Ο μέσος Έλληνας «τσοντάκιας» είναι άντρας 18-34 ετών (τουλάχιστον κατά... 75%, με το υπολειπόμενο ποσοστό να είναι γένους θηλυκού), ένθερμος πατριώτης («επιμένει ελληνικά» στις αναζητήσεις του), θεοσεβούμενος (όταν η χριστιανοσύνη γιορτάζει, επιδεικνύει αρετή κι εγκράτεια, απέχοντας από το σπορ), ζει τον «πυρετό του σαββατόβραδου» μάλλον τις... Δευτέρες (εξού πιθανώς κι ο όρος «γαμωδευτέρα»), παρουσιάζει ανεβασμένη λίμπιντο, ειδικά την ώρα της σιέστας, κεφάρει τρελά λεσβιακό σεξ (πρώτη λέξη-κλειδί με διαφορά, αρκεί βέβαια οι λεγάμενες να κάνουν απλώς «παιχνίδι», ώσπου κάποιο βαρβάτο αρσενικό να φιλοτιμηθεί να «ολοκληρώσει» τη συνεύρεση) κι αισθητικό του πρότυπο είναι η Τζούλια Αλεξανδράτου.
Αυτά, τουλάχιστον, δείχνουν τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο δημοφιλής πορνοϊστότοπος Pornhub κατά την ετήσια ανάλυσή του για τις συνήθειες και τα χαρακτηριστικά των χρηστών του διεθνώς, με την Ελλάδα να καταλαμβάνει τη διόλου ευκαταφρόνητη 21η θέση επισκεψιμότητας (να γιατί στη χώρα αυτή η μαλακία πάει σύννεφο, κυριολεκτικά και μεταφορικά).
Eνδιαφέρον παρουσιάζουν και οι υπόλοιπες λέξεις-κλειδιά: στη 2η θέση οι «ώριμες» (milf, γιατί πάντα χρειαζόμαστε μια «μανούλα»), στην 3η το πρωκτικό (έξω το λένε «the Greek way»), ακολουθούν οι τινέιτζερ και τα μεγάλα «εργαλεία», ενώ πρώτα στις προτιμήσεις των νεαρών, κυρίως, χρηστών φέρονται τα σέξι ιαπωνικά καλλιτεχνήματα hentai, η ασχετοσύνη μου για τα οποία είναι αποκαλυπτική του «χάσματος των γενεών» – αλλά τα κόμικ, XXX ή μη, ανέκαθεν κέντριζαν την ερωτική φαντασία, σωστά;
Γενικώς ειπείν, οι επιδόσεις μας στο διαδικτυακό πορνό αντικαθρεφτίζουν αυτό που βασικά «είμαστε»: «Ελληνάρες», σεμνοκαυλωμένοι, «μαμάκηδες», με το μυαλό μας στο πουλί (ή το «γατάκι» μας) ήδη από το «καλημέρα» της εβδομάδας, αντί για το τελείωμά της, που είναι ο παγκόσμιος μέσος όρος, ενώ ειδικά το απομεσήμερο μας εμπνέει (αυξημένη θέαση μεταξύ 3 και 4 μ.μ.), γιατί όλοι κρύβουμε στο αρχαιοελληνικό DNA μας έναν Φαύνο ή μια Μαινάδα. Θα καίγαμε χαλαρά κατοστάευρα για πάρτη της Τζούλιας και της Μαριάννας (Ντούβλη), όχι μόνο γιατί είναι «γκομενάρες» αλλά και επειδή θα μας έκαναν όσα δεν θα τολμάγαμε ποτέ να ζητήσουμε από το δικό μας «αίσθημα», άσε τη σύζυγο. Το γιατί, τώρα, ειδικά οι Ηπειρώτες «σύντροφοι» βαράνε υπερωρίες στο Pornhub ίσως χρήζει ιδιαίτερης κοινωνιολογικής προσέγγισης...
Δεν ξέρω πόσο θα διέφεραν τα παραπάνω ευρήματα αν εξέλιπε η κρίση, οι απόψεις, πάντως, για το πόσο έχει επηρεάσει την ερωτική μας ζωή φαίνεται να συμφωνούν: αφενός διαβάζω έρευνες που μιλάνε για «απογείωση» με αύξηση των σεξουαλικών επαφών έως και 35% (Ανδρολογικό Ινστιτούτο Αθηνών), αφετέρου ακούω άλλους ειδικούς να υποστηρίζουν, όχι άδικα, ότι τα «παρελκόμενα» της κρίσης (στρες, ανεργία, φτώχεια, ανέχεια, ανασφάλεια) ταλανίζουν έρωτες, σχέσεις και «επιδόσεις». Η «εθελοντική» πορνεία ανθεί, το ελληνικό πορνό επίσης. Αυξημένο αριθμό επαφών δείχνουν και τα δεδομένα της Συμβουλευτικής Γραμμής Σεξουαλικής Υγείας, κάνοντας όμως λόγο για αυξημένα ποσοστά προβληματικής στύσης και πρόωρης εκσπερμάτωσης στους άνδρες, και υποτονικής ερωτικής επιθυμίας στις γυναίκες.
Ένα 28%, πάλι, φρονεί ότι η οικονομική δυσπραγία συσφίγγει τις ερωτικές σχέσεις, δίχως να διευκρινίζει αν αναφέρεται στις «πάθους» ή τις πιο συμβατικές, όπου προέχει το μοίρασμα εξόδων και υποχρεώσεων. Είναι βέβαια αρκετές οι σχέσεις, ακόμα και οι γάμοι, που σχόλασε η κρίση – η ΕΛ.ΣΤΑΤ. κατέγραψε το '12 ρεκόρ διαζυγίων (14.880). Πού βρίσκεται, τελικά, η αλήθεια; Δηλητηριάζει η κρίση τη λίμπιντο, για την ενισχύει; Η διεθνής εμπειρία συνηγορεί στο ότι σε περιόδους μεγάλων κοινωνικών αναταραχών, πολέμων και καταστροφών κυριαρχεί το δεύτερο, όσο κι αν επηρεάζεται το πρώτο, γιατί απλούστατα η ζωή συνηθίζει να διεκδικεί λυσσαλέα, μέχρις εσχάτων, το μερτικό της.
Σε τέτοιες καταστάσεις «οι άνθρωποι προσπαθούν να αμυνθούν όχι με τα λογικά και πολιτιστικά τους προσόντα αλλά με τα φυσικά τους ένστικτα, θεωρώντας ότι είναι τα μόνα που τους έχουν απομείνει», καθώς εκτιμά κι ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης. Τα προλεχθέντα δεν διαφέρουν από όσα διαπιστώνω καιρό τώρα στο ευρύτερο περιβάλλον μου – δεν ξέρω αν γίναμε περισσότερο ερωτικοί, φαίνεται όμως πως κάποιοι γίναμε πιο «βιτσιόζοι», πιο ανοιχτοί σε πειρασμούς και πειραματισμούς (τα «πάρτι με ούζα» γνωρίζουν πιένες), λιγότερο συναισθηματικοί και ταυτόχρονα πιο ενδοτικοί σε σχέσεις εξάρτησης, ενόσω κάποιοι άλλοι κρεμάμε τη μοναξιά και τις νευρώσεις μας στα Ιντερνέτια.
Σε κάθε περίπτωση, και επειδή το προσωπικό που λέγαμε είναι πάντα πολιτικό, η γνωστή προτροπή «γαμάτε γιατί χανόμαστε» δεν έχασε ποτέ σε επικαιρότητα και ανατρεπτικότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου