ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στο Μυαλό και την Καρδιά των Κολεκτιβιστών

 

Γράφει ο Γιάννης Νικολής

 Ψυχίατρος, Ομαδικός Αναλυτής και Ιδρυτής του Ινστιτούτου Ψυχοθεραπείας στη Θεσσαλονίκη

 

Οι κολεκτιβιστές γύρω μας είναι πολλοί και σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν την πολιτική ατζέντα.

Δημιουργούν εντυπώσεις για το που πάει και που "πρέπει" να πάει η ελληνική κοινωνία. Η συμβολή τους μάλιστα είναι καθοριστική σε βαθμό που θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε την κρίση του 2010-2019 ως αποτέλεσμα των κολεκτιβίστικων ιδεών. Όχι πως τώρα τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα.

Όμως αρχικά είναι απαραίτητο να απαντηθεί το ερώτημα:

-Ποιοι είναι οι κολεκτιβιστές;

Ως κολεκτιβιστές, κατά τη συλλογιστική του άρθρου, ορίζονται όλοι όσοι πιστεύουν ότι οι ανάγκες και οι στόχοι της κοινωνίας (ως αφηρημένης ολότητας) ή επιμέρους μεγάλων κοινωνικών ομάδων (πχ εργαζόμενοι στη ΔΕΗ) έχουν μεγαλύτερη σημασία από το προσωπικό συμφέρον ενός πολίτη ή μιας επιχείρησης ή ομάδας πολιτών που συγκροτείται αυτοβούλως στην Ελεύθερη αγορά.

Ο κολεκτιβισμός δίνει έμφαση στην κρατικά επιβαλλόμενη συνεργασία, την κρατική αλληλεγγύη και την κοινή ευθύνη υποτιμώντας την προσωπική-ατομική-επιχειρηματική αυτονομία και τον ανταγωνισμό.

Οι ιδέες αυτές επικράτησαν στην μεταχουντική Ελλάδα διαμορφώνοντας την Ιδεολογία των Ελλήνων. Αυτές οι ιδέες έχουν "ενσταλαχθεί" σ’ όλα τα ελληνικά κόμματα και παράγουν σημαντικά αποτελέσματα.

Ας αναλογιστεί ο καθένας πόσο οι κολεκτιβίστικες ιδέες είναι παρούσες και κυρίαρχες στα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα. Εύκολα θα διαπιστώσει ότι οι κολεκτιβιστές είναι παντού παρόντες και οι κολεκτιβίστικες ιδέες είναι παρούσες και κυρίαρχες.

Οι πάντες ομνύουν (και το ισχύον Ελληνικό Σύνταγμα) στο κοινό καλό, την κρατικά επιβαλλόμενη αλληλεγγύη και τις κρατικές παροχές. 

Μιλούν διαρκώς, άλλοι ανοιχτά και άλλοι πιο καλυμμένα, για τα "ματωβαμένα" κέρδη του κάθε επιτυχημένου πολίτη ή κάποιων επιχειρήσεων. Φυσικά δημιουργούν και το ανάλογο κλίμα στην κοινωνία ζητώντας μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία και παροχές.

Είναι αυτές οι παροχές που ευαγγελίζονται-υπόσχονται οι πολιτικοί. Με τα λεφτά των άλλων πάντα…

Όμως τι γίνεται στο μυαλό και την καρδιά των Κολεκτιβιστών ως προς όλα τα παραπάνω;

Κατ’ αρχήν να πούμε ότι οι κολεκτιβιστές δεν είναι οπωσδήποτε κακοί άνθρωποι ή τεμπέληδες. Αν και πολλοί απ’ αυτούς είναι.  Είναι άνθρωποι που θεωρούν τον εαυτό τους ευαίσθητο. Αντιδρούν στην αδικία γύρω τους και θέλουν ομοιόμορφο (ή σχεδόν)  μοίρασμα του πλούτου.

-Πώς γίνεται το 2026 να μην μπορεί αυτός που  θέλει να αγοράσει τρόφιμα χωρίς γλουτένη; Ή φρούτα (ακριβά) που του αρέσουν. Πρέπει να παταχθεί η αισχροκέρδεια των επιχειρήσεων.

Αυτό που δεν κατανοούν είναι ότι το κεντρικό δηλαδή κρατικό μοίρασμα του πλούτου, που παράγουν οι πολίτες, οδηγεί πάντα σε μεγάλα προβλήματα. Τα είδαμε στις απόλυτες αποτυχίες των πλήρως κολεκτιβίστων καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη. Είδαμε την φτώχεια, τη δυστυχία και  την κατάρρευση που ακολούθησε.

Το συναίσθημά τους είναι συνήθως γεμάτο από "ιερό" θυμό διαπιστώνοντας ότι ο πλούτος μοιράζεται ανισομερώς.Φυσικά δεν αναφέρονται ποτέ στο ποιος παράγει τον πλούτο. Δεν τους απασχολεί και το τι δικαιούται αυτός που παράγει τον πλούτο.

Οι κολεκτιβιστές δηλαδή μένουν στο συναίσθημα της αδικίας και αισθάνονται ηθικά υπέρτεροι όλων αυτών που δεν συμμερίζονται τις δικές τους αντιλήψεις. Έτσι ζητούν από τον "λαό" να εξεγερθεί εναντίον της αδικίας που οι καπιταλιστές και τα συμφέροντα επιβάλλουν.

Φυσικά δεν μιλούν για το επιχειρηματικό ρίσκο, για τις αποτυχίες και τον κόπο να στηθούν επιχειρήσεις ή τον αγώνα για  παραγωγή προϊόντων ή υπηρεσιών. Ποτέ δεν αναφέρονται στις αποτυχίες των επιχειρήσεων που είναι τόσο συχνές και τις συνέπειες που συνεπάγεται η κάθε αποτυχία, πχ την πτώχευση.

Με διάφορους δηλαδή τρόπους οι κολεκτιβιστές αποφεύγουν να δουν την πραγματικότητα, επιμένοντας να βλέπουν μέρη της πραγματικότητας. Για παράδειγμα στις επιτυχημένες και κερδοφόρες επιχειρήσεις βλέπουν μόνο αδικίες ως προς το πώς μοιράζουν τα κέρδη τους.

Φυσικά βλέποντας μέρη της πραγματικότητας καταλήγουν πάντα σε ανυπόστατους συλλογισμούς και βεβαίως έωλα συμπεράσματα.

Κάπου εδώ βρίσκονται και τα διαρκή ψέματα των κολεκτιβιστών.

Η βασική τους θέση είναι ότι ο δίκαιος κόσμος που επαγγέλλονται είναι εφικτός αρκεί να ακολουθηθεί το πρόγραμμά τους. Και εκεί βέβαια αρχίζει η τεράστια φαγωμάρα  που ενδημεί σ’ όλα τα κολεκτιβίστικα σχήματα ανά τον κόσμο.

Το δικό μας πρόγραμμά είναι το καλύτερο και αποτελεσματικότερο λέει ο κάθε κολεκτιβιστής/στρια που σέβεται τον εαυτό του/της. Όταν αυτό αποτυγχάνει το συμπέρασμα είναι βέβαιο. Δεν ήταν "πραγματικός σοσιαλισμός". Προφανώς θα βρεθεί ένας νέος που θα είναι αληθινός. Όταν αποτύχει κι’ αυτός τότε κι’ αυτός δεν θα είναι αληθινός και θα αναζητηθεί ένας άλλος.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο βασικό και καθοριστικό, αν και ανομολόγητο,  στην "καρδιά" των κολεκτιβιστών. Οι φιλοδοξίες τους, το τι προσδοκούν για τον εαυτό τους.

Ο κάθε ένας από τους κολεκτιβιστές προσδοκά κάτι πολύ βασικό. Τη θέση του "σχεδιαστή". Μπορεί να είναι αυτός που θα σχεδιάσει το επόμενο πεντάχρονο πλάνο παραγωγής. Την κρατική επιχείρηση που θα "δουλεύει" με "κοινωνικό" έλεγχο και αποτελεσματικότητα, που ποτέ δεν έρχεται. Γενικώς οι κολεκτιβιστές προσδοκούν και διεκδικούν θέσεις κάθε είδους επιτελών, εποπτών, καθοδηγητών και ως εκ τούτου η κάθε κρατική θέση είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη γι’ αυτούς.

Πίσω από τις φιλοδοξίες να αναλάβουν τον σχεδιασμό της κοινωνίας ή της παραγωγής βρίσκεται η πρόθεση να εξουσιάσουν κοινωνία και ανθρώπους.

Φυσικά θα έχουν και υψηλές αποδοχές ως σχεδιαστές. Τα πράγματα πρέπει να γίνουν όπως αυτοί ορίζουν.

Για παράδειγμα ο ΣΥΡΙΖΑ με νόμο όριζε πόσους ανθρώπους κατ’ ελάχιστον θα έχει το κάθε κανάλι. Η ανάγκη τους να καθοδηγήσουν την κοινωνία είναι αυτή που οδήγησε στην καθολική καταπίεση όπου επικράτησαν απαγορεύοντας κάθε αμφισβήτηση.

Όμως χωρίς αμφισβήτηση δεν υπάρχουν καινοτομίες ούτε αλλαγές. Οι κοινωνίες καθηλώνονται και υποστρέφουν παραγωγικά. Η φτώχεια ακολουθεί και τότε φταίνε τα συμφέρονται και ο κακός καπιταλισμός.

Ταυτόχρονα οι κολεκτιβιστές έχουν αλλεργία στην ευθύνη και την κριτική προς αυτούς.

Δεν θέλουν να κριθούν από τα αποτελέσματα που προκύπτουν με την εφαρμογή των θεωριών τους. Ήθελαν και θέλουν να κριθούν από τις προθέσεις τους. Τις οποίες κρύβουν και ιδίως την επιθυμία να εξουσιάσουν.

Εν τέλει οι κολεκτιβιστές είναι ένα επικίνδυνο είδος ανθρώπων. Στην Ελλάδα …

 

ποτέ δεν αντιμετωπίστηκαν ιδεολογικά. Δεν υπήρξε δηλαδή ιδεολογική αντιπαράθεση μαζί τους. Κάποιες φορές αναδείχτηκε το ανεδαφικό των αντιλήψεων τους χωρίς ποτέ να υπάρχει αντιπαράθεση για την αήθεια όσων ευαγγελίζονται.

Δυστυχώς στην Ελλάδα παραμένουν κυρίαρχοι και βρίσκονται παντού…

στις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου