ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ενα φοντάν στο παραβάν

Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΦΑΣΟΥΛΗ

Πού οι καιροί με τις πλαστικές σημαίες να κροταλίζουν στον αέρα και τα Κάρμινα Μπουράνα να παιανίζουν στις πλατείες.

 

Τα πλάνα τα αεροπλανικά (αν και από ελικόπτερο) του Τάσου Μπιρσίμ που πιάναν την ανηφόρα της Αλεξάνδρας, στρίβανε για Χίλτον, τρέχανε την Βασιλίσσης Σοφίας, μπαίνανε με τα μπούνια στο Σύνταγμα, τίγκα στο εξ επαρχίας πασοκοδίαιτο κοινό, κατεβαίνανε φουλαριστά την Πανεπιστημίου, ρίχναν ένα πανοραμίκ στην Ομόνοια και μετά από Πατησίων μεριά καταλήγανε και πάλι στο Μπαλκόνι της Πλατείας Αιγύπτου με τον Αντρέα («Εμπρός Ανδρέα για μια Ελλάδα Νέα»), όπου ο Ηγέτης εξεφώνιζε το αλήστου μνήμης: «Τσοβόλα δώσ' τα όλα».

 

Και φαίνεται τον άκουσε Τσοβόλας, τότε υπουργός Οικονομικών (αλλά δικηγόρος το επάγγελμα, άσχετο) και τα 'δωσε όλα, γι' αυτό δεν έχει μείνει τίποτα τώρα.

 

Μια άλλη άποψη για την κρίση.

 

Και για να δεις τους κύκλους που κάνει η ζωή, τον Τσοβόλα μετά τον πήγανε σε δίκη για κάτι που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή, αλλά αθώος ο κατηγορούμενος, ο οποίος επειδή δεν τον υπερασπίστηκε το τότε βαθύ ΠαΣοΚ (και νυν ελαφρύ ΣΥΡΙΖΑ) έφυγε ένα βράδυ που 'βρεχε, που 'βρεχε μονότονα, απ' το κόμμα κι άνοιξε δικό του μαγαζί που το βάφτισε ΔΙΚΗ με γιώτα για να θυμίζει τη δίκη με ήτα. Αλλά μετά από δύο τρεις εκλογές έφαγε μεγάλη ήττα και το διέλυσε το κίνημα.

 

Ενας όμως από το ΔΙΚΗ από μόνος του μια μέρα εκεί που καθότανε έγινε Συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ.  

 

Ονομάζεται Γιώργος Πάντζας και θα τον δείτε σε πλάνο από την ταινία «Μικροί και μεγάλοι εν δράσει» να χορεύει μαζί με την Ελένη Ανουσάκη, άλλη πρωτεργάτρια του βαθέος ΠαΣοΚ, να χορεύουν «Σείλι - Σείλι», χορό που χορεύτηκε για πρώτη και τελευταία φορά παγκοσμίως στην εν λόγω ταινία.

 

Επίσης τον Γιώργο Πάντζα στην τωρινή του μορφή μπορείτε να τον απολαύσετε σε κάθε πλάνο του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίου Αλέξη Τσίπρα. Λίγη υπομονή να έχετε και δεν αλλάξετε κανάλι στο δευτερόλεπτο, εκεί που μιλάει ο πρόεδρος, πίσω απ' το δεξί του αφτί κάνει «Τζα» το «Πάντζα».

 

Αλλά αρκετά με το Παρόν.

 

Ξαναγυρνώντας στα παλιά αξίζει να θυμηθούμε αυτήν την ατέλειωτη πουλμαναρία που γέμιζε την Αθήνα. Καθώς και τις αφίσες μπλάστρι σε τοίχους, κολόνες, βιτρίνες, όλη η πόλη ένα τεράστιο αφισοκολλητήριο.

 

Τώρα μόνο οι φάτσες του Γαβριήλ Σακελλαρίδη και της Ρένας Δούρου ξεκουράζουν το βλέμμα μας.

 

Και καλά, το παιδί δεν το ξέραμε. Επρεπε να το μάθουμε, να ησυχάσουμε. Η κυρία Δούρου, γνωστή για την περιβαλλοντική της ευαισθησία, τι ανάγκη είχε να αυτοκολληθεί στον τοίχο;  

 

Γνωρίζουμε την καλλιτέχνιδα. Χρόνια στα κανάλια περιφερόμενη, ευειδής, αρκούντως εκνευριστική, ευγενής, γλωσσομαθής και γλωσσοκοπάνα.  

 

Επρεπε να λερώσει όλη την Αθήνα με το αγέρωχό της βλέμμα, το θεληματικό πιγούνι και το ξανθό 975 της Κoleston;

 

Και όπου υπάρχει «ζήτα» στην αφίσα το κάνει κεφαλαίο και το βάφει κόκκινο. Να ένα «Ζ». Το Ζήτα του Ζορό.

 

Παντού Ζ. Στο μαΖί, στο αρχίΖουμε, στο αποφασίΖουμε. 

 

Προτείνω και ένα κεφαλαίο στο «μαΖέψου» να έχει κι άλλη μια παρασημαντική το θέμα.

 

Καλή ψήφο, ο Θεός να μας συγχωρέσει.