2/1/2025 Πέθανε σε ηλικία 103 ετών η γηραιότερη εν ζωή Ολυμπιονίκης χρυσού μεταλλίου και επιζήσασα του Ολοκαυτώματος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, Άγκενς Κελέτι.
Γεννημένη ως Άγκνες Κλάιν στη Βουδαπέστη στις 9 Ιανουαρίου 1921, η Κελέτι εντάχθηκε στην Εθνική Ομοσπονδία Γυμναστικής το 1938 και κατέκτησε το πρώτο της Ουγγρικό πρωτάθλημα το 1940
Την ίδια χρονιά απαγορεύτηκε η συμμετοχή της σε όλες τις αθλητικές δραστηριότητες λόγω της εβραϊκής της καταγωγής.
Η Ουγγρική Ολυμπιακή Επιτροπή ανέφερε ότι η Κελέτι απέφυγε την απέλαση στα ναζιστικά στρατόπεδα, όπου δολοφονήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες Ούγγροι Εβραίοι, ενώ κρυβόταν σε ένα χωριό νότια της Βουδαπέστης με ψεύτικα έγγραφα. Ο πατέρας της και αρκετοί συγγενείς της πέθαναν στο στρατόπεδο θανάτου του Άουσβιτς.
Η Κελέτι κέρδισε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι το 1952 σε ηλικία 31 ετών, όταν οι περισσότεροι γυμνάστριες είχαν ήδη αποσυρθεί, σύμφωνα με την Ουγγρική Ολυμπιακή Επιτροπή.
Η Κελέτι έφτασε στην κορυφή της καριέρας της το 1956 στη Μελβούρνη, όπου κατέκτησε τέσσερα χρυσά μετάλλια και έγινε η γηραιότερη γυναίκα γυμνάστρια που κέρδισε χρυσό, . Έναν χρόνο αργότερα, εγκαταστάθηκε στο Ισραήλ, όπου παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά.
Τα 10 ολυμπιακά μετάλλια της, συμπεριλαμβανομένων των πέντε χρυσών, κατατάσσουν την Κελέτι στη δεύτερη θέση ως την πιο επιτυχημένη αθλήτρια της Ουγγαρίας όλων των εποχών, σύμφωνα με την Ουγγρική Ολυμπιακή Επιτροπή.
Ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος δημιουργός, με εικόνες που συχνά αναστάτωναν τον θεατή, ο οποίος άσκησε μεγάλη επιρροή στον αμερικανικό αλλά και τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Οι ταινίες του (οι περισσότερες σε δικό του σενάριο) είχαν στοιχεία ταινιών τρόμου, φιλμ νουάρ, αστυνομικής ταινίας, αλλά και ευρωπαϊκού σουρεαλισμού, γράφει το Variety.
Πέρυσι ο Λιντς είχε ανακοινώσει ότι πάσχει από εμφύσημα που προκάλεσε το κάπνισμα. Όπως είπε, για τον λόγο αυτό δεν θα έβγαινε από το σπίτι και δεν θα μπορούσε να σκηνοθετήσει.
18/1/2025 , Πέθανε σε ηλικία 84 ετών, 
Ο Λο σημείωσε 237 γκολ σε 404 εμφανίσεις με τη Γιουνάιτεντ και ήταν το τελευταίο ζωντανό μέλος της «Ιερής Τριάδας» του Old Trafford, μετά τον θάνατο του Τζορτζ Μπεστ το 2005 και του Σερ Μπόμπι Τσάρλτον το 2023. Ήταν νικητής της Χρυσής Μπάλας το 1964 ενώ κατάκτησε το Κύπελλο πρωταθλητριών με τη Μάντσεστερ το 1968.
Ο Λο γεννήθηκε στο Αμπερντίν τον Φεβρουάριο του 1940. Αν και δεν έπαιξε ποτέ για σκωτσέζικη ομάδα, ξεκίνησε την καριέρα του στην Χάντερσφιλντ το 1955 πριν μεταγραφεί στη Μάντσεστερ Σίτι το 1960, για το τότε ρεκόρ ποσό των 55.000 λιρών. Μετά από σύντομη θητεία στην Τορίνο, επέστρεψε στην Αγγλία για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 1962.
Ο Λο εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή, σκοράροντας στο ντεμπούτο του κόντρα στη Γουέστ Μπρομ. Με σήμα κατατεθέν τον πανηγυρισμό με το χέρι στον αέρα, έγινε αγαπητός στους οπαδούς. Ως μέλος της «Ιερής Τριάδας» με τον Μπεστ και τον Τσάρλτον, βοήθησε τη Γιουνάιτεντ να κατακτήσει το Κύπελλο Αγγλίας το 1963 και τα πρωταθλήματα του 1965 και 1967. Το 1964 κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα, αλλά μια σοβαρή τραυματισμός στο γόνατο του στέρησε τη συμμετοχή στον θρίαμβο της Γιουνάιτεντ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1968. Ήταν 3ος σκόρερ στην ιστορία της Μάντσεστερ με 237 γκολ.
Το 1973, ο Λο επέστρεψε στη Σίτι, όπου σημείωσε το τελευταίο και πιο διάσημο γκολ της καριέρας του, το οποίο οδήγησε στον υποβιβασμό της Γιουνάιτεντ στη Β’ Κατηγορία. Παρά το γεγονός αυτό, οι οπαδοί της Γιουνάιτεντ τον λάτρευαν.
Ο τελευταίος αγώνας του Ντένις Λο με την Εθνική Σκωτίας ήταν απέναντι στη Ζαΐρ, στο Παγκόσμιο Κύπελλο εκείνου του καλοκαιριού στη Δυτική Γερμανία. Το τελευταίο του γκολ ήρθε σε μια νίκη με 2-0 εναντίον της Βόρειας Ιρλανδίας τον Μάιο του 1972, ενώ το πιο διάσημο ίσως ήταν το γκολ του απέναντι στην Αγγλία, τότε παγκόσμια πρωταθλήτρια, στη νίκη με 3-2 στο Γουέμπλεϊ τον Απρίλιο του 1967. Ως ένας εξαιρετικός «υπηρέτης» της πατρίδας του, ο Λο δικαίως εντάχθηκε στο Hall of Fame του σκωτσέζικου ποδοσφαίρου το 2004.
Ωστόσο, ο Λο θα μείνει περισσότερο στη μνήμη για όσα πέτυχε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Αντιδρώντας στη διάγνωσή του με άνοια, ο σύλλογος τον περιέγραψε ως «θρύλο», και αυτή η ιδιότητα αποτυπώνεται στα δύο αγάλματα του Λο που βρίσκονται στο Old Trafford: το ένα στον διάδρομο της Stretford End και το άλλο ως μέρος του μνημείου της «Ιερής Τριάδας» που δεσπόζει μπροστά από το στάδιο. Με τόσους τρόπους, ο Ντένις Λο δεν θα ξεχαστεί ποτέ από εκείνους που τον είδαν να αγωνίζεται.
Το αντίσωμα στο αίμα του Χάρισον χρησιμοποιήθηκε για την παρασκευή του φαρμάκου anti-D, το οποίο χορηγείται σε έγκυες γυναίκες των οποίων το αίμα μπορεί να «επιτεθεί» στα αγέννητα μωρά τους. Χωρίς αυτό, τα μωρά μπορεί να αναπτύξουν αιμολυτική νόσο του εμβρύου και του νεογέννητου (HDFN), μια διαταραχή του αίματος που μπορεί να αποβεί μοιραία.
Παρά την αποστροφή του προς τις βελόνες, ο Χάρισον άρχισε να δίνει αίμα το 1954 σε ηλικία 18 ετών, τηρώντας μια υπόσχεση που είχε δώσει στα 14 του χρόνια, όταν έλαβε σωτήριες μεταγγίσεις αίματος στο πλαίσιο μιας μεγάλης χειρουργικής επέμβασης.
Μια δεκαετία αργότερα, διαπιστώθηκε ότι το αίμα του περιείχε ένα αντίσωμα απαραίτητο για την παραγωγή ενέσεων αντι-D.
Γνωστός λοιπόν και ως ο «άνθρωπος με το χρυσό χέρι», ο Χάρισον έδωσε το αίμα και το πλάσμα του 1.173 φορές, χωρίς να χάσει ούτε ένα ραντεβού για περισσότερα από 60 χρόνια, μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε το 2018 σε ηλικία 81 ετών.
«Ελπίζω να είναι ένα ρεκόρ που κάποιος θα σπάσει, γιατί αυτό θα σημαίνει ότι είναι αφοσιωμένος στον σκοπό», είχε δηλώσει τότε.
Συνολικά, πάνω από 3 εκατομμύρια δόσεις αντι-D με το αίμα του Χάρισον έχουν χορηγηθεί σε 2 εκατομμύρια μητέρες στην Αυστραλία από το 1967. Το 1999, έλαβε το μετάλλιο του Τάγματος της Αυστραλίας σε αναγνώριση της υποστήριξής του για το Lifeblood και το πρόγραμμα αντι-D.
Η κόρη του, Tracey Mellowship, η οποία επίσης έλαβε αντι-D, δήλωσε ότι ο Χάρισον ήταν «ανθρωπιστής στην καρδιά», προσθέτοντας ότι η οικογένειά της «ίσως να μην υπήρχε χωρίς τις πολύτιμες δωρεές του».
Ο δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής (1973, 1994) πάλεψε με τον Μοχάμεντ Άλι σε έναν από τους πιο θρυλικούς αγώνες της πυγμαχίας, το «Rumble in the Jungle» το 1974 - Αποσύρθηκε από το άθλημα το 1997.
Η μεγάλη επιτυχία για τον Ρίτσαρντ Τσάμπερλεϊν ήρθε το 1961, σε ηλικία 27 ετών, με το Dr. Kildare, όπου υποδύθηκε τον ομώνυμο ρόλο. Η σειρά απέκτησε εκατομμύρια φανατικούς τηλεθεατές και έκανε τον Τσάμπερλεϊν διάσημο.
Η αναγνώριση που έλαβε τον οδήγησε σε μια παράλληλη καριέρα ως τραγουδιστής, με κομμάτια που μπήκαν στα charts του Billboard.
Σε μια τολμηρή απόφαση να ξεφύγει από την τηλεοπτική του εικόνα και να βελτιώσει την υποκριτική του, ο Τσάμπερλεν μετακόμισε στην Αγγλία το 1968 και το επόμενο έτος πρωταγωνίστησε στον Άμλετ στο Μπέρμιγχαμ. «Η μόνη μου εμπειρία με τον Σαίξπηρ ήταν ένας δίστιχος ρόλος σε μια φοιτητική παράσταση του Βασιλιά Ληρ», έγραψε αργότερα, «οπότε ήμουν τόσο έτοιμος για τον Άμλετ όσο ένας ορειβάτης ξυπόλητος στο Έβερεστ».
Έπειτα ο σκηνοθέτης Ρίτσαρντ Λέστερ του έδωσε έναν ανατρεπτικό ρόλο στο Petulia (1968), ως τον βάναυσο και απρόβλεπτο σύζυγο της Τζούλι Κρίστι. Ακολούθησαν ρόλοι στο The Madwoman of Chaillot (1969) δίπλα στην Κάθριν Χέπμπορν και στο Julius Caesar (1970) ως Οκταβιανός Καίσαρας.
Στη δεκαετία του 1970, πρωταγωνίστησε σε διάφορες ιπποτικές περιπέτειες και εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες εποχή όπως οι Τρεις Σωματοφύλακες, Ο Κόμης Μοντεχρήστος και Ο Άνθρωπος με τη Σιδερένια Μάσκα.
Παράλληλα, οι κριτικές για τους σεξπηρικούς του ρόλους ήταν αξιοπρεπείς, ενθαρρύνοντάς τον να συνεχίσει με το κλασικό ρεπερτόριο. Γύρισε και μια τηλεοπτική εκδοχή του Άμλετ και περιόδευσε στις ΗΠΑ με τον Ριχάρδο Β΄ του Σαίξπηρ.
Το 1974 έπαιξε τον Τόμας Μέντιπ στην τηλεοπτική εκδοχή του έργου του Κρίστοφερ Φράι The Lady’s Not for Burning.
Επέστρεψε σε σύγχρονους ρόλους ως διεφθαρμένος κατασκευαστής στο The Towering Inferno (1974), ενώ συνέχισε με τις ταινίες Musketeers.
Αυτοί οι ιστορικοί ρόλοι τον οδήγησαν στο Shogun, μια μίνι σειρά 10 ωρών βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέιμς Κλαβέλ, για έναν Άγγλο ναυαγό που γίνεται σαμουράι. Με κόστος 22 εκατομμύρια δολάρια και 120 εκατομμύρια θεατές, ήταν μία από τις μεγαλύτερες τηλεοπτικές επιτυχίες.
Στη συνέχεια ήρθε η σειρά “Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας”, όπου υποδύθηκε τον Ραλφ ντε Μπρικασάρ, έναν ιερέα διχασμένο ανάμεσα στον όρκο αγαμίας και τον έρωτά του για τη Μέγκι (Ρέιτσελ Γουόρντ). Η επιτυχία ήταν τεράστια και ο Τσάμπερλεν συνέχισε να κυριαρχεί στις μίνι σειρές.
Σταθμός στην καριέρα του αποτέλεσε επίσης ο πρωταγωνιστικός του ρόλος στην σειρά μυστηρίου The Bourne Identity.
Το 2003, στα 70 του, αποκάλυψε δημόσια την ομοφυλοφιλία του στην αυτοβιογραφία Shattered Love. «Φοβόμουν απελπισμένα ότι αν μαθευόταν, η καριέρα μου θα τελείωνε», είπε.
Τα τελευταία χρόνια, βρήκε απελευθερώθηκε δημιουργικά αναλαμβάνοντας μικρότερους αλλά πιο ενδιαφέροντες ρόλους. Το 2014, έλαβε εξαιρετικές κριτικές για την ερμηνεία ενός κυνικού ιερέα στο Sticks and Bones. «Έχω μόνο μιάμιση σκηνή, αλλά τι σκηνή!» δήλωσε.
Η αιτία ήταν πνευμονία, είπε η κόρη του, Μερσέντες Κίλμερ. Ο Βαλ Κίλμερ είχε διαγνωστεί με καρκίνο του λάρυγγα το 2014, αλλά κατάφερε να αναρρώσει.
Το 2020 δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του με τίτλο I'm Your Huckleberry: A Memoir. Η μάχη που έδινε για την υγεία του καταγράφηκε στο ντοκιμαντέρ του 2021 με τίτλο Val, που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών με την αποδοχή των κριτικών.
Ο ηθοποιός, που έπαιξε τον Τομ "Iceman" Καζάνσκι στο Top Gun μαζί με τον Τομ Κρουζ, παραδέχτηκε στο παρελθόν ότι δεν ήθελε τον ρόλο, ο οποίος τον έκανε διάσημο.
Αλλά είπε ότι παρακάλεσε να συμμετάσχει στο σίκουελ, Top Gun: Maverick, φτάνοντας ακόμη και να επικοινωνήσει με τους παραγωγούς και να δημιουργήσει "σπαρακτικές σκηνές με τον Iceman". Αυτός θα ήταν ο τελευταίος του ρόλος.
Ο Κίλμερ είχε ένα έντονο ρομαντικό παρελθόν, καθώς είχε σχέσεις με διάσημες γυναίκες όπως η Σίντι Κρόφορντ, η Αντζελίνα Τζολί, η Κάρλι Σάιμον και η Σερ.
Πρωταγωνίστησε στο Willow το 1988 και παντρεύτηκε τη Βρετανίδα συμπρωταγωνίστριά του Τζοάν Γουάλεϊ. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά πριν χωρίσουν το 1996.
Εκτός από τους ρόλους του στο Top Gun, το Batman Forever και το The Doors, πρωταγωνίστησε στο True Romance, το Heat και το Kiss Kiss Bang Bang.
Ήταν ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους ηθοποιούς της δεκαετίας του 1990 και το 1992 ο κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Έμπερτ έγραψε: "αν υπάρχει βραβείο για τον πιο αδικημένο πρωταγωνιστή της γενιάς του, ο Κίλμερ πρέπει να το πάρει".
Ηταν 77 ετών και είχε γεννηθεί στο Ρέτζιο Εμίλια της βόρειας Ιταλίας.
Το 1974 συνελήφθη από τους καραμπινιέρους σε αγροικία κοντά στο Τορίνο και στην συνέχεια καταδικάσθηκε σε πάνω από 60 χρόνια φυλάκισης για τρομοκρατία και συμμετοχή σε απαγωγή και δολοφονία.
Στην συνέχεια, το 1982 αποκήρυξε την ένοπλη δράση και το 1992 αποφυλακίσθηκε. Εργάσθηκε σε συνεταιρισμό που είχε ως κύριο αντικείμενο την ένταξη μεταναστών και πρώην φυλακισμένων στην αγορά εργασίας. To 2024, είχε πάρει μέρος σε κινητοποίηση στο Μιλάνο, υπέρ του Ρώσου αντιφρονούντα και πολιτικού Αλεξέι Ναβάλνι.
Ο «El del Bombo» ταξίδεψε σε πολλά γήπεδα του πλανήτη για χάρη του ομοσπονδιακού συγκροτήματος. Μάλιστα παρευρέθηκε σε δέκα Παγκόσμια Κύπελλα, αρχής γενομένης από εκείνο του 1982. Φορούσε πάντα ένα κόκκινο μπλουζάκι με το Νο. 12 και ένα καπέλο έδινε ρυθμό με το τύμπανο.
Ο Όζι υπήρξε πρωτοπόρος του heavy metal με τους Black Sabbath πριν σημειώσει τεράστια επιτυχία και ως σόλο καλλιτέχνης. Ήταν γνωστός για επιτυχίες όπως τα Iron Man, Paranoid, War Pigs, Crazy Train και Changes, τόσο με το συγκρότημα όσο και ως σόλο σταρ.
Το 1969 το ντεμπούτο των Black Sabbath με το ομώνυμο άλμπουμ έχει παρομοιαστεί με το Big Bang του heavy metal. Ήρθε στην κορύφωση του πολέμου του Βιετνάμ και το εξώφυλλο του δίσκου απεικόνιζε μια τρομακτική φιγούρα σε ένα σκληρό τοπίο. Η μουσική ήταν δυνατή, πυκνή και θυμωμένη και σηματοδότησε μια αλλαγή στο rock “n” roll.
Το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος, το «Paranoid», περιλάμβανε κλασικά μέταλ κομμάτια όπως τα «War Pigs», «Iron Man» και «Fairies Wear Boots». Το τραγούδι «Paranoid» έφτασε μόνο στο Νο. 61 του Billboard Hot 100, αλλά έγινε κατά πολλούς το χαρακτηριστικό τραγούδι του συγκροτήματος. Και τα δύο άλμπουμ ψηφίστηκαν μεταξύ των 10 καλύτερων heavy metal άλμπουμ όλων των εποχών από τους αναγνώστες του περιοδικού Rolling Stone.
«Οι Black Sabbath είναι οι Beatles του heavy metal. Όποιος ασχολείται σοβαρά με το μέταλ θα σας πει ότι όλα καταλήγουν στους Sabbath», έγραψε ο Ντέιβ Ναβάρο του συγκροτήματος Jane’s Addiction σε ένα αφιέρωμα στο Rolling Stone το 2010. «Υπάρχει μια άμεση γραμμή που μπορείς να τραβήξεις από το σημερινό metal, μέσω συγκροτημάτων της δεκαετίας του ’80 όπως οι Iron Maiden, πίσω στους Sabbath».
«Black Sabbath: θα ήμασταν όλοι διαφορετικοί άνθρωποι χωρίς αυτούς, αυτή είναι η αλήθεια», δήλωσε ο τραγουδιστής των Pantera, Φιλ Ανσέλμο. «Ξέρω ότι δεν θα ήμουν εδώ πάνω με ένα μικρόφωνο στο χέρι χωρίς τους Black Sabbath», είχε προσθέσει.
Οι Sabbath έδιωξαν τον Osbourne το 1979 για τις θρυλικές υπερβολές του, όπως το να αργεί στις πρόβες και να χάνει συναυλίες. «Ξέραμε ότι δεν είχαμε πραγματικά άλλη επιλογή από το να τον διώξουμε γιατί ήταν τόσο εκτός ελέγχου. Αλλά ήμασταν όλοι πολύ στεναχωρημένοι για την κατάσταση«, έγραψε ο μπασίστας Terry «Geezer» Butler στα απομνημονεύματά του, «Into the Void».
Ο Όζι Όζμπορν επανεμφανίστηκε την επόμενη χρονιά ως σόλο καλλιτέχνης με το «Blizzard of Ozz» και εν συνεχεία με το «Diary of a Madman», δύο κλασικά hard rock κομμάτια που έγιναν πολυπλατινένια και γέννησαν διαχρονικά αγαπημένα τραγούδια όπως τα «Crazy Train», «Goodbye to Romance», «Flying High Again» και «You Can’t Kill Rock and Roll».
Η αρχική σύνθεση των Sabbath επανενώθηκε για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια τον Ιούλιο του 2025 στο Ηνωμένο Βασίλειο για την τελευταία συναυλία του, όπως είπε ο Όζι Όζμπορν «Ας αρχίσει η τρέλα!».
Οι Metallica, Guns N Roses, Slayer, Tool, Pantera, Gojira, Alice in Chains, Lamb of God, Halestorm, Anthrax, Rival Sons και Mastodon συμμετείχαν στο σετ.
Έπασχε από τη νόσο του Πάρκινσον και τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε και άλλα προβλήματα υγείας, συμπεριλαμβανομένων επιπλοκών από τραυματισμούς που υπέστη σε πτώση το 2019.
Αφού αναγκάστηκε να ακυρώσει συναυλίες περιοδείας, έκανε μια μοναδική εμφάνιση-έκπληξη στη σκηνή του Μπέρμιγχαμ για να κλείσει τους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες του 2022. Η συναυλία στο Villa Park ανακοινώθηκε νωρίτερα φέτος από τη σύζυγό του Σάρον, η οποία δήλωσε ότι ήταν αποφασισμένος να δώσει στους θαυμαστές του τον «τέλειο αποχαιρετισμό».
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, εισήχθη στο βρετανικό Music Hall of Fame και στο Rock And Roll Hall Of Fame των ΗΠΑ – δύο φορές και ως μέλος των Black Sabbath και ως σόλο καλλιτέχνης.
Έχει επίσης ένα αστέρι στο Walk Of Fame του Χόλιγουντ – καθώς και στην Broad Street του Μπέρμιγχαμ – ένα Ivor Novello και πέντε βραβεία Grammy από 12 υποψηφιότητες. Επιπλέον, έλαβε και άλλες τιμητικές διακρίσεις, όπως το βραβείο Godlike Genius του NME και το βραβείο Living Legend του Classic Rock, όλα αυτά τα χρόνια.
Τον Ιούλιο του 1982, ο Όζμπορν παντρεύτηκε τη σύζυγο και μάνατζερ του Σάρον, με την οποία έχει κάνει τρία παιδιά, την Έιμι στις 2 Σεπτεμβρίου 1983, την Κέλι στις 27 Οκτωβρίου 1984 και τον Τζακ στις 8 Νοεμβρίου 1985. Είχε ακόμα δύο μεγαλύτερα παιδιά, τη Τζέσικα και τον Λούις, από τον πρώτο του γάμο με τη Θέλμα και εγγόνια.
Ο Γκριν είχε προταθεί για Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην επική γουέστερν ταινία του Κέβιν Κόστνερ “Χορεύοντας με τους λύκους” του 1990, όπου υποδύθηκε τον Κίκινγκ Μπερντ.
Ήταν μέλος της φυλής Ονέιντα, που ανήκει στην περιοχή των Έξι Εθνών του Νότιου Οντάριο. Πριν ξεκινήσει την καριέρα του στην υποκριτική, εργάστηκε ως σχεδιαστής, πολιτικός τεχνολόγος, εργάτης χάλυβα και μέλος πληρώματος σε ροκ συγκροτήματα. Το 1970 μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο για να ακολουθήσει καριέρα στο θέατρο.
Σε συνέντευξή του το 2012, δήλωσε ότι το θέατρο του έδωσε τα θεμέλια για την υποκριτική. «Σε βοηθάει να χτίσεις έναν χαρακτήρα. Στον κινηματογράφο δεν έχεις αυτή την πολυτέλεια. Η πειθαρχία του θεάτρου είναι αυτό που προτείνω σε όλους τους ηθοποιούς».
Στην ίδια συνέντευξη, ανέφερε ότι καθοριστική στιγμή για εκείνον ήταν ο γάμος του με τη Χίλαρι Μπλάκμορ, που υπήρξε «η καλύτερη περίοδος της ζωής του».
Η μεγάλη του επιτυχία ήρθε το 1990, όταν υποδύθηκε τον Κίκινγκ Μπερντ, έναν θεραπευτή, στην ταινία “Χορεύοντας με τους λύκους”. Η ερμηνεία του κέρδισε ευρεία αναγνώριση.
Στη συνέχεια, εμφανίστηκε στην ταινία Thunderheart (1992), υποδυόμενος τον αξιωματικό φυλής Γουόλτερ Κρόου Χορς.
Το 1999, συμμετείχε στην ταινία φαντασίας The Green Mile, όπου υποδύθηκε τον Άρλεν Μπίτερμπακ, έναν Ινδιάνο που βρίσκεται σε θανατική ποινή στη φυλακή.
Επίσης, συμμετείχε στις ταινίες Die Hard With A Vengeance (1995), Maverick (1994), The Twilight Saga: New Moon (2009) και Wind River (2017).
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, απέσπασε πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Ερλ Γκρέι για την Υποκριτική Σταδιοδρομία από την Ακαδημία Καναδικού Κινηματογράφου και Τηλεόρασης το 2004.
Το 2016, ανακηρύχθηκε μέλος του Τάγματος του Καναδά, της δεύτερης υψηλότερης πολιτειακής διάκρισης της χώρας.
Ο Αρμάνι γεννήθηκε στην Πιάτσια στις 11 Ιουλίου του 1934. Όταν ήταν μικρός ήθελε να γίνει γιατρός. Το 1949, η οικογένειά του μετακόμισε στο Μιλάνο. Ο ίδιος εγγράφηκε στη σχολή ιατρικής το 1953. Όμως μετά από τρία χρόνια υπηρεσίες στον στρατό, αποφάσισε να μην επιστρέψει.
Αρχικά, εργάστηκε στο διάσημο κατάστημα του Μιλάνο Rinascente ως βοηθός φωτογράφου. Εκεί έμαθε τη μόδα, πώς γίνεται η σωστή δουλειά και ήρθε σε επαφή με την υψηλή ραπτική. Το 1965, ο Νίνο Τσερούτι τον προσέλαβε για να αναλάβει τη σχεδίαση της συλλογής του χωρίς προηγούμενη εμπειρία.
Η δική του σειρά ρούχων ήρθε το 1975, όταν ιδρύθηκε η μάρκα Giorgio Armani, με έδρα τη Corso Venezia στο Μιλάνο. Ένα χρόνο μετά, η πρώτη του επίδειξη μόδας στο Plaza Hotel του Μιλάνο στέφθηκε με επιτυχία. Οι φήμες λένε ότι λίγο πριν την επίδειξη, αποφάσισε να προσθέσει σχέδια με πουά. Ο ίδιος τα έφτιαξε με μαρκαδόρο πάνω στο ύφασμα.
Τα σχέδιά του απελευθέρωσαν τις γυναίκες και προσέφεραν κομψότητα, αλλά και άνετη εφαρμογή. Ο Αρμάνι πίστευε ότι οι γυναίκες ήθελαν άνετα ρούχα, αλλά με αίσθηση του στυλ. Το 1982, έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό Time, αν και ο ίδιος έκρινε ότι ήταν πρόωρο και ότι κάτι τέτοιο θα το άξιζε μετά από μερικά χρόνια.
Η επιτυχία του Αρμάνι συνεχίστηκε, με την Emporio Armani το 1981 για τη νεότερη γενιά, με προϊόντα όπως τζιν και φούτερ, που ήταν ιδιαίτερα αγαπητά στη νεολαία, ενώ το 1991 δημιούργησε τη νέα γραμμή της Alitalia. Στενή ήταν η σχέση του με τον κινηματογράφο. Από το 1980, όταν έντυσε το American Gigolò, μέχρι τις σύγχρονες ταινίες όπως «Ο Λύκος της Γουόλ Στριτ» και «The Social Network», το έργο του συνεχίζει να επηρεάζει τη βιομηχανία της κινηματογραφίας και της μόδας.
Ο Ρέντφορντ, ένας από τους τελευταίους θρύλους του αμερικανικού σινεμά αφήνει ανεξίτηλο στίγμα για ταινίες όπως Τα Καλύτερά μας Χρόνια, Οι δύο ληστές, Το Κεντρί, Οι μέρες του Κόνδορα, Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου. Παράλληλα αφήνει τη σφραγίδα του και ως σκηνοθέτης και ακτιβιστής. Είχε κερδίσει μάλιστα Οσκαρ ως σκηνοθέτης για την ταινία «Συνηθισμένοι Ανθρωποι» και ένα δεύτερο για τη συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο. Είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά με τη Λόλα βαν Γουάγκενεν, όμως στη ζωή βρίσκονται τα δύο.
Τη δεκαετία του 1960 συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς και ηθοποιούς, μεταξύ των οποίων οι Λουκίνο Βισκόντι, Φεντερίκο Φελίνι, Σέρτζιο Λεόνε, Ρίτσαρντ Μπρουκς και Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.
Με τις ερμηνείες και την παρουσία της καθιερώθηκε ως σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής για τον ιταλικό και ευρωπαϊκό κινηματογράφο.
Με καταγωγή από τη Σικελία, γεννήθηκε το 1938 στην Τυνησία, τότε γαλλικό προτεκτοράτο.
Οι γονείς της, Γιολάντα και Φραντσέσκο, διατηρούσαν την ιταλική υπηκοότητα. Μιλούσε αραβικά, γαλλικά και σικελική διάλεκτο, ενώ τα ιταλικά τα έμαθε αργότερα, με δυσκολία.
Ακολούθησε πορεία που την έφερε στο επίκεντρο της ιταλικής και διεθνούς κινηματογραφικής σκηνής.
Το 1957 κέρδισε τον τίτλο «Η πιο ωραία Ιταλίδα της Τυνησίας» και βρέθηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας, όπου προσεγγίστηκε από τον χώρο του κινηματογράφου.
Εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, με συμβόλαιο στην εταιρεία παραγωγής του Φράνκο Κριστάλντι.
Η πρώτη της εμφάνιση ήταν στην ταινία «Ο κλέψας του κλέψαντος» (1958), που την έκανε αμέσως αναγνωρίσιμη.
Σύντομα συνεργάστηκε με μεγάλους σκηνοθέτες, όπως ο Λουκίνο Βισκόντι («Ο Γατόπαρδος», 1963) και ο Φεντερίκο Φελίνι («8½», 1963), καθιερώνοντας τη θέση της ως διεθνές αστέρι.
Η φωνή της, ιδιαίτερα βραχνή και ξεχωριστή, έγινε σήμα κατατεθέν, αν και στις πρώτες της ταινίες ντουμπλαρίστηκε.
Από το 1963 συμμετείχε και σε αμερικανικές παραγωγές, όπως «Ο Ροζ Πάνθηρας», και συνεργάστηκε με ηθοποιούς όπως οι Μπαρτ Λάνκαστερ, Σον Κόνερι και Τζον Γουέιν.
Στη δεκαετία του 1970 στράφηκε περισσότερο σε ευρωπαϊκές παραγωγές. Ο δεσμός της με τον σκηνοθέτη Πασκουάλε Σκουιτιέρι καθόρισε προσωπικά και επαγγελματικά τη ζωή της. Μαζί απέκτησαν μια κόρη το 1979.
Τις επόμενες δεκαετίες έπαιξε σε ταινίες μεγάλων δημιουργών, όπως το «Φιτζκαράλντο» του Βέρνερ Χέρτζογκ (1982), και σε διεθνείς τηλεοπτικές παραγωγές, μεταξύ αυτών «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» (1977).
Από το 1989 ζούσε στο Παρίσι, συμμετέχοντας συχνά σε γαλλόφωνες ταινίες.
Η Καρντινάλε τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα για το σύνολο της καριέρας της στο Φεστιβάλ Βενετίας (1993), με τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο (2002) και με τη Χρυσή Λεοπάρδαλη στο Λοκάρνο (2011).
Παρασημοφορήθηκε από την Ιταλική Δημοκρατία και τη Γαλλική Δημοκρατία, ενώ από το 2000 υπήρξε Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNESCO για τα δικαιώματα των γυναικών.
Με την έντονη κινηματογραφική της παρουσία, τη χαρακτηριστική φωνή και την κινηματογραφική της διαδρομή δίπλα στους κορυφαίους δημιουργούς της εποχής, η Κλαούντια Καρντινάλε έμεινε στη μνήμη ως ένα από τα διαχρονικά σύμβολα του ευρωπαϊκού σινεμά.
Ο Λένι Γουίλκινς ήταν μία από τους σπουδαιότερες μορφές στην ιστορία του επαγγελματικού μπάσκετ των ΗΠΑ και ένας από τους τέσσερις μόλις ανθρώπους κατάφεραν να ενταχθούν στο Hall Of Fame τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής, ενώ όταν αποχώρησε από τους πάγκους ήταν ο πιο πετυχημένος τεχνικός με 1332 νίκες (πλέον είναι στην τρίτη θέση πίσω από τον Γκρεγκ Πόποβιτς που έχει 1390 και τον Ντον Νέλσον που είναι στις 1332).
Ως αθλητής, συμμετείχε σε εννέα All-Star Game με τους Σεντ Λούις Χοκς, τους Σιάτλ ΣούπερΣόνικς και τους Κλίβελαντ Καβαλίερς, σε μια καριέρα 15 ετών, ενώ ως προπονητής, κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1979 με τους ΣούπερΣόνικς.
Γεννημένος στο Μπρούκλιν, ο Γουίλκινς υπήρξε δύο φορές All-American στο Providence College και ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στους Χοκς, με τους οποίους έφτασε στους τελικούς του NBA το 1961, χάνοντας από τους Σέλτικς του Μπιλ Ράσελ. Το 1968, στην τελευταία του χρονιά στο Σεντ Λούις, τερμάτισε δεύτερος στην ψηφοφορία για MVP πίσω από τον Γουίλτ Τσάμπερλεϊν.
Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στο Fort Lee της Βιρτζίνια, ο Γουίλκινς υπηρέτησε ως ανθυπολοχαγός στον αμερικανικό στρατό, συμμετείχε σε περιοδείες USO στο Βιετνάμ και αγωνιζόταν τα Σαββατοκύριακα για τους Χοκς. Ήταν ανάμεσα στους παίκτες που απείλησαν με μποϊκοτάζ στο πρώτο τηλεοπτικό All-Star Game το 1964, συμβάλλοντας στη δημιουργία της Εθνικής Ένωσης Παικτών του NBA, του πρώτου επίσημα αναγνωρισμένου αθλητικού συνδικάτου στις ΗΠΑ.
Με ύψος 1,85 μ. ο επονομαζόμενος «Sweety Cakes» από τον θρύλο Έλτζιν Μπέιλορ, υπήρξε φωνή υπέρ της φυλετικής ισότητας. Συνδέθηκε με προσωπικότητες όπως ο Τζάκι Ρόμπινσον, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Νέλσον Μαντέλα και ο Μπαράκ Ομπάμα. Το 2018, σε εκδήλωση στη μνήμη του Κινγκ, είπε: «Ο Δρ. Κινγκ πίστευε στην ένταξη. Ήθελε όλοι να είμαστε μέρος μιας χώρας που μπορεί να είναι η καλύτερη στον κόσμο. Θα μας έλεγε πως “το όνειρο δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί”».
Σε ηλικία 30 ετών, ο Γουίλκινς μεταγράφηκε στους ΣούπερΣόνικς, όπου ανέλαβε ρόλο παίκτη-προπονητή και το 1971 αναδείχθηκε MVP του All-Star Game. Ήταν ο πρώτος μαύρος προπονητής στην ιστορία του NBA, που κατάφερνε να πάρει μια τέτοια διάκριση.
Αποσύρθηκε το 1975 ως παίκτης-προπονητής των Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς, δεύτερος όλων των εποχών στις ασίστ πίσω από τον Όσκαρ Ρόμπερτσον. Επέστρεψε στους Σόνικς ως προπονητής το 1977 και τους οδήγησε σε δύο συνεχόμενους τελικούς, κατακτώντας το πρωτάθλημα το 1979 απέναντι στους Ουάσινγκτον Μπούλετς.
Ακολούθησαν επιτυχημένες θητείες στους Καβαλίερς και τους Χοκς, με πολλαπλές σεζόν 50 νικών και αξέχαστες μάχες στα πλέι οφ απέναντι στους Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν. Παράλληλα, κατέκτησε δύο χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, το 1992 στη Βαρκελώνη ως βοηθός του Τσακ Ντέιλι και το 1996 στην Ατλάντα ως ομοσπονδιακός προπονητής των ΗΠΑ.
Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του τα πέρασε στους Τορόντο Ράπτορς και τους Νιου Γιορκ Νικς, πριν αποσυρθεί οριστικά το 2005.
Ο Γουίλκινς υπήρξε ο μοναδικός άνθρωπος που περιλαμβανόταν ταυτόχρονα στις λίστες των 75 κορυφαίων παικτών και 15 κορυφαίων προπονητών του NBA. Το 2011 τιμήθηκε με το βραβείο Chuck Daly Lifetime Achievement.
Στη μετέπειτα ζωή του εργάστηκε ως σχολιαστής και αφιέρωσε τη φιλανθρωπική του δράση στο Lenny Wilkens Foundation, το οποίο έχει συγκεντρώσει εκατομμύρια δολάρια για την Παιδιατρική Κλινική Odessa Brown στο Σιάτλ
Γεννήθηκε το 1951 στο Middlesbrough από Ιταλό πατέρα και Ιρλανδή μητέρα και είχε έξι αδέρφια. «Το να είσαι Ιρλανδο-Ιταλός σε ένα καφέ-μπαρ στο Middlesbrough – ξεκίνησα τη ζωή μου ως ξένος», είπε αργότερα.
Ως νέος, ασχολήθηκε με τη μουσική ενώ παράλληλα εργαζόταν σε διάφορες δουλειές, όπως στο εργοστάσιο παγωτού του πατέρα του, και σκέφτηκε να γίνει δημοσιογράφος. Τελικά, σε ηλικία 22 ετών, εντάχθηκε σε ένα συγκρότημα, τους Magdalene, στο οποίο προηγουμένως συμμετείχε ο David Coverdale (αργότερα των Deep Purple). Στη συνέχεια, εντάχθηκε σε ένα άλλο συγκρότημα, τους Beautiful Losers, αλλά σταμάτησε να τραγουδάει σόλο όταν του προσφέρθηκε δισκογραφικό συμβόλαιο, κυκλοφορώντας το ντεμπούτο του single, So Much Love, το 1974.
Η πρώτη του επιτυχία ήρθε στις ΗΠΑ, όπου το τραγούδι του Fool (If You Think It’s Over) του 1978 έφτασε στο Νο. 12 και του χάρισε μια υποψηφιότητα για Grammy για τον καλύτερο νέο καλλιτέχνη. Δυσκολεύτηκε να φτάσει αυτό το επίτευγμα για μερικά χρόνια – παρομοιάζοντας τις μηχανορραφίες της βιομηχανίας εκείνης της περιόδου με «ένα μεγάλο σωρό από κοχλάζοντα πράγματα. Δεν είχα κανέναν έλεγχο πάνω του, δεν ήξερα τι να κάνω» – αν και το άλμπουμ του 1985, Water Sign, ήταν επιτυχία σε όλη την Ευρώπη και βοήθησε να αλλάξει την τύχη του.
Τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ήταν η πιο εμπορικά επιτυχημένη περίοδος του: τελικά αγκαλιάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, παρά το γεγονός ότι συχνά βρισκόταν εκτός των κυρίαρχων τάσεων της ποπ, το Dancing With Strangers του 1987 ξεκίνησε μια σειρά από έξι άλμπουμ στο top 10 του Ηνωμένου Βασιλείου, δύο από τα οποία έφτασαν στο Νο. 1.
Το συλλεκτικό άλμπουμ του 1988 New Light Through Old Windows περιείχε τη μεγαλύτερη επιτυχία του, Driving Home for Christmas, ηχογραφημένη αρχικά το 1986. Είχε μικρή επίδραση στην πρώτη του κυκλοφορία, αλλά το απαλό, συναισθηματικό τραγούδι για την κοινοτική ευχαρίστηση του τίτλου του συνέχισε να αυξάνεται σε δημοτικότητα από τότε, φτάνοντας στο Νο. 10 των charts το 2021. Ο Rea το έγραψε αρχικά σε μια ύφεση όταν ήταν χωρίς μάνατζερ, είχε τελειώσει το δισκογραφικό συμβόλαιο και στην πραγματικότητα είχε απαγορευτεί να οδηγεί – έπρεπε να τον πάει σπίτι η σύζυγός του από το Λονδίνο στο Middlesbrough επειδή δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά το εισιτήριο του τρένου. Έγραψε τους στίχους στο ταξίδι με το αυτοκίνητο, αλλά δεν ολοκλήρωσε το τραγούδι μέχρι λίγα χρόνια αργότερα.
«Φοβόμουν ότι το τραγούδι θα «καταστρέφω όποια αξιοπιστία μου είχε απομείνει, αλλά τώρα γελάμε μαζί του», είπε στον Guardian το 2016. «Αν ποτέ κολλήσω στην M25, θα κατεβάσω το παράθυρο και θα αρχίσω να τραγουδάω «Driving Home For Christmas» σε ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα τους σε αυτοκίνητα. Το λατρεύουν».
Ο Rea αντιμετώπισε μια σειρά από προβλήματα υγείας κατά τη διάρκεια της ζωής του. Διαγνώστηκε με καρκίνο του παγκρέατος και τελικά του αφαιρέθηκε το πάγκρεας μαζί με τμήματα του στομάχου και του λεπτού εντέρου του το 2001. Η επέμβαση του προκάλεσε διαβήτη. Έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο το 2016, το οποίο περιέγραψε ως «πολύ τρομακτική στιγμή… Το έβαλα στο μυαλό μου ότι το «Η αντίληψη του ύψους της νότας είχε εξαφανιστεί με το χτύπημα. Και χρειάστηκε πολλή πειθώ από τους ανθρώπους για να πουν ότι δεν υπάρχει τίποτα κακό με αυτό που παίζουν». Το 2017, κατέρρευσε στη σκηνή κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στην Οξφόρδη και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για να αναρρώσει.
Ο Rea αφήνει πίσω του τη σύζυγό του Joan με την οποία άρχισε να βγαίνει σε ηλικία 17 ετών, και τις κόρες τους Josephine και Julia, από τις οποίες ο Rea έδωσε το όνομά τους σε επιτυχίες.
Γεννημένη το 1934 στο Παρίσι, η «Μπεμπέ» -όπως ήταν το προσωνύμιό της, από τα αρχικά του ονόματός της- μεγάλωσε σε μια εύπορη, παραδοσιακή καθολική οικογένεια, αλλά διακρίθηκε τόσο ως χορεύτρια, ώστε να της επιτραπεί να σπουδάσει μπαλέτο, εξασφαλίζοντας θέση στο περίφημο Conservatoire de Paris. Παράλληλα, εργάστηκε ως μοντέλο και εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του Elle το 1950, σε ηλικία μόλις 15 ετών.
Η δουλειά της στο μόντελινγκ της άνοιξε τον δρόμο για τον κινηματογράφο. Σε μία από τις οντισιόν γνώρισε τον Βαντίμ, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1952, αφού έκλεισε τα 18. Αρχικά έπαιξε μικρούς ρόλους, με σταδιακά αυξανόμενη προβολή. Το 1955 υποδύθηκε την ερωτική σύντροφο του Ντερκ Μπόγκαρτ στην ταινία Doctor at Sea, η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη Βρετανία
Ωστόσο, ήταν το «Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα», του Βαντίμ, όπου η Μπαρντό υποδύθηκε μια ασυγκράτητη έφηβη στο Σεν Τροπέ, που εδραίωσε την εικόνα της και τη μετέτρεψε σε διεθνές είδωλο. Η ταινία σημείωσε τεράστια επιτυχία τόσο στη Γαλλία όσο και διεθνώς και την εκτόξευσε στην πρώτη γραμμή των κινηματογραφικών σταρ
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η Μπαρντό πρωταγωνίστησε σε σειρά σημαντικών γαλλικών ταινιών, μεταξύ των οποίων το υποψήφιο για Όσκαρ δράμα Η Αλήθεια του Ανρί-Ζορζ Κλουζό, το Very Private Affair του Λουί Μαλ (δίπλα στον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι) και την Περιφρόνηση του Ζαν-Λικ Γκοντάρ.
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας, αποδέχθηκε προτάσεις από το Χόλιγουντ, όπως το Viva Maria!, μια κωμωδία εποχής με σκηνικό το Μεξικό και συμπρωταγωνίστρια την Ζαν Μορό, καθώς και το γουέστερν Shalako με τον Σον Κόνερι.
Παράλληλα, ακολούθησε και μουσική καριέρα, η οποία περιλάμβανε την ηχογράφηση της αρχικής εκδοχής του τραγουδιού Je T’Aime… Moi Non Plus του Σερζ Γκενσμπούρ, το οποίο είχε γράψει για εκείνη την περίοδο που διατηρούσαν εξωσυζυγική σχέση. Φοβούμενη σκάνδαλο, όταν το έμαθε ο τότε σύζυγός της Γκίντερ Ζαξ, η Μπαρντό ζήτησε από τον Γκενσμπούρ να μην το κυκλοφορήσει. Εκείνος το επανηχογράφησε αργότερα με την Τζέιν Μπίρκιν, γνωρίζοντας τεράστια εμπορική επιτυχία.
Αποσύρθηκε από την υποκριτική το 1973, σε ηλικία 39 ετών, μετά την ταινία Η διδακτική και εύθυμη ιστορία του Κολινό. Έκτοτε, αφοσιώθηκε στην προστασία των ζώων, συμμετέχοντας σε διαδηλώσεις κατά του κυνηγιού φώκιας το 1977 και ιδρύοντας το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό το 1986.
Στη συνέχεια, έστειλε επιστολές διαμαρτυρίας σε παγκόσμιους ηγέτες για ζητήματα όπως η εξόντωση σκύλων στη Ρουμανία, η θανάτωση δελφινιών στα Νησιά Φερόε και η σφαγή γατών στην Αυστραλία.
Παράλληλα, εξέφραζε συχνά ακραίες απόψεις για τη θρησκευτική σφαγή ζώων. Το 2003, στο βιβλίο της A Cry in the Silence, υιοθέτησε δεξιές πολιτικές θέσεις, επιτέθηκε σε ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες, εκπαιδευτικούς και στη λεγόμενη «ισλαμοποίηση της γαλλικής κοινωνίας», γεγονός που οδήγησε σε καταδίκη της για υποκίνηση φυλετικού μίσους.
Η Μπαρντό είχε μακρά ιστορία στήριξης του Front National (το οποίο μετονομάστηκε αργότερα σε National Rally), δηλώνοντας στον Guardian: «Όσον αφορά τη φοβερή άνοδο της μετανάστευσης, συμμερίζομαι πλήρως τις απόψεις του Ζαν-Μαρί Λεπέν». Το 2006, σε επιστολή της προς τον τότε υπουργό Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί, ανέφερε ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Γαλλίας «καταστρέφει τη χώρα μας επιβάλλοντας τις πρακτικές του».
Η Μπαρντό παντρεύτηκε τέσσερις φορές: με τον Βαντίμ (1952-1957), τον Ζακ Σαριέ (1959-1962), με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Νικολά, το 1960, με τον Ζαξ (1966-1969) και με τον πρώην σύμβουλο του Λεπέν, Μπερνάρ ντ’ Ορμάλ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1992.
Παράλληλα, είχε σειρά σχέσεων με επωνύμους, μεταξύ άλλων με τον Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και τον Σερζ Γκενσμπούρ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου