Υπάρχουν στιγμές που οι αριθμοί επιβεβαιώνουν αυτό που φαινόταν εδώ και καιρό να συμβαίνει.
Οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων δέκα ημερών δεν δημιούργησαν το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Το αποκάλυψαν. Ενα κόμμα που φιλοδοξούσε να γίνει ο βασικός αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας βρίσκεται σήμερα να δίνει μάχη για να διατηρήσει τη θέση του στο πολιτικό σκηνικό. Μοιάζει λαβωμένη και μη ελκυστική μια παράταξη που αποτελεί τη μοναδική επιλογή για τους απογοητευμένους από τον Μητσοτάκη που ανήκουν στον μεσαίο χώρο. Για όσους έδωσαν το 2015 τη μάχη για να παραμείνει η χώρα στην Ευρώπη, μια κληρονομιά που το ΠΑΣΟΚ πέταξε στα σκουπίδια τα τελευταία χρόνια για να προσεγγίσει τον λαϊκισμό.
Διότι το μονοψήφιο ΠΑΣΟΚ ήταν μονοψήφιο με λόγο την προηγούμενη δεκαετία. Ξόδεψε το πολιτικό του κεφαλαίο για το κλείσιμο του ελλείμματος και την αποτροπή της ολοκληρωτικής κατάρρευσης της χώρας.
Ωστόσο το σημερινό μονοψήφιο ΠΑΣΟΚ, όπως το εμφανίζουν πολλές δημοσκοπήσεις προ της αναγωγής, είναι μονοψήφιο χωρίς λόγο. Χωρίς λόγο τουλάχιστον που να αφορά τη χώρα διότι φαίνεται ότι ένα εύκολα διαχειρίσιμο μικρό και κλειστό ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που επιλέγει (να ελέγχει) μια μικρή ομάδα.
Το παράδοξο είναι ότι η εξέλιξη αυτή δεν ήταν αναπόφευκτη.
Το ΠΑΣΟΚ είχε μπροστά του μια ιστορική ευκαιρία. Να εκφράσει εκείνο το μεγάλο τμήμα των μετριοπαθών πολιτών που βλέπουν τα λάθη, τις αστοχίες και την κόπωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη χωρίς να επιθυμούν επιστροφή στις αυταπάτες, τους πειραματισμούς και τον λαϊκισμό της προηγούμενης δεκαετίας. Ενα κοινό με απαιτήσεις σοβαρότητας, κυβερνητικής επάρκειας και μεταρρυθμιστικής αξιοπιστίας.
Αντί γι’ αυτό, η στρατηγική που ακολουθήθηκε κινήθηκε προς διαφορετική κατεύθυνση. Η ηγεσία του κόμματος έδειξε να πιστεύει ότι η κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ θα άφηνε σε πολιτική ορφάνια εκατομμύρια ψηφοφόρους, οι οποίοι αργά ή γρήγορα θα κατέληγαν στη Χαριλάου Τρικούπη. Ετσι το ΠΑΣΟΚ άρχισε να υιοθετεί ολοένα πιο καταγγελτικό λόγο, να ανταγωνίζεται την Πλεύση Ελευθερίας και τον ΣΥΡΙΖΑ στο πεδίο της έντασης.
Η επιλογή αυτή απέτυχε. Η επανεμφάνιση Τσίπρα σφράγισε την πλήρη αποτυχία του τρόπου σκέψης που επικράτησε στο ΠΑΣΟΚ επί τρία χρόνια.
Τώρα το αποτέλεσμα είναι διπλά επώδυνο.
Το ΠΑΣΟΚ δεν κέρδισε τους ψηφοφόρους που επιδίωξε να προσελκύσει και ταυτόχρονα άφησε ανεκμετάλλευτο το ακροατήριο που βρισκόταν πιο κοντά στην ιστορική του φυσιογνωμία. Τους κεντρώους, τους μεταρρυθμιστές, τους φιλοευρωπαίους, τους πολίτες που ζητούν αλλαγές χωρίς να επιθυμούν πολιτικές περιπέτειες.
Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη ευθύνη της ηγεσίας.
Οχι επειδή δεν πέτυχε ένα δημοσκοπικό στόχο. Αλλά επειδή περιόρισε τις φιλοδοξίες ενός κόμματος που ιστορικά γεννήθηκε για να κυβερνά. Αντί να διευρύνει το πολιτικό και κοινωνικό του αποτύπωμα, εγκλωβίστηκε στη διαχείριση ενός στενού κομματικού ακροατηρίου και μιας κλειστής ομάδας λήψης αποφάσεων.
Πρόσωπα με διαφορετικά χαρακτηριστικά και δυνατότητα απεύθυνσης σε νέα κοινά, όπως ο Παύλος Γερουλάνος και η Άννα Διαμαντοπούλου, δεν εντάχθηκαν ποτέ ως αιχμές μιας πραγματικής ανανέωσης της παράταξης. Ήταν για την ηγεσία προβλήματα εσωτερικής ισορροπίας και όχι ευκαιρίες πολιτικής διεύρυνσης.
Ετσι το ΠΑΣΟΚ μοιάζει σήμερα με ένα προσεγμένο αλλά μικρό μαγαζί γωνία. Εχει σταθερή πελατεία, γνωστό όνομα, ιστορικό βάθος και οργανωμένη λειτουργία. Δεν κινδυνεύει να κλείσει. Δεν φαίνεται όμως και αποφασισμένο να μεγαλώσει. Και αυτό ίσως εξυπηρετεί αυτούς που το ελέγχουν.
Σίγουρα όμως είναι…
κακό για τη χώρα.
Διότι η χώρα δεν έχει ανάγκη από ένα μικρό, ασφαλές και ελεγχόμενο ΠΑΣΟΚ. Εχει ανάγκη από μια ισχυρή, σοβαρή και αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου