ΕΛΑΣιτο ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Καινούργιο κόμμα ή παλιά πολυκατοικία;

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Κάθε νέο κόμμα ξεκινάει με πολύτιμο κεφάλαιο την προσδοκία. Πριν ακόμη παρουσιάσει πρόγραμμα, πριν καν αποκαλύψει τα στελέχη του, οι πολίτες είναι διατεθειμένοι να του χαρίσουν κάτι σπάνιο στην πολιτική. Το τεκμήριο του καινούργιου. Να πιστέψουν, έστω προσωρινά, ότι ίσως αυτή τη φορά κάτι αλλάζει.

Σε αυτό ήλπισε και ο Τσίπρας με το rebranding του.

Πλην μαθαίνοντας τα παρασκήνια όσων συμβαίνουν στον προθάλαμο της ΕΛ.Α.Σ., μένει κανείς με την απορία αν το νέο κόμμα βρίσκεται ακόμη υπό ίδρυση ή αν έχει ήδη γεράσει πριν αποκτήσει ΑΦΜ.

Το πολιτικό παρασκήνιο δεν περιστρέφεται γύρω από το τι θα πρεσβεύει η νέα παράταξη.

Ούτε γύρω από τις ιδέες που θα τη διαφοροποιούν από τον ΣΥΡΙΖΑ και θα τη βάλουν στο κέντρο της πολιτικής ζωής ως αντίπαλο του Μητσοτάκη πόλο.

Ούτε γύρω από τα πρόσωπα που θα σηματοδοτήσουν μια νέα αρχή.

Το μεγάλο δράμα είναι άλλο. Ποιος (από τους παλιούς του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς ή του ΠΑΣΟΚ) θα μπει, ποιος δεν θα μπει, ποιος θα παραδώσει την έδρα, ποιος θα την κρατήσει, ποιος είναι αρκετά χρήσιμος ώστε να συγχωρεθεί το παρελθόν του και ποιος τόσο τοξικός ώστε να εξοβελιστεί ευθύς εξαρχής εξαιτίας του ίδιου παρελθόντος που άλλους τους ευνοεί.

Με άλλα λόγια, η συζήτηση αφορά αποκλειστικά τη διαχείριση του παλιού. Και είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Ενώ το νέο κόμμα φιλοδοξεί να πείσει ότι γεννιέται από την ανάγκη υπέρβασης του χθες, οι πρώτες δημόσιες εικόνες του θυμίζουν σύσκεψη διαχείρισης προσωπικού σε εταιρεία που συγχωνεύεται. Υπάρχουν υποψήφιοι προς αξιολόγηση, λίστες αναμονής, εσωτερικές αντιρρήσεις, προσωπικά βέτο, τοπικοί ανταγωνισμοί και εκτιμήσεις για το ποιος «φέρνει ψήφους». Μόνο το τμήμα ανθρώπινου δυναμικού λείπει.

Ακόμη πιο απολαυστική είναι η ηθική αγωνία γύρω από τις βουλευτικές έδρες.

Υπάρχουν, λέει, στελέχη που θέλουν διακαώς να ενταχθούν στο νέο κόμμα, αλλά διστάζουν να παραδώσουν την έδρα τους. Οχι γιατί άλλαξαν γνώμη, ούτε γιατί αισθάνονται υποχρέωση απέναντι στους ψηφοφόρους τους, αλλά επειδή κανείς δεν τους έχει εγγυηθεί ότι θα είναι υποψήφιοι στις επόμενες εκλογές. Και, όπως πληροφορούμαστε με μια σχεδόν συγκινητική ειλικρίνεια, «κάποιοι δεν παραιτούνται διότι ζουν από τη βουλευτική αποζημίωσή τους». Τουλάχιστον αυτό είναι ειλικρινές. Γιατί στην ελληνική πολιτική η οικονομική διάσταση της καρέκλας συνήθως καλύπτεται με βαρύγδουπες αναφορές σε ιδεολογικές αναζητήσεις, ιστορικές ευθύνες και πολιτικές αγωνίες.

Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι και η συζήτηση για τα κριτήρια επιλογής ένταξης στην ΕΛ.Α.Σ.

Δεν φαίνεται να προηγείται το ερώτημα «ποιος εκφράζει καλύτερα το νέο πολιτικό σχέδιο;».

Προηγείται το «πόσους σταυρούς φέρνει μαζί του». Αν είναι από την περιφέρεια, τόσο το καλύτερο. Αν έχει προσωπικό μηχανισμό, ακόμη καλύτερα. Αν δημιουργεί πρόβλημα στους ήδη εγκατεστημένους, το ξαναβλέπουμε. Αν οι δημοσκοπήσεις ανέβουν, ίσως αλλάξουν όλα. Αν πέσουν, μπορεί να αλλάξουν ακόμη περισσότερο.

 Ολα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά σε ένα κόμμα. Η πολιτική άλλωστε δεν ασκείται στο κενό. Χρειάζεται πρόσωπα, ισορροπίες και εκλογικούς υπολογισμούς. Δεν είναι όμως φυσιολογικό να είναι αυτά η μοναδική δημόσια εικόνα ενός κόμματος που ακόμη δεν έχει γεννηθεί.

Γιατί …

 

κάθε καινούργιο πολιτικό εγχείρημα έχει μπροστά του μια μοναδική ευκαιρία. Να επιβάλει την ατζέντα του. Να αναγκάσει τους άλλους να συζητούν για τις ιδέες του.

Αντί γι’ αυτό, η ΕΛ.Α.Σ. κινδυνεύει να ξεκινήσει με τους πάντες να συζητούν αποκλειστικά για τις μεταγραφές ή τους αποκλεισμούς της.

Ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να οικοδομήσει όλο το αφήγημα του νέου φορέα πάνω στη λέξη «επανεκκίνηση».

Η επανεκκίνηση, όμως, δεν είναι τεχνική διαδικασία. Δεν είναι να κλείνεις τον υπολογιστή και να τον ανοίγεις πάλι με τα ίδια αρχεία, τα ίδια εικονίδια και τις ίδιες εφαρμογές. Αν όλα παραμένουν στη θέση τους, δεν πρόκειται για επανεκκίνηση. Πρόκειται απλώς για επανέναρξη του ίδιου λειτουργικού.

Αυτό είναι μάλλον το μεγαλύτερο πρόβλημα. Οχι ποιος θα περάσει την πόρτα της ΕΛ.Α.Σ. και ποιος θα μείνει έξω. Αλλά ότι, πριν ακόμη ακουστεί η πρώτη νέα πολιτική πρόταση, το πρώτο πράγμα που βλέπει ο πολίτης είναι ένα γνώριμο θέαμα. Ανθρωποι του χθες να διαπραγματεύονται τους όρους με τους οποίους θα εμφανιστούν στο αύριο, ως δήθεν ολοκαίνουργιοι