Σταματήστε ό,τι κάνετε: ο Αλέξης δεσμεύτηκε για ζωή με αξιοπρέπεια. pic.twitter.com/fP4PIkUXPn
— Αλήτμπιρό (@Local_Bureau) May 27, 2026
Δύσκολα βρίσκει κανείς λόγους επιτυχίας του Τσίπρα ως αρχηγού νέου κόμματος, ενώ απέτυχε ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ.
Αντιθέτως, γίνεται ευκολότερα αντιληπτό γιατί πιστεύει ο ίδιος ότι τάχα θα πετύχει.
Καταρχάς, ο πολιτικός του ναρκισσισμός: Καθαυτό το εγχείρημα "φεύγω από το κόμμα όπου απέτυχα για να φτιάξω άλλο όπου θα πετύχω", όπως και η "Ιθάκη", υποδηλώνουν έμμεσα και άμεσα πως ο ίδιος πιστεύει ότι για την αποτυχία του φταίνε άλλοι. Τώρα λοιπόν προβαίνει σε καινούργιο εγχείρημα χωρίς τους "άλλους", που "φταίνε".
Με στοιχειώδη αυτοκριτική, όμως, θα αντιλαμβανόταν ότι η κατακρήμνιση από το 31,53% το 2019 σε, διαδοχικά, 20,07% και 17,83% το 2023 οφειλόταν σε αυτόν.
Όταν προσποιούμαστε ότι φταίνε οι άλλοι, ενώ φταίμε εμείς, ικανοποιούμαστε ίσως ψυχικά, συγκρουόμαστε όμως με την πραγματικότητα.
Αν ο Τσίπρας είχε παραδώσει το 2019 τον ΣΥΡΙΖΑ στην Αχτσιόγλου, το άλλοτε κόμμα εξουσίας δεν θα είχε βιώσει τον εξευτελισμό των βουλευτικών του 2023.
Ή αν έστω της είχε επιτρέψει το 2023 να εκλεγεί αρχηγός, χωρίς να ‘κλείσει το μάτι’ στον ουρανοκατέβατο Κασσελάκη, η κατάσταση στον χώρο της αριστεράς-κεντροαριστεράς, θα ήταν σήμερα καλύτερη.
Ίσως πιστεύει ότι σήμερα θα πετύχει λόγω στήριξης από δύο απροσδόκητους – για ‘αριστερό’, αντιπολιτευόμενο κόμμα – συμμάχους: Τη διαπλοκή και την… κυβέρνηση.
Η διαπλοκή, ενισχύοντας τον Τσίπρα, δεν επιζητεί πολιτική αλλαγή, αλλά διατήρηση των κλεπτοκρατικών δομών του ελλαδικού κράτους, με ευνοϊκότερους για την ίδια όρους.
Αυτό όμως δεν μπορεί να κρυφτεί από την πολιτική πιάτσα. Αργά ή γρήγορα, θα περάσει ως μήνυμα και στο εκλογικό σώμα.
Η δε σιωπηρή αξιοποίηση της μη αποκρυπτόμενης ‘στήριξης’ Μητσοτάκη αποτελεί για τον ίδιο τον Τσίπρα ομολογία πολιτικής αδυναμίας: Ο Μητσοτάκης στηρίζει Τσίπρα, διότι – δικαιολογημένα – θεωρεί ότι χάρη στον τελευταίο θα ανακτήσει εκλογικές δυνάμεις.
Ο Τσίπρας νομίζει ότι η ώθηση του συστήματος Μητσοτάκη αποτελεί υλοποίηση του λενινιστικού ρητού "οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουμε".
Έτσι όμως έμμεσα αποδέχεται ως στόχο του τη δεύτερη θέση. Όταν μόνη πραγματική φιλοδοξία είναι η κατάκτηση της δεύτερης θέσης, υπονομεύεται εξαρχής και αυτός ο στόχος.
Εκεί οφειλόταν άλλωστε η κατρακύλα του 2019-2023: Η ψήφιση της απλής αναλογικής το 2016 αποσκοπούσε να μεθοδεύσει ‘διάλειμμα Μητσοτάκη’ το 2019, προκειμένου να επανέλθει αυτός το 2023 με "κυβέρνηση ηττημένων".
Αλλά όταν στοχεύεις αφετηριακά στη δεύτερη θέση, το εκλογικό σώμα θα αναζητήσει εντέλει για δεύτερο κάποιον, που θα μπορεί να γίνει και πρώτος.
Ο Τσίπρας παραμένει από το 2019 μέχρι σήμερα, η βασική αιτία της έλλειψης εναλλακτικής στον Μητσοτάκη: Μη επιτρέποντας ανανέωση της ηγεσίας στον χώρο του, τον οδήγησε σε στασιμότητα και πολυδιάσπαση.
Η παραίτηση του 2023 και η επάνοδος με ‘νέο κόμμα’ το 2026 αποτελεί μπλόφα, που δύσκολα θα καταπιεί το εκλογικό σώμα.
Βέβαια ο Τσίπρας εξακολουθεί να πετάει τις καλύτερες ‘πολιτικές στρακαστρούκες’, όπως αποδεικνύει το όνομα του νέου κόμματος.
Δεν το ονομάζει απλά "αριστερό": Καπηλεύεται τον θρύλο του κεκαλυμμένου στρατιωτικού σκέλους του ΚΚΕ (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ) κατά την κατοχή, που δρούσε φαινομενικά ως αντιστασιακή οργάνωση – στην πραγματικότητα ως μηχανισμός κατάληψης της εξουσίας – και παραμένει ζωντανός στην πολιτική συνείδηση όλων των αριστερών.
Αρκεί μια τέτοια καπηλεία για να συσπειρώσει εκλογικά τις αριστερές ψήφους;
Κατά τη γνώμη της στήλης, όχι:
Η εκ νέου ‘αριστεροποίηση’ Τσίπρα συνιστά θεμελιώδη αντίφαση έναντι τόσο του περίφημου rebranding του, όσο και της ‘κεντρώας μεταμέλειας’ που επιχείρησε να επιδείξει με την "Ιθάκη".
Υποτίθεται ότι όλο το story "διώχνω τους αριστερούς τύπου Τσακαλώτου από τον ΣΥΡΙΖΑ – φεύγω από τον ΣΥΡΙΖΑ – κάνω δικό μου κόμμα για να απαλλαγώ από τους λοιπούς αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ" στόχευε να μεταβάλει το πολιτικό πρόσημο Τσίπρα από αριστερό σε περισσότερο κεντρώο.
Γιατί λοιπόν ξαναγυρίζει στην ‘παλιά καλή’ αριστερά και αποκηρύσσει την κεντρώα στροφή;
Δεν του βγήκαν οι δημοσκοπήσεις βλέποντας ότι στο κέντρο δεν πείθει κανέναν;
Προφανώς.
Όμως η έμμεση συνομολόγηση της αποτυχίας του rebranding που συνιστά η σχεδόν ξεδιάντροπη επάνοδός του στην ‘αγκαλιά’ της αριστεράς, συνιστά στην πραγματικότητα και ομολογία αποτυχίας σχεδιασμού του όλου εγχειρήματος ‘παραίτηση – αποστασιοποίηση – επάνοδος’.
Ο Τσίπρας λοιπόν επιστρέφει εκεί όπου ήδη απέτυχε:
Τον Μάιο 2023 είχε αποτύχει οικτρά στις εκλογές με το εξαιρετικό, για αριστερό κόμμα, σύνθημα "δικαιοσύνη παντού".
Δύο χρόνια αργότερα όμως, στις 28-2-2025, η ελληνική κοινωνία κατέβαινε κατά εκατομμύρια στους δρόμους όλης της επικράτειας, ζητώντας απεγνωσμένα ό,τι ακριβώς της είχε υποσχεθεί ο Τσίπρας: Δικαιοσύνη.
Η αποτυχία Τσίπρα ως προσώπου και ως αριστερού ήταν ήδη προφανής από τότε – άλλωστε υπήρξε ο μεγάλος απών του κινήματος των Τεμπών.
Προσπάθησε να γίνει κεντρώος και απέτυχε προτού καν γίνει.
Ειλικρινά λοιπόν πιστεύει ότι αν τώρα αποκαλέσει το κόμμα του [ΕΑΜ-]ΕΛΑΣ, θα πετύχει κάτι περισσότερο;
Σήμερα έχει να αντιμετωπίσει την πολυδιάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ 2023 σε τέσσερα κομμάτια (Νέα Αριστερά Τσακαλώτου-Σακελλαρίδη, Κασσελάκης, εναπομείνας ΣΥΡΙΖΑ και ήδη Τσίπρας-‘ΕΛΑΣ’).
Η πολυδιάσπαση προξένησε σημαντικά ψυχολογικά στεγανά έναντι του προσώπου του από κρίσιμο ποσοστό των πρώην συντρόφων του.
Εξάλλου, οι Βαρουφάκης – Κωνσταντοπούλου εκφράζουν σήμερα πολύ αποτελεσματικότερα τον αριστερό ριζοσπαστισμό.
Το πολιτικό παιχνίδι παίζεται αυτή τη στιγμή στο ποιος θα κερδίσει τη δεύτερη θέση, ώστε να διατηρεί εξουσιαστικό πρόκριμα στη μετά Μητσοτάκη εποχή.
Η στήλη θεωρεί πιθανότερη την κατάληψη της δεύτερης θέσης από τον υποτιμημένο, συχνά αυτοκαταστροφικό, αλλά γνησιότερα κεντρώο-κεντροαριστερό Ανδρουλάκη.
Ο Τσίπρας, πέρα από την ώθηση κάποιων αρχικών εντυπώσεων, δεν έχει άλλη πολιτική βενζίνη στη διάθεσή του.
Σε εποχή που ο κόσμος ζητά ουσιώδη πολιτική αλλαγή, το ψεύτικο αντιμνημόνιο, η ψεύτικη αριστερά και το ψεύτικο κέντρο του Τσίπρα δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε πια στην ελληνική κοινωνία.
Επανέρχεται στο προσκήνιο καθαρά από φθόνο έναντι του Μητσοτάκη που κατάφερε να ελέγξει τους ‘αρμούς της εξουσίας’, ενώ εκείνος απέτυχε.
Του έχουμε νέα:
Η ελληνική κοινωνία επιζητεί πλέον να μην ελέγχονται οι αρμοί της εξουσίας από κανέναν πολιτικό.
Αυτό που συνιστά την κύρια πολιτική αδυναμία Μητσοτάκη, δεν μπορεί να καταστεί πολιτική δύναμη για τον Τσίπρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου