Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Η Κίμπερλι ήταν εξ αρχής αυτό που έδειχνε. Δεν κρυβόταν, αμέσως καταλάβαινες τι συμβαίνει κάτω από την εντυπωσιακή καούκα.
Ηταν επίσης μια συμφορά σαν τις θεομηνίες, που λέμε, δηλαδή κάτι που δεν βρίσκεται υπό τον έλεγχό σου ώστε να πάρεις τα μέτρα σου για να το αποφύγεις.
Το πρόβλημα ήταν εκείνος που μας την έστειλε ως πρέσβειρα και ιδίως εμείς ή, μάλλον, εκείνοι, δηλαδή η λεγόμενη καλή κοινωνία, που έσπευσε να την αγκαλιάσει και να την αναδείξει σε κάτι παραπλήσιο με βασίλισσα.
Δεν εννοώ την κυβέρνηση ή γενικότερα την πολιτική τάξη της χώρας, γιατί αυτοί είχαν πολύ περιορισμένες δυνατότητες αντίδρασης. Οι ΗΠΑ είναι υπερδύναμη, από την οποία εξαρτώμεθα, και συμβαίνει να έχει στο τιμόνι έναν τρελό, από τον οποίο όλος ο κόσμος περιμένει πότε θα απαλλαγεί. (Εξαιρούνται Ρωσία, Κίνα, Ιράν και γενικώς ο λεγόμενος άξονας του κακού, που έχει βρει στο πρόσωπο του Ντόναλντ Τραμπ αυτό που δεν τολμούσε να ονειρευτεί.)
Επιπλέον, οι γεωπολιτικές ισορροπίες είναι στα όριά τους, καθώς ο Τραμπ θαυμάζει τον Ερντογάν, αλλά οι ΗΠΑ είναι εδώ και καιρό σε περίοδο τεταμένων σχέσεων με την Τουρκία, η οποία βρίσκεται σε τροχιά σύγκρουσης με το Ισραήλ, που είναι σύμμαχος τόσο ημών όσο και των ΗΠΑ.
Μέσα στο κουβάρι αυτό, λοιπόν, δεν πας να μπλέξεις με την Κίμπερλι. Βολεύεσαι μαζί της όπως μπορείς και, αν σου πετάξει καμιά χοντράδα, π.χ., ότι οι ΗΠΑ μπορούν να ανατρέψουν την κυβέρνηση (λέμε τώρα…), το αγνοείς σαν να μην ειπώθηκε.
Κι αν η χοντράδα αυτή διαρρεύσει στον διεθνή Τύπο και σε ρωτήσουν, ας πούμε, από τη «Wall Street Journal» (λέμε πάλι…), εσύ τι κάνεις;
Το διαψεύδεις κατηγορηματικά και έκδηλα ενοχλημένος. Μα τι είναι αυτά που λέτε! Πώς είναι δυνατόν! Και άλλα τέτοια. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να δείξεις την ικανοποίησή σου. Φτάνει ότι τη νιώθεις.
Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση στάθηκε τυχερή με το σκάνδαλο που προκάλεσε απομάκρυνση της Κίμπερλι από την πρεσβεία. Απαλλάχθηκε από έναν εντελώς ακατάλληλο, διεφθαρμένο και επικίνδυνο διαμεσολαβητή στις σχέσεις με τις ΗΠΑ.
Το δράμα θα ήταν αν ο Τραμπ επέμενε να την κρατήσει στην πρεσβεία, γιατί στην περίπτωση αυτή η κυβέρνηση θα ήταν υποχρεωμένη να υποστεί τον εξευτελισμό.
Οπως ήρθαν τα πράγματα όμως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ευνοήθηκε – τόσο, ώστε με δυσκολία αντιστέκομαι στον πειρασμό της υποψίας μήπως σχετίζεται κάπως με το αρχικό δημοσίευμα της «WSJ», από το οποίο ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την αποπομπή της. Ο καθένας, εξάλλου, μπορούσε να δει πόσο εκτεθειμένη ήταν. Δεν χρειαζόταν να βάλεις να την παρακολουθούν, που λέει ο λόγος. Αρκεί να διάβαζες τις κοσμικές στήλες στα ΜΜΕ και καταλάβαινες την κατάσταση.
Το όνειδος είναι η προθυμία με την οποία την υιοθέτησε η καλή κοινωνία και έτρεχε από πίσω της. Εν μέρει αναπόφευκτο φαινόμενο, αφού η πρέσβειρα το φώναζε ότι «we are open for business». Συνεπώς, όποιος απέβλεπε σε κάποιου είδους εύνοια από την πλευρά των Αμερικανών την πλεύριζε κατευθείαν, αντιλαμβανόμενος ότι μαζί της θα συνεννοηθεί.
Βέβαια, ο όρος με τον οποίο αναφέρομαι στην εγχώρια (και πρόσκαιρη) αυλή της Κίμπερλι είναι καταχρηστικός και μάλλον σαρκαστικός.
Διότι…
για ποια «καλή κοινωνία» μιλάμε, μήπως εκείνη που έτρεχε στο ιατρείο της Καρνεάδου και έδινε 350 ευρώ επίσκεψη για μια συνταγή με βιταμίνες;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου