Ρωτάνε τον Τσίπρα που θα βρει τα λεφτά για τις παπάντζες που υπόσχεται κι λέει "από την εντιμότητα μου"😂 Παλιά έλεγε, θα παρακαλάνε να μας δανείζουν.
— prng (@prng2777) August 13, 2026
Πες λεφτόδεντρα ρε άνθρωπε, σε αυτούς που απευθύνεσαι για ψήφο, δεν έχουν πρόβλημα
Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Αν έχεις την αίσθηση ότι το ξαναζείς, μην τρομάξεις. Το έχεις όντως ξαναζήσει.
Ακούς τον Αλέξη Τσίπρα να εκστομίζει προχθές τη φράση: «Μας ρωτάνε πού θα βρούμε τα λεφτά; Στην εντιμότητά μας θα τα βρούμε τα λεφτά». Και σε διαπερνά ένα ρίγος παραμνησίας.
Δεν είναι παραμνησία. Είναι καθαρή ανάμνηση. Το είχε πει και ο ΓΑΠ το 2009: «[Πρέπει να συζητάμε] όχι απλώς πού θα βρούμε τα λεφτά, αλλά πού πηγαίνουν τα λεφτά. Διότι λεφτά υπάρχουν».
Είναι δυνατόν ο Τσίπρας να μην ακούει την ηχώ;
Είναι δυνατόν να μην έχει επίγνωση ότι αναπαράγει τον πιο βεβαρημένο χρησμό στην ύστερη μεταπολιτευτική ιστορία;
Είναι. Σερβίροντας ξανά αυτό το απλουστευτικό σχήμα –ότι αρκεί να έρθει ένας τίμιος νοικοκύρης, για να αναπτυχθεί γρήγορα και δίκαια η χώρα– ο Τσίπρας δεν κοροϊδεύει ακριβώς. Εχει πέσει πρώτος ο ίδιος θύμα της πλάνης που διασπείρει. Φαίνεται να πιστεύει στ’ αλήθεια ότι η μεγάλη πολιτική και οικονομική αλλαγή θα συντελεστεί εάν τα κακά παιδιά αντικατασταθούν από τα καλά παιδιά, που κουβαλούν ακόμη στον πάτο των αποσκευών τους την αλλαξιά του ηθικού πλεονεκτήματος.
Ετσι είχε γίνει και το 2015.
Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο είχε ρίξει στον Τσίπρα το ανάθεμα του «ψεύτη», που με το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» και το σκίσιμο των μνημονίων παραμύθιαζε το ακροατήριό του. Ο Τσίπρας όμως δεν ψευδόταν περισσότερο στο κοινό του, απ’ ό,τι στον ίδιο του τον εαυτό. Είχε αφομοιώσει τον μύθο που ανέβαζε, με τόση πειστικότητα, και στη σκηνή.
Θα πει κανείς, και τι μας νοιάζει; Τι μας νοιάζει τι συντελείται στα μύχια του λαοπλάνου – εάν ο απατηλός του λόγος είναι προϊόν κυνικής απάτης ή αφελούς αυταπάτης; Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Και όμως, μας νοιάζει. Γιατί αυτός που όντως έχει πιαστεί από τη χίμαιρά του, θα συρθεί πίσω της έως το τέλος.
Αυτό έγινε το 2015. Χρειάστηκαν συντριπτικές –και δαπανηρές– ριπές πραγματικότητας για να διαλυθεί η πλάνη. Και, όπως έδειξε η απόπειρα αυτοδικαίωσης με τα τσιπρικά απομνημονεύματα, η πλάνη επιζεί, απωθημένη. Οπως θα το έλεγε και η γλώσσα της λαϊκής ψυχολογίας, για τα ιζήματα των παλαιών διαψεύσεων, στον πρώην πρωθυπουργό έχει μείνει ένα βαρύ «γαμώτο».
Το 2026 δεν είναι 2015. Σήμερα φαίνεται να πιστεύουν στα tsi-pronomics (τα καθαρά χέρια θα φέρουν τα πολλά λεφτά) οι μισοί απ’ όσους τον είχαν πιστέψει τότε.
Είναι άραγε λίγοι;
Είναι λίγο να έχεις υποστεί την πιο συντριπτική εκλογική ήττα μετά το 1974 και, τρία χρόνια μετά, να πλασάρεσαι δεύτερος στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος, άμα τη επανεμφανίσει, χωρίς καν να το προσπαθήσεις πολύ;
Ο Τσίπρας του 2026 δεν είναι ο πολιτικός του 2015. Τακτικά είναι πιο περπατημένος. Δεν σύρεται απλώς από την ψευδαίσθηση, ξέρει τώρα καλύτερα και να την πουλήσει.
Απάλλαξε τον εαυτό του, με μια σπαθιά, από τη γάγγραινα των συνιστωσών.
Ξεφορτώθηκε το κόμμα του και τους συντρόφους του.
Επιλέγει την τακτική της αργής αφαίμαξης, αντί της λεηλασίας, του ΠΑΣΟΚ.
Εγκαταλείπει ρητά τη δογματική της απλής αναλογικής, στην οποία είχε εγκλωβιστεί. Ετοιμάζεται μεθοδικά για να προβάλει ο ίδιος ως η μόνη δραστική αντικυβερνητική επιλογή στην κάλπη.
Και σ’ ένα έχει σίγουρα δίκιο: δεν θα είχε τολμήσει να επανεμφανιστεί εάν...
η αντιπολίτευση τα είχε καταφέρει να συγκροτηθεί στοιχειωδώς.
Από το 2023 και έπειτα, η αντιπολίτευση ήταν τόσο ανέμπνευστη και ατάλαντη, ώστε να φαντάζει τώρα ελκυστική η επιστροφή στα λεφτόδεντρα, μεταλλαγμένα πια σε εντιμόδεντρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου