Από τα αγαπημένα μου σημεία στο διάγγελμα του πρωθυπουργού ήταν όταν μίλησε για έργο με μετρήσιμο εθνικό όφελος, για την ΕΥΠ.
Όταν λέμε μετρήσιμο; Σαν πόσο ωφέλιμη είναι; 17,6;
Μας έχει σώσει από 2 ή μήπως από 18 τρομοκρατικές επιθέσεις;
Ένα χαρακτηριστικό αυτών των υπηρεσιών είναι ό,τι δεν έχουμε ιδέα τι στο διάολο κάνουν.
Έχετε ακούσει κάποια πειστική απάντηση για το γιατί παρακολουθούσαν τους ανθρώπους που παρακολουθούσαν;
Όχι βέβαια.
Έχετε καμία ιδέα, τι ακριβώς κάνουν με την ασύμμετρη απειλή, με τις "προκλήσεις στον Έβρο";
Όχι βέβαια.
Είμαστε ως κοινωνία "σε καθημερινή μάχη με την τρομοκρατία";
Όχι βέβαια.
Εκτός αν εννοούμε το να παρακολουθούν το κινητό κάποιου που πετάει τρικάκια, για λόγους που σχετίζονται βεβαίως με την εθνική ασφάλεια, όπως οτιδήποτε απαγορεύεται να συζητήσουμε.
Οι κωμικές αοριστολογίες του τέλους του διαγγέλματος ("ενίσχυση", "αναβάθμιση'", "θωράκιση"), όπως και η υπόσχεση για εξεταστική επιτροπή που θα σέβεται τον ευαίσθητο χαρακτήρα της υπόθεσης, υπενθυμίζουν το ένα σταθερό χαρακτηριστικό αυτών των υπηρεσιών, που είναι ακριβώς ότι δεν ελέγχονται. Ποτέ.
Αυτός είναι ο προορισμός τους, αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής τους.
Θα είμαι κι εγώ ευθύς: πάλι καλά που...
έχει την ευθύνη της ΕΥΠ, ώστε άμα κάτι πάει στραβά να παραιτείται ο ανιψιός του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου