"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΝουΔο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: 1821-2021, μία ξεφτίλα δρόμος



Αυτή η χώρα είναι δύσκολο να απαλλαγεί από τις ιδεοληψίες ατόμων που πιστεύουν σε νεκρές ιδεολογίες, αφού προηγουμένως πίστεψαν σε πρόσωπα που έχουν καταδικαστεί στην κοινή γνώμη ακόμα και της ίδιας της πατρίδας τους, όπως είναι ο Τσαουσέσκου και ο Εμβέρ Χότζα.
 

    Και όσο συμβαίνει αυτό, όσο τα ορφανά του Στάλιν συνεχίζουν να καθορίζουν το μέλλον αυτού του τόπου, τόσο η χώρα θα διολισθαίνει στην πλήρη απαξίωση και στην καταστροφή.

 

Το 2021 θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία για εθνικό αναστοχασμό, για έναν ιστορικό απολογισμό αυτών των 200 ετών της Ελλάδας, του ελλαδικού κράτους και του ελληνισμού, για έναν ιστορικό απολογισμό της ίδιας της επανάστασης του 1821, που ήταν ένας εθνικοαπελευθερωτικός και όχι ταξικός αγώνας, όπως υποστηρίζουν θιασώτες νεκρών ιδεολογιών που τις πέταξε στο καλάθι των αχρήστων η ίδια η ιστορία.

 

Υπάρχει μια ομάδα πολιτικών, διανοουμένων και «διανοουμένων» στην πατρίδα μας, που εδώ και καιρό όχι απλά επιδιώκει αλλά καταβάλλει εναγώνιες προσπάθειες να δημιουργήσει βιβλιογραφία και να μας πείσει ότι ο αγώνας του 1821 δεν ήταν εθνικοαπελευθερωτικός αλλά ταξικός, και ότι μέχρι την ίδρυση του ελληνικού κράτους, μετά την Απελευθέρωση, δεν υπήρχε ελληνικό έθνος και ότι αυτό που σήμερα λέμε ελληνικό έθνος, αποτελεί κατασκεύασμα του ελληνικού έθνους-κράτους.

 

    Η ίδια ομάδα προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν υπήρχε καταπίεση στη διάρκεια της οθωμανικής σκλαβιάς, ότι οι Έλληνες ζούσαν σαν... πασάδες, απολαμβάνοντας τη φιλευσπλαχνία του σουλτάνου, και ότι δεν υπήρχε καν το κρυφό σχολειό.

 

Σε όλο το παραπάνω πλαίσιο στηρίζεται προφανώς η διχαστική παρέμβαση του τ. Προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση, ο οποίος, από το βήμα της Βουλής, κάλεσε την κυβέρνηση να αποσύρει διάταξη η οποία έχει περιληφθεί στο σχέδιο νόμου για το επιτελικό κράτος και ορίζει ότι σκοπός της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» είναι «η ανάπτυξη εθνικού αφηγήματος της Ελλάδας, με σκοπό τη δημιουργία ενιαίας εικόνας και ταυτότητας της χώρας και των φορέων του ελληνικού κράτους».


 
Ο Ν. Βούτσης αφού ζήτησε να μην υπάρξει «εθνικοφρονητική υπεροχή και ηγεμονία» με αφορμή τους εορτασμούς για τα 200 χρόνια από το ξέσπασμα της Εθνεγερσίας, είπε μεταξύ άλλων: «Τι πράγματα είναι αυτά; Το 2019, μετά την κρίση τη δεκαετή, μέσα σε μια παγκοσμιοποίηση που δοκιμάζονται τα πάντα, μιλάμε για ενιαίο εθνικό αφήγημα και για ταυτότητα της χώρας; Τραβήξτε το πίσω. Τέτοιες εθνοποιητικές διαδικασίες έγιναν στον 19ο αιώνα, που για να υπάρξουν τα έθνη κράτη, δημιουργούταν το κυρίαρχο αφήγημα».

 

Ο Γιώργος Γεραπετρίτης υπογράμμισε πως στο άρθρο 113 παράγραφος 1γ «δεν είναι ότι προσπαθούμε να διαμορφώσουμε ενοποιημένη εθνική βάση, αλλά είναι το branding της Ελλάδας προς τα έξω, ώστε να απηχεί τα μηνύματα με έναν ενιαίο τρόπο επικοινωνιακής προβολής και όχι μια δημόσια πολιτική που αναφέρεται σε ενιαίο έθνος».

Αυτή είναι η Ελλάδα, αυτή είναι η αντιπολίτευση, αυτή είναι η κυβέρνηση που ψήφισε ο ελληνικός λαός για να δώσει ένα ισχυρό μήνυμα στους εθνομηδενιστές.



    Καταρχάς, να δώσουμε ορισμένες απαντήσεις και στον Ν. Βούτση και στον Γ. Γεραπετρίτη:

ΝουΔο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μείναμε με το ΝεοΔημοκρατικό branding, λες και η χώρα, το Εθνος, είναι σερβιέτα ή αναψυκτικό, που θέλουμε να το μοσχοπουλήσουμε!!! - Φάουλ Γεραπετρίτη η υποχώρηση στην Αριστερά - Κυριάκο μάζεψέ τον...



O Βούτσης για το 2021 φοβήθηκε «εθνικοφρονητική υπεροχή και ηγεμονία», με αφορμή το άρθρο 113 του νομοσχεδίου για το Επιτελικό Κράτος.
 
   
Το άρθρο αναφέρεται στη σύσταση της Επιτροπής «Ελλάδα 2021», εκεί όπου θα προεδρεύει η Γιάννα με την πουράκλα της. Ο Βούτσης ανησύχησε για την αναφορά σε δημιουργία ενιαίας ταυτότητας και έριξε και δυο τάλαρα ανάλυση, από τις χώρες του… Βίσενγκραντ μέχρι πλουραλιστικές αναγνώσεις για το «πώς γίναμε χώρα».

 

Στην ουσία βέβαια αυτά που επικαλέστηκε ως «πλουραλιστική συζήτηση» για την εθνογένεσή μας είναι να βάλουμε από τη μια την ιστορική αλήθεια, όπως την εκφράζουν η ενότητα και η διαχρονία του Ελληνισμού, και από την άλλη τα εθνοαποδομητικά σκουπίδια που εξέμεσαν οι αλμπάνηδες «επιστήμονες» της Αριστεράς.

 

Είναι ο παλιός νταλκάς των κομμουνιστών και κάτι παρατρεχάμενων επίσης μηδενιστών, να «σκοτώσουν» τον Παπαρρηγόπουλο και να βάλουν στη θέση του τις επιστημονικοφανείς κοπριές του Κορδάτου και των σκιτζήδων επιγόνων του, που έφτασαν να αμφισβητούν τη Γενοκτονία των Ποντίων και να αποκαλούν «συνωστισμό» τη σφαγή στη Σμύρνη.  


Για να φτάσουν να φτύσουν πάνω στο αίμα εκατομμυρίων χριστιανών αδελφών μας, υιοθετούν όλη τη ρατσιστική ρητορική του Φαλμεράγιερ κι άλλων, για να πουν ότι δεν υπάρχει ένα διαχρονικά ενιαίο Εθνος, πως είμαστε μπάσταρδο κράμα Τούρκων, Σλάβων, Αλβανών, χωρίς σχέση με την αρχαία Ελλάδα, και πως το σύγχρονο Εθνος το έφτιαξαν ως ιδεολόγημα ο Κοραής και το μετεπαναστατικό κράτος, επιβάλλοντας από τα πάνω τον δήθεν μύθο της καταγωγής μας από τους αρχαίους Ελληνες.  


Και βεβαίως, το σημαντικότερο, πως η Επανάσταση δεν ήταν Εθνική αλλά… ταξική.

 

Μερικοί μάλιστα, οι οποίοι/ες φέρουν τις άλλες, τις «πλουραλιστικές» απόψεις, φτάνουν να καταλογίζουν σε μας εθνοκάθαρση κατά των… Τούρκων στην Επανάσταση, με σημαία τη σφαγή -δηλαδή τη δικαιολογημένη εκδίκηση των σκλάβων κατά του βάρβαρου καταπιεστή- των δυναστών μας κατά την άλωση της Τριπολιτσάς. «Ζάχαρη» περνούσαμε επί Τουρκοκρατίας, μύθος το Κρυφό Σχολειό, τρέχανε από τα μπατζάκια μας τα δικαιώματα και η ευημερία, αλλά δεν το ξέραμε


Ολοι αυτοί/ές, που έχουν επιστημοσύνη λιγότερη κι από τα πισινά του γαϊδάρου, πήραν αέρα από τη μεταπολιτευτική μόλυνση των πανεπιστημίων, όπου εφαρμόζοντας την γκραμσική θεωρία και εκμεταλλευόμενοι την αδικαιολόγητη ενοχή της Δεξιάς και την κατάρρευση του αληθινού Κέντρου της Ιστορίας κυριάρχησαν σταδιακά αλληλοπροωθούμενοι, με υπερπαραγωγή αντίστοιχων ανθελληνικών μηδενιστικών μεταπτυχιακών και διδακτορικών.

 
Αποτέλεσμα, να μετατρέψουν πολλά ΑΕΙ και κυρίως τους Τομείς Ιστορίας σε γιάφκες μηδενιστικών κοπρόσκυλων. Ζητώ δε συγγνώμη από τους συμπαθείς αληθινούς κόπρους, οι οποίοι ουδέποτε έβλαψαν το Εθνος, το πολύ να κυνήγησαν κάναν ταχυδρόμο ή να άρπαξαν κάνα μπατζάκι περαστικού. Αυτό το ιδεοληπτικό σκουπιδαριό το σέρνει η Αριστερά από τη γένεσή της, από την εποχή του ΣΕΚΕ. Κάποτε τέτοιοι ιντελιγκέντσηδες προκαλούσαν οργή και θυμηδία. Τώρα πλέον, δυναμωμένοι από την παρακμιακή κυριαρχία τους σε πολλά ΑΕΙ και στα διαβρωμένα εξίσου μηδενιστικά ΜΜΕ, επιβάλλουν όρους και επιδιώκουν το 2021 να κάνουν κεντρικό θέμα τα σκύβαλα που έχουν στο μαρξιστικό κεφάλι τους. 


Δεν γνωρίζω τον υπουργό Επικρατείας κ. Γεραπετρίτη, δεν έχω καμιά προσωπική διαφορά μαζί του. Μου λένε πως είναι λαμπρός επιστήμονας. Ούτε επαγγελματικά θα μπορούσαμε να έχουμε συγκρουστεί, εκείνος συνταγματολόγος, πανεπιστημιακός με εντυπωσιακό βιογραφικό, εγώ ένας ταπεινός μαχόμενος δικηγόρος του ποινικού και αστικού. Γνωρίζω όμως πως έσπευσε αμέσως να συμμορφωθεί προς τας ιδεολογικάς υποδείξεις της Αριστεράς, υπογραμμίζοντας ότι στο άρθρο 113 παράγραφος 1γ «δεν είναι ότι προσπαθούμε να διαμορφώσουμε ενοποιημένη εθνική βάση, αλλά είναι το branding της Ελλάδας προς τα έξω, ώστε να απηχεί τα μηνύματα με έναν ενιαίο τρόπο επικοινωνιακής προβολής και όχι μια δημόσια πολιτική που αναφέρεται σε ενιαίο έθνος». 


 Τζιζ το ενιαίο Εθνος, σεληνιάζονται οι Βούτσηδες.

 
Και τελικά του πέρασε του Βούτση, αφαιρέθηκαν τα περί «ενιαίας εθνικής ταυτότητας» από το άρθρο του νόμου και μείναμε με το branding, λες και η χώρα, το Εθνος, είναι σερβιέτα ή αναψυκτικό, που θέλουμε να το μοσχοπουλήσουμε.  


Συμβολικό φάουλ και υποχώρηση σε μια Αριστερά που μαζεύει φάπες στη Βουλή και στον δημόσιο διάλογο, από μια εντυπωσιακά οργανωμένη και επιτυχημένη κυβερνητική αρχή του Κυριάκου Μητσοτάκη, που σφάλλει κι αυτός αν θεωρεί τέτοιες υποχωρήσεις δείγμα «μοντέρνας» σκέψης.
 

Το Εθνος είναι εδώ, διαχρονικό, βουτηγμένο στο αίμα των ηρώων του, με πανίσχυρη ταυτότητα χιλιετιών, που σφυρηλατήθηκε και ενώθηκε με την Ορθοδοξία. Τίποτα πιο μοντέρνο από τον αγώνα του Εθνους για την ελευθερία. 


Μπορούμε, ας το ξαναπούμε, να έχουμε σύγχρονο κράτος, απογειωμένη οικονομία, χωρίς γραφειοκρατία, και παράλληλα να υπερασπιζόμαστε την ισχυρή και διαχρονική ταυτότητά μας, σεβόμενοι τη βούληση των δωρητών της ελευθερίας μας, των αγωνιστών της Εθνικής Επανάστασης του 1821.

 

Ο ικανός κ. Γεραπετρίτης είναι μεν Πειραιώτης, όπως η αφεντιά μου, χωρίς την ημέτερη λιμανίσια τραχύτητα. Είμαι σίγουρος πως πιάνει το πιρούνι με το αριστερό και πως έχει τουλάχιστον τρεις θεωρίες για κάθε συνταγματικό θέμα. Είμαι βέβαιος δε πως έχει πορευτεί ακαδημαϊκώς, πέραν της όντως εγνωσμένης επιστημοσύνης του, με τη διπλωματία και την ισορροπιστική ικανότητα στην οποία μόνον οι καλύτεροι των ζογκλέρ ξεπερνούν τους Ελληνες πανεπιστημιακούς. Οφειλε όμως με τον δικό του ευγενή τρόπο να πει στον Βούτση και στην ιδεοληπτική συνομοταξία του να πάει να κόψει τον σβέρκο του και πως η κυβέρνηση δεν σκοπεύει να προσαρμόσει τον νόμο και τον σκοπό του εορτασμού στα ράκη των αντιεπιστημονικών και ανθελληνικών ψευδών της Αριστεράς.  


Δεν το έκανε.  


Απλά υποχώρησε στο κορυφαίο ίσως ιδεολογικό ζήτημα που διαχωρίζει τη μηδενιστική Αριστερά από τον εθνικό δημοκρατικό κορμό


Η ευκολία με την οποία έγινε δείχνει, δυστυχώς, ότι...

NoυΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι λαλίστατοι κύριοι υπουργοί - Τα γαλάζια υπουργοποιημένα σούργελα έχουν πιάσει στασίδι στα κανάλια χτυπώντας στα ίσα τα ΣΥΡΙΖΑίικα σούργελα!!!

Τελικά, οι υπουργοί πότε δουλεύουν;  


Διότι η εικόνα που δίνουν είναι ότι έχουν «πιάσει στασίδι» σε κανάλια και ραδιόφωνα, κάνοντας συνεχώς πομπώδεις δηλώσεις - διακηρύξεις, αλλά από παραγωγή έργου λίγα πράγματα καταγράφονται μέχρι στιγμής. Εν ολίγοις, πολλά λόγια και ελάχιστες πράξεις.
 
Αυτή η τακτική, φυσικά, δεν είναι καινούργια. Αποτελεί συνέχεια των προηγουμένων. Ομως υποτίθεται ότι η νέα κυβέρνηση ήρθε να αλλάξει τα πράγματα. Τις τελευταίες ημέρες το κακό παράγινε. Λίγη αυτοσυγκράτηση δεν βλάπτει. Σε τελική ανάλυση, οι υπουργοί δεν είναι ούτε αναλυτές ούτε σχολιαστές των πρωινάδικων της TV. Μήπως νομίζουν ότι ακόμα βρίσκονται στην αντιπολίτευση;

 
Θυμίζουμε ότι στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ζητήσει λίγα λόγια και σοβαρότητα.  


Τα κρούσματα απειθαρχίας είναι ήδη πολλά. Ισως ήρθε η ώρα να επιβάλει το Μέγαρο Μαξίμου πιο αυστηρούς κανόνες, προστατεύοντας την εικόνα της κυβέρνησης. Η πολιτική δεν γίνεται με επικοινωνιακούς όρους ούτε με πολυλογίες, που κινδυνεύουν μάλιστα να διαψευστούν. Ηδη αρκετές δηλώσεις υπουργών, σε συνεντεύξεις που έδωσαν, αποδείχτηκαν πρόχειρες και ανασκευάστηκαν στη συνέχεια. Λογικό το άγχος ορισμένων να δείξουν ότι εν μέσω θέρους δουλεύουν, αλλά αυτός δεν είναι ο ορθός τρόπος να το πράξουν. Κάποιοι, μάλιστα, σε οικονομικά υπουργεία έχουν μετατραπεί σε καλοκαιρινούς «μαϊντανούς». Φτάνει πια!

 
Η κυβέρνηση της Ν.Δ. ξεκίνησε με προσήλωση, δείχνοντας ότι ήταν έτοιμη από καιρό, αλλά μάλλον κάνει «κοιλιά» τις τελευταίες ημέρες. Ισως η χαλάρωση των διακοπών να έχει συμβάλει σε αυτή την κατεύθυνση. Αν και μας είχαν προϊδεάσει ότι φέτος διακοπές δεν θα υπάρξουν για κανέναν, τελικώς η εντολή καταστρατηγήθηκε. Τις επόμενες ημέρες προφανώς θα υπάρξουν ανασυγκρότηση και επιστροφή στην κανονικότητα. Να τρέξουν, επιτέλους, κρίσιμες νομοθετικές πρωτοβουλίες που πήγαν πίσω και κυρίως να παραχθεί έργο. Αυτό έχει ανάγκη ο τόπος. Να μη χαθεί ούτε μία ημέρα. Στο πλαίσιο της επαναλειτουργίας της κυβέρνησης, καλό είναι να μπει φρένο και στις τηλεοπτικές εμφανίσεις. Ο τόπος δεν κυβερνάται από τα τηλεπαράθυρα, αλλά από τα γραφεία και τη Βουλή.

 
Τέλος, να μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε και...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στο μπουρδέλο με τους 600.000 δημόσιους υπαλλήλους χάθηκε ένα παιδί γιατί σε ολοκληρη Σάμο δεν βρέθηκε ένας οδηγός και ένας διασωστης!


Γράφει ο Evaggelos Hatzispiroglou


Έπαθε ανακοπή ένα 19χρομο παιδί στη Σάμο, την ώρα που έπαιζε μπάσκετ. Ο ιδιώτης γιατρός που κλήθηκε στο σημείο κατάφερε να επαναφέρει με μεγάλο κόπο τον νέο με την χρήση εξωτερικου απινιδωτη. Ταυτόχρονα κλήθηκε και το ΕΚΑΒ για να πάει τον νέο στο Νοσοκομείο.  

Ωστόσο, το ΕΚΑΒ έκανε μια ολόκληρη ώρα να πάει στο σημείο, με την δικαιολογία ότι δεν υπάρχουν λεφτά για δεύτερη βάρδια στο Καρλόβασι και - άρα θα έπρεπε να έρθει από την Σάμο.

Το παλικαρι δυστυχώς, όταν έφτασε στο Νοσοκομείο μιάμιση ώρα μετά το καρδιακό επεισόδιο, δεν τα κατάφερε και άφησε την τελευταία του πνοή.

Σε μια χώρα με 600.000 δημόσιους υπαλλήλους, σε ένα νησί που δέχτηκε τέτοιο κύμα της μεταναστευτικης κρίσης και άρα θα έπρεπε να έχει τις βασικές υποδομές σε πλήρη ανάπτυξη και λειτουργία, σε μια Ελλάδα με 35 εκατομμύρια τουρίστες, οι αρκετοί εκ των οποίων βρίσκονται στα νησιά του Αιγαίου, δεν βρέθηκε ένας οδηγός και ένας διασωστης.  
Γιατί δεν είχαν άλλα 2μιση χιλιάρικα τον μήνα για έναν γιατρό και έναν οδηγό.

Αν σε ανάλογο περιστατικό καλούσαν οι απελπισμένοι πολίτες το τουρκικό ΕΚΑΒ από απέναντι, ίσως...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι λαοί ζουν ΚΑΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ με τις προτεραιότητες που αναγνωρίζουν


ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αυτό δεν είναι χώρα • είναι μπουρδέλο.Τί δεν καταλαβαίνεις?

Γράφει ο Άλκης ο Αποφυλακισθείς

✔️Κατά συρροή βιαστής με 50 χρόνια κάθειρξης αποφυλακίζεται στα 9 (με μόνο περιοριστικό όρο να εμφανίζεται μια φορά το μήνα στο α.τ.).

✔️Οδηγός ταχύπλοου σκάφους σκότωσε δύο άτομα και αφέθηκε ελεύθερος να επιστρέψει στη Γαλλία.

✔️Ο άνθρωπος που έριξε την μπαλοθιά που χτύπησε την 8χρονη Αλεξία δεν μπήκε ποτέ φυλακή και δεν του έχει επιβληθεί κανένας περιοριστικός όρος.

✔️Κατά συρροή εμπρηστής τιμωρείται με μόλις 10 μήνες φυλάκιση.

✔️Τα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης «Πυρήνες της Φωτιάς» έχουν...

ΣΥΡΙΖΑίων κατσαπλιάδων κωμωδία




Σαν σήμερα (20/8/ΧΧΧΧ)

1699: Ο τσάρος πασών των Ρωσιών Μέγας Πέτρος καθιερώνει την ευρωπαϊκή ενδυμασία στη χώρα του.
1741: Ο δανός εξερευνητής Φίτους Μπέρινγκ είναι ο πρώτος Ευρωπαίος που φτάνει στην Αλάσκα. Προς τιμήν του, η θαλάσσια περιοχή μεταξύ της Σιβηρίας και της Αλάσκας ονομάστηκε Βερίγγειος Πορθμός.
1821: Διακήρυξη του Αδαμάντιου Κοραή για τη γνησιότητα του λαϊκού αγώνα στην Ελλάδα.
1968: 650.000 στρατιώτες του Συμφώνου της Βαρσοβίας εισβάλουν στην Τσεχοσλοβακία και τερματίζουν της «Άνοιξη της Πράγας».

1941: Γεννιέται ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, πρώην πρόεδρος της Σερβίας
1940: Δολοφονείται στο Μεξικό από πράκτορες του Στάλιν ο Λέων Τρότσκι, ηγετική μορφή της «Οκτωβριανής Επανάστασης».








2017: Απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών ο διάσημος κωμικός Τζέρι Λιούις,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τέσσερα μαθήματα από το Brexit

Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Harvard και επισκέπτης καθηγητής στo Πανεπιστήμιο Tufts.


(...)  Οπως είναι γνωστό, στο σχετικό δημοψήφισμα στις 23 Ιουνίου 2016 οι Βρετανοί ψήφισαν με πλειοψηφία 52% υπέρ της αποχώρησης της χώρας τους από την ΕΕ.  


Ανεξάρτητα από το αν η Βρετανία θα αποχωρήσει από την ΕΕ χωρίς συμφωνία (...) ή με κάποιου είδους συμφωνία (...)  ή δεν θα αποχωρήσει καθόλου (πράγμα μάλλον αδύνατον πλέον), υπάρχουν μερικά μαθήματα που μπορεί να αντλήσει κανείς από το Brexit.


Το πρώτο μάθημα είναι ότι οι σύγχρονες δημοκρατίες είναι ιδιαίτερα ευεπίφορες στη δημαγωγία, ιδιαίτερα αν αυτή εκδηλώνεται με εύπεπτα ψέματα και χρησιμοποιεί πρόσφατες δοκιμασμένες τεχνικές του πολιτικού μάρκετινγκ και τα νέα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το αποδεικνύουν οι ηθελημένες παρεξηγήσεις και αναλήθειες για την ΕΕ, τις οποίες το 2016 διέσπειραν οργανωμένα και μαζικά οι επικεφαλής της εκστρατείας υπέρ του Brexit. Η επιρροή των δημαγωγών δεν ήταν η μόνη αιτία της επικράτησης των υποστηρικτών του Brexit, ήταν όμως βασική αιτία.


Ενα άλλο μάθημα είναι ότι οι «αμεσοδημοκρατικές» μέθοδοι αποτύπωσης της λαϊκής κυριαρχίας δεν είναι καλύτερες από τον κοινοβουλευτισμό, παρ’ όλα τα γνωστά προβλήματά του. Στη χώρα όπου ιδρύθηκε η κοινοβουλευτική δημοκρατία ήρκεσε ένα δημοψήφισμα για να διχαστεί βαθιά το βρετανικό έθνος, καθώς το χάσμα μεταξύ των υποστηρικτών και των αντιπάλων του Brexit παραμένει ακόμα και σήμερα και αναδεικνύεται σχεδόν σε κάθε σχετική δημοσκόπηση. 


Δεν αποδίδεται σεβασμός προς τη λαϊκή κυριαρχία με τέτοια δημοψηφίσματα. Εμμεσα και εκ των υστέρων οι κοινοβουλευτικές συζητήσεις και ψηφοφορίες φανερώνουν το λάθος της προκήρυξης του δημοψηφίσματος του 2016. Ο κοινοβουλευτισμός προσφέρει ευκαιρίες για δημοκρατικά διαμορφωμένες συγκλίσεις μεταξύ των αντιπροσώπων του έθνους, ακόμα και αν αυτοί εκπροσωπούν αντιδιαμετρικές απόψεις μέσα στο Κοινοβούλιο. Στον δικό μας πολύπλοκο κόσμο, όπου όλοι οι τομείς δημόσιας πολιτικής αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, τα δημοψηφίσματα, εφόσον δεν αφορούν την ίδρυση ενός κράτους ή το πολίτευμά του (π.χ. κατάργηση της βασιλείας), απλώς οξύνουν τις αντιθέσεις μεταξύ των πολιτών, ακόμα και όταν αυτές είναι ήπιες ή ακόμα αδιαμόρφωτες. Στις πολλές περιπτώσεις, δηλαδή, τα δημοψηφίσματα προξενούν πολύ περισσότερα προβλήματα από όσα τυχόν λύνουν.


Το τρίτο μάθημα αφορά τη λειτουργία των κομμάτων στις δημοκρατίες και τον ευπρόσδεκτο, κατά τα άλλα, κομματικό ανταγωνισμό. Εκτός από το να κερδίσουν τις εκλογές, οι πολιτικοί αρχηγοί έχουν τουλάχιστον μια ενδοκομματική μέριμνα, ισχυρότερη και προγενέστερη από τη νίκη στις εκλογές. Η ενδοκομματική μέριμνα είναι να κρατήσουν το κόμμα τους ενωμένο και συνεκτικό.  


O πρώην πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον προκήρυξε το δημοψήφισμα για κομματικούς λόγους, αφού το είχε συμπεριλάβει στο προεκλογικό του μανιφέστο. 


 Η πρωθυπουργός Τερέζα Μέι έκανε ό,τι μπορούσε για να συνδυάσει την εξεύρεση λύσης με ταυτόχρονη διατήρηση της ενότητας του κόμματός της, υποβάλλοντας στο Κοινοβούλιο διαδοχικά σχέδια για το Brexit. Η ελπίδα της ήταν ότι κάποιο σχέδιο λύσης δεν θα αποξένωνε διαφορετικές πτέρυγες του Συντηρητικού Κόμματος, οι οποίες υποστήριζαν ηπιότερες ή σκληρότερες εκδοχές του Brexit. 


Αυτή η ενδοκομματική μέριμνα είναι εύλογη καθώς συντελεί στο να είναι σταθερότερες οι κυβερνήσεις και να μακροημερεύει ο κοινοβουλευτισμός με το να μη θρυμματίζονται τα κόμματα. Η εν λόγω μέριμνα επίσης χρησιμεύει στο να διεξάγουν τα κόμματα τους πολιτικούς αγώνες τους με μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας από ό,τι αν υφίσταντο διασπάσεις. Σε ακραίες όμως καταστάσεις, όπως η τρέχουσα συγκυρία στη Βρετανία, το όφελος της κομματικής συνοχής μετασχηματίζεται σε πρόβλημα. Δημιουργεί αδιέξοδα αφού οι βουλευτές διστάζουν να περάσουν στην απέναντι όχθη, ψηφίζοντας μαζί με εκείνους αντίπαλων κομμάτων.(...)


Το τέταρτο μάθημα είναι η διάψευση της δημοφιλέστατης άποψης ότι στη δημοκρατία τελικά επικρατούν τα συμφέροντα των ισχυρότερων ομάδων, όπως των κυρίαρχων τάξεων ή των επιχειρηματικών ελίτ. Για τους αντιπάλους της δημοκρατίας, αυτό το πολίτευμα απλώς αποτελεί ένα διαφανές πέπλο το οποίο μετά βίας κρύβει την ουσιαστική κυριαρχία των συμφερόντων των καπιταλιστών.


Οπως όμως φάνηκε και με το βρετανικό δημοψήφισμα, αλλά και παλιότερα με μεγάλες εκλογικές ανατροπές σε άλλες χώρες, στη δημοκρατία μπορούν να δρομολογηθούν με ειρηνικό τρόπο εξελίξεις αντίθετες από αυτά τα συμφέροντα.


Το 2016 στη Βρετανία ισχυρότατοι επιχειρηματικοί όμιλοι και τράπεζες στο λεγόμενο City του Λονδίνου, καθώς και πάρα πολλοί εμπειρογνώμονες και τεχνοκράτες, είχαν ταχθεί κατά του Βrexit.


 Επικράτησε η αντίθετη γνώμη, σε βάρος των συμφερόντων και των αναλύσεών τους. Παρότι αυτό μπορεί να θεωρηθεί συνολικά θετικό για τη δημοκρατία, καθώς προσφέρει δυνατότητες υπερίσχυσης στους λιγότερο ισχυρούς πολίτες, δεν θα έπρεπε να μας οδηγήσει σε λάθος συμπέρασμα. 


Στη Βρετανία δεν επικράτησαν τα λαϊκά συμφέροντα. Αντίθετα, αυτά ίσως πληγούν βαθιά, ανάλογα με την εξέλιξη της ανεργίας, των εισοδηματικών ανισοτήτων και της φτώχειας μετά από το Brexit και σε συνδυασμό με αυτό. Δηλαδή στη δημοκρατία...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Διδάγματα από το βρετανικό αδιέξοδο

Καθηγητής της Πολιτικής Επιστήμης, κάτοχος της έδρας Anatol Rapoport στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν (ΗΠΑ).



Το Κοινοβούλιο της Μεγάλης Βρετανίας καταψήφισε οκτώ πολύ διαφορετικές προτάσεις, εκτός των τριών φορών που καταψήφισε τα σχέδια για έξοδο που πρότεινε η κυβέρνηση της κυρίας Μέι. 


Μπορεί κάποιος ν’ αντιτάξει ότι αυτές οι προτάσεις ήταν «δοκιμαστικές» για να διαπιστωθούν οι διαθέσεις του Κοινοβουλίου. Ακόμα κι έτσι, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα αδιέξοδο κολοσσιαίων διαστάσεων, όπου τίποτα δεν φαίνεται να γίνεται αποδεκτό.(...)


Ενα πρώτο μάθημα που βγαίνει απ’ όλο αυτό το αδιέξοδο είναι ότι ένας λαός δεν πρέπει να αποφασίζει χωρίς να γνωρίζει τις συνέπειες των αποφάσεών του – όπως τι θα συμβεί αν ψηφίσει ν’ αποχωρήσει από την ΕΕ χωρίς να ξέρει τους συγκεκριμένους όρους (αυτό θα ήταν και ένα μάθημα για εμάς, για να αποφεύγαμε τα καταστρεπτικά αποτελέσματα που θ’ αντιμετωπίζαμε χωρίς κωλοτούμπες μετά από δημοψήφισμα).


Ωστόσο, υπάρχουν και άλλα πιο χρήσιμα διδάγματα από τα παθήματα της συμμάχου χώρας.  


Φανταστείτε αν το Κοινοβούλιο ψήφιζε τις διαφορετικές προτάσεις, όχι μια-μια υπέρ ή κατά, αλλά όλες μαζί, και ο κάθε βουλευτής υπερψήφιζε από τις οκτώ προτάσεις εκείνες που θεωρούσε αποδεκτές. Τότε, αντί να έχουμε οκτώ απορριφθείσες προτάσεις, θα είχαμε πολλές προτάσεις με υποστήριξη από την πλειοψηφία. Αυτό το εκλογικό σύστημα λέγεται «approval voting». 


Ή φανταστείτε ότι πάλι όλες οι προτάσεις ήταν ταυτόχρονα σε αποτίμηση και ο κάθε βουλευτής τις αξιολογούσε κατά σειρά: προτιμώ την #6 πρώτη, την #4 δεύτερη και ούτω καθεξής. Αν το εκλογικό σύστημα εξάλειφε την πρόταση με τους λιγότερους οπαδούς και πρόσθετε τις δεύτερες επιλογές τους στις υπόλοιπες 7 προτάσεις, και συνέχιζε με την ίδια διαδικασία ώσπου κάποια πρόταση συγκέντρωνε την πλειοψηφία, πάλι θα είχαμε ένα ευρέως αποδεκτό αποτέλεσμα αντί για αδιέξοδο. Αυτό το εκλογικό σύστημα λέγεται «transferable voting» και χρησιμοποιείται σε χώρες όπως η Ιρλανδία και η Μάλτα.


Εδώ στην Ελλάδα έχουμε χρησιμοποιήσει τέτοια εκλογικά συστήματα για πολιτικές επιλογές. Το εκλογικό σύστημα για εκλογή Γερουσιαστών στην αρχαία Σπάρτη ήταν approval voting. Ο τρόπος που εφαρμοζόταν ήταν η επιλογή διά βοής: Επαιρναν σε διαφορετικό χώρο μια ομάδα κριτών, οι οποίοι έπρεπε να διαγνώσουν ποιος υποψήφιος είχε τη μεγαλύτερη διά βοής υποστήριξη. Ο υποψήφιος με τις περισσότερες ψήφους της εφορευτικής επιτροπής εκλέγετο Γερουσιαστής. Επίσης, το εκλογικό σύστημα των σφαιριδίων (για εθνικές εκλογές μετά τον Οθωνα και πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο) ήταν approval voting. Ο κάθε ψηφοφόρος έριχνε ένα λευκό ή ένα μαύρο σφαιρίδιο στην κάλπη του κάθε υποψηφίου και ο υποψήφιος με τα περισσότερα λευκά σφαιρίδια εκλεγόταν βουλευτής (αντίθετα, εκείνοι που έχαναν «έτρωγαν μαύρο»).


Η βασική διαφορά ανάμεσα στο εκλογικό σύστημα του βρετανικού Κοινοβουλίου και στα συστήματα που περιγράφω εδώ είναι ότι το Κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ ή κατά για την κάθε πρόταση ξεχωριστά, και αυτό τους οδήγησε στο αδιέξοδο (στην καταψήφιση όλων των προτάσεων).  


Στα συστήματα που προτείνω ο κάθε ψηφοφόρος έχει πολλαπλές ψήφους και τοποθετείται σε όλα τα θέματα είτε κατά σειρά (approval voting), είτε κατά προτεραιότητα (transferable voting).


Αυτοί οι δύο τρόποι ψηφοφορίας αλλάζουν ουσιαστικά τη λογική της επιλογής.  


Αντί να δημιουργούν ομαδοποιήσεις όπου οι ψηφοφόροι πολώνονται σε «οπαδούς» και «εχθρούς» του κάθε κόμματος ή της κάθε λύσης, γίνονται σκεπτόμενοι κριτές που επιλέγουν αποδεκτά κόμματα ή λύσεις, ώστε να υπάρχει και κοινωνική επιλογή (αντί για αδιέξοδα) και αυτή η επιλογή να έχει ευρεία αποδοχή (αντί για αποφθέγματα όπως, για παράδειγμα, «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας»).


Αυτά τα εκλογικά συστήματα είναι γνωστά από τον καιρό του Κοντορσέ (18ος αι.) και για εμάς από την αρχαία Σπάρτη


Ας ελπίσουμε ότι ο παραλογισμός της κατάστασης στη Μεγάλη Βρετανία θα μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι οι πολίτες που στερούνται λογικής, αλλά οι θεσμοί που στη σημερινή τους μορφή προάγουν παράλογα αποτελέσματα, όπου η πλειοψηφία του Κοινοβουλίου από τη μια μεριά απορρίπτει αποφασιστικά τις κυβερνητικές προτάσεις και ψηφίζει να αναλάβει την πρωτοβουλία και από την άλλη δεν μπορεί να συμφωνήσει σε τίποτα. Είναι ένα υπόδειγμα αδυναμίας της πλειοψηφίας να υιοθετήσει λύσεις (μια διαπίστωση για την οποία ο Κένεθ Αροου κέρδισε το βραβείο Νομπέλ Οικονομίας το 1972). Διαφορετικοί θεσμοί, λοιπόν, θα οδηγούσαν σε άλλα αποτελέσματα.


Πριν από 6 χρόνια (2013) ζητούσα ν’ αλλάξουμε το εκλογικό μας σύστημα και να δώσουμε «τρεις ψήφους στον λαό» , να υιοθετήσουμε δηλαδή ένα εκλογικό σύστημα approval voting.  


Πριν από τρία χρόνια (2016) δύο οικονομολόγοι που κέρδισαν διαφορετικά Νομπέλ Οικονομίας έγραφαν στους «Times» της Νέας Υόρκης ότι ένα εκλογικό σύστημα transferable voting θα μας είχε σώσει από τον Τραμπ


Τώρα βλέπουμε σε πραγματικό χρόνο να ξετυλίγεται ο παραλογισμός του βρετανικού συστήματος, όταν αντιμετωπίζει πολλαπλές λύσεις χωρίς συμπαγείς πλειοψηφίες. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστούμε πολλά ακόμα παραδείγματα.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το Brexit, τα σύμβολα και το μέλλον της Ευρώπης

Αναπληρωτής καθηγητής Οικονομικών στο City (Πανεπιστήμιο Λονδίνου) και μέλος επιστημονικού συμβουλίου του ΚΕΦίΜ.


Τρύπα στο νερό ή καταστροφή; 


Αγνωστο πού θα καταλήξουν χρόνια βρεξοδολογίας, με αποκορύφωμα το σουρεαλιστικό μπαράζ ψηφοφοριών στο Ουέστμινστερ. Ασχέτως κατάληξης όμως, αξίζει να δούμε ποιες προτάσεις στηρίζουν όλοι, ποιες κανένας και κυρίως, γιατί. Πλησιάσαμε βλέπετε και εμείς τέτοια αυτοκαταστροφή, και δεν είναι βέβαιο αν θα την αποφύγουμε στο μέλλον.


Οι δημοφιλέστερες προτάσεις δεν αλλάζουν παρά λογιστικές λεπτομέρειες. Τρέφουν όμως τη μισαλλοδοξία: τέρμα στην ελεύθερη εγκατάσταση Ευρωπαίων στη Βρετανία, και τούμπαλιν (καμία από δεκάδες προτάσεις δεν προβλέπει ελεύθερη εγκατάσταση!)


Πώς έπεσε η Βρετανία θύμα του εθιστικού λαϊκισμού;


Πέρα από το ιδιαίτερα βρετανικό μικροπολιτικό παιχνίδι και τη δύσκολη συγκυρία (ευρωκρίση, προσφυγικό), το ευρωπαϊκό εγχείρημα πάσχει διαχρονικά επειδή τα κόστη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι συγκεκριμένα και πολύ φανερά, ενώ τα οφέλη, παρότι υπερτερούν, είναι διάσπαρτα και αφανή.


Ετσι και στη Βρετανία: οι brexiteers ικανοποιούνται σε λίγα φανερά, χάνουν σε πολλά αφανή.  


Οι εμπορικές σχέσεις πιθανότατα παραμένουν. Είναι τόσο στενή η σύνδεση της Γηραιάς Αλβιώνος με τη Γηραιά Ηπειρο, τόσο δύσκολο το ιρλανδικό πρόβλημα, που έξοδος από την τελωνειακή ένωση είναι δύσκολη και αυτοκαταστροφική.


Πολλές ρυθμίσεις όμως θα αποφασίζονται στις Βρυξέλλες – η πλήρης απεξάρτηση που εύχονταν τόσοι Βρετανοί απλώς δεν θα συμβεί. Εξαφανίζεται όμως ο απευθείας ευρωπαϊκός έλεγχος, φεύγουν οι ευρωπαϊκές σημαίες (φανερό όφελος για τους εθνικιστές!) με αύξηση της γραφειοκρατίας (φανερό μόνο για εξαγωγικές επιχειρήσεις).


Παρομοίως περί ελεύθερης εγκατάστασης: η Βρετανία υπερήφανη θα απορρίπτει Πολωνούς υδραυλικούς και Ρουμάνες νοσοκόμες που φθάνουν στις ακτές της. 


Τι θα γίνει όμως με τις υπηρεσίες που προσέφεραν; Ποιος θα βάζει πλακάκια και θα φροντίζει αρρώστους; 


 Και κάτι πιο αφανές: πόσοι Βρετανοί που έβρισκαν καλοπληρωμένες δουλειές στη λοιπή Ε.Ε. θα δυσκολευθούν τώρα;


H πιο χτυπητή διαφορά μεταξύ εμφανούς κέρδους έναντι αφανούς ζημίας φαίνεται στα οικονομικά του διαζυγίου. Η Βρετανία, αφού πληρώσει τα τέλη αποχώρησης (42 δισ. ευρώ), δεν θα ξαναδώσει ούτε λίρα υπέρ των καταραμένων γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες. Θρίαμβος; 


 Οχι βέβαια. Οι ευρω-κράτες προσέφεραν υπηρεσίες που είτε θα προσφέρουν τώρα άλλοι στο Λονδίνο είτε, χειρότερα, θα αντιγράφονται αυτούσιες από τις Βρυξέλλες, χωρίς βρετανική επιρροή.


Το κύριο οικονομικό όφελος της ένταξης στην Ε.Ε. είναι και το αφανέστερο: συμμετέχοντας σε μια γιγάντια Ενωση επί ίσοις όροις, κάθε μικρός οργανισμός/επιχείρηση που δουλεύει καλά γιγαντώνεται.


Η Βρετανία θριάμβευε στο πανευρωπαϊκό παιχνίδι αριστείας, προσελκύοντας τρισεκατομμύρια ευρώ, κορυφαίους Ευρωπαίους σε πανεπιστήμια, τράπεζες ακόμα και υπουργεία. Η Βρέξοδος πλήττει καίρια τη βρετανική ελκυστικότητα. Η αβεβαιότητα διώχνει τραπεζικές υπηρεσίες προς Φρανκφούρτη και Δουβλίνο, αλλά και η ψυχολογική αποστροφή διώχνει ταλέντα: κανείς δεν χαίρεται να μοχθεί σε μια χώρα που δεν μας δέχεται με την καρδιά της.


Πανευρωπαϊκά, ο ιδεαλισμός των μεταπολεμικών γενεών έσωσε την Ε.Ε. Ως πότε όμως;  


Τα οφέλη της Ενωσης θα γίνουν φανερά για τους πολίτες, ειδάλλως η Ενωση θα χαθεί. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος να υπολογίζει μελλοντικά δυσδιάκριτα οφέλη. Χωρίς συμπεριφορικά όπλα, ο λαϊκισμός θα κερδίζει.


Σκεφτείτε την (ανθρώπινη) τάση των καπνιστών να αποζητούν την άμεση/φανερή απόλαυση του τσιγάρου, ξεχνώντας το κρυφό αλλά φρικτό κακό που κάνουν στα κύτταρά τους. Αντί να δείχνεις ιατρικές μελέτες στον καπνιστή, τυπώνεις εικόνες αρρώστιας στα πακέτα τσιγάρων. Ετσι και η Ε.Ε. πρέπει να απευθυνθεί στο θυμικό, για να εξισορροπήσει την εθιστικότητα του λαϊκισμού και του εθνικισμού.


Αντί να εμφανιζόμαστε ενωμένοι (και πανίσχυροι) μόνο σε απόμακρους διεθνείς οργανισμούς, πρέπει...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Μικραίνει η ...Μεγάλη Βρετανία;

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...
Του Μπερντ Ρίγκερτ / Deutsche Welle
Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου


Βόρεια Ιρλανδία και Σκωτία ετοιμάζονται να αποχωρήσουν από το Ηνωμένο Βασίλειο, αν ο Μπόρις Τζόνσον υλοποιήσει την απειλή του για σκληρό Brexit. Πόσο πιθανή είναι η ...σμίκρυνση της Μεγάλης Βρετανίας;



Αγγλία, Ουαλία, Σκωτία και Βόρεια Ιρλανδία περιλαμβάνει σήμερα η χώρα που επισήμως καλείται "Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βορείου Ιρλανδίας". Για πόσο ακόμη; 


Στη Σκωτία και στην Ουαλία έχουν εκδηλωθεί κινήματα ανεξαρτησίας, τα οποία θεριεύουν υπό την απειλή των οδυνηρών οικονομικών επιπτώσεων που θα είχε ένα σκληρό Brexit.  


Στη Βόρεια Ιρλανδία ενισχύεται το αίτημα για επανένωση με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας (Έιρε). Ο νέος Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον μόλις ολοκλήρωσε την πρώτη περιοδεία του σε Ουαλία, Σκωτία και Βόρεια Ιρλανδία. Η υποδοχή που του επιφύλαξαν ήταν μάλλον ...παγερή. Αλλά ποιά είναι η κατάσταση που επικρατεί σε κάθε μία από τις απρόβλεπτες περιφέρειες του Ηνωμένου Βασιλείου;


Το "παζλ" της Βόρειας Ιρλανδίας


Το 1921 ο Νότος της Ιρλανδίας, μετά από ένοπλη εξέγερση τριών ετών, αποσχίστηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο, στο οποίο ωστόσο παρέμειναν έξι περιφέρειες του Βορρά. Μία ισχνή πλειονότητα των κατοίκων είναι προτεστάντες, αυτοπροσδιορίζονται ως Βρετανοί και επιθυμούν να παραμείνουν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι καθολικοί αποτελούν μειονότητα και αυτοπροσδιορίζονται ως Ιρλανδοί. Μέχρι στιγμής μόνο ένα μικρό κομμάτι των Καθολικών επιθυμούσε την επανένωση με τον ιρλανδικό Νότο.  


Από τη δεκαετία του '60 πλήθαιναν οι ένοπλες συγκρούσεις ανάμεσα σε Καθολικούς και Προτεστάντες, καθώς και οι επιθέσεις σε Βρετανούς στρατιώτες και αστυνομικούς. Κάθε τόσο εκδηλώνονταν τρομοκρατικά χτυπήματα. Τα  "troubles", όπως αποκαλούσαν τις ταραχές οι εμπλεκόμενοι, τερματίστηκαν το 1998 με την περίφημη "συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής". Έκτοτε έχει ουσιαστικά εκλείψει η συνοριακή γραμμή ανάμεσα στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας και τη Βόρεια Ιρλανδία και αυτή η πολιτική ανοιχτών συνόρων συνέβαλε αποφασιστικά στην ειρήνευση που λίγο-πολύ έχει επέλθει στην περιοχή.


Η προηγούμενη πρωθυπουργός της Μ.Βρετανίας Τερέζα Μέι είχε δεσμευθεί απέναντι στην ΕΕ να κρατήσει ανοιχτά τα σύνορα, εως ότου βρεθεί οριστική διευθέτηση για το ζήτημα της Ιρλανδίας μετά το Brexit. Με το αποκαλούμενο "backstop", που συμφωνήθηκε στις Βρυξέλλες, η Βόρεια Ιρλανδία θα συνδεόταν μέσω τελωνειακής ένωσης με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, με αποτέλεσμα να παραμένει στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά. Ωστόσο, ο νέος πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον θέλει να τροποποιήσει τη συμφωνία και να καταργήσει το backstop, γιατί δεν δέχεται να έχει η Βόρεια Ιρλανδία διαφορετικό δασμολογικό καθεστώς από την (υπόλοιπη) Βρετανία.  


Στην ίδια τη Βόρεια Ιρλανδία τα πολιτικά κόμματα εμφανίζονται βαθιά διχασμένα. Οι αποκαλούμενοι "Ενωτικοί" δεν θέλουν να αποχωρήσουν από τη Βρετανία, ενώ αντιθέτως τα ρεπουμπλικανικά κόμματα βλέπουν θετικά την επανένωση με τον Νότο της Ιρλανδίας. Στη συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής προβλέπεται ρητώς ότι η Βόρεια Ιρλανδία θα μπορούσε να αποχωρήσει από τη Βρετανία μετά από δημοψήφισμα και πολλοί πιστεύουν ότι η ρήτρα μπορεί να ενεργοποιηθεί σε περίπτωση σκληρού Brexit. Ο πρωθυπουργός της Ιρλανδίας Λέο Βαράντκαρ όχι μόνο εκφράζει την επιθυμία του για επανένωση, αλλά και διερωτάται "εάν οι φιλελεύθεροι προτεστάντες πράγματι αισθάνονται άνετα σε μία εθνικιστική Βρετανία".


Αποδοκιμασίες στη Σκωτία


Η πρώτη επίσκεψη του νέου πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον στη Σκωτία προκάλεσε συνθήματα αποδοκιμασίας. Η πρωθυπουργός Νίκολα Στάρτζον ξεκαθαρίζει ότι θα προκηρύξει νέο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας σε περίπτωση σκληρού Brexit. "Η Σκωτία αγνοήθηκε καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας του Brexit. Σταματήστε να οδηγείτε τη χώρα μας προς την άβυσσο", δήλωσε χαρακτηριστικά.


Στο δημοψήφισμα του 2014 οι Σκωτσέζοι είχαν απορρίψει μία απόσχιση από τη Βρετανία. Αλλά σήμερα η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική, επισημαίνει η Νίκολα Στάρτζον. Και αυτό για τον εξής απλό λόγο: το 2014 οι Σκωτσέζοι είχαν απορρίψει την ανεξαρτησία, γιατί εκτιμούσαν ότι μόνο με την παραμονή τους στη Βρετανία θα παρέμεναν και στην ΕΕ. Αντιθέτως, σήμερα είναι η παραμονή στη Βρετανία που τους οδηγεί σε έξοδο από την ΕΕ. Κατά συνέπεια, σε περίπτωση σκληρού Brexit θα έπρεπε να ιδρύσουν το δικό τους ανεξάρτητο κράτος για να ενταχθούν και πάλι στην ΕΕ.  


Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση που δημοσίευσαν οι Τάιμς του Λονδίνου, σε περίπτωση νέου δημοψηφίσματος οι θιασώτες της ανεξαρτησίας θα κέρδιζαν με διαφορά 6%. Το πρόβλημα ειναι ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ελλάδα - Βρετανία, βίοι παράλληλοι

Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.


Oσοι ζούμε το Brexit αισθανόμαστε κάπως σαν χρονοταξιδιώτες, λες και επιστρέψαμε στο 2015. 


Oλα τα συστατικά είναι εδώ: σύγχυση και ένταση, βαθύς διχασμός, πύκνωση του χρόνου, καταιγιστικές εξελίξεις και ανατροπές, αμείωτο παγκόσμιο ενδιαφέρον, συμφωνίες που αναγγέλλονται και διαψεύδονται, απειλητικές προθεσμίες που έρχονται και παρέρχονται, υπερφίαλες διακηρύξεις περί εθνικής κυριαρχίας και στρατηγικής υπεροχής που διαψεύδονται πανηγυρικά – και πάνω απ’ όλα ο φόβος μιας μεγάλης και μη αναστρέψιμης καταστροφής. Αν μη τι άλλο, η εμπειρία αυτή μας έχει κάνει πιο ψύχραιμους από τους φλεγματικούς Βρετανούς!


Η πιο έντονη αίσθηση αυτού του deja vu σχετίζεται με την αίσθηση ανασφάλειας που δημιουργεί η αδυναμία των απλών πολιτών, αλλά και ενημερωμένων παρατηρητών, να καταλάβουν ποιες είναι οι πραγματικές προθέσεις των κεντρικών πολιτικών παικτών. Oπως εμείς αναρωτιόμασταν για μήνες τι πραγματικά πίστευε ο Τσίπρας, έτσι και οι Βρετανοί εξακολουθούν να αμφιβάλλουν για το αν η κυβέρνηση προτιμά μια συμφωνία που παραβιάζει τις κόκκινες γραμμές της από το ρίσκο ενός σκληρού και καταστροφικού Brexit.


Και στις δύο χώρες, η ενότητα του κυβερνώντος κόμματος υπήρξε βασικό εμπόδιο στην επίλυση του προβλήματος. Oμως σε εμάς η «ριζοσπαστική» πτέρυγα Λαφαζάνη εκκαθαρίστηκε τελικά, με μικρό, όπως αποδείχθηκε, κόστος. Αντίθετα στη Βρετανία, οι φανατικοί Συντηρητικοί αντιευρωπαϊστές αντλούν μέρος της ισχύος τους από το γεγονός πως το κόμμα τους έχει βαθιές ιστορικές ρίζες. Το βάρος της Ιστορίας είναι ορατό και στη σημασία που αποδίδουν οι πολιτικοί στην προσήλωση σε βασικές πολιτικές αρχές. Οι περισσότεροι Συντηρητικοί και Εργατικοί που τάχθηκαν υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε. σεβάστηκαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ως έκφραση λαϊκής κυριαρχίας – και αυτό παρά τον συμβουλευτικό του χαρακτήρα και την πρωτοκαθεδρία του Κοινοβουλίου στο βρετανικό πολιτικό σύστημα.


Στη χώρα μας, όπου οι αξίες αυτές είναι πολύ πιο επιφανειακές, η αντιστροφή του δημοψηφίσματος έγινε εύκολα, γρήγορα και ανέξοδα, ξεκλειδώνοντας έτσι μια λύση που ακόμη διαφεύγει από τους Βρετανούς. Το ίδιο θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς και για τη διογκωμένη εικόνα που έχουν πολλοί Βρετανοί σχετικά με τη διεθνή σημασία της χώρας τους σε σύγκριση με την πολύ πιο προσγειωμένη δική μας αίσθηση (παρά τον βερμπαλισμό μας). Κατά παράδοξο τρόπο, η απουσία παράδοσης και αρχών μπορεί μερικές φορές να λειτουργεί θετικά.


Οι δύο χώρες διαφοροποιούνται, όμως, και ως προς τη στάση της αντιπολίτευσης. Στην Ελλάδα, η αντιπολίτευση λειτούργησε με υπευθυνότητα όταν χρειάστηκε να βάλει πλάτη για να αποφευχθεί η καταστροφή, τον Ιούλιο του 2015. Αντίθετα, το Εργατικό Κόμμα του Τζέρεμι Κόρμπιν έχει έως τώρα συμβάλει στην επιδείνωση του προβλήματος.


Πάνω απ’ όλα, η σύγκριση αναδεικνύει ένα κυρίαρχο στοιχείο, τον λαϊκισμό: τις ρίζες του σε υπαρκτά προβλήματα, την ακατάσχετη ορμή του και, εντέλει, το κάλπικο περιεχόμενό του και το αδιέξοδο.  


Στην Ελλάδα, ρίζα ήταν το απρόσμενο σοκ της κρίσης και η τιμωρητική διάθεση απέναντι σε ένα πολιτικό προσωπικό που είχε αποτύχει οικτρά. Ορμή ήταν οι υποσχέσεις δημαγωγών που υπόσχονταν μαγικές λύσεις και απάτη η «περήφανη διαπραγμάτευση», το δημοψήφισμα και ο βαρύς λογαριασμός του τρίτου μνημονίου. 


Στη Μεγάλη Βρετανία, στη ρίζα είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - Brexit: Τραγέλαφοι δεν συμβαίνουν «μόνο στην Ελλάδα»



Αυτό που συμβαίνει με το Brexit είναι αδιανόητο. Μια υπερδύναμη όπως η Μεγάλη Βρετανία αποφάσισε να τινάξει στον αέρα την ηρεμία της και να φλερτάρει με την άβυσσο χωρίς ουσιαστικό λόγο αποχώρησης από την ΕΕ, χωρίς σχέδιο εξόδου, χωρίς πλάνο για την επόμενη του ημέρα. Υπνωτισμένοι από τις σειρήνες του λαϊκισμού οι μπρέξιτερς ονειρεύτηκαν μια Μ. Βρετανία μόνη και αυτοκρατορική - λες και βρισκόμαστε ακόμη στην εποχή της βασίλισσας Βικτώριας και όχι στην εποχή του διαδικτύου και των κοινών διαπλανητικών προκλήσεων.


Το όνειρο μοιάζει τώρα με πρόλογο εφιάλτη. Τρία χρόνια μετά το δημοψήφισμα, και έξι αφού ξεκίνησε το σχετικό ντιμπέιτ, κανείς στην Αγγλία ή τον υπόλοιπο κόσμο δε γνωρίζει ακόμα πώς μπορεί να επιτευχθεί ομαλά ένα Brexit. Το μόνο που ως σήμερα πέτυχε η επιλογή του είναι να ανοίξει τις πύλες απ’ όπου ξεχύνονται οι ήχοι του χάους στο «Ηνωμένο» Βασίλειο και στο ρεύμα της ΕΕ.


Αν κάτι υπενθυμίζει προς τους Έλληνες το αγγλικό θρίλερ, είναι ότι ο λαϊκισμός δε θριαμβεύει μόνο στη δική μας γειτονιά. Παρά την κοινή αίσθηση πως τα όσα τραγελαφικά ζούμε «συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα», συμβαίνουν όμως παντού. Στο Ηνωμένο Βασίλειο που ψήφισε Brexit, στην Αμερική που έκανε πρόεδρο τον Τραμπ, στην Ιταλία που εξέλεξε κυβέρνηση το «Κίνημα των 5 Αστέρων» και πιο πριν τον Μπερλουσκόνι, στη Γαλλία που φορτσάρει όλο και περισσότερο τη Λεπέν ή στην Ισπανία των αποσχιστικών κινημάτων. 


Ο λαϊκισμός φυτρώνει παντού, ακόμα και στις πιο ισχυρές και προηγμένες χώρες του κόσμου.


Στην Αγγλία και την Ελλάδα κορυφώθηκε μάλιστα με την ίδια μορφή, εκείνη ενός δημοψηφίσματος. Ενός δημοψηφίσματος που έφερε στη Μ Βρετανία το Brexit και την απειλή ενός τεκτονικού σεισμού στην οικονομία της - την 5η μεγαλύτερη του πλανήτη - και στην Ελλάδα παραλίγο να φέρει το Grexit που θα θρυμμάτιζε μια χώρα όπως η δική μας.  


Προσωπικά δεν καταλαβαίνω γιατί είναι ωφέλιμο να καθορίζω μέσα από τέτοιες διαδικασίες ποια πορεία είναι καλύτερο να ακολουθήσει το κράτος μου πάνω σε ζητήματα τόσο τεχνικά, όπως είναι τα μακροοικονομικά και γεωστρατηγικά, για τα οποία δεν είναι και πολύ βέβαιο ότι έχω επαρκή ενημέρωση. Ζητήματα στα οποία μια λάθος επιλογή μπορεί να στοιχίσει το μέλλον γενεών. Η Δημοκρατία, η σημαντικότερη πολιτική επινόηση του ανθρώπινου πολιτισμού, δεν ατσαλώνεται από τέτοιες διαδικασίες. Αντίθετα, διαβρώνεται γιατί αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να κατακρημνίσει τους πολίτες όπου και βασίζει την ύπαρξή της.


Ένας βασικός λόγος για τον οποίο ψηφίζουμε και καταβάλλουμε ανταποδοτικούς φόρους άλλωστε, είναι προκειμένου να έχουμε ένα πολιτικό προσωπικό που (θεωρητικά τουλάχιστον...) να ασχολείται πιο επισταμένα και συστηματικά με την πολιτική από τον μέσο πολίτη. Το ότι όλοι μετέχουμε στην πολιτική δεν ταυτίζεται με το ότι όλοι κατανοούμε την πολυπλοκότητά της. Όλοι μετέχουμε επίσης σε ένα σώμα, αλλά αν κάτι συμβεί στην υγεία του δε θα καλέσουμε συγγενείς και φίλους για να ψηφίσουν ποια θεραπεία είναι καλύτερο να κάνουμε. Όλοι μετέχουμε επίσης σε ταξίδια με αεροπλάνα αλλά δε θα κάναμε επίσης ποτέ ένα πανεθνικό δημοψήφισμα για να αποφασίσουμε πώς είναι καλύτερο να τα πιλοτάρουμε. Θα απευθυνόμασταν προς ανθρώπους με σχετική τεχνογνωσία – εάν τουλάχιστον το ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι ακόμη μαζί μας. Με αυτό το πνεύμα το ομοσπονδιακό δικαστήριο της Ελβετίας αποφάσισε πρόσφατα να ακυρώσει μάλιστα ένα εθνικό δημοψήφισμα που είχε διεξαχθεί στη χώρα τους (μια από τις πλέον προηγμένες Δημοκρατίες διεθνώς), ακριβώς επειδή έκρινε ότι οι πολίτες δεν είχαν λάβει προηγουμένως επαρκή και διαφανή γνώση προκειμένου να ψηφίσουν.


Δεν φαίνεται πολύ πιθανό ένα τέτοιο προηγούμενο να τραντάξει τις εξελίξεις στην άλλη πλευρά της Μάγχης


Βέβαιο είναι ωστόσο ότι...