ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΡΥΦΟΣΤΑΛΙΝΑΡΑΔΕΣ: Μια συνταγή για σανό, που θα γλείφετε τα δάχτυλά σας.

Image 

 

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Βρίσκουμε μια φωτογραφία από με μια ξανθούλα χαριτωμένη που χαμογελάει γεμάτη ευτυχία.

Το φόντο θυμίζει Ελλάδα: θάλασσα, λιμανάκι, ιστιοφόρο στο βάθος. Φυσικά, είναι από φωτοτράπεζα, δηλαδή κονσέρβα.

Γράφει ο κειμενογράφος της διαφημιστικής μια ιστορία, η οποία στην ουσία της είναι ηλίθια: δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος στον κόσμο που αν του δώσεις 2400 ευρώ θα πει "δεν τα θέλω".

Αλλά δεν υπάρχει και οικογένεια στον κόσμο, εκτός αν ανήκει στη γνωστή φυλή των "ευπαθών και ευάλωτων κυνηγών χαλκού", που θα αποφασίσει να κάνει παιδί επειδή θα της τάξεις 2400 €.

Όμως το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας (πρώτα το Κοινωνικής Συνοχής και μετά το Οικογένειας, για να καταλάβουμε τις προτεραιότητες των γαλαζαίων), κάποιο έργο πρέπει να παρουσιάσει. Εκλογές έρχονται γαρ. Βρήκε λοιπόν μία διαφημιστική, τής ανέθεσε το project, και οι σανοφάγοι ακούνε γαλαζαίικες ιστορίες 

Θυμάστε ότι κάποτε ο Μητσοτάκης υποσχόταν να κόψει αυτά τα γελοία επιδόματα του κοινωνικού εξευτελισμού, και με την μείωση των φόρων και την απελευθέρωση της οικονομίας απ' την κρατική αγχόνη θα έδινε τάχα μου τη δυνατότητα στους Έλληνες να ζουν αξιοπρεπώς με τα λεφτά που θα έβγαζαν και θα τους έμεναν στην τσέπη.

Θα μου πεις, τι να πρωτοθυμηθούμε από από όσα είπε και τα παρέπεμψε για εφαρμογή στη 18η τετραετία: την τάξη; την ασφάλεια; το ξεδόντιασμα των τραμπούκων; την πανεπιστημιακή αστυνομία;

Άντε, γλείψτε τώρα τα ξεροεπιδόματα που σας πετάει, κουνήστε χαρωπά την ουρίτσα σας, και μην ξεχάσετε…

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Κάποιος στο ΥΠΕΞ οφείλει μια εξήγηση

Image 

 

Toυ Κώστα Στούπα

Επτά χρόνια ακούω την ίδια φράση. «Άκυρο και ανυπόστατο».

Άκυρο γιατί το υπέγραψε κυβέρνηση χωρίς εντολή.

Ανυπόστατο γιατί ούτε η Βουλή της Λιβύης δεν το είχε κυρώσει.

Στις 20 Οκτωβρίου η Βουλή του Τομπρούκ, υπό τη σκιά του Χαφτάρ, το κύρωσε. Το μισό μας επιχείρημα μόλις πέρασε στα έκτακτα αποτελέσματα, και όχι στα κέρδη.

Ας το διαβάσουμε σαν ισολογισμό.

Τι χάσαμε.

Το διαδικαστικό επιχείρημα. Μέχρι χθες η Αθήνα έλεγε ότι ούτε οι ίδιοι οι Λίβυοι δεν το αναγνωρίζουν. Σήμερα Τρίπολη και Βεγγάζη, που δεν συμφωνούν σχεδόν σε τίποτα, συμφωνούν σε αυτό. Ο Χαφτάρ, που τον μετρούσαμε στο ενεργητικό μας, άλλαξε στρατόπεδο. Οι ενδείξεις υπήρχαν μήνες πριν. Κάποιος στο ΥΠΕΞ οφείλει μια εξήγηση.

Τι δεν χάσαμε.

Τη γεωγραφία και το δίκαιο. Διμερής συμφωνία δεν δεσμεύει τρίτους, το λέει η Σύμβαση της Βιέννης. Τουρκία και Λιβύη δεν έχουν αντικείμενες ακτές, ανάμεσά τους κάθεται η Κρήτη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση το έχει γράψει ρητά: το μνημόνιο δεν παράγει έννομες συνέπειες για τρίτα κράτη.

Παράγει λοιπόν έννομα αποτελέσματα;

Έναντι όλων, όχι. Μεταξύ Άγκυρας και Λιβύης, ναι. Και στην πράξη, δυστυχώς ναι, γιατί μετατρέπει θάλασσα σε «αμφισβητούμενη περιοχή».

Οι αγορές δεν διαβάζουν UNCLOS, διαβάζουν χάρτες ρίσκου. Πετρελαϊκές, ασφαλιστές και τράπεζες που χρηματοδοτούν γεωτρήσεις νότια της Κρήτης τιμολογούν τη διαφορά. Το μνημόνιο δεν είναι ούτε δώρο ούτε τρύπα στο νερό. Είναι ένα δικαίωμα προαίρεσης που η Άγκυρα αγόρασε φτηνά και θα το ασκήσει όταν τη συμφέρει.

Αν οι αμερικάνικες εταιρείες προχωρήσουν στις έρευνες χωρίς να λάβουν το μνημόνιο υπόψη, η Τουρκία θα 'χει κάνει μια τρύπα στο νερό.

Αν όχι, την τρύπα θα την έχουμε κάνει εμείς.

 

Γιατί μετράει η Αίγυπτος.

Η συμφωνία του 2020 ήταν μισή δουλειά, από τον 26ο ως τον 28ο μεσημβρινό. Έδωσε επήρεια στην Κρήτη και στο σύμπλεγμα Καρπάθου-Ρόδου. Η επέκταση ανατολικά είναι το πραγματικό αντιστάθμισμα. Ένα δεύτερο αφρικανικό κράτος, με ακτές απέναντι, υπογράφει το αντίθετο από τη Λιβύη.

Στο διεθνές δίκαιο οι συμφωνίες γειτόνων είναι τεκμήρια, όχι ευχολόγια. Η Τουρκία πλειοδοτεί ημών έναντι της Αιγύπτου και την καλεί σε μεταξύ τους συμφωνία. Αν δώσουμε εμείς κάτι παραπάνω για να κλείσει η συμφωνία, οι μοιρολογίστρες θα ξεκινήσουν τα μοιρολόγια.

Τρία σενάρια.

Χαρτοπόλεμος (το πιθανότερο). Ρηματικές διακοινώσεις στον ΟΗΕ, NAVTEX, ερευνητικά σκάφη με συνοδεία. Κόστος τεχνικό, όχι συστημικό. Προς το παρόν. Αργότερα βλέπουμε…

Επέκταση της οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδας Αιγύπτου. Αθήνα και Κάιρο κλείνουν τη γραμμή. Η Άγκυρα απαντά με ένα νέο «Ορούτς Ρέις» όπως το 2020. Θερμό επεισόδιο πιθανό, πόλεμος απίθανος, γιατί κανείς δεν θέλει να τον εξηγήσει στην Ουάσιγκτον και στους πιστωτές του.

Χάγη. Συνυποσχετικό με τη Λιβύη ή την Τουρκία. Το λογικότερο και το λιγότερο πιθανό, γιατί απαιτεί πολιτικό κεφάλαιο που κανείς δεν διαθέτει.

Θα μιλήσουν τα κανόνια;

Όχι, όσο μιλάει πειστικά η αποτροπή.

Το δίκαιο είναι μια  άγκυρα της θέσης μας, όχι όμως μια  προπέλα των επιδιώξεων μας. Χωρίς στόλο, συμμαχίες και γεωτρύπανα στο νερό, το δίκαιο μπορεί να αποδειχτεί  ένας ωραίος τίτλος ιδιοκτησίας για ακίνητο που έχει κάνει κατάληψη άλλος.

Και κάτι τελευταίο. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις.

Είμαστε εμείς, που…

 

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Διαπόμπευση!

Image

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Το κατάπτυστο τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν ισχύει· σωστά;

Σωστά.

Ο,τι και να ορίζει είναι για τα πανηγύρια και γελάει ο κόσμος· σωστά;

Σωστότατα!

Το καταδικάζουν όλοι εκείνοι των οποίων η θέση έχει βάρος στο ζήτημα· σωστά;

Εννοείται…

Τότε, λοιπόν, γιατί εμείς πήγαμε και χωθήκαμε σφήνα μεταξύ των «κακών» Λίβυων, που συνεργάζονται με την Τουρκία, και των «καλών», που δεν συνεργάζονται ή, τέλος πάντων, εκείνη την εποχή δεν συνεργάζονταν με τους Τούρκους;

Αν αυτή η ιστορία είναι ένα αστείο, τότε γιατί εμείς την πήραμε σοβαρά και πήγαμε να συμμετάσχουμε στη φάρσα;

Αυτό που οπωσδήποτε δεν μπορούμε να κάνουμε σε καμία θεωρία παιγνίων είναι να μπαίνουμε σε ένα παιχνίδι με τον σκοπό να κερδίσουμε, αλλά όταν χάνουμε να αρνούμαστε την ύπαρξή του εντελώς. Αυτή είναι, όμως, η επίσημη στάση που οφείλει να τηρεί κάθε συμπολιτευόμενος βουλευτής, αν θέλει να τα έχει καλά με την κυβέρνηση. Πρέπει, δηλαδή, να παίζει τον χαζό.

Το είδαμε να συμβαίνει με την περίπτωση του Αγγελου Συρίγου, το βλέπουμε να επαναλαμβάνεται με την περίπτωση του Δημήτρη Καιρίδη, ο οποίος επίσης είπε με το όνομά του αυτό που όλοι είδαν με τα μάτια τους.

Δεν είναι συμπτωματικό ότι και οι δύο είναι καθηγητές πανεπιστημίου και εξ αντικειμένου αρμόδιοι να κρίνουν. Η επίσημη θέση που απαιτεί από αυτούς το κόμμα τους (όλα καλά, δεν τρέχει τίποτα, σιγά μωρέ, ποιος ασχολείται κ.λπ.) δεν διαφέρει από…

 

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Δεν είναι ήττα, είναι μ@λ@κί@.

Image 

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Οταν θεωρείς ήττα για την Ελλάδα την αναγνώριση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου από το καθεστώς της Δυτικής Λιβύης (Χαφτάρ και Υιοί ΟΕ), τότε νομιμοποιείς την άλλη πλευρά, που το προωθεί. Αυτή είναι η κριτική, από την πλευρά του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, στη θέση που διατύπωσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, με άρθρο του, στο οποίο ο Νίκος Ανδρουλάκης εκτιμά τη συγκεκριμένη εξέλιξη ως μία «σοβαρή διπλωματική ήττα» και μάλιστα «χωρίς αμφιβολία».

Το επιχείρημα του κ. Μαρινάκη είναι σωστό. Αν χρεώνεις στην Ελλάδα ήττα και μάλιστα χωρίς αμφιβολία, τότε πιστώνεις και στην Τουρκία μια νίκη, επίσης χωρίς αμφιβολία. Γιατί αυτό που κάνεις είναι να δίνεις βάση – για να μην πω να υιοθετείς – στους ισχυρισμούς τους, τους οποίους υποτίθεται ότι γενικώς απορρίπτεις.

Τότε όμως γιατί τους χρησιμοποιείς, προκειμένου να ασκήσεις κριτική στην κυβέρνηση;

Καταλαβαίνω ότι κάνεις τη δουλειά σου ως αντιπολίτευση: βαράς την κυβέρνηση όπου τη βρίσκεις εκτεθειμένη. Ομως την ίδια ώρα παίζεις το παιχνίδι των απέναντι.

Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν ωφελεί να παριστάνουμε ότι δεν τρέχει τίποτα. Το λέω γιατί, ας μην κρυβόμαστε, ο στρουθοκαμηλισμός είναι η επίσημη θέση. Είναι ένα είδος εθνικής αφασίας και ακινησίας, στο οποίο συμφωνούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις.

Μας αρκεί η θεωρητική δυνατότητα της επέκτασης των χωρικών υδάτων, μένουμε λοιπόν εκεί και περιμένουμε, αυταπατώμενοι με την ιδέα ότι όλος ο υπόλοιπος κόσμος θα περιμένει μαζί μας. Θα περιμένει, δηλαδή, πότε η Ελλάδα θα τολμήσει να περάσει από τη δυνατότητα στην πράξη.

Η Ελλάδα όμως δεν θέλει, γιατί εκ των πραγμάτων θα πρέπει να συνεννοηθεί με τους εξ Ανατολών γείτονες.

Η συνεννόηση όμως συνεπάγεται συμβιβασμό, με την έννοια της υποχώρησης από το μέγιστο δυνατό των 12 ναυτικών μιλίων. Οπότε η εθνοπρεπής στάση ορίζει ότι κλείνουμε μάτια, αφτιά, στόμα και ευχόμαστε το πρόβλημα να εξαφανιστεί.


Καλή η προσπάθεια, δεν μπορώ να πω. Εχει κάτι το ηρωικά τραγικό που μας ταιριάζει πολύ, όμως δεν λειτουργεί.

Δεν παράγει αποτελέσματα, γιατί στο μεταξύ ο κόσμος προχωρεί, η νομοθεσία προσαρμόζεται στην πραγματικότητα επί του πεδίου με δικαστικές αποφάσεις και έτσι το κόστος του συμβιβασμού όλο και αυξάνεται. Καλύτερα λοιπόν να στυλώσουμε τα πόδια και να  περιμένουμε, πάντα απτόητοι από τις προκλήσεις που μας πετάει στα μούτρα η ζωή, όπως η υπόθεση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου.

Ομως, τι περιμένουμε;

Αυτό, οφείλω να παραδεχθώ, δεν το έχω καταλάβει.

Κάτι μεγάλο, υποθέτω. Τόσο μεγάλο που θα αλλάξει δραματικά τις ισορροπίες υπέρ ημών στο Αιγαίο και θα εξαφανίσει την ενοχλητική γειτνίαση με αυτούς. Ας πούμε, ένας τρομερός σεισμός, ο οποίος θα εξαφανίσει τα δυτικά παράλια της Τουρκίας, σε βάθος 150 χιλιομέτρων – λάθος, τα κάνουμε 200 για να είμαστε σίγουροι. Ομως! Προσοχή, γιατί αυτό έχει σημασία, χωρίς να πάθουν το παραμικρό τα δικά μας νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Ούτε καν τσουνάμι. Υπό αυτές τις συνθήκες, ναι, θα μπορούμε να πάμε στο διεθνές δικαστήριο και να κάνουμε ό,τι αποφασίσει εκείνο.

Ισως μάλιστα να μη χρειαστεί καν να πάμε στα δικαστήρια με τους γείτονες. Από το ταρακούνημα – με στενοχωρεί που το λέω, αλλά δεν γίνεται να το κρύψω – θα γκρεμιστεί η Αγία Σοφία, το παρήγορο όμως είναι ότι θα απελευθερωθεί ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, που θα πάρει τους Τούρκους φαλάγγι, κατά πώς λένε οι προφητείες. Θα είναι, πάντως, μια περίοδος μεγάλης αναταραχής παγκοσμίως, να το ξέρετε.

