Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Ο Στέφανος Μάνος είναι… Ηταν… Αυτός που ψήφιζες και κοιμόσουν ήσυχος συνείδησης τη νύχτα.
Ο Στέφανος Μάνος είναι… Ηταν… Αυτός που μας έκανε να νιώθουμε μια αίρεση, μια αδελφότητα, να μας ενώνει κάτι πολύ συγκεκριμένο απροσδιόριστο, εννοώ, να μη χρειάζεται να πούμε περισσότερα, να αρκεί ένα «Τον έχω ψηφίσει» για να κοιταχτείς, νοητά να αγκαλιαστείς με μια βαθιά συγγένεια…
Τι σόι συγγένεια, μωρέ; Πώς να την προσδιορίσω;
Οτι δεν κοιτάς τη δουλίτσα σου, αλλά πάντα επιζητάς να κάνεις σωστά και έντιμα, την όποια δουλειά σου. Και αντίστοιχα δεν αναζητάς πολιτικούς για να τακτοποιήσεις δουλίτσες σου αλλά να πράττουν με καθαρή συνείδηση, βαθιά γνώση, εντιμότητα, με πρακτικής ικανότητα αλλά και όραμα τη δουλειά τους-λειτούργημά τους. Ψηφοφόροι που ξεχωρίζουν το εφικτό από το ανέφικτο. Δεν ψάχνουν σωτήρες, ούτε «τα πάντα όλα», αλλά αυτόν που τους λέει αλήθειες, καθαρές κουβέντες, όχι αρεστές. Που αξιολογούν το ολόκληρο στο οτιδήποτε, με αρχή, μέση και τέλος. Αρα με άριστο σχεδιασμό, εξαρχής. Οχι «πάμε και βλέπουμε». Οχι πασαλείμματα έργων και ξεπετάγματα. Αποσπάσματα ατάκτως ερριμμένα.
Τι να τα λέμε; Οσοι τον ψηφίσαμε, όσοι μας τιμούσε ότι υπήρχε και τον ψηφίσαμε, γνωρίζουμε…
Τι να τα λέμε;
Να ήταν ο μόνος που συνεννοηθήκαμε σε αυτονόητα;
Υπήρξαν κι άλλοι. Αλλά ζυγίστηκαν ελλιπείς στη διαδρομή.
Και να σας πω και κάτι ακόμα;
Για κανέναν δεν θα έβαζα το χέρι στο Ευαγγέλιο. Είναι και μεγάλα τα σόγια στη χώρα! Σε φοβίζει η «επέκταση» του καθενός. Οι περισσότεροι έχουν να τακτοποιήσουν…
Για τον Στέφανο Μάνο θα το έβαζα το χέρι μου ήσυχη. Ούτε που γνωρίσαμε άλλο μέλος της οικογενείας του. Τον είχα στην καρδιά μου γιατί δεν επιζητούσε να είναι αρεστός, κοσμαγάπητος, λαοφιλής, ερωτεύσιμος. Λες και ήταν ο ίδιος πλήρης, υπερπλήρης, λες δεν είχε υπαρξιακά κενά να του συμπληρώσει «ζωή» η κολακεία του πλήθους. Δεν μιλούσε σε πολλούς, ήταν σαν να στόχευε να έχει απέναντι του τον κάθε πολίτη, οπωσδήποτε καθισμένο και να του μιλούσε με τη λογική, με την πρακτική. Εκεί που δεν σηκώνει αντίρρηση. Με ένα υφέρπον δεξιοτεχνικό χιούμορ, πάντα σκυφτός τόσο όσο.
Τι να του λένε τα κόμματα;
Ηταν τόσο μπροστά, όσο πρέπει να βγούμε σήμερα όλοι οι πολίτες. Να ενταχθούμε στο κόμμα των αυτονοήτων.
Αλλά ποιο κόμμα το συμφέρει αυτό;
Ποιο κόμμα το συμφέρει ο νοήμων;
Ποιος άλλος πολιτικός έχει να παρατάξει τόσα έργα, ολόκληρα, ολοκληρωμένα έργα που να έχουν ευεργετήσει τον τόπο τόσο;
Τι να απαριθμήσω;
Την Πλάκα που ήταν… Ακουσον, άκουσον… Μια εγκαταλειμμένη, βρώμικη συνοικία κακόφημων και έγινε το Κέντρο της πόλης και το «σημείο» των επισκεπτών;
Το Μετρό της Αθήνας;
Το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος»;
Την Αττική Οδό;
Ποιος άλλος έχει να αντιπαραβάλει τόσα έργα και να μην έχει αναγνωριστεί στο ελάχιστο;
Αλλά πιο πολύ από αυτό θα του χρωστάω αιώνια τα παραδείγματα που εφεύρισκε για να αντιληφθώ ως ψηφοφόρος. Κατέβαζε σε μικρή κλίμακα κάθε ανάλυσή του.
Για παράδειγμα, κρίνοντας αυτά που πληρώναμε για τον ΟΣΕ (τα τρένα) μας προέτρεπε «Καλύτερα συμφέρει να πληρώνουμε ένα ταξί για τον καθένα να τον πηγαίνει στον τόπο που θέλει».
Και δεν ήταν «χαριτωμενιά», αλλά σου το αποδείκνυε με νούμερα.
Πάντα με νούμερα και σωστούς υπολογισμούς.
Αναγνώστες μου, σήμερα πενθώ τον πολιτικό τον οποίο ψήφισα και μετά κοιμήθηκα ήσυχη συνείδησης. (Εχω να το θυμάμαι). Και ποτέ δεν το μετάνιωσα. Και ποτέ δεν χαμήλωσε στα μάτια μου. Και άντεχα να ανέχομαι την καζούρα των υπολοίπων.
Μα πόσο λίγοι ήμασταν οι ψηφοφόροι!
Απλώς πάντα θα έχω μέσα μου ένα «Αχ!».
Πώς γίνεται να...
μην τιμήσαμε το μέγεθός του;
Πενθώ τον πολιτικό που είχα να δείχνω στον γιο και στα εγγόνια μου… Οτι πρέπει να τον γνωρίζουν. Οτι κυβέρνησε τα ακυβέρνητα όσο κανένας.
ΥΓ. Το «αχ!»το νιώθουμε όλοι οι ψηφοφόροι. Εκείνος έμοιαζε να μην είχε κανένα «αχ!». Περήφανος, αξιοπρεπής, εν τέλει ελεύθερος ακόμα και από «Αχ!». Αυτό ποτέ δεν κατάλαβα πώς το κατάφερνε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου