίξον εναντίον Λένον

Το πλήγμα που υπέστη η αυτοεκτίμηση της αμερικανικής δημοκρατίας οδήγησε στην ενίσχυση του νόμου για την ελευθερία της πληροφόρησης, που επιτρέπει την πρόσβαση, μετά από τριάντα χρόνια, σε εμπιστευτικούς φακέλους. Εγινε γνωστή έτσι η εχθρότητα της κυβέρνησης Νίξον για τον Τζον Λένον: το FBI εξαπέλυσε μια εκστρατεία παρακολούθησης, με την πεποίθηση πως ο Λένον επιδιδόταν σε ανατρεπτικές ενέργειες και έπρεπε να απελαθεί από τις ΗΠΑ. Αποκαλύφθηκε και ο Security Index, κατάλογος ατόμων που σε περίπτωση κινδύνου για την εθνική ασφάλεια έπρεπε να συλληφθούν και να κλειστούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Οι τακτικές αυτές, βέβαια, δεν ήταν αποκλειστικότητα της Ουάσιγκτον. Στην Ελλάδα έχουμε μεγάλη εμπειρία από «φακελώματα», παρακολουθήσεις και διώξεις «ανατρεπτικών στοιχείων», ανάμεσά τους και πολλοί καλλιτέχνες, τα μεταπολεμικά χρόνια και στη διάρκεια της χουντικής επταετίας. Το περιεχόμενο των φακέλων αυτών δεν αποκαλύφθηκε ποτέ, αφού μετά την επίσημη «κατάργησή» τους κάηκαν στις υψικαμίνους της Χαλυβουργικής. Χάθηκε έτσι ένα τεράστιο και, από ιστορική σκοπιά τουλάχιστον, πολύ ενδιαφέρον υλικό. Η Ελλάδα της μεταπολίτευσης έπρεπε να κλείσει όπως όπως τις πληγές του παρελθόντος.

πηγη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΜΙΚ ΤΖΑΓΚΕΡ: «Στην εξορία, ίσως να το παρατραβήξαµε λίγο...»

«Ολων η ζωή είναι γεµάτη παρατρεχάµενους», λέει ο Μικ Τζάγκερ, σαν να κάνει κοινωνιολογική παρατήρηση. «Μερικοί είναι πολύ ωραίοι και διασκεδαστικοί τύποι, όλοι είναι καλοί για λίγο, αλλά µετά δεν τους θέλεις άλλο γύρω σου γιατί απλά καθυστερούν τα πάντα».

«Αλλά τέτοια ζωή ζούσαµε τότε» περιγράφει ο Μικ, ζωντανεύοντας εικόνες από το παρελθόν των Rolling Stones. «Απλά µια διαφορετική ζωή. Πολλοί σήµερα έχουν πολύ περισσότερους παρατρεχάµενους από ό,τι είχαµε εµείς τότε. Υπήρχαν πολλά ναρκωτικά, αλκοόλ και... πάµε γι΄ άλλα. Αλλά, ξέρεις, δεν είναι εργοστάσιο. Δεν είναι ένας µύλος στη Βόρεια Αγγλία. Ροκ εν ρολ είναι».

Στις συνεντεύξεις τους οι Rolling Stones συνηθίζουν να µιλάνε για πολλά και διάφορα, για το παρόν και το µέλλον, για καινούργια άλµπουµ, περιοδείες, ωστόσο σπάνια µιλάνε για το παρελθόν τους. Ενα παρελθόν που µάλλον θα έκανε πολλά γκρουπ µε το 1/3 της ηλικίας των Stones να ντρέπονται.

Ο Ρίτσαρντς το λέει ξεκάθαρα, πως πάντα θεωρούσαν το συγκρότηµά τους αµερικανική µπάντα - για την ακρίβεια αµερικανική µπάντα από το Σικάγο. «Ο καθένας θα σου πει µια διαφορετική ιστορία», λέει ο Τζάγκερ. «Τις προάλλες περάσαµε πολύ ωραία µε τον Τσάρλι (Γoυότς) προσπαθώντας να θυµηθούµε».

Οταν οι Stones τον Μάρτιο του 1971 τελείωναν την περιοδεία τους στη Βρετανία µε µια συναυλία στο Roundhouse, οι εφηµερίδες έγραφαν σαν να µην επρόκειτο να τους ξαναδεί ο κόσµος εκεί ποτέ. «Αυτό που θα µας λείψει είναι το θέαµα που παρουσιάζουν. Οι Stones είναι µέρος της κοινωνικής ιστορίας µας», σηµείωναν.

Εφυγαν από την πατρίδα τους την Αγγλία την εποχή που έπρεπε να τακτοποιήσουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. «Ωραία. Και πού πάµε τώρα; Στη Βουλγαρία; Η Γαλλία δεν είναι άσχηµη ιδέα, είναι ακριβώς απέναντι στο κανάλι. Θα το κάνουµε. Εξορία λοιπόν», είπαν.

«Ισως εκεί που ήµασταν, στη Γαλλία, το παρατραβήξαµε λίγο», θυµάται πάντως ο Τζάγκερ...

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

ΚΙΘ ΡΙΤΣΑΡΝΤΣ: Η Αγγλία μάς ήθελε στη φυλακή

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Ο διασημότερος κιθαρίστας του κόσμου, ο Κιθ Ρίτσαρντς, θυμάται: «Εκείνη την περίοδο η Αγγλία μάς ήθελε στη φυλακή. Η απόφασή μας να την εγκαταλείψουμε για χάρη της Γαλλίας αφορούσε φορολογικούς λόγους. Πριν από τη φυγή μας, έπρεπε να νοικιάσουμε την ακίνητη περιουσία μας. Να υποσχεθούμε πως δεν θα επιστρέφαμε ποτέ ξανά μπροστά στην πόρτα διαμερισμάτων και σπιτιών που μας ανήκαν. Ακόμα θυμάμαι άνδρες της Εφορίας να είναι σκαρφαλωμένοι σε δέντρα έξω από τα σπίτια που κοιμόμασταν. Παρακολουθούσαν την κάθε μας κίνηση». Αυτά που μόλις διαβάσατε συνέβησαν στους Ρόλινγκ Στόουνς το 1971.

Οι διαφορές τους με τις οικονομικές αρχές της Βρετανίας τους οδήγησαν στην «εξορία», στη μετακόμισή τους στη Γαλλία.

Οι Στόουνς έμειναν στη βίλα Νελκότ. Βρίσκεται στα νότια της χώρας. Ηταν κτίριο που, κάποτε, οι ναζί χρησιμοποιούσαν ως αρχηγείο τους και είχε νοικιάσει ο κιθαρίστας τους, Κιθ Ρίτσαρντς. Εκεί έγραψαν ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ της καριέρας τους: το «Exile on Main Str.»

πηγη ΕΘΝΟΣ

"Επίγεια σοφία"

"H προπαγάνδα είναι για την δημοκρατία ό,τι είναι η βία για τη δικτατορία"

WILLIAM BLUM (Αμερικανός συγγραφέας)

"Η προπαγάνδα κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν οτι ο ρόλος τους είναι να επικυρώνουν αποφάσεις άλλων και να καταναλώνουν"

NOAM CHOMSKY (Αμερικανός συγγραφέας)

"Αν πεις ένα ψέμα πειστικά και συνεχίσεις να το επαναλαμβάνεις ο κόσμος θα το πιστέψει. Το Κράτος πρέπει να καταπνίγει ττη διαφωνία γιατι η αλήθεια είναι ο θανάσιμος εχθρός του ψέματος, και κατα συνέπεια ο μεγαλύτερος εχθρός του Κράτους"

JOSEPH GOEMBBELS (Προπαγαβδιστής του Ναζισμού)

Σαν σήμερα (29/6/ΧΧΧΧ)

1929: Ο Αλέξανδρος Φλέμινγκ ανακοινώνει ότι στη μούχλα ενυπάρχει αντιβιοτική δράση.

67: Σταύρωση του Απόστολου Πέτρου απο τους Ρωμαίους στη Ρώμη

1951: Πεθαίνει ο Αιμίλιος Βεάκης

Χωρίς να το ηξεύρω, ήμην ευτυχής

ΑΡΘΡΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tου Nικου Γ. Ξυδακη

«Καθώς ο σκύλος, ο δεμένος με πολύ κοντόν σχοινίον εις την αυλήν του αυθέντου του, δεν ημπορεί να γαυγίζη ούτε να δαγκάση έξω από την ακτίνα και το τόξον τα οποία διαγράφει το κοντόν σχοινίον, παρομοίως κ’ εγώ δεν δύναμαι ούτε να είπω, ούτε να πράξω τίποτε περισσότερον παρ’ όσον μου επιτρέπει η στενή δικαιοδοσία, την οποίαν έχω εις το γραφείον του προϊσταμένου μου».

Περιγράφει τον εαυτό του αυτολοιδορούμενος ο παπαδιαμαντικός αφηγητής, στο «Ονειρο στο κύμα». Και περιγράφει την παρούσα κατάσταση πικράς αθυμίας του Ελληνος, έτσι δεμένου με κοντό σχοινί, ώστε αν τεντωθεί να κινδυνεύει να πνιγεί, να σχοινιασθή.

Οσες φορές διαβάζω το «Ονειρο στο κύμα», διακρίνω κάτι καινούργιο. Τούτη τη φορά, μέσα από την αυτολοιδορία του Παπαδιαμάντη διακρίνω τη σοφή αποδοχή του παρόντος: το παρόν ως ήπια διάψευση προσδοκιών, ως αναπόφευκτη προδοσία του παρελθόντος, το παρόν ως αναπόδραστη πτώση του φυσικού ανθρώπου, του «ωραίου εφήβου, του καστανόμαλλου βοσκού», και ως ανάδυση του μετέωρου μεσήλικου, του «περιωρισμένου και ανεπιτήδειου».

Ετσι ακούει τον σφυγμό της τώρα η γενιά της μεταπολίτευσης: νηματώδη, σιγαλό, σβησμένο· σαν υπόμνηση διαρκούς προδοσίας, σαν αφήγηση μετάλλαξης: «Ημην πτωχόν βοσκόπουλο εις τα όρη. Δεκαοκτώ ετών, και δεν ήξευρα ακόμη άλφα. Χωρίς να το ηξεύρω, ήμην ευτυχής. [...] Ημην ωραίος έφηβος, κ’ έβλεπα το πρωίμως στρυφνόν, ηλιοκαές πρόσωπόν μου να γυαλίζεται εις τα ρυάκια και τας βρύσεις...»

Ημην ο Δάφνις, ο Ορφέας... Και είμαι δεσμώτης, ηττημένος, υπόδουλος και άπραγος. Το ένα άκρο της αφήγησης μάς φέρνει αβίαστα στο άλλο. Ο αφηγητής δεν νοσταλγεί μόνο, περιγράφει εναργώς την προδιαγεγραμμένη πορεία, από την αθωότητα προς τη γνώση, από την ανεμελιά του ευγενούς άγριου προς την κατήφεια του αποξενωμένου μισθωτού. Ωστόσο, η αποδοχή της σκληρής μοίρας, ο αυτοοικτιρμός και ο αυτοσαρκασμός, δεν αποτρέπουν τον στεναγμό και τη λαχτάρα της αναπολήσεως: «Ω! ας ήμην ακόμη βοσκός εις τα όρη!..». Ο πυρήνας είναι πυρακτωμένα ρομαντικός, είναι η αιώνια επιστροφή στη νιότη, ο Παπαδιαμάντης δεν αποδέχεται την προσγείωση στον «περιωρισμένο και ανεπιτήδειο» βίο, αντηχεί τον αιώνιο έφηβο Ρεμπώ, τον παράφορο Μπωντλέρ, τον ειρωνευτή Φλωμπέρ, τον ανατόμο Μπαλζάκ.

Παρόμοια πτώση και παρόμοια άρνηση βιώνει τώρα η γενιά της Μεταπολίτευσης – όσοι τουλάχιστον μπορούν ακόμη να ανακαλέσουν τη νεανική αθωότητα και να την αισθανθούν. Ακόμη και τα χρόνια του ’70, ώς τις αρχές του ’80, η αθωότητα έμοιαζε με τα χρόνια του Παπαδιαμάντη. Τα νησιά, τα χωριά, οι επαρχιακές πόλεις είχαν δικούς τους ρυθμούς, χαρακτήρα. Η Αθήνα ήταν μια μεσογειακή πόλη, ράθυμη, με βραδύ βίο, φθηνή διαβίωση· δεν ήταν η σημερινή μητρόπολη των άκρων, των νεόπλουτων και των αποκλεισμένων, του εγκλήματος και της ασυμμετρίας, της φαντασμαγορίας.

Αλλαξαν οι άνθρωποι. Αλλάξαμε. Ξεχάσαμε το χωριό καταγωγής, κι όταν το θυμηθήκαμε είχε αλλάξει και μας πλήγωνε. Ξεχάσαμε τη γενέθλια γειτονιά, κι όταν επιστρέψαμε δεν την αναγνωρίζαμε. Ο τουρισμός κατέφαγε τα νησιά, οι επιδοτήσεις και η αστυφιλία σάρωσαν την επαρχία, οι καφετέριες και τα μπουζούκια κατακυρίευσαν τις πόλεις, οι ντοπιολαλιές σαρώθηκαν από τη lingua των τηλεοπτικών δελτίων και των σίριαλ, τα πρώην βοσκόπουλα μεταβλήθηκαν σε δικηγόρους «με δίπλωμα προλύτου», με δεύτερο Ι.Χ., με διαζύγιο και βάρη, φυλή νεόχλιδων με ξεπουλημένες γαίες και δανεικά, με εκσυγχρονισμένα λάιφ-στάιλ.

Γινήκαμε άλλοι. Απληστοι, λιμασμένοι πάντα, και όλο περισσότερο περιωρισμένοι, με όλο και πιο κοντόν σχοινίον εις την αυλή του αυθέντου, αόρατο σχοινί σε αυλή αόρατου αφέντη, υπερτοπικού και διάσπαρτου. Η απώλεια της δικής μας αθωότητας συντελέστηκε αόρατα, δεν την είδαμε, δεν την νιώσαμε καν σαν απώλεια· ίσως τη βιώσαμε κιόλας σαν κέρδος, σαν νίκη, ότι παραχώσαμε βαθιά μες στο τσιμέντο την αθωότητα του χώματος, αυτή τη μισητή σβουνιά της καταγωγής.

Γινήκαμε άλλοι. Αφεύκτως. Μα τη ζήσαμε ασυλλόγιστα αυτή τη μεταμόρφωση, χωρίς να τη στοχαστούμε, να τη ζυγίσουμε, να κρατήσουμε νήματα. Ωστε όταν τέλειωσε ο μετεωρισμός στην εικονική χλιδή, η πτώση ήρθε οδυνηρή, πάνω στο κάγκελο, μες στον κουβά – του χρηματιστηρίου, των δανεικών, των υπερτροφικών προσδοκιών, της ματαίωσης.

Γινόμαστε άλλοι. Σχοινιασθήκαμε. Ας νοσταλγήσουμε τον φυσικό άνθρωπο, μήπως τον ξαναβρούμε στα πρόσωπα των παιδιών μας («ωραίος έφηβος, καστανόμαλλος...») Είτα, θα προσφύγουμε στην παρηγορητική ανάγνωση του «Ξεπεσμένου δερβίση».

http://vlemma.wordpress.com/

Η σιωπηρή «αθώωση» του Καραμανλή

Του Γιώργου Λακόπουλου

Ποιος είναι ο πιο κερδισμένος από το συνέδριο της Ν.Δ.; Η πρώτη ανάγνωση δείχνει τον Αντώνη Σαμαρά. Η ομιλία του ενθουσίασε τους συνέδρους, έγιναν δεκτές οι αλλαγές που ήθελε, εξασφάλισε τον έλεγχο του κόμματος και απέφυγε επεισόδια που θα έκαναν το μαγαζί καλοκαιρινό.

Κι όμως αυτή η ανάγνωση είναι παραπλανητική. Ο πραγματικός κερδισμένος από το συνέδριο της Ν.Δ. είναι ο Κώστας Καραμανλής! Ηταν ένα κρίσιμο τεστ γι΄ αυτόν. Η επιλογή της σιωπής που ακολούθησε πεισματικά και στο συνέδριο αποδείχθηκε ορθή σε ό,τι αφορά το εσωκομματικό παιχνίδι. Από το οποίο καθώς φαίνεται μόνο διάθεση να αποχωρήσει δεν έχει.

Η αποθεωτική υποδοχή που είχε όταν μπήκε στην αίθουσα του Τάε Κβον Ντο έδειξε πολύ καθαρά δύο πράγματα.

Πρώτον, η κομματική βάση, παρά τις ενστάσεις της για τη στάση του από την περίφημη συνέντευξη της Θεσσαλονίκης που τον αποκαθήλωσε στη συνείδησή της μέχρι και σήμερα, δεν του χρεώνει τις αμαρτίες των συνεργατών του. Στο συλλογικό υποσυνείδητο της Ν.Δ. ο Καραμανλής αρχίζει να μετασχηματίζεται πλέον σε εφεδρική δύναμη. Δεν είναι ακριβώς Κιγκινάτος, όπως ο θείος του. Είναι όμως η εν δυνάμει συγκολλητική ουσία της μελλοντικής επανένωσης της Δεξιάς. Στο συνέδριο επιβεβαιώθηκε ότι η Ν.Δ. εξακολουθεί να είναι κόμμα καραμανλικό. Και όπως είδαμε και στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ το 2007, το DΝΑ των κομμάτων ορίζει εν τέλει και τις συμπεριφορές της βάσης τους.

Δεύτερον, η επιβεβαίωση της καραμανλικής ταυτότητας της Ν.Δ. θα είναι το μεγάλο εμπόδιο για τον Αντώνη Σαμαρά στο εξής. Τα θυελλώδη χειροκροτήματα στον Καραμανλή από τη βάση έδειξαν ότι δεν μπορεί να τον αγνοήσει. Ο Σαμαράς επικράτησε στη Ν.Δ. εκλογικά και στο συνέδριο οργανωτικά. Αλλά ο πρώην πρωθυπουργός εξακολουθεί να είναι ο επικυρίαρχος πολιτικά. Χωρίς καν να ανοίξει το στόμα του. Από αυτή την άποψη ο Σαμαράς είναι ένας Βενιζέλος που κέρδισε! Στην ουσία πήρε ένα κόμμα που δεν θα του ανήκει ποτέ, όσους αντιπροέδρους και γραμματείς οργανώσεων της επιλογής του και αν τοποθετήσει.Ο Καραμανλής δεν πήγε στο συνέδριο για να μιλήσει. Αλλά δεν πήγε ούτε για να ακούσει. Γιατί ακριβώς πήγε, το έλεγε τον προηγούμενο αιώνα η αμερικανίδα συγγραφέας Φραν Λέμποουιτζ: «Το αντίθετο του “ομιλώ” δεν είναι το “ακούω- το “περιμένω” είναι».

Χαράτσι για βόμβες!

Toυ Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ-ΤΕΤΡΑΔΗ

Την ώρα που η χώρα μαζεύει τα ασυμμάζευτα οικονομικά της σε αιματηρές οικονομίες (σε βάρος των πολιτών πάντα, ενώ τα 50.000 δημόσια αυτοκίνητα εξακολουθούν και υπηρετούν κρατικούς υπαλλήλους, περισσότερο για τα ψώνια και τα ταξίδια τους παρά για την υπηρεσία τους) η κυβέρνηση αποφάσισε να σπαταλήσει -έτσι ακριβώς- εκατομμύρια επί εκατομμυρίων ευρώ για να πλουτίσει εταιρείες συστημάτων ασφάλειας και παρακολούθησης, προκειμένου να τα εγκαταστήσει (τα συστήματα) σε υπουργεία και υπηρεσίες, μετά τη βόμβα που έσκασε στο γραφείο του Μ. Χρυσοχοΐδη.

Πρόκειται για ένα πρώτου μεγέθους σκάνδαλο σκορπίσματος δημόσιου χρήματος σε μία απολύτως άχρηστη δουλειά. Σε ψυχιατρικούς όρους, πρόκειται για μία νευρωσική αντίδραση -αλυσίδα σε ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Αρωγός γι' αυτό το σκόρπισμα της φορολογίας των πολιτών, που περικόπτονται οι μισθοί και οι συντάξεις τους και καλούνται να δείξουν και κατανόηση (!), είναι η τρομολαγνική χορωδία των δελτίων, ας πούμε, ειδήσεων της τηλεόρασης, που παιανίζει στο ρυθμό του υπουργείου Προστασίας και της κυβέρνησης, χωρίς να φωτίζει τους πολίτες για το τι ακριβώς έγινε με το δέμα-βόμβα, που σκότωσε τον υπασπιστή του υπουργού.

Ο λαός δεν έχει πληροφορηθεί ευρέως ότι το δέμα δεν στάλθηκε στο υπουργείο όπου έσκασε, αλλά στο πολιτικό γραφείο του υπουργού, στη Βασ. Σοφίας 86, που έχει ξαναγίνει στόχος βομβιστών προ μηνών. Από εκεί μεταφέρθηκε από συνεργάτη του υπουργού στο γραφείο του στο κτήριο της Κατεχάκη.

Ζώντας στην Ελλάδα, καθένας μπορεί να δει με σχεδόν απόλυτη βεβαιότητα ότι το σύστημα ασφαλείας του υπουργείου δεν έχει κανένα πρόβλημα. Το πρόβλημα προφανώς ήταν, ότι το δέμα από το πολιτικό γραφείο «του κυρίου υπουργού» δεν πέρασε από τον νενομισμένο έλεγχο, ακριβώς επειδή ήταν «του κυρίου υπουργού».

Αν συμβαίνει αυτό, οι ευθύνες του υπουργού είναι πολύ μεγάλες. Ακόμα και αν δεν έχει δώσει ο ίδιος εντολές χαλαρότητας για τα δώρα του -σε μία περίοδο που είναι νεόνυμφος- η κουλτούρα των συνεργατών του δεν μαρτυρά ότι τους έχει εμφυσηθεί η αυστηρότητα των κανόνων ασφαλείας.

Υπό το πρίσμα αυτών των στοιχείων, το τελευταίο που περιμένει κανείς από την κυβέρνηση είναι να φεσώσει τους πολίτες με πρόσθετα έξοδα εκατομμυρίων για να ασφαλιστούν τα υπουργεία και οι δημόσιες υπηρεσίες από ενδεχόμενους βομβιστές!

Πέρα, που υπάρχει και μια μεγάλη διαφορά μεταξύ Χρυσοχοΐδη και λοιπού Δημοσίου. Ενώ ο υπουργός μπαίνει στα χωράφια ανταρτών και εγκληματιών κάθε τύπου, το ελληνικό Δημόσιο έχει δείξει ότι μάλλον αφήνει το έγκλημα ανενόχλητο. Μάλλον οι πολίτες απειλούνται από τη δράση του παρά το Δημόσιο από τους παράνομους.

Ακόμα, όμως, και στην περίπτωση που όλα είχαν γίνει όπως τα μετέδιδαν και τα μεταδίδουν τα παπαγαλάκια της αστυνομίας, αυτό δεν αρκεί για να θησαυρίσουν χωρίς λόγο οι διάφορες εταιρείες παροχής προστασίας με τα λεφτά μας.

Αλλωστε, τα υπόλοιπα υπουργεία και οι υπηρεσίες του Δημοσίου δεν κινδυνεύουν από βόμβες. Από γιαούρτια κινδυνεύουν.