Γιατί μαζί με τον μαρμαρωμένο βασιλιά, θα ξυπνήσουν ο βασιλιάς Αρθούρος, που κοιμάται και αυτός στον βυθό μιας λίμνης, κατά τον θρύλο. Θα ξυπνήσει και ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα, ο οποίος ομοίως κοιμάται, κατά σύμπτωση και αυτός στον βυθό μιας λίμνης, διαφορετικής από εκείνη του Αρθούρου. Περιμένω να ξυπνήσουν πολλοί, γιατί κάθε έθνος έχει τη δική του παραλλαγή του μύθου. Μπαρμπαρόσα και Αρθούρος περιμένω να αρπαχτούν μεταξύ τους, οπότε μένει ο δικός με τα νώτα ασφαλή για να καθαρίσει.

Αυτή είναι η στρατηγική μέσα στην οποία αποκτά νόημα η στάση μας. Κατά συνέπεια, η εξέλιξη της υπόθεσης του Τουρκολιβυκού Μνημονίου…

 

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Όταν η αποφυγή του πολέμου γίνεται άλλοθι υποχώρησης

 

Του Παντελή Σαββίδη

Η υπόθεση του υποθαλάσσιου καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου αναδεικνύει μια σοβαρή αδυναμία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: την τάση να αντιμετωπίζει κάθε ουσιαστική διεκδίκηση εθνικών δικαιωμάτων μέσα από το δίλημμα «υποχώρηση ή πόλεμος».

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαβεβαιώνει ότι δεν πρόκειται να ζητήσει άδεια από την Τουρκία για τις έρευνες και την πόντιση του καλωδίου.

 Η Άγκυρα, αντιθέτως, επιδιώκει να κατοχυρώσει την αντίληψη ότι καμία δραστηριότητα δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στις θαλάσσιες περιοχές που θεωρεί δικής της αρμοδιότητας χωρίς τη συγκατάθεσή της.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, αναζητείται φόρμουλα συνεννόησης που θα επιτρέπει στην Αθήνα να υποστηρίζει ότι απλώς ενημέρωσε την Τουρκία και στην Άγκυρα να διακηρύσσει ότι έδωσε τη συγκατάθεσή της. Μια διαδικασία δηλαδή, που θα προσφέρεται για δύο διαφορετικές ερμηνείες, με κάθε πλευρά να εμφανίζεται δικαιωμένη στο εσωτερικό της.

Το ερώτημα όμως είναι ποια αντίληψη θα επικρατήσει τελικά στην πράξη.

Το πρόβλημα δεν είναι η ενημέρωση της Τουρκίας για τις τεχνικές εργασίες.

Είναι το προηγούμενο που μπορεί να δημιουργηθεί. Η ενημέρωση δεν συνιστά παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αν όμως κάθε ελληνική δραστηριότητα εξαρτάται στην πράξη από την τουρκική αποδοχή, η Άγκυρα αποκτά έναν άτυπο μηχανισμό επιρροής. Και ένα δικαίωμα που ασκείται μόνο με τη συναίνεση εκείνου που το αμφισβητεί κινδυνεύει σταδιακά να μετατραπεί σε δικαίωμα υπό αίρεση.

Εδώ βρίσκεται και το βαθύτερο πρόβλημα της κυβερνητικής αντίληψης. Η υποχώρηση παρουσιάζεται ως αναγκαία επιλογή για την αποφυγή πολεμικής σύγκρουσης.

Κάθε απαίτηση για αποφασιστικότερη στάση συναντά την επίκληση του κινδύνου πολέμου, κάθε προσπάθεια άσκησης των ελληνικών δικαιωμάτων συνοδεύεται από την προειδοποίηση ενός θερμού επεισοδίου και κάθε αμφισβήτηση των τουρκικών αξιώσεων αντιμετωπίζεται με το επιχείρημα ότι η συνεννόηση αποτελεί τη μοναδική υπεύθυνη επιλογή.

Λες και η εξωτερική πολιτική εξαντλείται στο δίλημμα «παραδίδεις ή πολεμάς».

 

Υπάρχουν ωστόσο πολλές περισσότερες επιλογές.

Η διπλωματία, οι διεθνείς συμμαχίες, η αξιοποίηση της ευρωπαϊκής διάστασης του έργου, το διεθνές δίκαιο, η αποτρεπτική ισχύς και ο προσεκτικός επιχειρησιακός σχεδιασμός αποτελούν εργαλεία μιας σύνθετης στρατηγικής.

Η αξιοποίησή τους απαιτεί πολιτική βούληση, προετοιμασία και ανάληψη ευθύνης.

Η επίκληση του κινδύνου πολέμου μπορεί, άλλωστε, να λειτουργήσει και ως αποτελεσματικό επικοινωνιακό άλλοθι. Ένας συμβιβασμός αρκεί να παρουσιαστεί ως επιτυχής αποτροπή μιας σύγκρουσης, χωρίς να εξηγείται τι πραγματικά συμφωνήθηκε, ποιες δεσμεύσεις αναλήφθηκαν και ποιες συνέπειες μπορεί να προκύψουν στο μέλλον.

Γιατί όμως να αναζητηθεί μια πιο σύνθετη στρατηγική, όταν η εκλογική κυριαρχία καλλιεργεί την αίσθηση ότι δεν απαιτείται ουσιαστική λογοδοσία;

Όταν ακόμη και σοβαρά ζητήματα διαφάνειας, διαφθοράς και θεσμικής αξιοπιστίας δεν φαίνεται να διαταράσσουν αποφασιστικά τους πολιτικούς συσχετισμούς, η εξουσία έχει λιγότερα κίνητρα να εγκαταλείψει τις εύκολες επιλογές και τις βολικές επικοινωνιακές εξηγήσεις.

Το καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου δεν είναι ένα απλό τεχνικό έργο. Αποτελεί ενεργειακή υποδομή ευρωπαϊκής στρατηγικής σημασίας και η υλοποίησή του συνιστά δοκιμασία της δυνατότητας της Αθήνας να ασκεί τα δικαιώματά της χωρίς να εξαρτάται από την πολιτική βούληση της Άγκυρας.

Η αποφυγή του πολέμου είναι αυτονόητη υποχρέωση κάθε κυβέρνησης. Δεν μπορεί όμως να μετατρέπεται σε μόνιμο άλλοθι για την αποφυγή άσκησης νόμιμων δικαιωμάτων.

Γιατί …

 

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΠΡΟΕΔΡΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο κύριος Πρόεδρος και ο Παλαμάς

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

τασούλας (ο) 1. αυτός που κάνει γκάφες, γκαφατζής «το ξέρω ότι είναι πολύ καλό παιδί, αλλά ταυτοχρόνως είναι και πολύ τασούλας» 2. αυτός που συχνά παρασύρεται από την αγάπη του για πομπώδεις λέξεις και φράσεις «συμφωνώ ότι θα μπορούσε να μιλάει πιο απλά, αλλά τότε δεν θα ήταν ο τασούλας που αγαπήσαμε»

Ο Πρόεδρος Τασούλας μού είναι πολύ συμπαθής. Πράγμα που με κάνει να νιώθω κάπως άσχημα όταν με αγωνία περιμένω τα μηνύματά του στις εθνικές επετείους όντας βέβαιος ότι, χωρίς να είναι αυτή η πρόθεσή του, θα ξεστομίσει κάτι ιδιαιτέρως διασκεδαστικό.

Θυμίζω ότι τον Οκτώβριο του 2025 είχε μιλήσει για «το χαμόγελο στα στήθη» προσφέροντας μια πολύ σκληρή εικόνα του πολέμου και τον Μάρτιο του 2026 είχε ξεκινήσει μιλώντας για τον αγώνα για ελευθερία του 1981 (πολύ πριν το ΠΑΣΟΚ οργανώσει σχετικές φιέστες) και κατέληξε ζητώντας να «ξαναπάνε» τις δηλώσεις που έκανε σε ζωντανή πανεθνική μετάδοση.

Φέτος, πιστός στην παράδοση που ο ίδιος δημιούργησε, αποφάσισε να διασκευάσει Παλαμά παίρνοντας «της καρδιάς το πύρωμα» και κάνοντάς το «της ψυχής το σίδερο».

Μπορεί να το κάνει κατά λάθος, αλλά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει καταφέρει μόνος του…

 

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΝουΔο-γαλαζαίικου Υπαρκτού ΜΠΟΧΕΣΟ-ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΎ κωμωδία


Image 

Image

Image

Image

Image

 


Image

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΩΝ κωμωδία

Image



Image

Image

Image

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΝουΔο-γαλαζαίικου "αριστοκρατούμενου" ΚΗΦΗΝΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟΥ κωμωδία



Image

Image 


Image

Image

Image

 

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΝουΔο-γαλαζαίων ΓΥΦΤΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΩΝ εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία


στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΝουΔο-γαλαζαίικου ΓΥΦΤΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΥ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟΥ κωμωδία



στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ελληνόφωνου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία


στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σαν σήμερα (31/10/ΧΧΧΧ)

 

1882: Ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ δημοσιεύει τις «Περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς».
1922: Αρχίζει η Δίκη των «6» (Γούναρης, Στράτος, Πρωτοπαπαδάκης, Θεοτόκης, Μπαλτατζής, Χατζανέστης), που θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για τη μικρασιατική καταστροφή.
1948: Γίνεται η τελευταία εγγραφή στο ημερολόγιο του πλοίου - θρύλος «Αβέρωφ»... «Συνήθης εν όρμω υπηρεσία. Κινήσεις συμφώνως τω πίνακι. Έκτακτον ουδέν» γράφει και περνά στην ιστορία.
1984: Φεύγει απ τη ζωή η Ίντιρα Γκάντι, ινδή πολιτικός.
1993: Πεθαίνει ο Φεντερίκο Φελίνι, ιταλός σκηνοθέτης του κινηματογράφου
1985: Πεθαίνει ο Νίκος Εγγονόπουλος, ζωγράφος και ποιητής, ο κυριότερος εκφραστής του σουρεαλισμού στη χώρα μας.







2013 Πεθαίνει ο ο γάλλος συγγραφέας Ζεράρ ντε Βιλιέ που έγινε παγκοσμίως γνωστός από την περιπετειώδη σειρά κατασκοπευτικών περιπετει

 


2019 Ο μουσικοσυνθέτης, πατέρας του Νέου Κύματος, Γιάννης Σπανός άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 85 ετών.

 

 

2020 Πεθαίνει σε ηλικία 90 ετών ο διάσιμος ηθοποιός Σον Κόνερι
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αυτό ακριβώς είναι “αριστερά” (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ video)

 

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Πιστεύει στον εαυτό του

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Πάντα η ίδια απορία, όλα αυτά τα χρόνια που τον γνωρίζουμε. Τι κάνει τον Αλέξη, είτε ως Καραμήτρο είτε παλαιότερα ως Τσίπρα, να ξεχωρίζει; Τι είναι δηλαδή αυτό το κάτι που έχει και δεν το έχουν οι άλλοι;

Είναι η αναισθησία ή το θράσος;

Γιατί είναι ένα πράγμα να μη νιώθεις την ντροπή και είναι τελείως διαφορετικό να τη νιώθεις, αλλά με κάποιο τρόπο να κατορθώνεις να την κυριεύσεις και να την ξεπεράσεις. Η πρώτη κατάσταση είναι μάλλον αναπηρία, κατά την αντίληψή μου, η δεύτερη όμως προϋποθέτει ένα είδος ηθικού σθένους.

Το πρόσφατο παράδειγμα είναι ο ισχυρισμός του, σε συνέντευξη που έδωσε σε τοπικό σταθμό της Κρήτης, ότι αυτός, εν αντιθέσει με το ΠΑΣΟΚ, δεν συνεργάστηκε ποτέ με τη Δεξιά.

Με την κανονική Δεξιά, όχι, δεν συνεργάστηκε ποτέ. Συνεργάστηκε, όμως, με τη χειρότερη εκδοχή της, τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου.

Πότε πρόλαβε κιόλας να τον ξεχάσει;

Συνεργάστηκε μάλιστα τόσο αρμονικά μαζί τους, ώστε στο τέλος τους απορρόφησε. Το δε εξωφρενικό στον συγκεκριμένο ισχυρισμό είναι ότι τον διατύπωσε στην προσπάθειά του να μπαλώσει την ζημιά που προκάλεσε ο λογογράφος, με την επίθεση στον Ανδρουλάκη. Πάει να διορθώσει δηλαδή και τα κάνει ακόμη χειρότερα! Πώς να μην τον ταπώσει μετά ο Ανδρουλάκης, θυμίζοντάς του τη συνεργασία με τους ΑΝΕΛ;

Είναι πασίγνωστο ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ως προσωπικότητα δεν μπορεί να ασκήσει την παραμικρή γοητεία – το καταγράφουν και οι δημοσκοπήσεις, άλλωστε. Ή, εν πάση περιπτώσει, για να είμαι ηπιότερος έχει κάποια γοητεία, αλλά είναι πολύ ειδικού τύπου, κάτι το οποίο αναγκαστικά περιορίζει το κοινό στο οποίο ασκείται, όπως, αν μου επιτρέπεται μια γαστρονομική παρομοίωση, η γοητεία που εκπέμπει σε έναν βίγκαν ένα κρύο αγγούρι που έχει μόλις βγει από το ψυγείο – όχι μόνο του, εννοείται.

Παρ’ όλα αυτά, στη συγκεκριμένη αναμέτρηση, ο Καραμήτρος ηττήθηκε από τον Ανδρουλάκη. Η εμπάθεια του αρθρογράφου έκανε συμπαθή τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και του έδωσε το ηθικό πλεονέκτημα, αυτό που λέμε «the moral high ground» – το γράφω στα ξένα, για να καταλαβαίνει ο Καπετάνιος. Ειλικρινά το λέω, περισσότερο πρόχειρο, επιπόλαιο και απροετοίμαστο πολιτικό αρχηγό δεν θυμάμαι.

 

Εχει, όμως, οξεία την αίσθηση του χιούμορ, έστω και ακουσίως – αυτό να του το αναγνωρίσουμε.

Στην περιοδεία του στην Κρήτη, λ.χ., μας έλυσε μια άλλη απορία, σχετικά με τα κίνητρά του. Επέστρεψε στην πολιτική, είπε, «επειδή αυτός ο τόπος αξίζει καλύτερα».

Για όσους δεν κατάλαβαν το αστείο, εννοεί ότι …

 

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Τελικά ποια είναι αυτή η Δεξιά;

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Ο αείμνηστος – Στις 18 Οκτωβρίου, το ΠΑΣΟΚ γιόρτασε τα 45 χρόνια της μεγάλης εκλογικής νίκης του– την αποκαλούσε «επάρατο» Δεξιά, εξ ου και το γνωστό σύνθημα «απόψε πεθαίνει η Δεξιά».

Οι καιροί πέρασαν και, εξ όσων γνωρίζω, η Δεξιά δεν πέθανε – αν συμπεριλαμβάνουν στη Δεξιά και τη Νέα Δημοκρατία. Απεναντίας, όχι μόνον επέζησε, αλλά και κυβερνά, ενώ αυγατίζει κιόλας, καθώς ξεπροβάλλουν και άλλα κόμματα που διεκδικούν αυτόν τον χώρο. Συνεπώς, ακροατήριο υπάρχει και μάλιστα φαίνεται πως είναι ευμέγεθες.

Γιατί κάνω αυτόν τον πρόλογο;

Την αφορμή μού έδωσε ο αγαπημένος αυτής της στήλης, ο Αλέξης Τσίπρας.

Είναι αλήθεια πως δεν θέλω να σχολιάζω τις δηλώσεις του, είναι μάλλον βαρετό, όμως κι αυτός δεν με αφήνει να αγιάσω. Εκεί που πάω να τον ξεχάσω, έρχεται και κάτι λέει, το οποίο με προκαλεί.

Δεν μπορώ λοιπόν να αφήσω ασχολίαστο αυτό που είπε στην Κρήτη, πως αυτός ουδέποτε συνεργάστηκε με τη Δεξιά.

Η πρώτη λογική εξήγηση αυτής της δήλωσης είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός άρχισε να ξεχνάει. Φαινόμενο ανησυχητικό, καθώς είναι ακόμη σχετικά νέος. Λίγο πάνω από τα 50. Πάντως, αυτήν την εξήγηση την κρατώ, διότι μπορεί παρόμοια απώλεια μνήμης να συναντήσουμε και στο εγγύτατο μέλλον. Αν δεν είναι βιολογικό σύμπτωμα, πολιτικά βολεύει.

Πιο πειστική βρήκα την εξήγηση πως έχει μια ιδιάζουσα άποψη για το τι σημαίνει Δεξιά. Αν θεωρεί ακροδεξιό τον Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του, όπως ισχυρίζεται σήμερα, είναι λογικό να θεωρεί κάτι σαν σοσιαλδημοκράτη τον Πάνο Καμμένο. Bingo, όπως λέγαμε πριν από πολλά χρόνια. Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Οντως, ουδέποτε συνεργάστηκε με τη Δεξιά, ασχέτως πώς χαρακτήριζε τότε, στις ένδοξες εποχές, τον κυβερνητικό συνεταίρο του. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αν κατάλαβα καλά, ήταν ένας συνασπισμός αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων, οι οποίες προφανώς ουδεμία σχέση είχαν με την «επάρατο». «Ετσι είναι αν έτσι νομίζετε», για να θυμηθώ και τον Λουίτζι Πιραντέλο.

Τέλος, όπως μου επισήμανε ένας παλιός σύντροφος, άριστος γνώστης του «χώρου» και των προσώπων που τον διακονούν, ο Αλέξης μας περνάει όλους… ψιλό γαζί και μας το δείχνει απροκάλυπτα. Γνωρίζει άριστα τι λέει, πόσο θόρυβο θα προκαλέσει και γι’ αυτό τα λέει.

Στην προκειμένη περίπτωση αυτή η δήλωσή του, ότι αυτός ποτέ δεν συνεργάστηκε με τη Δεξιά, είναι στοχευμένη, έχει αποδέκτη το ΠΑΣΟΚ, το οποίο ως γνωστόν συγκυβέρνησε με τη Νέα Δημοκρατία την περίοδο 2012-2014. Αυτή η αιχμή ειπώθηκε στην Κρήτη, γνωστή για το αντιδεξιό παρελθόν της, όπου το κόμμα Τσίπρα φαίνεται πως αντιμετωπίζει προβλήματα.

Είμαι σίγουρος πλέον πως αν οι περιστάσεις το απαιτήσουν, με μεγάλη ευκολία θα πει «εγώ, ποτέ δεν υπήρξα αριστερός».

Εκείνο όμως που ποτέ δεν θα του συγχωρήσω είναι αν πει …

 

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Τσίπρας, Αριστερά και «φούσκα» της Θεσσαλικής

 

Του Κώστα Στούπα

Το 1999, στην κορύφωση της φούσκας του ελληνικού χρηματιστηρίου, υπήρχε μια εισηγμένη με το όνομα Θεσσαλική. Είχε τεράστια τιμή στο ταμπλό και καμία δραστηριότητα. Για την ακρίβεια, η έδρα της ήταν ένα δικηγορικό γραφείο. Όλη της η ύπαρξη χωρούσε σε έναν δερμάτινο χαρτοφύλακα. Ένα ιδρυτικό καταστατικό με τη σφραγίδα της εφορίας και μια σφραγίδα της εταιρείας ήταν όλα τα περιουσιακά της στοιχεία. Τίποτε άλλο. Ούτε εργοστάσιο, ούτε πελάτες, ούτε ισολογισμός που να αξίζει το χαρτί του.

Και όμως, κάθε πρωί, χιλιάδες επενδυτές την αγόραζαν. Δεν αγόραζαν εταιρεία. Αγόραζαν προσδοκία. Και η προσδοκία, όπως ξέρει όποιος έζησε εκείνα τα χρόνια, δεν έχει χαμηλότερο όριο όταν σκάσει.

Τη Θεσσαλική μου θυμίζει  το κόμμα του κ. Τσίπρα. Ακόμη και ο Λάκης Λαζόπουλος φαίνεται να διαβλέπει τη «φούσκα» και το εγκαταλείπει.

Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, η ΕΛΑΣ, ανακοινώθηκε τον Μάιο στο Θησείο με όλα τα σύνεργα της εισαγωγής. Το καταστατικό με τη σφραγίδα υπάρχει. Ο δερμάτινος χαρτοφύλακας  επίσης.

Το πρώτο ερώτημα, όπως και το 1999, είναι τι υπάρχει μέσα.

Το δεύτερο που βρίσκει οικονομικούς πόρους το εγχείρημα;

Την πιο σκληρή απάντηση δεν την έδωσαν οι πολιτικοί αντίπαλοι του κ. Τσίπρα.

Την έδωσε ο Νίκος Καρανίκας. Ο άνθρωπος που γνώριζε τον Τσίπρα πριν γίνει καν πρόεδρος, ο στενός του φίλος από τη Θεσσαλονίκη, ο σύμβουλός του στο Μαξίμου. Στο χρηματιστήριο, όταν οι εκ των ένδον πουλάνε τις μετοχές τους, οι αναλυτές - όταν δεν περιττεύουν - προσέχουν. Στην πολιτική, όταν οι δικοί μας «πουλάνε» οι δημοσκοπήσεις περισσεύουν.

Ο Καρανίκας είπε ότι το εγχείρημα κατέληξε σε reunion αντί για rebranding. Ότι δηλαδή  η ΕΛΑΣ μάζεψε ό,τι ρετάλι υπήρχε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ότι ο Τσίπρας ζει στην «κοσμάρα» του σαν φεουδάρχης, περιτριγυρισμένος από υποτακτικούς, και ότι το μανιφέστο και τη διακήρυξή του τα έγραψαν «οι φωστήρες του». Και κατέληξε ότι δεν μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη.

Εδώ είναι το παράδοξο.

Πριν από λίγους μήνες, στην «Ιθάκη», ο Τσίπρας άδειασε σχεδόν όλους όσους κυβέρνησε μαζί τους. Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνη, Παππά, Πολάκη. Για όλα έφταιγαν οι άλλοι.

Σήμερα το νέο κόμμα στήνεται με τα ίδια υλικά από την ίδια αποθήκη.

Η ίδρυση ενός κόμματος χωρίς εμφανές και διακριτό πρόγραμμα στην αγορά αυτό έχει όνομα. Λέγεται αύξηση μετοχικού κεφαλαίου χωρίς επιχειρηματικό σχέδιο. Τουτέστιν, φέρτε τα λεφτά και θα δούμε τι θα τα κάνουμε.

Αν αυτός που ζητάει τα λεφτά στο παρελθόν έχει αποδείξει πως και κάρβουνο να πιάσει θα το μετατρέψει σε διαμάντια, τότε να το συζητήσουμε.  Αν έχει αυξήσει το χρέος κατά 100 δισ. χωρίς να μοιράσει μερίσματα, αλλά λιτότητα, τότε αποτελεί υπόδειγμα αποτυχίας.

Αν θεωρεί όλους όσους επέλεξε να κυβερνήσει την πρώτη φορά άχρηστους και προβληματικούς, γιατί να εμπιστευτούμε τις νέες επιλογές του;

Όσοι τον ακολουθούν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη πως συμπεριφέρθηκε στα προηγούμενα στελέχη και στους οπαδούς, τι ποιότητας στελέχη είναι και πού πιθανόν να προσβλέπουν, πέραν μιας «αρπαχτής»;

Θυμήθηκα και τον Τόνι Μπλερ. Στο βιβλίο του για την ηγεσία γράφει ότι οι ηγέτες περνούν από τρία στάδια.

Στο πρώτο ακούν, γιατί ξέρουν ότι δεν ξέρουν.

Στο δεύτερο πιστεύουν ότι τα ξέρουν όλα. Είναι η φάση της ύβρεως: «Είστε το αφεντικό, ποιος ξέρει περισσότερα από εσάς;»

Στο τρίτο, την ωριμότητα, συνειδητοποιούν ότι η πείρα τους δεν είναι το σύνολο της πολιτικής γνώσης και αρχίζουν ξανά να ακούν. Οι περισσότεροι, λέει ο Μπλερ, δεν φτάνουν ποτέ εκεί.

Ο Τσίπρας δεν πέρασε από το πρώτο στάδιο.

Πέρασε κατευθείαν στο δεύτερο και δεν ξέφυγε ποτέ από αυτό. Μπήκε στην εξουσία ξέροντας ότι τα μνημόνια καταργούνται «με έναν νόμο και ένα άρθρο». Έκανε τη μαθητεία του μέσα στην ύβρη και τα δίδακτρα τα πλήρωσε η χώρα. Κλειστές τράπεζες, ανάληψη 60 ευρώ την ημέρα, έλεγχοι κεφαλαίων ως το 2019, τρίτο μνημόνιο.

Αν η «Ιθάκη» ήταν το τρίτο στάδιο, θα είχε μια πρόταση που αρχίζει με «εγώ έκανα λάθος».

Η Θεσσαλική δεν κατέρρευσε επειδή κάποιος αποκάλυψε κάτι. Κατέρρευσε επειδή κάποια στιγμή οι αγοραστές τελείωσαν. Η τσάντα ήταν πάντα άδεια. Απλώς κανείς δεν ήθελε να την ανοίξει όσο η τιμή ανέβαινε.

Ο κ. Τσίπρας δεν ενδιαφέρεται για πρόγραμμα γιατί…

 

στις Δεν υπάρχουν σχόλια: