RADAR: Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Από μηχανής…;

2012-01-28T23:00:00.001+02:00

Γράφει ο Γιάννης Πανούσης

Καθηγητής Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Προς τιμήν του θανάτου

αναλώνουμε τη ζωή μας

Χριστ. Βέικου, Καθ’ οδόν…

«Από μηχανής» δεν εμφανίζεται μόνο το καλό ως λύση αλλά και το κακό ως απελπισία.

Αυτή η χώρα δεν κινδυνεύει τόσο (ή μόνο) από τους δανειστές της (οι οποίοι συν τοις άλλοις θέλουν να την ταπεινώσουν), αλλά κυρίως από την Άτη, την Ειμαρμένη, τη Νέμεση.

Χάνουμε την εθνική μας ανεξαρτησία

Χάνουμε την κοινωνική μας συνοχή

Χάνουμε τις εθνικές μας αναφορές (Λ. Κύρκος) και τις διεθνείς μας προσωπικότητες (Θ. Αγγελόπουλος).

Χάνουμε τα παιδιά μας που ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για το εξωτερικό.

Αυτό που δεν χάνουμε, δυστυχώς, είναι αυτόν τον απερίγραπτο θίασο των πολιτικών, αυτούς τους «κακούς ηθοποιούς» των μπουλουκιών της απενοχοποίησης, αυτούς που – όταν όλα χάνονται συνεχίζουν το κομματικό και προσωπικό τους «χτένισμα» του προφίλ για ένα μέλλον που δεν υπάρχει. Τοπίο στην ομίχλη.

http://www.giannispanousis.gr/

Πως μπορώ να σε βοηθήσω?

2012-01-28T20:45:00.002+02:00

Της Σωτης Τριανταφυλλου

Οταν συναντάμε έναν άνθρωπο, τίθεται πάντα το ερώτημα – ακόμα κι όταν δεν τίθεται: Τι μπορώ να του προσφέρω; Πώς μπορώ να τον βοηθήσω; May I help you? What can I do for you?

Το γράφω και αγγλικά διότι αποτελεί καθημερινή έκφραση, απεικόνιση μιας φιλοσοφίας. Αν το ερώτημα αντιστραφεί, τίποτα καλό δεν προκύπτει. Σκέφτομαι λοιπόν μήπως οι άνθρωποι πάρουν την απόφαση να βοηθήσουν τους άλλους, να βοηθήσουν τη χώρα τους.

Στην Ελλάδα έχει παρεξηγηθεί η έννοια του ατομισμού και της συλλογικότητας: εμείς οι Ελληνες αντιδρούμε ως αγέλη (ως όχλος, ως ποίμνιο), αλλά προασπίζουμε τα συμφέροντά μας ως άτομα.

Δεν αναλαμβάνουμε προσωπικές ευθύνες: θεωρούμε ότι «για όλα» ευθύνονται το κράτος, το σύστημα, οι πολιτικοί, οι ξένες δυνάμεις – κυρίως οι σκοτεινές δυνάμεις.

Μας λείπει το κοινοτικό ιδεώδες: απόδειξη αυτής της απουσίας είναι η αδιαφορία μας έναντι της κοινής περιουσίας, του δημόσιου χώρου – οι Ελληνες καλλιεργούν μόνο τον δικό τους, περιφραγμένο κήπο.

Εξίσου παρεξηγημένη είναι η έννοια του πατριωτισμού. Είμαστε διχασμένοι ανάμεσα στον εθνικισμό (χριστιανορθοδοξία, οικογενειακές αξίες, ήθη της Ανατολής) και στην πλήρη απόρριψη της εθνικής ταυτότητας: αμφότερες αυτές οι θέσεις οφείλονται στο υποτυπώδες δημοκρατικό μας ήθος, στην έλλειψη πολιτικής αγωγής, στην πνευματική εκείνη οκνηρία που ωθεί το άτομο σε παθητική στάση, σε στάση αναμονής, όχι δράσης.

Αλλά, η αληθινή μας ταυτότητα είναι οι πράξεις μας: Τι μπορώ να κάνω; Πώς μπορώ να βοηθήσω; Τι μπορώ να προσφέρω;

Η τρίτη παρεξήγηση σχετίζεται με την προσωπική φιλοδοξία. Οι περισσότεροι Ελληνες εμφορούνται από φιλοδοξία χαμηλής ποιότητας –να βγάλουν εύκολα χρήματα, να γίνουν εύκολα αναγνωρίσιμοι– ή από καμιά φιλοδοξία. Η φιλοδοξία θεωρείται ελάττωμα του χαρακτήρα, ιδιότητα που ευνοεί τον καταραμένο καπιταλισμό.

Ωστόσο, όλοι καταλαβαίνουμε, ακόμα κι όταν παριστάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε, ότι η ανθρώπινη κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τη φιλοδοξία του κάθε ανθρώπου που σηκώνεται κάθε πρωί για να κατακτήσει τη μέρα – και που, στη διάρκειά της, αναρωτιέται: May I help you? What can I do for you?

Οι «Φαμίλιες» και η εκποίηση της Χώρας!..

2012-01-28T18:30:00.002+02:00

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΔΑΜΩΝΙΔΗ

«Στην Ελλάδα… την εκποίηση του Κράτους… την εγκαινίασαν τα πολιτικά «Τζάκια»… και οι μέθοδοί τους έγιναν δεσμευτικές και υποδειγματικές για όλες τις ελληνικές πολιτικές παρατάξεις μέχρι σήμερα, ανεξάρτητα από τα εκάστοτε ιδεολογικά τους πρόσημα…».

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ

Οι αιτίες της σημερινής παρακμής της Χώρας -πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής, θεσμικής-, οι οποίες συνεπάγονται, πέραν των άλλων, την οικονομική υποτέλεια της Ελλάδας στους Ξένους επικυρίαρχους (διεθνές τραπεζικό τοκογλυφικό κεφάλαιο, με αιχμή το Γερμανικό) καθώς και την υποθήκευση της Εθνικής Κυριαρχίας στην «τρόικα» (ΕΕ - Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα - Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), ανάγονται στο Πολιτικό Σύστημα και την αμφίδρομη σχέση «Κόμματος»-Ψηφοφόρου.

Η Πελατειακή αυτή σχέση μεταξύ πολιτικού και ψηφοφόρου συνεπάγεται: «ο μεν ψηφοφόρος παρέχει στο (Πολιτικό Σύστημα) υποστήριξη, προσδοκώντας προστασία, ενώ εκποιεί το Κράτος στους ψηφοφόρους, με αντάλλαγμα να το κατέχει (το Κράτος) το ίδιο».

Ειδικότερα, σύμφωνα με τον πρόωρα χαμένο Έλληνα Φιλόσοφο Παναγιώτη Κονδύλη («Οι αιτίες παρακμής της Σύγχρονης Ελλάδας», Εκδόσεις «Θεμέλιο»), το Πολιτικό Σύστημα θεμελιώνει την ισχύ του στη δυνατότητα να διανέμει αυτό στον Ψηφοφόρο προσοδοφόρες θέσεις και αξιώματα με προσχηματικές «ιδεολογικές» αντιθέσεις, ενώ το ίδιο, σε αντιστάθμισμα των «παροχών» του προς τον πρώτο, αντλεί την ελευθερία να νέμεται τον δημόσιο πλούτο και την διά βίου πλουσιοπάροχη σίτιση στο Δημόσιο Πρυτανείο!

Ο πελατειακός χαρακτήρας των σημερινών Κομμάτων (Πολιτικό Σύστημα) μετατρέπει τους κομματικούς σχηματισμούς σε κρατικιστικούς στην πράξη, παρακάμπτοντας κάθε έννοια αξιοκρατίας, πολιτικού ήθους, ευνομίας και ισοπολιτείας.

Η κοινωνική διαστρωμάτωση της Χώρας παρουσιάζει το φαινόμενο του «νόθου αστισμού», με την απουσία «Εθνικής Αστικής Τάξης» και τη διαρκή κοινωνική κίνηση, επακόλουθο της οποίας είναι να δημιουργηθεί ένας κυρίαρχος Κοινωνικός Κορμός, στερούμενος ταξικής συνείδησης, από ευρύτατες μάζες μικροαστών και μικροϊδιοκτητών, «οι οποίες μπορούσαν εξίσου καλά να ανήκουν σε ένα «δεξιό», σε ένα «φιλελεύθερο» ή σε ένα «αριστερό» κόμμα».

Ο «Νόθος Αστισμός», κατά τη σκέψη του σημαντικότερου Νεοέλληνα Φιλοσόφου, του Παναγιώτη Κονδύλη, συγκροτεί «ό,τι μπορεί να ονομασθεί Ελληνική Αστική Τάξη, δηλαδή οι επιχειρηματίες, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές και ορισμένα τμήματα των ελεύθερων επαγγελμάτων. Κατά κανόνα διασπειρόταν επίσης από πολιτική άποψη σε διάφορα κόμματα, κατά προτίμηση όμως στα δύο εκάστοτε μεγαλύτερα. Οι διάφορες ομάδες, οι οποίες συνιστούσαν τη χαλαρή τούτη «τάξη», ικανοποιούσαν τα αιτήματά τους με τις ίδιες ουσιαστικά πελατειακές μεθόδους, όπως και οι απλοί ψηφοφόροι, αν και στο επίπεδο αυτό η σχέση υπακοής και προστασίας μπορούσε να παρουσιάσει πάμπολλες περιπλοκές, που έφθαναν συχνά μέχρι την αντιστροφή των ρόλων…».

Αυτός ο «Νόθος Αστισμός», έκφραση κατεξοχήν του ισχύοντος «Πολιτικού Συστήματος», αξιοποίησε, στην προσπάθειά του να επιτείνει την επικυριαρχία του, την ένταξη μέσω επιγαμικών σχέσεων των ευφυέστερων μελών, είτε των μικροαστικών στρωμάτων είτε εκείνων αγροτικής προέλευσης, με «πανεπιστημιακή μόρφωση και ενίοτε καλές σχέσεις προς τους (πρώην) προύχοντες της πολιτικής».

Σύμφωνα με τη σκέψη του Παναγιώτη Κονδύλη:

«Τα στοιχεία αυτά διαπνέονταν συχνά από τάσεις μικροαστικού ριζοσπαστισμού («το δίκιο του φτωχού») και αντιμετώπιζαν την Αστική Τάξη σύμφωνα με τις σκοπιμότητες της στιγμής και τις ανάγκες της πολιτικής τους ανόδου, χωρίς πάντως να είναι σαρξ εκ της σαρκός της…».

Η Ελληνική Γραφειοκρατία, δηλαδή η Δημόσια Διοίκηση, παρουσιάζει την ίδια παθογένεια με εκείνη του Πολιτικού Συστήματος. Διαμορφώθηκε στα πλαίσια του κομματικού ανταγωνισμού και των πελατειακών σχέσεων, κύρια έκφραση της «πολιτικής» των «Φαμελιών»-»Τζακιών».

Παρατηρεί στο σημείο αυτό ο Παναγιώτης Κονδύλης:

«Το γεγονός ότι η μεγάλη μάζα των δημοσίων υπαλλήλων όλων των βαθμίδων προερχόταν από στρώματα καθυστερημένα από πολιτισμική άποψη είχε σοβαρές επιπτώσεις στο ποιόν του κρατικού μηχανισμού, του οποίου η λειτουργία πρόσκοπτε αδιάκοπα όχι μόνο στην αγραμματοσύνη, τη στενοκεφαλιά, την κουτοπονηριά ή τη συμπλεγματικότητα, αλλά επίσης στην ανυπέρβλητη ανικανότητα του μέσου υπαλλήλου να προσανατολίσει τη δραστηριότητά του σε απρόσωπες, γενικές, αφηρημένες αρχές, εφόσον η νοοτροπία του εμφορούνταν από τις αξίες πατριαρχικής κοινωνίας, ήτοι την πρωταρχική νοημοσύνη του προς την ιδιαίτερη πατρίδα του, τους συγγενείς του, τους φίλους του, τους φίλους των φίλων του, τους προστάτες και τους προστατευόμενούς του…».

Ο «Κοτζαμπασηδισμός» διαιώνισε την παρουσία του και στο σημερινό, εν παρακμή, «Πολιτικό Σύστημα», το οποίο προέρχεται και συντηρείται από τους κύκλους των «Τοπαρχών», οι οποίοι με καμία δύναμη δεν εκχώρησαν τα «τοπαρχικά» δικαιώματά τους στο σύγχρονο κράτος.

Οι «Φαμίλιες» συμφιλιώνονται με το Κράτος μόνο από τη στιγμή που το ελέγχουν, μέσω των πελατειακών σχέσεων…

Κατ' εικόνα και ομοίωση του «Νόθου Αστισμού» διαμορφώθηκε και διακινείται και η σημερινή Γ' Ελληνική Δημοκρατία η κατά τους Κοινωνιολόγους, η «Κοινοβουλευτική Κληρονομική Μοναρχία».

Η Εθνική Αστική Τάξη, δημιούργημα της Μεσοπολεμικής πολιτικής περιόδου, εκμηδενίστηκε από τον Μαυραγοριτισμό της Κατοχής και υποκαταστάθηκε τη μεταπολεμική περίοδο από τους δωσιλόγους της Κατοχικής Περιόδου, υπό τη δορά του «Εθνικόφρονα» και του νεόπλουτου.

Μάλιστα, «νεόπλουτου χάρη σε εργολαβικές και μεταπρατικές δραστηριότητες τις οποίες εξέθρεψαν η «ανοικοδόμηση» (από τη δεκαετία του 1960 και εντεύθεν) και τα «μεγάλα δημόσια έργα» καθώς και η διοχέτευση όλο και μεγαλύτερου όγκου εισαγωγών στην εσωτερική αγορά…».

Το μεταπρατικό κεφάλαιο, έκφραση των ξενικών συμφερόντων και στήριγμα των πολιτικών «Φαμελιών», καλλιέργησε το πνεύμα μιας «ευημερίας», βραχυπρόθεσμης, μέσω του ακατάσχετου δανεισμού, του παρασιτισμού και, εντέλει, της εκποίησης του Δημόσιου Πλούτου στους ξένους επικυρίαρχους (δανειστές).

Και ο Φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης, δεκαετίες πριν από τη σημερινή κρίση, προειδοποιούσε:

«Η εκποίηση του Έθνους με την υλική έννοια θα συνοδευθεί και από την πλήρη πνευματική του στειρότητα… Η νεοελληνική Ιστορία, έτσι όπως τη γνωρίσαμε τα τελευταία διακόσια χρόνια, κλείνει τον κύκλο της…». 

Παιχνίδια ρόλων στην πλαστή Ελληνική πραγματικότητα

2012-01-28T16:15:00.001+02:00

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ

∆ευτέρα απόγευµα, σουρουπώνει στην Ακαδηµίας, ακούω φασαρία. Μέσα στο σκοτάδι τα ΜΑΤ τρέχουν στο παρκάκι ανάµεσα στα δέντρα, γυαλιά σπάζουν, µια φωνή «φασίστες, κάτω τα χέρια από το άσυλο». Λίγος κόσµος κυκλοφορεί στο πεζοδρόµιο, προσπερνά αδιάφορος τα σκυλιά που κοιµούνται χωρίς να σηκώνουν καν το κεφάλι. «Τι συµβαίνει;» ρωτάω µια φοιτήτρια που παρακολουθεί, γιατί σήµερα δεν έχω ακούσει να γίνεται ούτε απεργία ούτε διαδήλωση ούτε κατάληψη, είναι day off. «Ξεφτιλίκια», µου απαντά ψυχρά, «τα ΜΑΤ προσπαθούν να διώξουν τους πρεζέµπορους και οι άλλοι, οι, δεν ξέρω ούτε πώς να τους πω, προσπαθούν να τους εµποδίσουν».

Αυτή είναι η συνηθισµένη κατάσταση στη χώρα. Οι δυο παράλληλες πραγµατικότητες. Στη µια, την «πραγµατική» πραγµατικότητα, η αστυνοµία επεµβαίνει στη διακίνηση ναρκωτικών, στο λαθρεµπόριο, το παρεµπόριο. Έτσι συνήθως γίνεται στον κόσµο. Στην άλλη πραγµατικότητα, την ελληνική, φασίστες, γουρούνια, δολοφόνοι, προσπαθούν να καταλάβουν τα τείχη του ασύλου τα οποία υπερασπίζονται οι λαϊκοί αγωνιστές. χωρίς να επικοινωνείς µε το περιβάλλον. Παιχνίδια ρόλων.

Στον πλανήτη Γη, αυτές είναι µερικές πολύ κρίσιµες εβδοµάδες. Προσπαθούν αυτές τις µέρες να διαγράψουν µεγάλο µέρος του χρέους µιας χώρας χωρίς να την κηρύξουν σε πτώχευση. Προσπαθούν συγχρόνως όµως να µην οδηγήσουν σε χρεοκοπία όσους είχαν ελληνικά οµόλογα. Γιατί µπορεί οι αγράµµατοι να λένε χαρούµενα «να πληρώσουν οι κερδοσκόποι», όσοι έχουν πάει σχολείο όµως ξέρουν ότι τράπεζες, ασφαλιστικά ταµεία, ασφαλιστικές εταιρείες, αµοιβαία κεφάλαια, είναι και οι µέτοχοι, οι καταθέτες, οι συνταξιούχοι. Προσπαθούν ακόµα να διαθέσουν ένα τεράστιο ποσό, εκατοντάδες δισεκατοµµύρια, τέτοιο που δεν έχει δοθεί ποτέ σε άλλη χώρα, ώστε να γίνουν όλα αυτά και συγχρόνως η χώρα να αναδιατάξει την οικονοµία της ώστε να µπορεί να ζει χωρίς δανεικά. Κάθε σχέδιο, κάθε απόφαση, κάθε λάθος που θα γίνει στο σχεδιασµό αυτών των ηµερών θα επηρεάσει τη ζωή µας τα επόµενα χρόνια. Αυτό τον καιρό θα έπρεπε όλοι να προσπαθούµε να βρούµε τις καλύτερες λύσεις, να συµφωνήσουµε όσο γίνεται περισσότεροι σ’ αυτές για να ξεφύγουµε γρήγορα από το φαύλο κύκλο της ύφεσης.

Στον πλανήτη Ελλάδα, το σύστηµα εξουσίας ετοιµάζει εξεταστικές επιτροπές. Πριν ενάµιση χρόνο µια εργαζόµενη που αποχώρησε από τη Στατιστική Υπηρεσία κατηγόρησε την υπηρεσία της, τον υπουργό Οικονοµικών, τη Eurostat που υπό την επίβλεψή της έγινε η απογραφή, ότι φούσκωσαν το έλλειµµα από 13,8% στο 15,4% για να παραδώσουν τη χώρα στη «γερµανική κατοχή». Γιατί δεν τους έφτανε το 13, έπρεπε να πάει στο 15% το έλλειµµα για «να επιβληθούν σκληρά κι απάνθρωπα µέτρα». Ο εισαγγελέας παραπέµπει στη Βουλή την υπόθεση, η Ν∆ βγάζει ανακοινώσεις και προαναγγέλλει εξεταστικές επιτροπές, το ΠΑΣΟΚ «διωκόµενο» απειλεί µε «µακελειό» αν στραφούν ποινικά εναντίον του αρχηγού του. Τα κανάλια παραγγέλνουν δηµοσκοπήσεις, προετοιµάζονται για εκλογές. Το σκηνικό της εξαπάτησης για µια ακόµη φορά ξεδιπλώνεται µπροστά στα µάτια µας. Πρωτοσέλιδα, κατηγορίες, εισαγγελείς, εξεταστικές επιτροπές-κοροϊδία που ποτέ δεν καταλήγουν πουθενά, οργισµένες ανακοινώσεις, κορόνες στα τηλεοπτικά παράθυρα, χειραγώγηση της κοινής γνώµης, εκλογές. Αυτό που ξέρουν καλά.

Έχει κανένα ίχνος σοβαρότητας η υπόθεση;

Κανένα. Όσο ψάχνανε, ανακάλυπταν νέα ελλείµµατα. Στο 15,4 έφτασαν µήνες ολόκληρους αφού είχαµε καταφύγει σε ∆ΝΤ, τρόικες και µνηµόνια. Άρα δεν «χρησιµοποιήθηκε για να µας οδηγήσει ο Παπανδρέου στο Μνηµόνιο». Μήπως το έκαναν για να κατηγορηθεί η καηµένη η Ν∆ για τα greek statistics; ∆ηλαδή ήταν µια κυβέρνηση που έλεγε ότι το έλλειµµα βρίσκεται στο 3% και είναι θωρακισµένη από την κρίση, και το έλλειµµα πήγε στο 13%, δεν έφτανε αυτό για να την κατηγορήσουµε; Έπρεπε να το φουσκώσουν άλλες δυο µονάδες; Όλη η κατασκευή είναι µια αστειότητα, γι’ αυτό και ο εισαγγελέας αντιµετώπισε την καταγγελία µε τον ίδιο τρόπο. ∆εν εξέτασε τον πρόεδρο της Στατιστικής Υπηρεσίας, δεν εξέτασε τον αρµόδιο υπουργό, δεν ρώτησε τη Eurostat που ενέκρινε τα στοιχεία, κάλεσε για µάρτυρες το πάνελ του Αυτιά.

Γιατί το θέµα πάλι ήταν η κατασκευή της πλαστής ελληνικής πραγµατικότητας. Αντί το πολιτικό σύστηµα αυτό το διάστηµα να παρουσιάζει τις δικές του προτάσεις εξόδου από την κρίση, κατασκευάζει πάλι εχθρούς, αµφισβητεί την πραγµατικότητα. Κόµµατα, ∆ικαιοσύνη και Μέσα Ενηµέρωσης διαπαιδαγωγούν την κοινή γνώµη στη θεωρία της συνωµοσίας: οι κακοί Νεφελίµ µε κόλπα και πλαστά στοιχεία, σε µια πλανητικών διαστάσεων συνωµοσία, ξοδεύουν µερικές εκατοντάδες δισεκατοµµύρια για να πλήξουν τον ηρωικό ελληνικό λαό. Αυτό ήταν από την αρχή το σχέδιο «τους», που έλεγε και χθες βράδυ ένας «φίλος του λαού» στην τηλεόραση, να µας ισοπεδώσουν για να µας αγοράσουν φτηνά. Εντωµεταξύ, κάθε βδοµάδα µια ξένη εταιρεία αποχωρεί από την Ελλάδα τρέχοντας.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι τα ελλείµµατα είναι ακόµα µεγαλύτερα απ’ αυτά που λέµε. Καµουφλαρισµένα πάντα, χαµένα µέσα στην ελληνική πλαστή πραγµατικότητα. Παράδειγµα: η Μέρκελ ξέρει την ΑΕΚ; Τους έχει µιλήσει κανείς για τον Άρη; Υπολογίζουν τις ποδοσφαιρικές οµάδες µέσα στα δηµόσια ελλείµµατα; Μάλλον όχι, αφού είναι ανώνυµες εταιρείες. Κι όµως, σ’ αυτή τη χώρα, το κοινωνικό συµβόλαιο λέει ότι οι υπουργοί διαγράφουν παγίως τα χρέη των ΠΑΕ µε την υποστήριξη του λαού, ο οποίος διαδηλώνει µε µαύρες σηµαίες κλείνοντας την Εθνική οδό.

Η ακόµα πιο πικρή αλήθεια είναι ότι ακόµα κι αυτή την τελευταία ώρα, το πολιτικό σύστηµα είναι αµέτοχο. ∆υο µήνες µε κυβέρνηση τριών κοµµάτων, δεν έχουµε ακούσει καµία πρόταση εξόδου από την κρίση. Αποκρούουν µόνο τις προτάσεις της Τρόικας, κάνουν καθυστέρηση, κοροϊδεύουν και ετοιµάζονται για εκλογές. Κανείς δεν προτείνει τίποτα, κανένα κόµµα δεν διαπραγµατεύεται κάτι όπως µας έλεγαν, γιατί δεν έχουν τίποτα να διαπραγµατευθούν. Βάζουν «κόκκινες γραµµές» στα τηλεοπτικά παράθυρα, παριστάνουν τους «φίλους του λαού», αντιστέκονται. ∆εν υπάρχει ένας που να πει, να σας πω, εγώ προτείνω να κόψουµε κάτι εκεί. Όλοι δίνουν.

Ετοιµάζονται για εκλογές. Κάνουν δηµοσκοπήσεις και µετράνε 7-8 κόµµατα που θα µπουν στη Βουλή. Οι δηµοσκοπήσεις είναι µέρος της πλαστής ελληνικής πραγµατικότητας.

Υπάρχουν µόνο 2 πολιτικές παρατάξεις που διαπερνούν οριζόντια τα κόµµατα. Η µια αποφασισµένη να προχωρήσει σε µεταρρυθµίσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης µήπως σωθεί η χώρα και ξαναγίνει κανονική, ικανή να ζήσει τους πολίτες της. Και η άλλη που αποκρούει κάθε αλλαγή, που προσπαθεί να διατηρήσει το κατεστηµένο σύστηµα εξουσίας, που οδηγεί στη δραχµή, τους ολιγάρχες, τους µαυραγορίτες.

Όσο οι δυο αυτές παρατάξεις δεν ξεχωρίζουν, η σωτηρία µας επαφίεται µόνο στους ξένους. Αλλά ποτέ κανείς δεν σώνεται αν δεν θέλει να σωθεί.

ATHENSVOICE

Η τρέλα της εξουσίας

2012-01-28T14:00:00.001+02:00

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ

«Έχετε λαλήσει;» ρωτάει ο δημοσιογράφος τον πολιτικό με… γαλατική, πληθυντική ευγένεια.

«Όχι εγώ, οι άλλοι…» απαντά ο δεύτερος.

Ποιος, τελικά, έχει λαλήσει; Ποιος έχει κόψει το καπίστρι; Αυτοί που έχουν χάσει τη δουλειά τους, το μαγαζί τους, το σπίτι τους, τα όνειρά τους, οι τρελοί από απελπισία, ή μήπως οι περίφημοι Her Omnes(κύριοι των πάντων) του Κάφκα, εκείνοι που ξεχειλίζουν από ένα ολοκληρωτικό Εγώ, οι διαβρωμένοι και διεφθαρμένοι από την libido dominanti, δηλαδή οι τρελοί από αλαζονεία και εξουσιολαγνεία;

Τα ερωτήματα όπως διατυπώνονται ενέχουν μία ταξική διάσταση, καθώς είναι αλήθεια ότι όλοι παραληρούν, και το παραλήρημα σύμφωνα με τον Λακάν «κάτι θέλει να πει». Άλλα, όμως, σημαίνει ο παραληρηματικός λόγος για τους «πάνω» κι άλλα για τους «κάτω».

Οι πολιτικές ελίτ και οι έχοντες δύναμη μπορούν να διαχειρίζονται την «τρέλα» τους, ασκώντας την σε βάρος των άλλων, κυρίως των «κάτω», με θεσμικό και νόμιμο τρόπο. Οι «κάτω» καταφεύγουν στο χημικό ζουρλομανδύα ή στην αυτοχειρία.

«Δεν διάβασα το Μνημόνιο» επιμένει ο πολιτικός, «απολογούμαι, λογοδοτώ», και μας στέλνει αδιάβαστους καθώς ζητά να του αναγνωρίσουμε τη γενναιότητα της αυτοκριτικής. Όμως, ποιος θα τιμωρηθεί για τις εκατοντάδες χιλιάδες των ανέργων, για τα ματαιωμένα όνειρα των νέων, για τις χρεοκοπίες, για όσους έχασαν το σπίτι τους, για τα εκατομμύρια των συμβολικών θανάτων, γιατί ο άνεργος, ο άστεγος, ο ματαιωμένος, είναι ένας ζωντανός νεκρός, όπως έλεγε ένας άστεγος της οδού Πειραιώς. Γι’ αυτούς τους θανάτους, λοιπόν, ποιος πολιτικός θα λογοδοτήσει;

Το ερώτημα που απευθύνουν οι πολίτες δυστυχώς δεν διαπερνά την ηχομόνωση των τειχών του πολιτικού συστήματος. Εκεί το δράμα αφορά μόνο το «αίμα» και τις «ανθρωποφαγίες» που έχουν ως στόχο τους θώκους της εξουσίας, τη μανία της εξουσίας και της συσσώρευσης δύναμης(οικονομικού ή πολιτιστικού κεφαλαίου). Γι’ αυτό ο κυρίαρχος πολιτισμός της εποχής μας(μανιακός καπιταλισμός) είναι ενοφθαλμισμένος από την μανιο-κατάθλιψη(διπολική διαταραχή).

Το εκκρεμές της ζωής των ανθρώπων και των κοινωνιών κινείται από τον ένα πόλο στον άλλο με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα, χωρίς σημείο ισορροπίας και ανάπαυσης(αρμονίας).

Όλα τα παραπάνω δεν μαρτυρούν, απλώς, μια αλλαγή της πολιτικής και της οικονομίας αλλά και την μετάλλαξη του ανθρώπου. Ο άνθρωπος πλέον τίθεται πέρα και πάνω (ως επιθυμία) από τη φύση και σε λίγο και από τη φύση του (κλωνοποίηση, ρομπότ με συνείδηση κ.ά.). Γι’ αυτό η σημερινή κρίση θα πρέπει να ειδωθεί και ως ανάγκη διατύπωσης ενός νέου συστήματος ηθών που θα απαντάει στη σήψη της κυρίαρχης κουλτούρας του απίστευτου εγωτισμού και ναρκισσισμού, που θα είναι ένα εναλλακτικό και συνάμα γοητευτικό σύστημα συλλογικών αξιών και κανόνων, όπου το άτομο θα ανθίζει μέσα από την ομάδα, η οποία θα αναγνωρίζει στον καθένα το ταλέντο και το Πρόσωπό του.

ΙΑΤΡΙΚΗ: Ελπίδες για θεραπεία της τύφλωσης με βλαστοκύτταρα -- Τυφλοί ασθενείς άρχισαν να βλέπουν!

2012-01-28T13:30:00.002+02:00

Εναν χρόνο μετά τις πρώτες κλινικές δοκιμές για θεραπεία με βλαστοκύτταρα σε δύο ασθενείς με διαφορετικές αιτίες τύφλωσης, η όρασή τους αποκαθίσταται σταδιακά και δεν έχει παρατηρηθεί παρενέργεια. Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα αποτελέσματα γεννούν ελπίδες για πλήρη αντιμετώπιση της κατάστασης και ολική επαναφορά της όρασης.

Η πρώτη από τις δύο ασθενείς που υπεβλήθησαν στην πειραματική θεραπεία πάσχει από τη νόσο του Στάργκαρντ, προοδευτική ασθένεια του αμφιβληστροειδούς που εμφανίζεται σε ηλικίες μεταξύ 10 και 20 ετών.

Η δεύτερη, σε ηλικία 70 ετών έπασχε από γεροντική εκφύλιση της ωχράς κηλίδας, την πρώτη αιτία τύφλωσης στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Και οι δύο έκαναν τη θεραπεία μόνο στο ένα μάτι, καθώς ήταν σε ιδιαίτερα προχωρημένο στάδιο και οι ειδικοί δεν γνώριζαν αν θα υπάρχουν ανεπιθύμητες ενέργειες από την έγχυση βλαστικών κυττάρων σε ένα τόσο ευαίσθητο όργανο. «Οι δύο ασθενείς που υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων το περασμένο έτος δεν έχουν εμφανίσει ένδειξη σοβαρής ανεπιθύμητης ενέργειας όπως ανάπτυξη όγκων ή απόρριψη του μοσχεύματος», αναφέρει η επιστημονική επιθεώρηση «Τhe Lancet», που φιλοξενεί τα αποτελέσματα της έρευνας.

Στο πλαίσιο της θεραπείας περίπου 50.000 βλαστικά κύτταρα, τα οποία αποτελούν την ελάχιστη δόση, μεταμοσχεύτηκαν στη χρωστική επιθηλίου του αμφιβληστροειδούς (RPE), επέμβαση που διήρκεσε λιγότερο από μισή ώρα. Υστερα από έξι εβδομάδες και με τη βοήθεια ανοσοκατατασταλτικής αγωγής ώστε να μην απορριφθούν λόγω ιστοσυμβατότητας τα βλαστοκύτταρα από τον οργανισμό, οι δύο ασθενείς είχαν βρει μέρος της χαμένης όρασής τους.

Η πρώτη γυναίκα μπορούσε απλώς να ξεχωρίζει κάποιες κινήσεις των χεριών, άρχισε να διακρίνει γράμματα του αλφαβήτου και κάποια χρώματα και σήμερα πλέον μπορεί να χρησιμοποιεί τον υπολογιστή της και να δει την ώρα στο ρολόι χειρός της. Η δεύτερη ασθενής μπορεί πλέον να κινείται μόνη της και χωρίς βοήθεια σε κλειστούς χώρους.

ΤΑ ΝΕΑ

ΕΠΙΣΤΗΜΗ και ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Αμεση η αντίδραση των ενηλίκων στο κλάμα μωρών

2012-01-28T13:00:00.001+02:00

Το κλάμα των μωρών έχει την ιδιότητα να προκαλεί με μοναδικό τρόπο την άμεση και ταχύτατη αντίδραση των ενηλίκων. Σύμφωνα με έρευνα επιστημόνων στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, οι ενήλικοι αντιδρούν πολύ πιο γρήγορα όταν ακούν μωρά να κλαίνε παρά όταν ακούν ενηλίκους να διαμαρτύρονται ή όταν ακούν πουλιά να τιτιβίζουν.

Η ομάδα των επιστημόνων που διεξήγαγε την έρευνα συνέκρινε τις αντιδράσεις 40 εθελοντών που εκτέθηκαν σε κλάμα μωρών, κραυγές ενηλίκων και τιτίβισμα πουλιών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση Acta Paediatrica, το κλάμα των μωρών προσελκύει ιδιαιτέρως την προσοχή των ενηλίκων.

«Ελάχιστοι ήχοι έχουν την ικανότητα να προκαλέσουν τόσο έντονες αντιδράσεις, όπως αυτοί του κλάματος του μωρού», τονίζει στην ανακοίνωσή του ο Mόρτεν Κρίνκελμπαχ, του τμήματος Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. «Για παράδειγμα, είναι σχεδόν αδύνατο να αγνοήσει κανείς μωρά που κλαίνε σε αεροπλάνο... παρά τους άλλους θορύβους που μπορεί να του αποσπάσουν την προσοχή».

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η έρευνά τους δεν έγινε μόνον για ακαδημαϊκούς λόγους, αλλά θα μπορούσε να βοηθήσει και άλλους επιστήμονες που μελετούν φαινόμενα όπως η επιλόχειος κατάθλιψη. «Σε ορισμένους ανθρώπους η κατάθλιψη και στις γυναίκες ιδιαιτέρως η επιλόχειος κατάθλιψη μπορεί να έχουν ως συνέπεια αυτοί να μη φροντίζουν όσο χρειάζεται τα μωρά τους όταν αυτά κλαίνε και έχουν ανάγκη τη φροντίδα τους. Εξετάζουμε το ενδεχόμενο μήπως με την έρευνά μας μπορούμε να συμβάλουμε στην καλύτερη αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων», κατέληξε ο κ. Κρίνκελμπαχ.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΕΠΙΣΤΗΜΗ: Mετρήσιμο το προσδόκιμο ζωής!

2012-01-28T12:30:00.001+02:00

Τη χρονική στιγμή της ζωής που πρέπει να μετρήσουν έναν γενετικό δείκτη, το μήκος των τελομερών, ώστε να μάθουν πόσα χρόνια πρόκειται να ζήσει κάποιος, ανακάλυψαν ειδικοί από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης.

Εως σήμερα ήταν γνωστό ότι τα μικροσκοπικά τμήματα του DNA που βρίσκονται στα άκρα των χρωμοσωμάτων (ποδαράκια) και ονομάζονται τελομερή μπορούν να δείξουν πόσα χρόνια θα ζήσει κάποιος.

Εντούτοις στις μελέτες που ακολούθησαν για να το επιβεβαιώσουν υπήρξαν αρκετά «επιστημονικά λάθη», αφού σε κάποιες περιπτώσεις οι ειδικοί κατάφερναν να αποκαλύψουν το μέλλον, ενώ σε κάποιες άλλες είχαν πλήρη αστοχία και τα πειραματόζωα πέθαναν νωρίτερα από τις εκτιμήσεις τους.

Στη συγκεκριμένη έρευνα οι ειδικοί μελέτησαν ένα είδος πτηνού, τον σπίνο-ζέβρα. Και αυτό διότι ζει ελάχιστα, περίπου εννέα χρόνια, και οι ερευνητές έπρεπε να περιμένουν υπομονετικά τον θάνατο όλων των πειραματοζώων που είχαν θέσει στο μικροσκόπιό τους. Οι ειδικοί ανακάλυψαν το αναμενόμενο, δηλαδή ότι τα πτηνά που έζησαν περισσότερο είχαν και τα μακρύτερα τελομερή.

Η πιο σημαντική παρατήρηση που έκαναν όμως σχετιζόταν με τον ακριβή χρόνο μέτρησης του μήκους των τελομερών.

Οι επιστήμονες βρήκαν ότι μπορούν να προβλέψουν με ακρίβεια πόσα χρόνια θα ζήσει ένα πτηνό, αν μετρήσουν το μήκος των τελομερών του την 25η ημέρα από τη γέννησή του.

Η επικεφαλής της μελέτης καθηγήτρια Πατ Μόναγκαν ανέφερε ότι τα νέα ευρήματα μαρτυρούν πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν στη μακροζωία οι συνθήκες που επικρατούν νωρίς στη ζωή του ατόμου, καθώς είναι γραμμένο κάποιος να ζήσει 90 χρόνια και τελικά πεθαίνει στα 50. «Ο δρόμος από τον σπίνο έως τον άνθρωπο είναι μακρύς. Και αυτό επειδή, ό,τι και αν μαρτυρεί στην αρχή της ζωής του ανθρώπου το μήκος των τελομερών του, τη διάρκεια της ζωής επηρεάζουν παράγοντες όπως είναι η διατροφή, το στρες, το κάπνισμα και η κατανάλωση αλκοόλ», λέει η ίδια.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences».

ΤΑ ΝΕΑ

ΕΠΙΣΤΗΜΗ και ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Ερευνα χαρακτηρίζει ως ψυχική διαταραχή το πένθος! -- Θα "ιατροποιήσουμε" και τις φυσιλογικές συμπεριφορές?

2012-01-28T12:01:00.000+02:00

Του BENEDICT CAREY / The New York Times

Ακόμα μία επιστημονική διαμάχη έχει ξεσπάσει μετά την πρόταση ορισμένων ψυχιάτρων να θεωρηθεί και η θλίψη που προκαλείται εξαιτίας της απώλειας αγαπημένου προσώπου ως διαταραχή της διάθεσης (κατάθλιψη) και κατά συνέπεια οι πάσχοντες να είναι δυνατό να λάβουν θεραπευτική αγωγή. Τα διαγνωστικά κριτήρια της κατάθλιψης επανεξετάζονται από την Αμερικανική Ψυχιατρική Ενωση καθώς οσονούπω θα κυκλοφορήσει η πέμπτη έκδοση του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου Ψυχικών Διαταραχών. Το εγχειρίδιο αποτελεί βάση για τη χάραξη θεραπευτικής προσέγγισης και τη διασφάλιση ασφαλιστικής κάλυψης. Kάθε μεταβολή του επηρεάζει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Μια νέα μελέτη, η οποία πραγματοποιήθηκε από ψυχιάτρους του Πανεπιστημίου Κολούμπια και του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, επισημαίνει ότι ο ισχύων ορισμός της κατάθλιψης -που εξαιρεί τις ψυχικές εκδηλώσεις του πένθους- είναι ακριβέστερος από τον προτεινόμενο για το νέο εγχειρίδιο. «Αν συμπεριληφθεί το πένθος στον ορισμό της κατάθλιψης, θα αυξηθεί η πιθανότητα λανθασμένων διαγνώσεων και χορήγησης περιττής θεραπευτικής αγωγής σε άτομα που απλώς θρηνούν για την απώλεια κάποιου δικού τους», λένε οι συντάκτες της μελέτης, επισημαίνοντας ότι τα αντικαταθλιπτικά σκευάσματα έχουν σοβαρές παρενέργειες.

Αλλοι επιστήμονες, αντιθέτως, υποστηρίζουν ότι ακόμα και οι άνθρωποι που νιώθουν την καθ' όλα φυσιολογική θλίψη εξαιτίας του θανάτου κάποιου αγαπημένου τους χρειάζονται βοήθεια και πρέπει να μπορούν να λάβουν αγωγή που θα πληρώνεται από την ασφάλειά τους. Εκτός, όμως, από αυτό το επιμέρους ζήτημα, πολλοί ερευνητές εκφράζουν ανησυχία για την «ιατροποίηση» φυσιολογικών συμπεριφορών και συναισθημάτων, γεγονός που θα βάλει την ταμπέλα του ψυχικώς διαταραγμένου σε εκατομμύρια υγιείς.

Σήμερα για να γίνει διάγνωση κατάθλιψης, πρέπει κάποιος να εμφανίζει πέντε από εννιά συμπτώματα (π.χ. αϋπνία, αίσθημα απελπισίας, αδυναμία συγκέντρωσης) επί τουλάχιστον δύο εβδομάδες. Ωστόσο, εξαιρείται σαφώς η θλίψη λόγω πένθους, που συχνά έχει τα ίδια συμπτώματα. Τα προτεινόμενα κριτήρια δεν κάνουν αυτή την εξαίρεση. Ωστόσο η μελέτη του Ζερόμ Ουέικφιλντ του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και του δρος Μάικλ Φερστ του Πανεπιστημίου Κολούμπια υποδεικνύει ότι δεν υπάρχουν αρκετές ενδείξεις για την ανάγκη αλλαγής των διαγνωστικών κριτηρίων. «Οκτώ έως δέκα εκατομμύρια άνθρωποι χάνουν κάθε χρόνο κάποιον αγαπημένο τους. Το 30% έως 50% αυτών παρουσιάζει συμπτώματα κατάθλιψης για περίπου έναν μήνα», αναφέρει ο δρ Ουέικφιλντ. «Ο νέος ορισμός της κατάθλιψης σημαίνει ότι μια συμπεριφορά που σήμερα θεωρείται φυσιολογική ξαφνικά θα γίνει παθολογική». Αλλοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι μια νέα εξαίρεση των εκδηλώσεων πένθους από τον ορισμό της κατάθλιψης σημαίνει ότι άτομα που πραγματικά υποφέρουν θα παραμείνουν αβοήθητα.

Και άλλες νέες προσθέσεις στο εγχειρίδιο προκαλούν αντιδράσεις, όπως π.χ. του συνδρόμου προεμμηνορροϊκής δυσφορίας (λήθαργος, καταθλιπτική διάθεση) ή η διαρκής κατανάλωση τροφής που συνοδεύεται από συναισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης.

INTERNET: Προκαλεί εθισμό όπως οι ναρκωτικές ουσίες και το ποτό!

2012-01-28T11:30:00.001+02:00

«Εθισμένος στο Διαδίκτυο». Μια διαταραχή άγνωστη μέχρι πριν από λίγο καιρό, που όμως αφορά πλέον, σύμφωνα με επιστήμονες από το Imperial College του Λονδίνου, ένα 5%-10% των χρηστών. Σημαίνει, επισημαίνουν, ότι ο χρήστης δεν μπορεί να ελέγξει τη χρήση του Διαδικτύου και βυθίζεται τόσο πολύ και για τόσο πολλές ώρες μέσα σε αυτό, που η πραγματική ζωή του καταρρέει. Τώρα, για πρώτη φορά, μια νέα έρευνα συνδέει τον εθισμό στο Διαδίκτυο με αλλαγές στον εγκέφαλο ανάλογες εκείνων που έχουν παρατηρηθεί σε ανθρώπους εθισμένους στο αλκοόλ, την κοκαΐνη και την κάνναβη.

Οπως επισημαίνει η βρετανική «Independent», κινέζοι ερευνητές σάρωσαν - χρησιμοποιώντας μαγνητικούς τομογράφους - τους εγκεφάλους 17 εφήβων που είχαν διαγνωσθεί με διαταραχή εθισμού στο Ιντερνετ και είχαν παραπεμφθεί στο Κέντρο Ιατρικής Υγείας της Σαγκάης και συνέκριναν τα αποτελέσματα με εκείνα των μαγνητικών τομογραφιών σε 16 μη εθισμένους εφήβους. Διαπίστωσαν λοιπόν βλάβες στη λευκή ουσία του εγκεφάλου, σε νευρικές συνάψεις που συνδέουν περιοχές του εγκεφάλου οι οποίες εμπλέκονται στην επεξεργασία των συναισθημάτων, την προσοχή, τη λήψη αποφάσεων και τον αυτοέλεγχο. Ανάλογες αλλαγές έχουν παρατηρηθεί και σε άλλες μορφές εθισμού, σε ουσίες όπως το αλκοόλ και η κοκαΐνη.

«Τα ευρήματά μας ανοίγουν τον δρόμο για την ανάπτυξη νέων τρόπων αντιμετώπισης της διαταραχής εθισμού στο Ιντερνετ», σημείωσαν οι κινέζοι επιστήμονες στην ηλεκτρονική επιθεώρηση «Public Library of Science One». Οι ίδιοι πάντως αναγνώρισαν πως δεν μπορούν να πουν μετά βεβαιότητος αν οι αλλαγές στον εγκέφαλο είναι το αίτιο ή η συνέπεια του εθισμού στο Ιντερνετ. «Το πρόβλημα με την έρευνα αυτή», σημείωσε από την πλευρά του ο Μάικλ Φάρελ, διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Ερευνας για τα Ναρκωτικά και το Αλκοόλ στο Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας, στην Αυστραλία, «είναι πως δεν ήταν ελεγχόμενη, είναι πιθανόν να ευθύνονται για τις αλλαγές παράνομες ναρκωτικές ουσίες, αλκοόλ ή άλλα διεγερτικά με βάση την καφεΐνη».

ΤΑ ΝΕΑ

INTERNET: Οι Ελληνες «ζουν» στο Διαδίκτυο

2012-01-28T11:00:00.001+02:00

Της Λινας Γιανναρου

Τουιτάρουμε, αλλάζουμε στάτους, ποστάρουμε τραγούδια, γράφουμε «κόμεντς», διαβάζουμε ποστ, αναζητούμε ονλάιν «ριβιούζ». Αν κάποτε τα παραπάνω ακούγονταν κινέζικα, σήμερα η συγκεκριμένη ορολογία έχει ενταχθεί για τα καλά στο λεξιλόγιό μας. Οι Ελληνες έχουν βρει στα social media, τα κοινωνικά δίκτυα που επιτρέπουν την αέναη επικοινωνία, τη συνεχή επαφή, τη διαρκή ενημέρωση και ψυχαγωγία, και όλα αυτά σε ένα πακέτο που γράφει απ’ έξω «δωρεάν», μια ασφαλή δεύτερη χώρα.

Σύμφωνα με τελευταίες καταμετρήσεις, σελίδα στο facebook διατηρούν περί τους 3,5 εκατ. Ελλήνων, με τους ενεργούς χρήστες να ανέρχονται σε 1,5 εκατ. Το 2011 καταγράφηκαν 88 εκατ. ανανεώσεις και σχόλια στο σάιτ, ενώ στο twitter ανέβηκαν αντίστοιχα 66 εκατ. ελληνόφωνα «τουίτ».

Στο δημοφιλές δίκτυο, περίπου 100.000 Ελληνες (ενεργοί οι 85.000) «τουιτάρουν», κατά μέσο όρο 180.000 τουίτς κάθε μέρα. Πενήντα χιλιάδες σχόλια ημερησίως «αφήνουν» οι Ελληνες και στο YouTube (οι πιο ενεργοί ανέρχονται σε 340.000).

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε το εργαστήριο Ηλεκτρονικού Εμπορίου του Πανεπιστημίου Αθηνών (Eltrun) έπειτα από έρευνα ανάμεσα σε 1.050 έμπειρους χρήστες Ιντερνετ (που παράλληλα είναι ενεργοί στις ηλεκτρονικές συναλλαγές και αγορές), το 68% επισκέπτονται σελίδες κοινωνικής δικτύωσης (όπως facebook, twitter κ.ά.), ενώ το 60% διαβάζουν μπλογκ και φόρουμ. Ενας στους δύο χρήστες μάλιστα αναζητούν πληροφορίες σε σελίδες με reviews (κριτικές) άλλων χρηστών.

Από τους έμπειρους χρήστες Ιντερνετ, περίπου ένας στους δύο αφήνουν συχνά σχόλια στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, ενώ ένας στους πέντε κάνουν συχνά σχόλια στα μπλογκ και τα φόρουμ και ένας στους δέκα συνηθίζουν να αφήνουν σχόλια στις σελίδες με reviews χρηστών.

Ειδικότερα για τα social networks, οι κυρίαρχοι λόγοι για τους οποίους οι Ελληνες τα χρησιμοποιούν είναι η επικοινωνία με την οικογένεια και τους φίλους (37%), η διασκέδαση (32%) και για να μοιραστούν φωτογραφίες και βίντεο (28%). Μάλιστα, πάνω από το 60% των χρηστών ηλικίας από 14 έως 26 ετών χρησιμοποιούν το facebook καθημερινά, ενώ λίγες φορές την εβδομάδα συνδέονται οι άνω των 34 ετών. Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι οι Ελληνες πραγματοποιούν «απλή» χρήση του κοινωνικού δικτύου, με μόλις έναν στους τέσσερις να εξερευνούν νέες εφαρμογές.

Επιπλέον, δεν φαίνεται ότι εμπνέουν όλα τα κοινωνικά δίκτυα εμπιστοσύνη στον έμπειρο χρήστη. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Πανεπιστημίου Αθηνών, οι χρήστες δείχνουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε σελίδες με reviews (43%), καθώς οι αναρτήσεις σε αυτά προέρχονται από άτομα, τα οποία έχουν ήδη αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα και εκφράζουν την προσωπική εμπειρία τους. Αντίθετα, οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το facebook καταγράφουν ποσοστό εμπιστοσύνης μόλις 16%. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ ένας στους δύο χρήστες του facebook δηλώνει ότι έχει στο προφίλ του πάνω από 100 «φίλους», το 45% δηλώνουν ότι γνωρίζουν προσωπικά μόνο το 50% αυτών...

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: H χαριστική βολή στους κωδικούς πρόσβασης!

2012-01-28T10:30:00.001+02:00

Της SOMINI SENGUPTA / The New York Times

Η απομνημόνευση δεκάδων κωδικών πρόσβασης είναι πραγματικά τιτάνιο έργο για τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Σίγουρα η ζωή μας θα απλοποιείτο αν μπορούσαμε να αποκτήσουμε πρόσβαση στο κομπιούτερ μας ακουμπώντας απλώς το χέρι στην οθόνη ή εκφέροντας μια απλή φράση.

Μελλοντικά ίσως δούμε και τις δύο μεθόδους να γίνονται πραγματικότητα. Αμερικανοί επιστήμονες από το Μπρούκλιν προσπαθούν να εκπαιδεύσουν τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους να αναγνωρίζουν το άγγιγμα του ιδιοκτήτη, ενώ πολλές τράπεζες ήδη χρησιμοποιούν λογισμικό αναγνώρισης ομιλίας, συμπληρώνοντας έτσι τα κενά ασφαλείας της χρήσης ενός ΡΙΝ.

Οι ειδικοί σε θέματα ασφαλείας ηλεκτρονικών υπολογιστών, άλλωστε, πιστεύουν ότι τέτοιες μέθοδοι θα καταφέρουν τη χαριστική βολή στους αναχρονιστικούς κωδικούς πρόσβασης (passwords).

«Το πιο ενοχλητικό πράγμα σήμερα είναι ότι καθένας μας πρέπει να απομνημονεύει περισσότερους από 40 κωδικούς πρόσβασης, τους οποίους κατά καιρούς πρέπει να αλλάζει» εξηγεί ο Νασίρ Μέμον, καθηγητής της επιστήμης των ηλεκτρονικών υπολογιστών στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Αυτοί οι κωδικοί, που είναι απαραίτητοι για πολλές συσκευές, ιστοσελίδες και διαδικτυακούς λογαριασμούς, αποτελούν αιτία απόγνωσης και πηγή ανασφάλειας.

Το τμήμα ερευνών του υπουργείου Αμυνας των ΗΠΑ προσπαθεί να βρει τρόπους έτσι ώστε οι ιδιομορφίες στην πληκτρολόγηση, που χαρακτηρίζουν τον κάθε χρήστη, να χρησιμοποιούνται για την αναγνώριση της ταυτότητάς του.

Η Google θέλει να πείσει τους χρήστες των τηλεφώνων της να χρησιμοποιήσουν έναν τρόπο πρόσβασης δύο σταδίων, που θα συνδυάζει τον προσωπικό κωδικό με έναν άλλο που θα αποστέλλεται στο τηλέφωνό τους. Το λογισμικό Android της εταιρείας μπορεί να ξεκλειδώσει το κινητό τηλέφωνο αναγνωρίζοντας το πρόσωπο του κατόχου. Ωστόσο, ούτε αυτό είναι εντελώς ασφαλές, αφού μπορεί να παραπλανηθεί αν κάποιος κρατήσει μπροστά του μια φωτογραφία του κατόχου.

Προφανώς είναι πρόωρο να πούμε ότι οι κωδικοί πρόσβασης πέθαναν, όπως έκανε ο Μπιλ Γκέιτς, το 2004.

Η προσέγγιση του καθηγητή Μέμον είναι αποτελεσματική, επειδή καθένας μας έχει ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο αγγίζει την οθόνη. Τα δάχτυλα είναι διαφορετικά, κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες, έχουν το δικό τους, ξεχωριστό στυλ. Οποιος θέλει να αποκτήσει πρόσβαση στο κομπιούτερ του θα το πετυχαίνει εύκολα και χωρίς τη βοήθεια της βιομετρίας.

Οπως αποδείχθηκε από την έρευνά του, πιο δημοφιλείς είναι οι πιο ενστικτώδεις κινήσεις. Μία ήταν η στροφή, κατά 90 μοίρες, της εικόνας μιας κλειδαριάς με συνδυασμό, ενώ μια άλλη ήταν η υπογραφή πάνω στην οθόνη. Πάντως, η χειρονομία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ξεκλειδώσει μια συσκευή, ένα κινητό ή ένα κομπιούτερ ή για να αποκτήσει πρόσβαση σε μια εφαρμογή όπου είναι αποθηκευμένοι πολλοί κωδικοί.

Οι κωδικοί πρόσβασης αποτελούν αχίλλειο πτέρνα της ασφάλειας των ηλεκτρονικών υπολογιστών λόγω των περιορισμών της ανθρώπινης μνήμης. Καθώς χρειάζεται να δημιουργήσουμε δεκάδες τέτοιους κωδικούς επιλέγουμε είτε αυτούς που είναι τόσο πολύπλοκοι ώστε χρειάζεται να γραφτούν σε ένα χαρτί προκειμένου να μη λησμονηθούν ή είναι τόσο απλοί και χαρακτηριστικοί που τελικά οποιοσδήποτε μπορεί να τους μαντέψει.

Τον τελευταίο καιρό, οι κακοποιοί κλέβουν τους κωδικούς αποστέλλοντας ειδικό λογισμικό στους υπολογιστές των θυμάτων τους ή ακόμα παραπλανώντας τους πιο εύπιστούς να πληκτρολογήσουν οι ίδιοι τους κωδικούς τους σε ιστοσελίδες που δεν παρέχουν καμία ασφάλεια.

Εταιρείες όπως το Facebook και το Twitter προσπαθούν να επιλύσουν το πρόβλημα επιτρέποντας την είσοδο σε εκατομμύρια ιστοσελίδες με το ίδιο όνομα χρήστη και τον ίδιο κωδικό πρόσβασης, ευκολία η οποία, όμως, έχει προφανείς κινδύνους. Οποιος υποκλέψει τον αρχικό κωδικό και όνομα αποκτά άμεσα πρόσβαση και σε όλους τους άλλους λογαριασμούς.

Ο Ράσνα Νταμίγια, επιστήμονας και επιχειρηματίας από την Καλιφόρνια, προτείνει μια άλλη λύση, κατακερματίζοντας τον κωδικό για περισσότερη ασφάλεια. Ο χρήστης αρχικά «μπαίνει» στην υπηρεσία UsableLogin όπου τοποθετεί το τμήμα τού κωδικού που διαθέτει. Η υπηρεσία επιβεβαιώνει ότι ο χρήστης χρησιμοποιεί μια εγκεκριμένη συσκευή και τότε του παραδίδει το τρίτο τμήμα του κωδικού, με το οποίο αποκτά πρόσβαση σε οποιαδήποτε ιστοσελίδα θέλει. Εν ολίγοις, το ένα τμήμα του κωδικού πρόσβασης το έχει ο χρήστης, το άλλο είναι αποθηκευμένο στον υπολογιστή ή τη συσκευή που θα χρησιμοποιηθεί και το τρίτο είναι αποθηκευμένο στο Διαδίκτυο.

Το κέντρο τεχνολογικών ερευνών του υπουργείου Αμυνας των ΗΠΑ έχει ζητήσει από τους ειδικούς να επινοήσουν μεθόδους έτσι ώστε να είναι εφικτή η διαρκής αναγνώριση του χρήστη με βάση τον τρόπο που καθένας χρησιμοποιεί τη συσκευή, πώς κινεί το «ποντίκι» και πώς χειρίζεται τον γραπτό λόγο σε ένα email ή έγγραφο. Η προσπάθεια αυτή είχε αφορμή την πεποίθηση ότι ένας κωδικός πρόσβασης δεν αρκεί.

Πολλές εταιρείες χρησιμοποιούν «έξυπνες κάρτες» ή μικρές συσκευές που τοποθετούνται στον υπολογιστή και λειτουργούν σαν κλειδιά επιτρέποντας την πρόσβαση στα εσωτερικά δίκτυα. Η βιομετρία, όμως, κερδίζει διαρκώς έδαφος. Τουλάχιστον δέκα αμερικανικές τράπεζες ζητούν από τους πελάτες να επιβεβαιώσουν την ταυτότητά τους λέγοντας στο τηλέφωνο μία φράση, όπως π.χ. «η τράπεζά μου» προτού πληκτρολογήσουν το PIN τους. Ακόμα και αν εκφέρουν την ίδια φράση ένα εκατομμύριο άνθρωποι, τα συστήματα αναγνώρισης φωνής μπορούν να αναγνωρίσουν την ταυτότητα καθενός.

TEXNOΛΟΓΙΑ: Το αυτοκίνητο που διπλώνει!

2012-01-28T10:00:00.001+02:00

Εκατομμύρια οδηγοί έχουν ονειρευτεί ένα αυτοκίνητο που θα μαζεύει και θα βολεύεται σχεδόν σε κάθε ελεύθερη χαραμάδα. Τα όνειρά τους φαίνεται ότι θα γίνουν πραγματικότητα χάρη στο πειραματικό μοντελάκι Hiriko, το οποίο παρουσιάστηκε μετά βαΐων και κλάδων στην έδρα της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες. Το διθέσιο όχημα μοιάζει με υπερμεγέθη φούσκα που αρκεί να πατήσεις έναν διακόπτη για να μαζέψει το αμάξωμα και να περιοριστεί το μήκος του στο 1,50 μέτρα, ώστε να μπορεί να εκμεταλλευτεί και την τελευταία σπιθαμή κενού χώρου μέσα στην πόλη.

Εξίσου εντυπωσιακή είναι όμως και η αποβίβαση από το διθέσιο σαλονάκι, η οποία γίνεται από το μπροστινό μέρος του αμαξώματος και αφού ανασηκωθεί προηγουμένως το παρμπρίζ κατά τα πρότυπα της τρίτροχης BMW Isetta της δεκαετίας του ’60.

Για τη κίνηση του επαναστατικού Hiriko φροντίζουν τέσσερα ηλεκτρικά μοτέρ, των οποίων η ισχύς μεταδίδεται και στους τέσσερις τροχούς. Το φουτουριστικό πρωτότυπο αποτελεί προϊόν συνεργασίας επτά βασικών επιχειρήσεων και του Αμερικανικού Ινστιτούτου Τεχνολογίας και της Μασαχουσέτης (MIT) – μάλιστα η ονομασία Hiriko σημαίνει στη γλώσσα της Βοσκίας «αστικό», θέλοντας έτσι να οριοθετήσει το πεδίο δράσης του. ΟΙ φορτισμένες μπαταρίες προσφέρουν αυτονομία για περίπου 120 χιλιόμετρα, ενώ οι τροχοί μπορούν να περιστραφούν έως 360 μοίρες για αναβαθμισμένη ευελιξία.

Η Ε.Ε. χρηματοδότησε το κόστος της εξέλιξης του πτυσσόμενου μίνι με κονδύλια τα οποία προορίζονταν για την ενίσχυση της υποβαθμισμένης ευρωπαϊκής περιφέρειας και το Hiriko έκανε την παρθενική του εμφάνιση στη δημοσιότητα το 2010. Τώρα βρίσκεται πλέον στο τελικό στάδιο εξέλιξης, αφού τα πρώτα μοντέλα θα αρχίσουν να παραδίδονται τον επόμενο χρόνο κυρίως σε δήμιους, όπου θα ενσωματωθούν σε πρόγραμμα ωριαίας μίσθωσης (car sharing). Πάντως υπάρχει και η δυνατότητα παραγγελίας του Hiriko από ιδιώτες σε τιμές αγοράς γύρω στα 12.500 ευρώ. Ενδιαφέρον για την απόκτηση του ηλεκτρικού Ι.Χ. που απλώνεται και μαζεύεται σαν ακορντεόν έχουν εκδηλώσει μεταξύ άλλων οι πόλεις του Βερολίνου, της Βαρκελώνη, του Σαν Φρανσίσκο και του Χονγκ Κονγκ, ενώ γίνονται συζητήσεις με τις δημοτικές αρχές του Παρισιού, του Λονδίνου, της Βοστώνης, του Τούμπαι και των Βρυξελλών

ΤΑ ΝΕΑ

"Επίγεια σοφία"

2012-01-28T09:30:00.002+02:00

131 χρόνια απ τον θάνατο του Ντοστογιέφσκι...

Η ακολασία πωρώνει το μυαλό και κάνει αναίσθητη την καρδιά.

Τίποτα πιο δύσκολο από την ευθύτητα και τίποτα πιο εύκολο από την κολακεία.

Πολλές δυστυχίες έχουν έρθει στον κόσμο από παρεξηγήσεις και από πράγματα που δεν ειπώθηκαν.

Η εξουσία δίνεται μόνο σε αυτούς που τολμούν και σκύβουν για να την πάρουν. Μόνο ένα πράγμα έχει σημασία: να είσαι ικανός για να τολμήσεις.

Ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από το επίπεδο διαβίωσης των φυλακισμένων της.

Σαν σήμερα (28/1/ΧΧΧΧ)

2012-01-28T09:00:00.001+02:00

1896: Ο Γουόλτερ Άρνολντ γίνεται αποδέκτης της πρώτης κλήσης για παραβίαση του ορίου ταχύτητας στη Μεγάλη Βρετανία. Τιμωρείται με πρόστιμο ενός σελινίου, επειδή συνελήφθη να τρέχει με ταχύτητα 12 χλμ/ώρα σε δρόμο όπου το όριο ήταν 3 χλμ/ώρα.

1908: Το μάθημα της γυμναστικής γίνεται υποχρεωτικό για τους φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών.

1918: Ο Λέων Τρότσκι αναλαμβάνει την ηγεσία του Κόκκινου Στρατού.

1938: Ο γερμανός ραλίστας Ρούντολφ Καρατσόλα καταρρίπτει το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας σε δημόσιο δρόμο με 432,7 χλμ/ώρα, με μια Mercedes-Benz W195.

1955: Γεννιέται ο Νικολά Σαρκοζί,

1881: Πεθαίνει ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. («Έγκλημα και Τιμωρία»)

2008: Πεθαίνει ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος (κατά κόσμο Χρήστος Παρασκευαίδης)

Σχιζοφρενής ειμαι εγώ ή η χώρα μου?

2012-01-27T23:00:00.001+02:00

Toυ ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ

Εγώ δέχομαι αυτό που λέει η τρόικα, ότι με την παραγωγικότητα που έχουμε οι μισθοί μας είναι υψηλοί. Αλλά διαφωνώ τελείως με την προοπτική να μειωθούν. Αλλά το βλέπω αναπόφευκτο. Είμαι σχιζοφρενής;

Βεβαίως είμαι, αφού ζω σε μια σχιζοφρενική χώρα που αποκρύπτει μονίμως τα προβλήματα και στήνει συνεχώς παραπλανητικές σκιαμαχίες για να το επιτύχει. Παράγουμε τίποτα περισσότερο, τίποτα καλύτερο από τη δεκαετία του ’80 που οι μισθοί ήταν 200 ευρώ; Μάλλον λιγότερα. Αλλά οι μισθοί δεν αυξήθηκαν γιατί οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα ήταν ηρωικοί αγωνιστές που ήξεραν να διεκδικούν, ούτε γιατί οι εργοδότες ήταν φιλεύσπλαχνοι κύριοι. Αν είναι υψηλοί οι μισθοί (σιγά τους μισθούς), οφείλεται στο ότι είναι μέρος της γενικότερης φούσκας της ελληνικής οικονομίας.

Ας υποθέσουμε ότι ένας καλός άνθρωπος θέλει να βάζει 5.000 ευρώ διαφήμιση στην ATHENS VOICE. Για να το κάνει, θα του κοστίσει 7.200 μαζί με τον ΦΠΑ και το αγγελιόσημο. Αν τώρα η εφημερίδα θέλει να δώσει αυτές τις 5.000 αμοιβή σε έναν εργαζόμενο, αυτός μετά την εφορία και τις υπέρογκες ασφαλιστικές κρατήσεις, θα πάρει περίπου 2.500 στο χέρι. Ήδη αυτή η απλή οικονομική πράξη που από το ένα χέρι στο άλλο καταλήγει το 1/3 του ποσού και το υπόλοιπο πηγαίνει στο κράτος, είναι προβληματική. Είναι όμως αυτό η αλήθεια; Όχι βέβαια, γιατί στο τέλος και η επιχείρηση και ο εργαζόμενος θα πληρώσουν εφορία, έκτακτες εισφορές, ειδικές εισφορές, τέλη επιτηδεύματος, εισφορά αλληλεγγύης, ειδικό τέλος ακινήτων και ό,τι άλλο έχει προστεθεί στα 2 αυτά χρόνια. Περίπου σε 1,5 μισθό το χρόνο υπολογίζουν την έκτακτη φορολογία λόγω της κρίσης. Δεν τελειώνει βέβαια εκεί. Γιατί ο εργαζόμενος, για τον ίδιο λόγο, θα πληρώνει υψηλότερες τιμές λόγω της αύξησης των ειδικών φόρων κατανάλωσης στα προϊόντα, από τη βενζίνη ως τα τσιγάρα, από τα ποτά ως τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια. Θα πληρώσει και αυξημένους λογαριασμούς στους οργανισμούς κοινής ωφελείας, αυτές τις μέρες η ΔΕΗ έκανε την 17η αύξηση στα τελευταία χρόνια. Θα του ’χουν μείνει λιγότερα από 2.000 τώρα, έχει τελειώσει τουλάχιστον; Όχι, γιατί ο Έλληνας εργαζόμενος θα πληρώσει περίπου 2,5 μισθούς το χρόνο για τη δήθεν δωρεάν παιδεία και τη δήθεν δωρεάν υγεία. Θα πληρώσει παιδικούς σταθμούς, γυμναστήρια, φροντιστήρια, ινστιτούτα ξένων γλωσσών, ιδιωτικές σχολές, θα πληρώσει φακελάκια στα νοσοκομεία. Θα πληρώσει ταξί γιατί δεν έχει μετρό, σεκιούριτι γιατί δεν έχει ασφάλεια. Θα πληρώσει δηλαδή διπλά, μια φορά το κράτος και μια ξανά για υπηρεσίες που υποτίθεται ότι του παρέχει το κράτος με τα χρήματα από τη φορολογία του.

Υπάρχει ο ονομαστικός μισθός και υπάρχει ο πραγματικός μισθός, τι δηλαδή αντιπροσωπεύει. Ο Έλληνας εργαζόμενος είναι πολύ φτωχότερος από έναν Ευρωπαίο εργαζόμενο που παίρνει τον ίδιο μισθό. Κι αυτό οφείλεται στο χρεοκοπημένο κράτος, που για να καλύψει τα συνεχώς διογκωμένα έξοδά του αφαιμάσσει την παραγωγική οικονομία.

Δεν κάνουν λοιπόν τίποτα γι’ αυτό. Δεν μειώνουν τα ελλείμματα του δημοσίου, ενώ το 2010 κάτι πήγε να γίνει, το 2011 ξέφυγαν πάλι. Δεν αναδιαρθρώνουν τα ασφαλιστικά ταμεία, ψήφισαν ένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο πέρυσι και μετά, ένα χρόνο τώρα, κάθε βδομάδα πρόσθεταν και μια εξαίρεση για να διευκολύνουν τις πρόωρες συντάξεις. Δεν μειώνεται η σπατάλη και η λεηλασία, δεν αντιμετωπίζεται η φοροδιαφυγή. Κυρίως δεν δουλεύουν, ένας τεράστιος μηχανισμός βρίσκεται δυο χρόνια σε μια ιδιότυπη λευκή απεργία στερώντας από την κοινωνία τις υπηρεσίες του.

Και έρχεται τώρα η τρόικα να μας πει για το μισθολογικό κόστος του ιδιωτικού τομέα. Δεν λένε ότι δεν έχει υλοποιηθεί τίποτα όλο αυτό τον καιρό, ότι από τον προηγούμενο Ιούλιο ολόκληρο το πολιτικό σύστημα κάνει τη δικιά του λευκή απεργία, δεν προχωράει τίποτα και ασχολείται με την κομματική του επιβίωση, αλλά λένε για την ανάγκη μείωσης του μισθολογικού κόστους στον ιδιωτικό τομέα. Μα δεν χρειαζόμαστε καμία τρόικα να μας το πει αυτό. Το ’χουμε ήδη κάνει μόνοι μας.

Και το χειρότερο είναι ότι οι «φίλοι του λαού» που δήθεν τώρα θρηνούν για τις μειώσεις και το δέκατο τρίτο μισθό, είναι αυτοί που με την αδιάλλακτη στάση τους σε κάθε προσπάθεια μείωσης του δημοσίου ελλείμματος οδήγησαν στην ύφεση διαρκείας. Υπέρμαχοι της μείωσης του μισθολογικού κόστους και αντίπαλοί τους είναι οι ίδιοι που υπονόμευσαν κάθε απόπειρα για περιορισμό των δαπανών του κράτους.

Αφού χάσαμε τη μάχη, αφού διατήρησαν προνόμια και προσόδους άθικτα, αφού συνεχίζουν να ξεζουμίζουν την κοινωνία ανενόχλητοι, τώρα τι κάνουμε; Γιατί η ύφεση μπαίνει στον πέμπτο χρόνο, δεν είναι μύθος, είναι υπαρκτό γεγονός. Γιατί οι επιχειρήσεις κλείνουνε και οι άνεργοι έφτασαν στις 907.000. Όταν οι τζίροι πέφτουν συνεχώς, έχουν φτάσει κάτω απ’ το μισό, τι κάνει ο κόσμος; Περιμένει το λουκέτο; Κάνει απολύσεις ή μειώσεις μισθών. Θα μου πεις, υπάρχουν και πολύ μεγάλες επιχειρήσεις, που είχαν τεράστια κέρδη, ας χρηματοδοτήσουν τώρα με αυτά τα κέρδη τις τωρινές τους ζημιές. Πόσες είναι αυτές; Το 80% των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα δουλεύει σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις κάτω των 20 ατόμων. Αυτές που κλείνουν χιλιάδες κάθε μήνα δηλαδή.

Έτσι, σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο, σ’ αυτή τη σκληρή χώρα, μ’ αυτό τον ανύπαρκτο μηχανισμό κοινωνικής πρόνοιας, το κύριο μέλημά μας, ο μεγαλύτερος εχθρός, πρέπει να είναι η ανεργία που διαλύει την κοινωνία. Όλα τα άλλα, αντέχονται. Μπορεί να κάνω λάθος. Μπορεί για τις επιχειρήσεις να είναι πιο ριζική μείωση εξόδων οι απολύσεις. Μπορεί οι συνδικαλιστές να έχουν εξασφαλίσει ότι η ιδιότητά τους τούς καλύπτει από τις απολύσεις. Αλλά για τους υπόλοιπους, η κοινωνική αλληλεγγύη αυτό επιβάλλει. Να μη βρίσκονται οι άνθρωποι χωρίς δουλειά, στο δρόμο. Γι’ αυτό μου είναι το ίδιο αντιπαθή και τα «επαναστατικά» συνθήματα «καμία μείωση μισθού». Γιατί υπονοούν κάντε απολύσεις. Μόνο που δεν το λένε.

Κι έτσι, μας μετέφεραν άλλη μια φορά το πρόβλημα. Έτσι ή αλλιώς χαμένοι. Απαντάμε στο αναγκαστικό δίλημμα: Λουκέτα, απολύσεις ή μειώσεις μισθών; Μειώσεις μισθών, βέβαια. Αλλά δεν ήταν αυτό το πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν η χρεοκοπία του κράτους, η φοροδιαφυγή, τα ελλείμματα, το κόστος της γραφειοκρατίας, η διαφθορά, η λεηλασία, το πελατειακό κράτος, η κομματοκρατία, το τριτοκοσμικό περιβάλλον που αποτρέπει τις επενδύσεις. Δυο χρόνια τώρα, κυβερνήσεις, κόμματα, αντιπολίτευση, τρόικα, συντεχνίες, διεθνή νομισματικά ταμεία, απέτυχαν να αντιμετωπίσουν το πραγματικό πρόβλημα. Ας συζητήσουμε τότε για τον κατώτατο μισθό…

ATHENSVOICE

«Η αλφαβήτα των Μνημονίων».

2012-01-27T20:45:00.001+02:00

Tου Nικου Xρυσολωρα

Πολύ καλά έκαναν ο κ. Χρυσοχοΐδης, η κ. Κατσέλη και ποιος ξέρει πόσοι άλλοι συνάδελφοί τους, της αντιπολίτευσης και της συμπολίτευσης, που δεν διάβασαν το Μνημόνιο. Δεν είχε και δεν έχει κανένα νόημα να σπαταλήσει κανείς τις πέντε - έξι ώρες που χρειάζονται για να μελετηθούν οι 90 περίπου σελίδες του.

Ολη η φιλοσοφία του κειμένου είναι ούτως ή άλλως προβληματική. Και αυτό, διότι βασίζεται στη θεμελιώδη, αλλά εσφαλμένη πεποίθηση ότι ο κ. Τόμσεν και οι συνεργάτες του έχουν απέναντί τους φερέγγυους συνομιλητές, κυβερνήτες μιας ανεπτυγμένης χώρας του δυτικού κόσμου. Λόγω του συγκεκριμένου λογικού σφάλματος, το Μνημόνιο δεν μπόρεσε ποτέ να εφαρμοστεί και η Ελλάδα απέτυχε σε όλες τις αξιολογήσεις (με την εξαίρεση της πρώτης).

Η πικρή αλήθεια είναι ότι πριν φτάσουμε να συζητάμε για το συγκεκριμένο Μνημόνιο, τον ρεαλισμό των ποσοτικών στόχων που θέτει, το βάρος που δίνει στις δαπάνες και τα έσοδα κλπ., θα έπρεπε στην Ελλάδα να εφαρμοστεί ένα άλλο Μνημόνιο. Ας το ονομάσουμε «η αλφαβήτα των Μνημονίων».

Πρώτα απ’ όλα, το Μνημόνιο αυτό θα περιείχε ως βασικό όρο ότι απαγορεύεται, υπό την απειλή άμεσης διακοπής της χρηματοδότησης της χώρας μας, σε οποιονδήποτε διαχειρίζεται χαρτοφυλάκιο του κράτους να σπαταλάει τρεις ώρες ημερησίως σε ραδιοτηλεοπτικές εμφανίσεις. Ακόμη καλύτερα, η απαγόρευση εμφάνισης σε τηλεπαράθυρο θα όφειλε να ήταν καθολική σε περιπτώσεις κρίσης όπως η σημερινή. Για την ενημέρωση των πολιτών, το κάθε υπουργείο θα διέθετε εκπρόσωπο Τύπου αντί για τον νάρκισσο υπουργό αυτοπροσώπως, όπως συμβαίνει σε όλα τα σοβαρά κράτη.

Δεύτερος όρος, απαράβατος και αυτός, θα έπρεπε να είναι ότι οι υπουργοί απαγορεύεται διά ροπάλου να μπλογκάρουν στο Διαδίκτυο, με εκτενή άρθρα για την πορεία του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα. Αντ’ αυτού, τις ώρες που σχεδίαζαν να αφιερώσουν στη μελέτη του 4-4-2 στην μπάλα, θα υποχρεούντο να τις αφιερώσουν στην καταπολέμηση του 4-4-2 στις εφορίες.

Τρίτη προϋπόθεση του Ειδικού Μνημονίου για την Ελλάδα θα ήταν ότι όποιος υπηρετεί σε θέσεις ευθύνης, ανώτερου ή μεσαίου μετακλητού στελέχους, διοικητή δημόσιου οργανισμού και συναφή αξιώματα, θα πρέπει να έχει βγάλει τουλάχιστον 1 (ολογράφως: ένα) μεροκάματο στον κανονικό κόσμο της εργασίας, εκτός δηλαδή κομματικού σωλήνα.

Τέταρτος όρος θα ήταν η υποχρεωτική εκμάθηση απλής αριθμητικής από τα κυβερνητικά στελέχη. Για παράδειγμα, σε κάθε αξιολόγηση θα εξετάζονται οι υπουργοί σε φαινομενικά απλές ερωτήσεις, όπως: «Οταν μία χώρα έχει έσοδα 100 και έξοδα 116, τι πρέπει να κάνει;». Επιπλέον, οι εξετάσεις για την έγκριση της κάθε δόσης θα περιλαμβάνουν και ερωτήσεις που για την απάντησή τους θα προϋποθέτουν ότι οι υπουργοί θα έχουν διαβάσει τις βασικές εκθέσεις της Eurostat, του ΟΟΣΑ, της Ε.Ε., του ΔΝΤ και των μεγάλων ερευνητικών κέντρων της Ευρώπης για την κατάσταση της οικονομίας στη χώρα μας. Και αυτό διότι είναι αδύνατον να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα όταν δεν γνωρίζεις τα δεδομένα του, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα.

Πέμπτος όρος θα πρέπει να είναι η απαγόρευση εξωτικών ταξιδιών πολιτικών αξιωματούχων στην Κόστα Ρίκα, τον Αγιο Δομίνικο ή αλλού, όταν κινδυνεύει με κατάρρευση το σύμπαν. Η προκλητική συμπεριφορά πολιτικών που καλούνται να εφαρμόσουν ένα πρόγραμμα διάσωσης υποβαθμίζει τη λαϊκή νομιμοποίηση του προγράμματος και άρα τις πιθανότητες επιτυχίας του. Το ίδιο υπονομευτικά για το πρόγραμμα θα θεωρείται ότι λειτουργεί και ο χυδαίος πολιτικός λόγος, άρα θα επιφέρει τις ανάλογες κυρώσεις.

Ακροτελεύτιος όρος του Μνημονίου αυτού θα είναι η ουσιαστική εφαρμογή της διάκρισης των εξουσιών. Οποιαδήποτε παρέμβαση των εκπροσώπων της μιας εξουσίας στα εσωτερικά της άλλης θα τιμωρείται με διακοπή της χρηματοδότησης.

Ποιος ξέρει, αν μας είχε επιβληθεί ένα τέτοιο Μνημόνιο πριν από μερικές δεκαετίες, ίσως ο κ. Χρυσοχοΐδης να μη χρειαζόταν να πονοκεφαλιάζει με αυτό το Μνημόνιο που έχουμε τώρα...

Αλβανία, Σκόπια ή Μποτσουάνα: Διαλέξτε...

2012-01-27T18:30:00.000+02:00

Του Γιώργου Κράλογλου

Το κατρακύλισμα της Ελλάδας στην 90η θέση ανταγωνιστικότητας σε 142 χώρες του πλανήτη, κάτω από την Ρουμανία και μαζί με την Μποτσουάνα, την Αλβανία και τα Σκόπια, σαφώς και δεν είναι συνέπεια του εργασιακού κόστους της εθνικής παραγωγής. Είναι αποτέλεσμα της τριτοκοσμικής σοσιαλιστικής αντίληψης κυβερνήσεων και κομμάτων για τον «εχθρικό» ρόλο του ιδιωτικού τομέα στην οικονομία.

Η τριτοκοσμική σοσιαλιστική αντίληψη που έθρεψε ομάδες συντεχνιών και κομματικού στρατού περιφρούρησης των συμφερόντων του κράτους και των πελατών κρατικών υπαλλήλων.

Η αντίληψη που αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο της ιδεολογίας και της συμπεριφοράς κομμάτων, κυβερνήσεων και πολιτικών για να συντηρηθεί το αριστερό κλίμα και το αντίστοιχο περιβάλλον στην χώρα, εξασφαλίζοντας έτσι το αναγκαίο τείχος προστασίας του πολιτικού κόστους όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών.

Αυτό πληρώνουμε σήμερα ως χώρα που κατέχει την τελευταία θέση ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης και μια ασήμαντη θέση στην παγκόσμια οικονομική κοινότητα, χωρίς να έχει την ελάχιστη προοπτική να ανέβει έστω και λίγες βαθμίδες στην κατάταξη Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ που κάνει τις μετρήσεις κάθε χρόνο.

Το όλο θέμα αποκτά για ακόμη μια φορά επικαιρότητα και σημασία, επειδή με μια προκλητική πολιτική καπηλεία κυβερνητικοί παράγοντες και βουλευτές συνδέουν και δικαιολογούν τον νέο κύκλο περικοπών μισθών, συντάξεων, δώρων και επιδομάτων με την ανάγκη αναβάθμισης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της χώρας.

Κανείς ασφαλώς δεν μπορεί να αρνηθεί την σύνδεση της ανταγωνιστικότητας και με το εργασιακό κόστος.

Κανείς δεν αρνείται ακόμη ότι το χαμηλό μεροκάματο μπορεί να διευκολύνει τον ανταγωνισμό, εντός της χώρας μειώνοντας τις εισαγωγές και, εκτός της χώρας, με αύξηση των εξαγωγών.

Το ερώτημα όμως είναι γιατί να ξεκινήσουμε από αυτόν τον τομέα για βελτιώσουμε την ανταγωνιστικότητά μας.

Μήπως γιατί είναι ο γνωστός εύκολος δρόμος ή μήπως γιατί έτσι μπορούμε να «κουκουλώσουμε» την πλήρη απραξία μας στην μείωση του κρατικού τομέα και των κρατικών υπαλλήλων, μιας και πάμε και σε εκλογές…

Γιατί λοιπόν δεν βαδίζουμε με αφετηρία τον απλό και φυσιολογικό δρόμο; Τον ανασχεδιασμό της οικονομίας και την χάραξη ορίζοντα και οράματος για την ανάπτυξή μας;

Τί νομίζουμε ότι θα συμβεί αν φθάσουμε στα μεροκάματα της Βουλγαρίας ή της Μποτσουάνα; Ότι αυτόματα ο πλανήτης θα δεχθεί «επίθεση» ελληνικών προϊόντων όπως δέχθηκε την «επίθεση» των κινέζικων;

Δεν θα σταθώ άλλο στο σημείο αυτό, γιατί παρόμοια επιχειρηματολογία έχει αναπτυχθεί και ίσως να έχει εξαντληθεί.

Θα σταθώ όμως σε μια πραγματικότητα που η σύγχυση της οικονομικής κρίσης την έχει κρύψει μάλλον επιμελώς...

Ότι η Ελλάδα δεν έχει σχεδόν καμία επιχειρηματική αντοχή και κανένα επιχειρηματικό κουράγιο να ξεκινήσει μια «επίθεση» ακόμη και στις αγορές του φυσικού της οικονομικού περιβάλλοντος (Μέση Ανατολή, Ανατολική Ευρώπη και κεντρική Ευρώπη), έστω και αν «μηδενισθεί» το εργασιακό κόστος.

Αυτή την στιγμή είναι σε φάση ένταξης στην κατηγορία των προβληματικών και μη βιώσιμων επιχειρήσεων της παραγωγής περισσότερες από 500 μονάδες που αποτελούν στοιχείο μεγάλου πονοκέφαλου για τις Τράπεζες.

Ποιος εγκέφαλος λοιπόν μπορεί να πιστέψει ότι οι μονάδες αυτές που έχουν πρόβλημα επιβίωσης μπορούν να αποτελέσουν «στρατό επίθεσης» στην Ευρώπη και στις αγορές που καλά κρατούν ακόμη οι Κινέζοι και οι Ινδοί;

Από την άλλη πλευρά, μέσα στο 2012 θα αποχωρήσουν από την Ελλάδα και οι τελευταίοι πολυεθνικοί όμιλοι (ακόμη και εμπορικοί), ενώ δεν πρόκειται να επενδύσουν κεφάλαια άλλοι όμιλοι που αναζητούν ευκαιρίες, καθώς η Ελλάδα δεν προσφέρει κανένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Άλλωστε η μετανάστευση ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων στην Βουλγαρία, την Τουρκία και την Αλβανία δεν έχει περάσει καθόλου απαρατήρητη στους ξένους κεφαλαιούχους.

Ποιος λοιπόν θα αξιοποιήσει το πλεονέκτημα των χαμηλών μισθών και μεροκάματων, που αποτελούν ήδη βραδυφλεγή βόμβα για την αγορά, και την όποια προσπάθεια ανακοπής της ύφεσης;

Εκτός εάν οι «οραματιστές» της βελτιωμένης ανταγωνιστικότητας της οικονομίας στηρίζουν τις ελπίδες τους στα κυκλώματα μαφίας που καλά κρατούν στην αγορά ή στους απατεώνες επενδυτές που μαζεύονται μόνο για χατιρικές εκποιήσεις κρατικών ή Τραπεζικών επιχειρηματικών κουφαριών...

Ασφαλώς και όλα αυτά δεν σημαίνουν και δεν μπορεί να σημαίνουν ότι πρέπει να παραγνωρισθεί ο παράγοντας εργασιακό κόστος.

Αλλά ο παράγοντας αυτός δεν είναι καθόλου σημαντικότερος από τον παράγοντα του ενεργειακού κόστος, που παραμένει υψηλός λόγω της τριτοκοσμικής αντίληψης που έχουν επιβάλει συντεχνίες και κόμματα στο μονοπώλιο ενέργειας.

Από τον παράγοντα των φορολογικών και γραφειοκρατικών αντικινήτρων που δυναμιτίζουν κάθε σκέψη για επένδυση.

Από τον παράγοντα του κόστους καυσίμων και μεταφορικών που είναι αποτέλεσμα προστασίας των κυκλωμάτων λαθρεμπορίου καυσίμων και των συντεχνιών στις μεταφορές.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν τον σχεδιασμό του αναπτυξιακού οράματος με τομές στα δύσκολα, που είναι τα αντικίνητρα και τα τιμολόγια των κρατικών μονοπωλίων.

Ας επεκταθούμε στα φορολογικά αντικίνητρα.

Και αν δούμε «φως» στο σημερινό μαύρο τούνελ των επενδύσεων, να συμπληρώσουμε την προσπάθεια και με τις περικοπές στο εργασιακό.

Μέχρι τότε, όμως, θα έχουμε το κέρδος συγκράτησης της ύφεσης, αφού η αγορά θα μπορεί να τροφοδοτείται έστω και με τις σημερινές αμοιβές.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: To τέλος της μετριότητας ! (Average Is Over)

2012-01-27T16:15:00.000+02:00

Tου Thomas L. Friedman / The New York Times

Αλλοτε, οι εργαζόμενοι με μέτρια προσόντα έκαναν μέτρια δουλειά και είχαν μέτριο βιοτικό επίπεδο. Σήμερα, όμως, αυτός ο μέσος όρος έχει επισήμως εκλείψει. Ενας μέτριος άνθρωπος δεν μπορεί να κερδίζει αυτό που κέρδιζε στο παρελθόν, επειδή οι εργοδότες έχουν πολύ μεγάλη πρόσβαση σε τόσο πολλούς φθηνούς ξένους εργαζόμενους όπως και σε φθηνά λογισμικά, φθηνά αυτόματα συστήματα και φθηνή ευφυΐα. Κατά συνέπεια, πρέπει όλοι να βρουν να προσφέρουν κάτι περισσότερο, που θα τους βοηθήσει να σταθούν στον κλάδο τους, όποιος και αν είναι αυτός.

Οι νέες τεχνολογίες εξαφανίζουν θέσεις εργασίας και πάντα θα το κάνουν. Τώρα, όμως, έχει ενταθεί το φαινόμενο. Οπως επισημαίνει ο συγγραφέας Ανταμ Ντέιβιντσον, «τη δεκαετία που έληξε το 2009, οι αμερικανικές βιομηχανίες έδιωξαν τόσο πολλούς εργάτες, ώστε εξάλειψαν όλο το όφελος των προηγούμενων 70 ετών, καθώς εξαφανίστηκαν περίπου η μία στις τρεις θέσεις εργασίας στον κλάδο της μεταποίησης».

Και δεν έχουμε δει τίποτε ακόμη. Τον Απρίλιο, η Ανι Λόρι έγραφε για μια καινούργια εταιρεία, αντικείμενο της οποίας είναι να μειώσει την ανάγκη για σερβιτόρους και σερβιτόρες. «Η εταιρεία έχει δημιουργήσει ένα είδος iPad που σου δίνει τη δυνατότητα να παραγγέλνεις και να πληρώνεις στο τραπέζι σου. Ισως η επινόηση αυτή ορισμένων μηχανολόγων του ΜΙΤ που φέρει το όνομα Presto να εμφανιστεί σύντομα σε κάποιο εστιατόριο της περιοχής σας». Εκείνο που δεν θα μπορεί να κάνει ένα τέτοιο iPad θα το κάνει ένας Κινέζος υπάλληλος.

Διαβάστε αυτό το τρομερό άρθρο στους Times σχετικά με το γιατί η Apple έχει προωθήσει τόσο μεγάλο τμήμα της παραγωγής της στην Κίνα: «Η Apple ξανασχεδίασε την οθόνη του iPhone λεπτομερώς. Οι νέες οθόνες άρχισαν να καταφθάνουν στη μονάδα παραγωγής στην Κίνα σχεδόν μεσάνυχτα. Ενας επόπτης ξύπνησε αμέσως 8.000 εργαζόμενους που αναπαύονταν στους κοιτώνες της εταιρείας, έδωσε σε καθέναν από αυτούς ένα μπισκότο και ένα φλιτζάνι τσάι, τους οδήγησε στον χώρο παραγωγής και μέσα σε μισή ώρα άρχισαν να τοποθετούν το γυαλί της οθόνης στον σκελετό του. Εργάστηκαν έτσι επί 12 ώρες. Μέσα σε 96 ώρες, η μονάδα παρήγε πάνω από 10.000 iPhone την ημέρα».

Οπως, άλλωστε, εξηγεί ο Κέρτις Κάρλσον, ανώτερο στέλεχος της SRI International, εταιρείας υψηλής τεχνολογίας στη Silicon Valley, η οποία επινόησε το πρόγραμμα του iPhone που είναι γνωστό ως Siri, ο αυτοματισμός δεν περιορίζεται στον κλάδο της μεταποίησης. «Το Siri είναι η αρχή ενός τεράστιου μετασχηματισμού στον τρόπο που αλληλεπιδρούμε με τις τράπεζες, τις ασφαλιστικές εταιρείες, τα καταστήματα λιανικής, τις εταιρείες παροχής υπηρεσιών υγείας και διάφορους άλλους κλάδους. Θα υπάρχει πάντα αλλαγή, νέες θέσεις εργασίας, νέα προϊόντα, νέες υπηρεσίες. Αλλά εκείνο που ξέρουμε σίγουρα είναι πως με κάθε νέο επίτευγμα, οι καλύτερες θέσεις εργασίας θα απαιτούν εργαζόμενους με περισσότερη και καλύτερη παιδεία, που θα τους καθιστά άνω του μέσου όρου.

Ιδού τα τελευταία στοιχεία για την ανεργία μεταξύ Αμερικανών άνω των 25 ετών: 13,8% για τους αποφοίτους πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, 8,7% για τους αποφοίτους μέσης εκπαίδευσης, 7,7% για τους αποφοίτους κέντρων σπουδών και 4,1% για τους αποφοίτους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Εν ολίγοις, υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν για να αντιμετωπιστεί η ανεργία, αλλά τίποτε δεν είναι πιο σημαντικό από ένα νομοσχέδιο που να εξασφαλίζει πως όλοι θα έχουν πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: To μεγαλύτερο δώρο στην Ιστορία της παγκόσμιας Οικονομίας!

2012-01-27T15:00:00.001+02:00

Του ΡΟΥΣΣΟΥ ΒΡΑΝΑ

Σχολεία, νοσοκομεία, στέγη, συντάξεις, ανεργία, πολιτισμός, όλα κατακαίγονται από έναν καθημερινό πυρετό λιτότητας και νιώθουμε συνέχεια πως τα χειρότερα βρίσκονται ακόμη μπροστά. Επειδή «ζούσαμε και ζούμε πέρα από τις δυνάμεις μας», μας εξηγούν και τώρα πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα. Μονάχα οι τραπεζίτες ζουν ακόμη στα Χριστούγεννα και εμείς βασανιζόμαστε στα Πάθη.

Παραμονές Χριστουγέννων η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έδωσε σε 523 τράπεζες το μεγαλύτερο δώρο που δόθηκε ποτέ στην Ιστορία: ένα δάνειο μισού τρισεκατομμυρίου ευρώ για τρία χρόνια με επιτόκιο μόλις 1%. Ουσιαστικά δεν ήταν παρά μια δωρεά, που αιτιολογήθηκε επισήμως από την ανάγκη να βοηθηθούν οι τράπεζες ώστε να αντεπεξέλθουν στις αυξημένες υποχρεώσεις τους. Εκείνο που είναι απαράδεκτο είναι πως οι ευρωπαϊκές Αρχές έτρεξαν για μια ακόμη φορά να συνδράμουν τις τράπεζες χωρίς να ζητήσουν από αυτές κανένα αντάλλαγμα από εκείνα που ζητούν από εμάς καθημερινά. Οποτε η ΕΚΤ μαζί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παρεμβαίνουν πότε στην Ελλάδα και πότε στην Πορτογαλία ή σε άλλες περιφερειακές χώρες του ευρώ, τα ανταλλάγματα που απαιτούν είναι βαρύτατα: σαν εξιλέωση για μια υποτιθέμενη χαλαρότητα στα δημόσια οικονομικά, οι κυβερνήσεις εξαναγκάζονται να πάρουν βίαια μέτρα. Οταν όμως πρόκειται για τη σωτηρία των τραπεζών, είναι πάντα Χριστούγεννα.

Οι τράπεζες είχαν ήδη βοηθηθεί από τα κράτη και τις κεντρικές τράπεζες χωρίς κανένα αντάλλαγμα το 2008-2009, όταν ξέσπασε η κρίση. Ποιο ήταν όμως το αποτέλεσμα; Μόλις βελτιώθηκε η κατάστασή τους, ξανάρχισαν να κερδοσκοπούν με τα χρέη των χωρών (ιδιαίτερα στις περιπτώσεις της Ελλάδας και της Ιρλανδίας), να καταβάλλουν μερίσματα στους μετόχους τους και να επιβραβεύουν με εξωφρενικές αμοιβές τα διευθυντικά στελέχη τους. Το ίδιο σενάριο θα δούμε να παίρνει σάρκα και οστά και αυτή τη χρονιά. Το φθηνό χρήμα που δανείστηκαν οι τράπεζες θα τοποθετηθεί πάλι στις αγορές με πολύ υψηλότερο επιτόκιο και με καθαρά κερδοσκοπική λογική. Δεν πρόκειται να ξαναρχίσουν να χρηματοδοτούν τους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας, όσο και αν είναι αυτό αναγκαίο για να βγουν οι χώρες από την ύφεση και να δημιουργηθεί απασχόληση. Επειδή αυτές οι τράπεζες δεν βρίσκονται στην υπηρεσία της κοινωνίας. Και ούτε θα βρεθούν ποτέ για όσο ακόμη θα εξακολουθούμε να παραμένουμε θεατές στη διάλυσή της.

Είναι καιρός πια να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε: Ηταν πράγματι τόσο μεγάλες οι δαπάνες των χωρών μας για την παιδεία και την υγεία, που εκτροχίασαν τους εθνικούς προϋπολογισμούς; Τα χρέη μας συσσωρεύτηκαν για το γενικό συμφέρον ή μήπως προήλθαν από δανεισμό που στο μεγαλύτερο μέρος του ήταν παράνομος; Ποιος έχει στα χέρια του αυτά τα χρέη και ποιος κερδίζει από τη λιτότητα; Γιατί τα κράτη εξαναγκάζονται να χρεώνονται στις αγορές και στις εμπορικές τράπεζες αντί να δανείζονται απευθείας και φθηνότερα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; Και όταν απαντήσουμε σε αυτά, ίσως να μην μας αρέσει πια η Ευρώπη στην οποία ζούμε.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Aπαισιοδοξία στο Φορουμ του Νταβός

2012-01-27T14:00:00.002+02:00

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Κάθε άλλο παρά εορταστικό είναι το κλίμα στο Φόρουμ του Νταβός που αρχισε τις εργασίες του στο διάσημο ελβετικό κέντρο χειμερινού τουρισμού, μετά το χθεσινό άνοιγμα από τη Γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ.

«Απαισιοδοξία αιωρείται στον βουνίσιο αέρα» ήταν ο χθεσινός χαρακτηριστικός τίτλος του σχετικού ρεπορτάζ των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου.

Την ίδια άποψη εξέφραζε -και μάλιστα με ασυνήθιστα αυξημένο λυρισμό- και η αμερικανική εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» σε ένα δισέλιδο αφιέρωμά της: «Η οικονομική αναταραχή της Ευρώπης επικρέμαται πάνω από τη φετινή συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ σαν τα σύννεφα χιονιού πάνω από τα γειτονικά βουνά» έγραφε χθες.

Ο ιδρυτής του Φόρουμ του Νταβός και πρόεδρός του, ο καθηγητής Κλάους Σβαμπ, είναι πιο διεισδυτικός. Θεωρεί ότι ο κόσμος δεν διδάχθηκε τίποτα από τη χρηματοπιστωτική κρίση.

Βγάζει μάλιστα το οπωσδήποτε ριζοσπαστικό για έναν άνθρωπο με τις δικές του πεποιθήσεις συμπέρασμα ότι ο καπιταλισμός με τη σημερινή του μορφή δεν εναρμονίζεται με τις ανάγκες του κόσμου στον οποίο ζούμε.

Η συντηρητική αλλά σοβαρή γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» συμφωνεί με τις απόψεις του Σβαμπ και προσθέτει στους υπέρτιτλους του δικού της αφιερώματος: «Αναζητείται κοινωνική υπευθυνότητα. Στην πραγματικότητα κάτι δεν πάει καλά: τα υψηλά κρατικά χρέη και οι μεγάλες διαφορές εισοδημάτων προκάλεσαν σε πολλές χώρες εθνικισμό, λαϊκισμό και έλλειψη κινήτρων».

Σε αντίθεση, πάντως, με τις περσινές εργασίες του Φόρουμ του Νταβός, φέτος κανένας από τους συμμετέχοντες δεν δείχνει να ανησυχεί για τις λαϊκές αντιδράσεις και την απειλή κοινωνικών εξεγέρσεων στις χώρες της Ευρώπης - τουλάχιστον στις προκαταρκτικές τοποθετήσεις των πάσης φύσεως παραγόντων.

Η έλλειψη σοβαρής αναταραχής σε κάποια χώρα έχει αυξήσει την αλαζονική αυτοπεποίθηση των ισχυρότερων από τους πανίσχυρους του κόσμου που συναγελάζονται στο Νταβός ότι δεν κινδυνεύουν τα συμφέροντά τους από επαναστάσεις των πληβείων, άρα μπορούν να συνεχίσουν την ίδια πολιτική.

«Η Γερμανία έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της» γράφει ένας επιβλητικός τίτλος της «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» και οι υπότιτλοι συμπληρώνουν:

«Οι Γερμανοί μάνατζερ αναδεικνύονται παγκόσμιοι πρωταθλητές της αισιοδοξίας. Κοιτάζοντας τις επιχειρήσεις τους, δεν υπάρχει κανένα ίχνος μαυρίλας». Η αλήθεια είναι ότι από αυτούς που συμμετέχουν στο Φόρουμ του Νταβός, κανένας δεν έχει λόγο να είναι απαισιόδοξος ή ανήσυχος. Αυτοί που πηγαίνουν στο ελβετικό τουριστικό κέντρο συγκαταλέγονται σε αυτούς που κατ' εξοχήν κερδίζουν από την κρίση, όχι σε αυτούς που χάνουν.

Φέρνουν λοιπόν και μερικούς καθηγητές, ακτιβιστές και αναλυτές για να πουν και κάποιους προβληματισμούς και οι ίδιοι κάνουν πυρετωδώς συναντήσεις μεταξύ τους και με ηγετικά στελέχη ή και τους ίδιους τους ηγέτες χωρών που τους ενδιαφέρουν και οι οποίοι προσέρχονται στο Νταβός με μοναδικό αντικείμενο να κλείσουν δουλειές ύψους δεκάδων και εκατοντάδων εκατομμυρίων ή και δισεκατομμυρίων ευρώ και δολαρίων.

Οσο για διαδηλωτές και «αγανακτισμένους», χρειάζεται πολλή τρέλα για να πάει κανείς στο Νταβός μέσα στο καταχείμωνο.

Μέχρι προχθές πάντως αυτό το είχαν κάνει περίπου 50 Ελβετοί διαδηλωτές, οι οποίοι είχαν στήσει έξι... ιγκλού (καλύβες από χιόνι) και δύο τέντες σε θερμοκρασίες γύρω στους -10 βαθμούς. «Περιμένουμε περισσότερο κόσμο το Σάββατο», δήλωσαν με αισιοδοξία στο «στρατόπεδό» τους, σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από εκεί που γίνονται οι εργασίες του Φόρουμ - τόσο τους επέτρεψε να πλησιάσουν η αστυνομία.

«ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ»

Μην τολμήσετε να πάτε κατά 'κει!

ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ, αν όσα διαβάσατε σας κίνησαν το ενδιαφέρον, μη σκεφθείτε καν να πάτε κατά το Νταβός, ακόμη και να είστε εύπορος επιχειρηματίας. Μόνο για να μπει στο Φόρουμ ένα άτομο από μια επιχείρηση, η πρόσκληση κοστίζει 71.000 δολάρια - χώρια τα εισιτήρια, το ξενοδοχείο, το φαγητό του. Αν πάτε δύο άτομα και θέλετε να έχετε πρόσβαση και στις περιορισμένης πρόσβασης δραστηριότητες, η τιμή εκτινάσσεται κατευθείαν στα 300.000 δολάρια! Αν μάλιστα θέλετε να κάνετε και μπούγιο ως εταιρεία, η πρόσκληση για μια αποστολή πέντε ατόμων είναι λίγο «τσιμπημένη». Ανέρχεται πλέον στα 622.000 δολάρια - πάντα χωρίς εισιτήρια, ξενοδοχεία και φαγητό. Αν σας πούμε δηλαδή ότι είναι ευκαιρία να πάτε, θα σας γελάσουμε και δεν το θέλουμε...

INTERNET: Νέος ευρωπαϊκός νόμος θα προστατευει τα προσωπικά δεδομένα

2012-01-27T13:30:00.002+02:00

Της Somini Sengupta / THE NEW YORK TIMES

Η Ευρώπη επεξεργάζεται έναν σαρωτικό νέο νόμο που θα αναγκάσει εταιρείες του Ιντερνετ, όπως οι Amazon.com και facebook, να παίρνουν τη ρητή συγκατάθεση των καταναλωτών για να χρησιμοποιούν τα προσωπικά δεδομένα τους, να διαγράφουν αυτά τα δεδομένα για πάντα όταν το ζητάει ο καταναλωτής και να πληρώνουν πρόστιμα αν δεν συμμορφώνονται.

Η κανονιστική νομοθεσία για την προστασία των δεδομένων που προτείνεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έχει σημαντικές συνέπειες για όλες τις εταιρείες του Ιντερνετ που διακινούν προσωπικά δεδομένα, είτε πρόκειται για φωτογραφίες τις οποίες δημοσιοποιούν πρόσωπα στα κοινωνικά δίκτυα είτε για πληροφορίες για το τι αγοράζουν σε ιστότοπους λιανικών πωλήσεων.

Ο νόμος θα υποχρεώσει τους ιστότοπους να λένε στους καταναλωτές γιατί συγκεντρώνουν τα δεδομένα τους και να τα διατηρούν μόνο όσο είναι απαραίτητο. Αν κλαπούν δεδομένα, οι ιστότοποι πρέπει να ενημερώνουν τις κανονιστικές Αρχές μέσα σε 24 ώρες. Ο νόμος προσφέρει επίσης στους καταναλωτές το δικαίωμα να μεταφέρουν τα δεδομένα τους από μια υπηρεσία σε μια άλλη - για παράδειγμα, να απενεργοποιούν έναν λογαριασμό στο facebook και να μεταφέρουν τις φωτογραφίες και τις καταχωρίσεις τους στο Google Plus.

Ο προτεινόμενος νόμος θίγει ορισμένα από τα πιο μπερδεμένα ζητήματα της ψηφιακής ζωής και του ψηφιακού εμπορίου:

Σε ποιον ανήκουν τα προσωπικά δεδομένα, τι συμβαίνει μ' αυτά όταν δημοσιοποιούνται ονλάιν και ποια είναι η πρέπουσα ισορροπία ανάμεσα στην προστασία της ιδιωτικότητας και τη χρησιμοποίηση αυτών των δεδομένων για την παραγωγή εμπορικών ή πολιτικών διαφημίσεων που στοχεύουν σε απλούς ανθρώπους;

«Οι εταιρείες πρέπει να έχουν διαφάνεια στις ενέργειές τους, να είναι σαφείς για το ποια δεδομένα χρησιμοποιούν και για ποιο λόγο», δήλωσε η αντιπρόεδρος της Επιτροπής και επίτροπος Δικαιοσύνης Βίβιαν Ρέντινγκ.(Photo) «Είμαι απολύτως πεπεισμένη πως ο νέος νόμος είναι απαραίτητος ώστε να έχουμε, από τη μια πλευρά, καλύτερη προστασία των συνταγματικών δικαιωμάτων των πολιτών μας και, από την άλλη, μεγαλύτερη ευελιξία για τις εταιρείες ώστε να επιχειρούν στην ήπειρό μας».

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναμένεται να συζητήσει την πρόταση τους ερχόμενους μήνες και ο νόμος, αν εγκριθεί, θα τεθεί σε ισχύ το 2014. «Οταν ένας πολίτης ζητάει πίσω τα δεδομένα του που έχουν συσσωρευτεί σ' έναν συγκεκριμένο ιστότοπο, τα δεδομένα αυτά πρέπει να του επιστρέφονται», λέει η επίτροπος. Επικριτές, πάντως, του νέου νόμου προειδοποιούν πως αυτό δεν είναι τόσο απλή υπόθεση.

NAYTIΛΙΑ: Η ασφάλεια των επιβατών είναι απλά θέμα τύχης !!! (The Costa Concordia disaster highlights the dangers of super-sized cruise ships)

2012-01-27T13:00:00.001+02:00

Του ANDREW LININGTON / The Guardian

Πολλοί αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να συμβεί στις ημέρες μας μια ναυτική τραγωδία σαν αυτή του Costa Concordia. Για τους γνώστες, όμως, του ναυτιλιακού κλάδου το ερώτημα είναι διαφορετικό. Αυτοί διερωτώνται πώς δεν είχε συμβεί μέχρι σήμερα ένα τέτοιο δυστύχημα.

Το 2000 ο γενικός γραμματέας του Διεθνούς Ναυτιλιακού Oργανισμού είχε αναφερθεί σε 12 ατυχήματα σε επιβατηγά πλοία, που είχαν συμβεί την τελευταία εξαετία, τονίζοντας ότι οι περιορισμένες απώλειες ανθρώπινων ζωών ήταν «απλά» θέμα τύχης.

Σήμερα ο τομέας της κρουαζιέρας γνωρίζει άνθηση. Διαρκώς ναυπηγούνται νέα, πιο μεγάλα σκάφη. Η νέα γενιά τέτοιων πολυτελών πλοίων μπορεί να μεταφέρει έξι χιλιάδες επιβάτες και 1.800 άτομα πλήρωμα. Αναλόγως διογκώνονται και τα προβλήματα. Τα πληρώματα, μαζεμένα από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, όμως, αδυνατούν να ελέγξουν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και να καθοδηγήσουν τους επιβάτες στην ασφάλεια αφού συχνά δεν μπορούν καν να μιλήσουν την ίδια γλώσσα.

Το 60 έως 80% των ατυχημάτων που συμβαίνουν στη θάλασσα είναι αποτέλεσμα ανθρώπινου σφάλματος. Και μπορεί οι ναυτιλιακές επιχειρήσεις που διαχειρίζονται αυτά τα θεόρατα σκάφη να αναλαμβάνουν τη δέσμευση να εκπαιδεύσουν άρτια τους αξιωματικούς, η προετοιμασία του υπόλοιπου προσωπικού, όμως και ιδιαίτερα όσων έχουν καθημερινή επαφή με το επιβατικό κοινό δεν είναι η αναμενόμενη, δηλαδή, το πλήρωμα ενός κρουαζιερόπλοιου είναι πολύ λιγότερο εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση περιστατικών άμεσης ανάγκης από ό,τι το πλήρωμα ενός επιβατικού αεροσκάφους.

Αλλά και οι πλόες των κρουαζιερόπλοιων γίνονται όλο και πιο παράξενοι, σε εξωτικά νερά ή στους πάγους των πόλων, μακριά από τους δρόμους της ναυσιπλοΐας και τους σταθμούς έρευνας και διάσωσης. Τα βασικά συστήματα διάσωσης αυτών των τεράστιων κρουαζιερόπλοιων, όπως είναι οι σωσίβιες λέμβοι και σχεδίες δεν διαφέρουν πολύ από αυτά που διέθετε ο «Τιτανικός».

Δεν πρέπει να ξαναζήσουμε μια ναυτική τραγωδία για να γίνουν τα απαραίτητα βήματα, ώστε να διασφαλιστεί η ασφάλεια και προστασία επιβατών και πληρώματος. Και το Costa Concordia δεν είναι παρά ο κώδωνας του κινδύνου και πρέπει να μας ξυπνήσει!

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Εισαι συγγραφέας και "ενοχλείς" το Ισλαμ? Φίμωση και... θάνατος!!!

2012-01-27T12:30:00.002+02:00

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

Πριν από 23 χρόνια, στις 14 Φεβρουαρίου 1989, ο αγιατολάχ Χομεϊνί εξέδωσε έναν φετφά εναντίον του Σαλμάν Ρούσντι για το βιβλίο του Σατανικοί Στίχοι. Ο θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν ζητούσε ούτε λίγο ούτε πολύ την εκτέλεση του συγγραφέα επειδή δυσφήμησε το Ισλάμ. Οι φανατικοί άρχισαν να τον κυνηγούν, ο Ρούσντι πέρασε στην παρανομία και οι υπέρμαχοι της ελεύθερης έκφρασης σε όλο τον κόσμο ανέλαβαν την υπεράσπισή του. Ο Κρίστοφερ Χίτσενς, που για ένα διάστημα έκρυβε τον συγγραφέα στο σπίτι του, είχε συντάξει μάλιστα και κατάλογο με τους δειλούς και τους γενναίους. Στους τελευταίους ξεχώριζε η Σούζαν Σόνταγκ.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται, και όχι πάντα ως φάρσα. Ενώ ο βρετανός συγγραφέας νόμιζε ότι τα βάσανά του έχουν περάσει, κι ότι οι προσπάθειες των εξτρεμιστών να τον εξαφανίσουν απέτυχαν, διαπίστωσε εν έτει 2012 ότι εξακολουθεί να ενοχλεί. Από μια πρώτη άποψη, αυτό είναι ενθαρρυντικό: καλύτερα να ενοχλείς παρά να περνάς απαρατήρητος. Οχι όμως όταν το αποτέλεσμα της ενόχλησης είναι η φίμωσή σου.

Οι οργανωτές του λογοτεχνικού φεστιβάλ του Τζαϊπούρ, στο οποίο ο Ρούσντι είχε παραστεί το 2007 και είχε προσκληθεί να μιλήσει και πάλι το περασμένο Σαββατοκύριακο για το τελευταίο του βιβλίο, ακύρωσαν την παρουσία του όχι μία, αλλά δύο φορές. Πρώτα τον ειδοποίησαν ότι «πληρωμένοι δολοφόνοι από τον υπόκοσμο της Βομβάης κατευθύνονται στο Τζαϊπούρ για να τον σκοτώσουν». Οπως αποδείχθηκε, οι «πληρωμένοι δολοφόνοι» ήταν κάποιες μουσουλμανικές οργανώσεις που διαφωνούσαν με την πρόσκλησή του. Κι όταν ο συγγραφέας ματαίωσε το ταξίδι του και ζήτησε να μιλήσει στο φεστιβάλ μέσω βίντεο, τον εμπόδισαν για δεύτερη φορά. Το ζήτησε, λέει, ο ιδιοκτήτης του Diggi Palase, του ξενοδοχείου που φιλοξενούσε το φεστιβάλ. Για λόγους ασφαλείας, φυσικά.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Αντιδρώντας στις εξελίξεις αυτές, και στο γεγονός ότι οι Σατανικοί Στίχοι εξακολουθούν να είναι απαγορευμένοι στην Ινδία, μια ομάδα συγγραφέων οργάνωσε στο Τζαϊπούρ μια δημόσια ανάγνωση αποσπασμάτων του βιβλίου. Οι οργανωτές, με επικεφαλής τον σκοτσέζο συγγραφέα Ουίλιαμ Νταλρίμπλ, έκριναν σκόπιμο να καταδικάσουν με επίσημη ανακοίνωσή τους και την πρωτοβουλία αυτή. Προφανώς φοβήθηκαν την οργή των ινδικών Αρχών. Ισως να τρόμαξαν και με την επικείμενη άφιξη των «πληρωμένων δολοφόνων». Το σίγουρο είναι ότι προκάλεσαν τη μήνιν της οργάνωσης ΡΕΝ, που τους κατηγόρησε ότι δεν μπορούν να υπερασπιστούν το στοιχειώδες δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης.

Ο Νταλρίμπλ, πάντως, δεν πτοήθηκε. Το προτελευταίο βράδυ του φεστιβάλ μάλιστα, ενώ περπατούσε στον κήπο του Diggi Palace επευφημούμενος από τα πλήθη για τη στάση που επέδειξε, έκρινε σκόπιμο να κάνει μια πρόποση. Υψωσε το ποτήρι του και είπε «Στους δολοφόνους!».

Ολοι έσκασαν στα γέλια. Ο κίνδυνος είχε περάσει. Ο αποστάτης δεν μόλυνε την εκδήλωση. Κι όλοι πήγαν ικανοποιημένοι για ύπνο.

AIΓΥΠΤΟΣ: Νέα δολοφονία Χριστιανών

2012-01-27T12:01:00.001+02:00

Δύο Κόπτες σκοτώθηκαν από αγνώστους που άνοιξαν πυρ εναντίον τους στο χωρίο Μπαγκούρα, 600 χιλιόμετρα νότια του Καΐρου, ανέφερε την Πέμπτη αστυνομική πηγή.

Πληροφορίες ανέφεραν ότι περίπου 1500 χριστιανοί συγκεντρώθηκαν λίγη ώρα αργότερα στο γειτονικό Μαγκάα Χαμάντι για να διαμαρτυρηθούν και να εκφράσουν την οργή τους για τους φόνους.

Τα θύματα, ο Μουάντ Χασάαντ και ο γιος του Χασάαντ Μουάντ Χασάαντ, κάθονταν έξω από το κατάστημά τους όταν δέχτηκαν την επίθεση των δραστών, οι οποίοι διέφυγαν.

Υπολογίζεται ότι από τα 82 εκατομμύρια των Αιγυπτίων το 6-10% είναι Κόπτες. Οι ίδιοι θεωρούν ότι γίνονται διακρίσεις σε βάρος τους και τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί πολλές επιθέσεις εναντίον τους.

Την Πρωτοχρονιά του 2011 περισσότερα από 20 άτομα σκοτώθηκαν κατά την έξοδό τους από μια εκκλησία στην Αλεξάνδρεια. Ένα χρόνο νωρίτερα, τον Ιανουάριο του 2010 έξι Κόπτες έχασαν τη ζωής του όταν ένοπλοι άρχισαν να πυροβολούν σε εκκλησία

BHMA

ΤΟΥΡΚΙΑ: Τι κινητοποιεί την αντιπαράθεση με τους Γάλλους

2012-01-27T11:30:00.004+02:00

Του Κώστα Ράπτη

O Barack Obama πέρασε κατά τον προηγούμενο χρόνο περισσότερη ώρα συνομιλώντας τηλεφωνικά με τον Tayyip Erdogan απ’ ό,τι με οποιονδήποτε άλλο ηγέτη και κατονομάζει τον Τούρκο πρωθυπουργό μεταξύ των πέντε συμμάχων με τους οποίους δηλώνει (στη συνέντευξή του στον Fareed Zakaria για το περιοδικό Time) ότι έχει διαμορφώσει σχέση εμπιστοσύνης. Στο εξής όμως θα πρέπει να αφιερώσει ακόμη περισσότερες ώρες στον φίλο του, καθώς, σαν να μην έφθανε η τουρκο-ισραηλινή διαμάχη, η Ουάσιγκτον θα πρέπει τώρα να μεσολαβήσουν και για την αποκατάσταση των σχέσεων Τουρκίας-Γαλλίας - σε μία περίοδο που η Αραβική Άνοιξη και δη η κρίση της Συρίας επιβάλλει αρραγές μέτωπο των χωρών της Δύσης. Πόσο μάλλον που κατά την προεκλογική εκστρατεία η οποία τον έφερε στον Λευκό Οίκο, ο ίδιος ο Obama είχε δηλώσει ότι «η Αμερική έχει ανάγκη από έναν πρόεδρο που να μπορεί να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας» για την αρμενική γενοκτονία.

Η υπερψήφιση μετά την Γαλλική Εθνοσυνέλευση και από την Γαλλική Γερουσία του νόμου με τον οποίο ποινικοποιείται η άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων (1915-1923) αποδίδεται από πολλούς σε εσωτερικούς υπολογισμούς του Nicholas Sarkozy ενόψει των γαλλικών προεδρικών εκλογών του Απριλίου. Ωστόσο, προεκλογική ήταν και το 2007 η περίοδος κατά την οποία αντίστοιχη νομοθετική προσπάθεια δεν μπόρεσε (κατόπιν ενεργειών και του Sarkozy) να βρει το δρόμο από την Εθνοσυνέλευση στη Γερουσία. Στην πραγματικότητα, οι τωρινές πρωτοβουλίες των Γάλλων νομοθετών δεν αποτελούν την αιτία αλλά το σύμπτωμα της συνολικής επιδείνωσης των γαλλοτουρκικών σχέσεων. Μιας επιδείνωσης η οποία έχει να κάνει με την προσπάθεια της Γαλλίας να διατηρήσει το status της ηγέτιδας δύναμης εντός της Ε.Ε. και στον μεσογειακό χώρο. Οι δεδομένες αντιρρήσεις του Παρισιού στην πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., αλλά και οι κατηγορίες που αντάλλαξαν οι δύο χώρες κατά την έναρξη της κρίσης της Λιβύης, όταν ο Erdogan υποστήριζε ότι η Γαλλία παροξύνει την ένταση για ιδιοτελείς σκοπούς, εικονογραφούν χαρακτηριστικά αυτή την τάση – όπως άλλωστε και το γεγονός ότι σε όλη τη διάρκεια της θητείας του ο Sarkozy πραγματοποίησε μόνο μία, και αυτήν ολιγόωρη, επίσκεψη στην Τουρκία.

Την αντίδρασή της προς το γαλλικό νομοσχέδιο η Τουρκία την εγγράφει, ευφυώς, στη ρητορική της υπεράσπισης της ελευθερίας της έκφρασης και των οικουμενικών αξιών, επισημαίνοντας τον προφανή παραλογισμό της ποινικοποίησης απόψεων σχετικά με την Ιστορία. Διαθέτει ωστόσο πολύ μικρό «ηθικό κεφάλαιο» για κάτι τέτοιο, δεδομένου του ότι μέχρι πρότινος η ίδια διέπρεπε στην κινητοποίηση κατασταλτικών μηχανισμών απέναντι στην ελευθερία της έκφρασης: προτού ο τουρκοαρμένιος εκδότης Hrant Dink πέσει νεκρός από το χέρι παρακρατικού δολοφόνου είχε και αυτός διωχθεί με βάση το διαβόητο άρθρο 301 του Τουρκικού Ποινικού Κώδικα περί «προσβολής του τουρκισμού», επειδή είχε δηλώσει το γνωστό τοις πάσι: ότι στα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συντελέσθηκε γενοκτονία.

Βέβαια, είναι πολύ δύσκολο για την Τουρκική Δημοκρατία (ιδίως σε εποχές που «συνομιλεί» πολύ πιο άνετα με το οθωμανικό της παρελθόν) να αναγνωρίσει το «γενέθλιο αμάρτημά» της: ότι δηλαδή διέπραξαν γενοκτονία οι Νεότουρκοι οι οποίοι και αποτελούν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην παλαιά πολυεθνική αυτοκρατορία και το σύγχρονο τουρκικό εθνικό κράτος.

Ωστόσο, σε επίπεδο realpolitik, η Άγκυρα αντιμετωπίζει ένα ακόμη μεγαλύτερο μειονέκτημα, το ότι δηλ. η Γαλλία αποτελεί μέλος των «27» τους οποίους μπορεί να συνασπίζει εκόντες άκοντες απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρεί να την εκφοβίσει. Οποιοδήποτε μποϊκοτάζ εναντίον γαλλικών εταιρειών και προϊόντων, όπως αυτά που εξαγγέλλει η «κοινωνία των πολιτών» στην Τουρκία, δεν είναι δυνατόν να οδηγήσει τους Γάλλους κοινοβουλευτικούς σε ανάκληση της ψήφου τους (εξ ού και η τελευταία ελπίδα για εκτόνωση της κρίσης εναπόκειται στην ακύρωση του νομοσχεδίου από το Γαλλικό Συνταγματικό Δικαστήριο). Αντίθετα κινδυνεύει να αποτελέσει σοβαρή παραβίαση των κανονισμών του ευρωπαϊκού κλαμπ στο οποίο η Τουρκία φιλοδοξεί να ενταχθεί – αν δεν απειλεί να επιδεινώσει (μέσω της έξωσης γαλλικών εξαγωγικών εταιρειών εγκατεστημένων στην γειτονική χώρα) και το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει στην παρούσα φάση η κυβέρνηση Erdogan: το χαώδες έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.

ΚΥΠΡΟΣ - ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ: Δέκα εκατ. δολ. ζητεί ο Χούλιο Ιγκλέσιας από το ψευδοκράτος

2012-01-27T11:00:00.003+02:00

Αγωγή εναντίον του ψευδοκράτους στην κατεχόμενη Κύπρο κατέθεσε ο διεθνούς φήμης ισπανός τραγουδιστής κ. Χούλιο Ιγκλέσιας, απαιτώντας να του καταβληθεί το ποσό των 10 εκατ. δολ. επειδή τον εξαπάτησαν.

Στην πραγματικότητα ο δημοφιλής καλλιτέχνης καταθέτει αγωγή εναντίον ενός ανύπαρκτου κράτους, με το οποίο όμως είχε υπογράψει συμβόλαιο για συναυλία στα Κατεχόμενα. Μάλλον, όπως ειπώθηκε τότε στη Λευκωσία, δεν γνώριζε τι υπέγραφε ή δεν γνώριζε με ποιον υπέγραφε το συμβόλαιο.

Οταν όμως πληροφορήθηκε τι ακριβώς συμβαίνει (είχε κατακλυσθεί το Ιντερνέτ και το facebook του με μηνύματα διαμαρτυρίας που τον καλούσαν να μην πάει σε ανύπαρκτο κράτος και να πραγματοποιήσει συναυλία), ο κ. Ιγκλέσιας ακύρωσε τη συναυλία, λέγοντας ότι εξαπατήθηκε αφού το κατοχικό καθεστώς δεν είναι κράτος, αλλά ένα παράνομο μόρφωμα.

Είχε προηγηθεί και ερώτηση βουλευτών προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σύμφωνα με την οποία εζητείτο να συλληφθεί όποιος πολίτης της Ευρωπαϊκής Eνωσης εισερχόταν παρανόμως στην Κύπρο από το κατοχικό (και παράνομο) αεροδρόμιο της Τύμπου.

Oταν ο διάσημος τραγουδιστής ακύρωσε τη συναυλία καταγγέλλοντας παράλληλα το ψευδοκράτος, η τουρκοκυπριακή εταιρεία που θα διοργάνωνε τη συναυλία απαίτησε την επιστροφή 300.000 δολαρίων τα οποία ισχυριζόταν ότι είχε δώσει προκαταβολή στον τραγουδιστή.

Αντί, όμως επιστροφής χρημάτων, σύμφωνα με δημοσιεύματα τουρκοκυπριακών εφημερίδων (που αναδημοσιεύει η εφημερίδα «Φιλελευθέρος») της κοινοποιήθηκε αγωγή που κατατέθηκε σε δικαστήριο της Ουάσιγκτον. Στην αγωγή το ψευδοκράτος παρουσιάζεται ως ένα μόρφωμα τύπου μαφίας που ιδρύθηκε με σκοπό το οικονομικό κέρδος. Επεται συνέχεια...

ΒΗΜΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Εξαπλώνονται οι ελληνικές σπουδές στις ΗΠΑ

2012-01-27T10:30:00.001+02:00

Της Μικελας Χαρτουλαρη

«Φαίνεται παράδοξο αλλά δεν είναι: οι αμερικανοί επιχειρηματίες και οι βρετανοί πολιτικοί δεν ξεκίνησαν τις σπουδές τους από τη Διοίκηση Επιχειρήσεων ή τα Οικονομικά. Το πρώτο δίπλωμα των περισσότερων είναι στα Classics. Είναι λοιπόν πολύ κοντόφθαλμο να αντιμετωπίζονται οι ανθρωπιστικές σπουδές ως μη παραγωγικές, ως πολυτέλεια, και να βάλλονται, να απαξιώνονται ή και να ευνουχίζονται στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Οι επιστήμες του ανθρώπου δεν ισοδυναμούν με σχολαστικισμό. Αντίθετα, είναι πηγή δημιουργικότητας, είναι η βάση για τη διαμόρφωση υπεύθυνων, ενεργών και συνειδητών πολιτών. Μιας κοινωνίας πολιτών με οράματα για το μέλλον, για την παγκόσμια ειρήνη, για τη συνύπαρξη των λαών, για το περιβάλλον…».

Ο Δημήτρης Γόντικας παθιάζεται όταν τα λέει αυτά. Διότι από το 1981 είναι ο εμπνευστής και ο επικεφαλής του κορυφαίου Προγράμματος Ελληνικών Σπουδών στις ΗΠΑ, το οποίο στήθηκε στο ιστορικό, μικρό αλλά εκλεκτό Πανεπιστήμιο Πρίνστον όχι πάνω στη λογική της «ελληνικής ιδιαιτερότητας» και της εσωστρέφειας, αλλά στο πνεύμα του διαλόγου με το όλο πλέγμα των ανθρωπιστικών σπουδών αφενός και αφετέρου με την καλλιτεχνική δημιουργία που αφορούν την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου από την ύστερη αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Κι αυτό το «Program in Hellenic Studies», που προικοδοτήθηκε απλόχερα από τον φιλέλληνα Στάνλεϊ Σίγκερ, κρίθηκε τόσο επιτυχημένο στην αγγλοσαξονική αλλά και στη διεθνή αρένα, ώστε «προκάλεσε» την ίδρυση πριν από λίγες εβδομάδες του διοικητικά ισχυρότερου Κέντρου Ελληνικών Σπουδών (Center) με πιο ευρεία και παρεμβατική δραστηριότητα χάρη στο κληροδότημα Σίγκερ.

Μαζί του αναβαθμίστηκε και ο 56χρονος σήμερα Γόντικας που ανέλαβε τη διεύθυνση του Κέντρου, με τη φιλοδοξία να κρατήσει την Ελλάδα μέσα στο μεγάλο επιστημονικό και πολιτισμικό παιχνίδι του 21ου αιώνα ως ενεργό συμμέτοχο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Στόχος του, η ενίσχυση του κύρους των ελληνικών σπουδών και η συνακόλουθη διεύρυνση των προοπτικών τους με τη θεσμοθέτηση ενός ειδικού μεταπτυχιακού διπλώματος, συμπληρωματικού προς τα εξειδικευμένα πτυχία ή διδακτορικά. Και παράλληλα η ανάδειξη της ελληνικής υπόθεσης ως πηγής δημιουργικής έμπνευσης.

«Είμαστε ακαδημαϊκή μονάδα· δεν είμαστε ίδρυμα ελληνικού πολιτισμού», διευκρινίζει «Δεν εστιάζουμε λοιπόν στην προβολή του ελληνισμού αλλά στην επιστημονική μελέτη του. Εχουμε δηλαδή ένα μακροπρόθεσμο όραμα. Διότι γνωρίζουμε ότι μια αρνητική εικόνα μπορεί να διατηρηθεί για μερικές δεκαετίες, αλλά η θετική εικόνα χρειάζεται αιώνες για να χτιστεί».

Είναι λοιπόν ο άνθρωπος - κλειδί σ' αυτήν την υπόθεση ο Δημήτρης Γόντικας. Με όραμα, «μύτη», επιμονή, είναι ιδανικός στο να αλιεύει, να εμψυχώνει και να αναδεικνύει τα νέα ταλέντα σε κάθε πεδίο. Ενώ στην Ελλάδα η πιο διαδεδομένη άποψη είναι ότι η άνοιξη θα έρθει με την ίδρυση ελληνικών εδρών σε ξένα πανεπιστήμια, εκείνος, τριάντα χρόνια τώρα, στήνει... από τα κάτω «εργαστήρια», επενδύοντας στο ανθρώπινο υλικό και στις ιδέες προκειμένου να ενεργοποιήσει ένα ουσιαστικό, βιωματικό και μακροχρόνιο ενδιαφέρον για τα ελληνικά πράγματα. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι ως ακαδημαϊκό - διοικητικό στέλεχος είναι αυτοδίδακτος!

Εκανε σπουδές γύρω από τη Φυσική, τα Ενεργειακά Συστήματα και το Περιβάλλον στο ΜΙΤ, στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU) και στο Πρίνστον. Καθώς όμως ενδιαφερόταν για τον ελληνικό πολιτισμό, παρακολούθησε μαθήματα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Γ.Π. Σαββίδη και του Εντμουντ Κήλυ και εργάστηκε στο Χάρβαρντ ως βοηθός στα μαθήματα Νεοελληνικής Γλώσσας. Ωσπου τον προσέλαβε το Πρίνστον για να διδάξει τη Νεοελληνική ως ξένη γλώσσα και πολύ σύντομα του ανέθεσε και την οργάνωση ενός Προγράμματος Ελληνικών Σπουδών αντάξιου της προικοδότησης Σίγκερ. Ο Γόντικας ήταν μόλις 25 χρονών τότε. Και σε μια εποχή που η κλασική αρχαιότητα κυριαρχούσε στις ελληνικές σπουδές διεθνώς, εκείνος εγκαινίασε - αυτοσχεδιαστικά και πειραματικά στην αρχή - το γνωστό πλέον Πρόγραμμα που αρνιόταν τον κατακερματισμό του ελληνικού επιστημονικού πεδίου.

Και πέτυχε διάνα! Από τότε οι 100 περίπου μεταπτυχιακοί φοιτητές του Προγράμματος που πήραν το διδακτορικό τους από το Πρίνστον έχουν απορροφηθεί σε σημαντικά ακαδημαϊκά πόστα - τα περισσότερα εκτός Ελλάδας. Οι μεταδιδακτορικές υποτροφίες που μοίρασε έχουν «γεννήσει» περί τα 60 επιστημονικά έργα. Και φέτος 300 φοιτητές από όλον τον κόσμο (σε σύνολο 6.500 για ολόκληρο το Πρίνστον) παρακολουθούν τα 25 πανεπιστημιακά μαθήματα που διδάσκονται εκεί. Για να μη μιλήσει κανείς για τους πανεπιστημιακούς, συγγραφείς, κινηματογραφιστές ή ζωγράφους που δίδαξαν ή ολοκλήρωσαν το έργο τους στο Πρίνστον με ερευνητικές υποτροφίες του Προγράμματος. Από φέτος όμως ο Γόντικας καλείται να αναδείξει τη δυναμική της Ελλάδας σε ένα πλαίσιο ευρύτερων ενδιαφερόντων, λαμβάνοντας υπόψη του και ότι κατά την τρέχουσα συγκυρία οι αυτόνομες νεοελληνικές σπουδές δεν είναι πια βιώσιμες στις ΗΠΑ.

ΤΑ ΝΕΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Αρχαία Ελλάδα και Βυζάντιο «ταξιδεύουν» στις ΗΠΑ

2012-01-27T10:00:00.006+02:00

Της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΚΩΤΤΗ

Διπλή δυναμική επίσκεψη θα πραγματοποιήσει η Ελλάδα στην Αμερική το 2013 και το 2014 με δύο μεγάλες εκθέσεις. Ο προσωρινός τίτλος της πρώτης είναι «Βυζάντιο. Αριστουργήματα από ελληνικές συλλογές» («Byzantium. Masterpieces from Greek Collections). Η δεύτερη θα παρουσιάζει ελληνικές αρχαιότητες και θα οργανωθεί σε συνεργασία με το «Νάσιοναλ Τζεογκράφικ».

Περίπου 300 αριστουργήματα ελληνικών μουσείων, δημόσιων και ιδιωτικών, μοναστηριών, αλλά και ευρήματα πρόσφατων ανασκαφών, θα ταξιδέψουν το φθινόπωρο του 2013 στις ΗΠΑ για να παρουσιαστούν αρχικά στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον και στη συνέχεια στο Μουσείο Γκετί στο Μάλιμπου της Καλιφόρνιας. Η έκθεση σκοπεύει να γνωρίσει στους Αμερικανούς τον ελληνικό πολιτισμό, ο οποίος διατρέχει το Βυζάντιο από την αρχή μέχρι το τέλος του (330 μ.Χ. έως το 1453). Εγκρίθηκε προχθές από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και έχει ως παράλληλο στόχο να συμπληρώσει ένα κενό, «απαντώντας» στις αντίστοιχες εκθέσεις που έχουν πραγματοποιηθεί τα τελευταία χρόνια από την Τουρκία στις ΗΠΑ και αλλού.

Οργανώνεται από τη γενική διεύθυνση αρχαιοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη. Θα αποτελείται από πέντε ενότητες, με προσωρινούς τίτλους «Από τον αρχαίο στο βυζαντινό κόσμο», «Ο χριστιανικός κόσμος», «Οι διανοούμενοι», «Οι χαρές της ζωής» και «Το Βυζάντιο σε σταυροδρόμι».

Το κόστος της έκθεσης πάντως για την Ελλάδα είναι ένα αγκάθι, αφού ανέρχεται σε 3,6 εκατ. ευρώ, γεγονός που έχει ήδη δημιουργήσει ζήτημα ένεκα των χαλεπών καιρών, αν και, όπως έχει δηλώσει ο υπουργός Πολιτισμού, Παύλος Γερουλάνος, τον περασμένο Νοέμβριο, πρόκειται να καλυφθεί από χορηγίες με τη συνδρομή του ΟΠΑΠ. Την οργάνωση της έκθεσης έχει δωδεκαμελής επιτροπή, στην οποία μετέχει και η Αιμιλία Γερουλάνου, πρόεδρος του Μουσείου Μπενάκη, καθώς και στελέχη της υπηρεσίας και καθηγητές. Μόνο για την ασφάλιση των πολύτιμων αντικειμένων απαιτούνται περί τα 2,5 εκατ. ευρώ.

Ο επισκέπτης θα μπορεί να δει ανάμεσα σε άλλα: τη συνύπαρξη χριστιανισμού και παγανισμού σε σημαντικές πόλεις του αρχαίου κόσμου όπως η Αθήνα, η Κόρινθος και η Σπάρτη. Τον σταδιακό εκχριστιανισμό της αυτοκρατορίας μέσα από την οικειοποίηση του παγανιστικού εικονογραφικού ρεπερτορίου στη διαμόρφωση ενός νέου κώδικα συμβόλων και στην εμφάνιση των χριστιανικών ιδεών περί αιώνιας ζωής. Τη στενή εξάρτηση κράτους και Εκκλησίας. Την εγχώρια καλλιτεχνική έκφραση κ.ά.

«Οι διανοούμενοι» είναι μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ενότητα της έκθεσης αφού παρουσιάζει όψεις της πνευματικής ζωής της αυτοκρατορίας με έμφαση στην κυριαρχία της ελληνικής γλώσσας στη διοίκηση, στην πολιτιστική ζωή, στα μεσαιωνικά αντίγραφα των αρχαίων ελληνικών κειμένων από βυζαντινούς γραφείς και στον σημαντικό ρόλο που έπαιξαν αυτά τα κείμενα στη μόρφωση των Βυζαντινών.

Δεν λείπουν και «Οι χαρές της ζωής» που παρουσιάζουν την καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο με υποενότητες αφιερωμένες στον ιδιωτικό χώρο (με έμφαση στη διακόσμηση της κατοικίας, στα επιτραπέζια σκεύη και γενικά στον οικιακό εξοπλισμό) αλλά και στον ατομικό καλλωπισμό, όπου εκτίθεται μεταξύ άλλων μία σημαντική συλλογή βυζαντινών κοσμημάτων. «Το Βυζάντιο σε σταυροδρόμι», τέλος, αναλύει τον συνεχή διάλογο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με άλλες πολιτικές δυνάμεις και λαούς, είτε μέσω στρατιωτικών συγκρούσεων είτε μέσω διπλωματικών προσεγγίσεων.

Μια εξίσου σημαντική έκθεση προετοιμάζεται παράλληλα από το υπουργείο, σε συνεργασία με το περιοδικό «National Geographic». Θα αφορά τους αρχαίους Eλληνες και την παρουσία τους διά μέσου των αιώνων, από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι τις αρχές των ελληνιστικών χρόνων. Στόχος της είναι να συμπέσει την ίδια περίοδο με την έκθεση για το Βυζάντιο, διαγράφοντας με αυτόν τον τρόπο μια έντονη πολιτιστική παρουσία της χώρας μας στις αμερικανικές πόλεις.

ΕΘΝΟΣ

"Επίγεια σοφία

2012-01-27T09:30:00.001+02:00

Μακροπρόθεσμα, η τύχη απονέμεται στον ικανό.

Helmut von Moltke, 1800-1891, Γερμανός στρατάρχης

Κάποιοι γεννιούνται Μεγάλοι, κάποιοι πετυχαίνουν τη μεγαλοσύνη, και σε κάποιους η μεγαλοσύνη ρίχνεται κατά πάνω τους.

Γουίλιαμ Σαίξπηρ, 1564-1616, Άγγλος συγγραφέας

Η τύχη σπάνια συνοδεύει κάποιον μέχρι την έξοδο.

Baltasar Gracian, 1601-1658, Ισπανός συγγραφέας

27η Ιανουαρίου: Παγκόσμια ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος

2012-01-27T09:20:00.002+02:00

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ...

Σαν σήμερα (27/1/ΧΧΧΧ)

2012-01-27T09:00:00.001+02:00

1880: Ο Τομας Έντισον πατεντάρει τον ηλεκτρικό λαμπτήρα.

1918: Πρεμιέρα της πρώτης ταινίας με ήρωα τον Ταρζάν στην Νέα Υόρκη και πρωταγωνιστή στον Έλμο Λίνκολν.

1926: Ο Τζον Μπέιρντ κάνει παρουσίαση στο Βασιλικό Ινστιτούτο του Λονδίνου της πρώτης υποτυπώδους τηλεόρασης.

1967: Το διαστημόπλοιο «Απόλλων 1» τυλίγεται στις φλόγες, κατά τη διάρκεια δοκιμών στη ράμπα εκτόξευσης με αποτέλεσμα αστροναύτες Βίρτζιλ Γκρίσομ, Έντουαρντ Γουάιτ και Ρότζερ Τσάφι να βρουν τραγικό θάνατο

1975: Η Ελλάδα προτείνει την παραπομπή του ζητήματος της υφαλοκρηπίδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Το αίτημα απορρίπτεται απ την Τουρκία.

1756: Γεννηση του Γιόχαν Κρίσοστομ Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ,.

1834: Γεννιέται ο Ντμίτρι Μεντελέγιεφ, ρώσος χημικός, που ΄θεωρείται ο πατέρς του περιοδικού πίνακα των στοιχείων.

1901: Πεθαίνει ο ιταλός συνθέτης Τζουζέπε Βέρντι.

1980: Πεθαίνει ο πεζογράφος Στρατής Τσίρκας

1983: Πεθαίνει ο γάλλος κωμικός Λουί ντε Φινές

Το club στα ανάκτορα του Οθωνος

2012-01-26T23:00:00.004+02:00

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Καταλαβαίνω τι σας έχει κάνει από προχθές να θυμώσετε, αλλά σας παρακαλώ να ακούσετε και την άλλη πλευρά. Λοιπόν, μήπως είμαστε υπερβολικά αυστηροί με τους τροφίμους των ανακτόρων του Οθωνος; Δεν χωρεί αμφιβολία ότι, προχθές τη νύχτα, οι κύριοι αυτοί -και οι κυρίες, βεβαίως- ψήφισαν σαν δικηγόροι και φαρμακοποιοί. Μη σπεύδετε να το υποτιμήσετε αυτό, δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι μια στάση η οποία προϋποθέτει χαρίσματα διόλου αμελητέα. Πρέπει, λ.χ., να διαθέτεις μια αρκετά καλλιεργημένη φαντασία, αλλά και πλούσια ευαισθησία, ώστε να μπορείς να ταυτίζεσαι συναισθηματικά με τον άλλο, για να μπεις στο πετσί του που λέμε.

Συμφωνώ, βεβαίως, ότι η ταύτιση με τους δικηγόρους δεν ήταν κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Η συγκεκριμένη συντεχνία εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο σε ποσοστό το οποίο ενδέχεται να υπερβαίνει και το 20%. Εξάλλου, είχαν κοντά τους και αληθινά υποδείγματα του είδους για να εμπνέουν την προσπάθειά τους, καθώς πληροφορούμαι ότι η παρουσία προέδρων επαρχιακών δικηγορικών συλλόγων ήταν έντονη στα θεωρεία κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας. Αλλά η ταύτιση με τους φαρμακοποιούς δεν είναι μικρό επίτευγμα, αφού δεν νομίζω ότι πρέπει να υπάρχουν πολλοί από το επάγγελμα στη σύνθεση της Βουλής. Με αυτά τα προσόντα και υπό προϋποθέσεις -αν λ.χ. η αντίστοιχη συντεχνία είχε τη δύναμη των δικηγόρων ή των φαρμακοποιών- οι βουλευτές θα μπορούσαν να έχουν ψηφίσει ακόμη και σαν μπαλαρίνες!

Σε κάθε περίπτωση όμως, οι τρόφιμοι των ανακτόρων του Οθωνος δεν ψήφισαν ως βουλευτές. Τα προσόντα, που περιέγραψα παραπάνω και τα οποία επέδειξαν όσοι κατεψήφισαν την απελευθέρωση του ωραρίου των φαρμακείων, είναι απαραίτητα για ηθοποιούς, όχι όμως για βουλευτές. Οχι, δηλαδή, για εκπροσώπους του έθνους, που έχουν την υποχρέωση να αποφασίζουν την ψήφο τους αφού σταθμίσουν όλες τις όψεις ενός θέματος με γνώμονα το γενικότερο συμφέρον.

Επομένως, ο θυμός μας για τους βουλευτές είναι εν πολλοίς άδικος, διότι στην πραγματικότητα πρόκειται για ηθοποιούς. Ισως αυτό εξηγεί γιατί, ενώ ταυτίσθηκαν εκθύμως με δικηγόρους και φαρμακοποιούς, δεν ταυτίσθηκαν με τους χαμηλοσυνταξιούχους, των οποίων τις συντάξεις περιέκοψαν χωρίς δυσκολία, προκειμένου να συντηρήσουν στρατιές αχρήστων σε απίθανους οργανισμούς του Δημοσίου. Ποιος θέλει να παίξει τον ρόλο του φουκαρά, που η ζωή του πλησιάζει στο αναπόφευκτο -κοινό για όλους μας- τέλος και πρέπει να ζήσει με εξακόσια ή πεντακόσια ευρώ;

Σκέπτομαι, όμως, μήπως η λύση βρίσκεται μέσα στο ίδιο το πρόβλημα. Αφού δεν έχουμε βουλευτές αλλά ηθοποιούς -και μάλιστα ικανούς- γιατί να μη δημιουργήσουμε τέτοιες συνθήκες, ώστε να γίνει ο ρόλος του βουλευτή περισσότερο θελκτικός στους ηθοποιούς της Βουλής; Αν τους ικανοποιεί ο ρόλος, ενδέχεται να αυξηθεί και ο αριθμός όσων τον ερμηνεύουν επαρκώς! Τι λέω όμως; Ούτε αυτό γίνεται. Ηδη τα προνόμια των βουλευτών είναι σημαντικά. Πόσα παραπάνω να τους δοθούν σε εποχή χρεοκοπίας;

Αλλωστε, τώρα που το σκέπτομαι καλύτερα, καταλήγω ότι η παροχή προνομίων στους τροφίμους των ανακτόρων του Οθωνος μάλλον περιχαρακώνει το επάγγελμα αντί να το ανοίγει στην κοινωνία. Γιατί, αν το σκεφθείτε, στην πραγματικότητα όσο και αν οι ίδιοι επικαλούνται τη δοκιμασία της επανεκλογής, το επάγγελμά τους είναι το πιο κλειστό επάγγελμα σήμερα.

Επιλέγονται και εκπαιδεύονται σε ειδικές σχολές, που τις λένε «κομματικές νεολαίες»· αρκούν ελάχιστα χρόνια στη Βουλή για να εξασφαλίσουν μια πρώτης τάξεως σύνταξη· όταν αποτυγχάνουν να εκλεγούν απορροφώνται σε καλά αμειβόμενες θέσεις του Δημοσίου, ώστε να προετοιμάσουν την επανεκλογή τους· εξοβελίζουν κάθε παρείσακτο που, από αστοχία του συστήματος, παρεισφρέει στις τάξεις τους· και, ακόμη, προφυλάσσονται από τον κίνδυνο να βρεθούν τίποτε ρομαντικοί, που στήνουν το δικό τους κόμμα, αποφασισμένοι να σπάσουν το μονοπώλιο της υπάρχουσας κομματοκρατίας, με νόμο που απαγορεύει στα εκτός Βουλής κόμματα να διαφημιστούν ιδίοις εξόδοις.

Τα ανάκτορα του Οθωνος είναι, λοιπόν, μία λέσχη, κάτι σαν λονδρέζικο club, που η σύνθεσή του ανανεώνεται βάσει κανόνων που ορίζουν τα ίδια τα μέλη του: αυτό που οι Αγγλοι θα έλεγαν «old boy network».

Αρα, τι κάνουμε;

Δεν βλέπω άλλη λύση παρά να ανοίξει το κλειστό επάγγελμα του ηθοποιού της Βουλής. Αλλά μου φαίνεται ότι ζητώ παράλογα πράγματα. Διότι η συντεχνία τους εκτίθεται στην προσπάθειά της να συντηρήσει τις άλλες. Πώς είναι δυνατόν επομένως να ανοίξουν τη δική τους;

Τζάκια, φαµίλιες και κληρονόµοι

2012-01-26T21:00:00.001+02:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ Κ. ΨΥΧΟΓΙΟΥ

Ο ∆ηµήτρης Ρέππας είχε δηλώσει κάποτε πως ο Γιώργος Παπανδρέου «είναι ηγέτης που έρχεται από το µέλλον». ∆εν υπάρχει αµφιβολία ότι ο πρώην πρωθυπουργός είχε καινοτόµες ιδέες, από τις οποίες τις περισσότερες – και σηµαντικότερες µάλλον – δεν κατάφερε δυστυχώς να υλοποιήσει. Αλλά το βασικό χαρακτηριστικό του κ. Παπανδρέου ήταν ότι ερχόταν από το παρελθόν, από παππού και πατέρα πρωθυπουργό, που άφησαν έντονα σηµάδια στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας.

Το παρελθόν του τον έκανε βουλευτή, υπουργό, πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, πρωθυπουργό. Γιατί καινοτόµες ιδέες έχουν πολλοί, πολιτικοί και µη, αλλά αυτά τα αξιώµατα δεν τα απέκτησαν.

Τα ίδια ισχύουν και για λιγότερο θαρραλέους ηγέτες, όπως ο Κώστας Καραµανλής, η Ντόρα Μπακογιάννη, ο Αντώνης Σαµαράς (γιος και εγγονός βουλευτή) – αλλά και για χιλιάδες πολιτικούς, γνωστούς ή άγνωστους, που η πορεία τους καθορίστηκε από την καταγωγή τους και όχι από τη δύναµη των ιδεών ή την πρακτική τους. Ακόµη και οι δύο σηµερινοί αντιπρόεδροι (Σταύρος ∆ήµας – Θόδωρος Πάγκαλος) «κληρονόµοι» είναι.

∆εν είναι άγνωστο το φαινόµενο αυτό και σε άλλες χώρες αλλά εγώ τουλάχιστον δεν έχω υπόψη µου καµία σύγχρονη χώρα όπου να εµφανίστηκαν τόσο ακραία φαινόµενα όσο αυτά των οικογενειών Παπανδρέου, Καραµανλή, Μητσοτάκη, Σαµαρά και εκατοντάδων βουλευτών και δηµάρχων που αντλούν την πολιτική τους ισχύ από την καταγωγή τους – πλην της Βόρειας Κορέας.

Προφανώς αυτή η ελληνική ιδιοτυπία δείχνει πόσο χωλό και υπανάπτυκτο είναι το ελληνικό πολιτικό σύστηµα: η λειτουργία του και οι διαδικασίες αναπαραγωγής του καθορίζονται ακόµη από τις προ-νεωτερικές αρχές που υποτίθεται ότι κατάργησε η Γαλλική Επανάσταση πριν από 220 χρόνια: η κορωνίδα των δηµόσιων αξιωµάτων, τα πολιτικά αξιώµατα, εξακολουθούν να καταλαµβάνονται µε βάση την καταγωγή, µε κληρονοµικό - οικογενειοκρατικό τρόπο.

Βεβαίως δεν κληροδοτούνται τα αξιώµατα, από πατέρα σε γιο, σε εγγονό ή ανιψιό ή γαµπρό, κληροδοτούνται όµως οι πολιτικές σχέσεις, οι σχέσεις υποτέλειας που συνδέουν τον µικρής ή µεγάλης εµβέλειας ηγέτη µε το επιτελείο του, την οµάδα που τον στηρίζει και λειτουργεί ως ο ιµάντας ανάµεσα σε αυτόν και στους ευρύτερους πολιτικούς και κοινωνικούς µηχανισµούς. Αυτές οι οµάδες όµως συγκροτούνται σε µεγάλο βαθµό επίσης µε οικογενειακά/τοπικιστικά κριτήρια – σε βαθµό γελοιότητας ορισµένες φορές, όταν βλέπουµε γιους, κόρες, συζύγους να αναλαµβάνουν διευθυντές των γραφείων υπουργών. Αυτό που βλέπουµε διά γυµνού οφθαλµού στην κεντρική πολιτική σκηνή (οι µεγάλες πολιτικές δυναστείες) επαναλαµβάνεται σαν φράκταλ σε όλο και µικρότερες κλίµακες και αποτελεί τη ραχοκοκαλιά των πελατειακών σχέσεων. Και, οµοίως, τα σκάνδαλα που παρακολουθούµε σε εθνικό επίπεδο επαναλαµβάνονται από τα κυκλώµατα αυτά σε µικρογραφία σε όλη τη χώρα.

Θα µας πήγαινε πολύ µακριά η ανάλυση των φαινοµένων οικογενειοκρατίας και τοπικισµού στην ελληνική κοινωνία, φαινόµενα που ξεπερνούν την ανάγκη ταυτότητας και καταλήγουν στη δηµιουργία δικτύων συµφερόντων που θυµίζουν τις «φαµίλιες» της ιταλικής µαφίας – που όµως δεν διακινούν ναρκωτικά ή λαθραία τσιγάρα αλλά οικονοµική και πολιτική ισχύ.

Οσο λειτουργούν αυτές οι «φαµίλιες» στη µικροκλίµακα, όσο το σύστηµα παραµένει κλειστό επάγγελµα και προστατευµένο, θα εξακολουθήσουν να αναπαράγονται και στη µεγάλη κλίµακα οι δυναστείες και να επαναλαµβάνονται τα σκάνδαλα, να αντιµετωπίζεται το δηµόσιο χρήµα ως ιδιωτικό και το κράτος ως οικογενειακή επιχείρηση: µπορεί να τέλειωσε η «δυναστεία Καραµανλή», µπορεί να κλείνει η «δυναστεία Παπανδρέου», αλλά αν οι δοµές που παράγουν ηγεσίες, τοπικές και εθνικές, παραµείνουν οι ίδιες, ούτε επανεµφάνισή τους αποκλείεται ούτε η δηµιουργία νέων δυναστειών. Ας θυµηθούµε ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου εµφανιζόταν ως «ο γιος του παπά από το Καλέντζι» και ο Κωνσταντίνος Καραµανλής ως «ο γιος του δάσκαλου από την Πρώτη» (ή «ο χωρικός από το Κιούπκιοϊ», για τους αντιπάλους του) που κατάφεραν να σπάσουν το µονοπώλιο των µεγάλων πολιτικών οικογενειών της Αθήνας – για να γίνουν και οι ίδιοι δηµιουργοί δυναστειών.

Εκτός από οικογενειοκρατικό, το ελληνικό πολιτικό σύστηµα είναι εξαιρετικά κλειστό, αδιαφανές και θεσµικά προστατευµένο, όπως αποδεικνύουν όχι µόνο τα φαινόµενα καταγωγής αλλά και τα δεκάδες σκάνδαλα που δεν τιµωρούνται, η χρηµατοδότηση των κοµµάτων, η γελοιότητα του «πόθεν έσχες», η χρησιµοποίηση χιλιάδων δηµοσίων υπαλλήλων (από αστυνοµικούς ως καθηγητές πανεπιστηµίου) που αποσπώνται από τις υπηρεσίες τους για να εξυπηρετήσουν πολιτικούς και κόµµατα. Ολα αυτά του επιτρέπουν να αναπαράγεται σε σηµαντικό βαθµό σαν κλειστό σύστηµα χρησιµοποιώντας δηµόσιους πόρους, υλικούς και ανθρώπινους.

∆εν αρκεί, λοιπόν, να συνταξιοδοτηθούν πολιτικά τα µεγάλα τζάκια για να λειτουργήσει καλύτερα η δηµοκρατία µας. Η κατάργηση της ασυλίας των πολιτικών και της ασυδοσίας τους, ο περιορισµός της διασπάθισης δηµόσιων πόρων από τα κόµµατα είναι επίσης απαραίτητα για να πάψουν οι «φαµίλιες» να κυριαρχούν στην πολιτική ζωή, να αποδυναµωθούν οι πελατειακές σχέσεις και να περιοριστούν τα σκάνδαλα – για να µπορέσουν να ανταγωνιστούν για να αναλάβουν πολιτικά αξιώµατα και οι ικανοί και όχι µόνο οι κληρονόµοι.

Η πολιτική εµπειρία και σοφία είναι κάτι που αποκτάται σε µεγάλη διάρκεια χρόνου – αλλά εδώ που έχουµε φθάσει θα µπορούσε να θεσπιστεί η απαγόρευση τρίτης θητείας στο ίδιο αιρετό αξίωµα (βουλευτή, δηµάρχου, περιφερειάρχη κτλ.), σε συνδυασµό µε ηλικιακό κριτήριο, για όσους π.χ. είναι άνω των 60 ετών. Ή η απόλυτη απαγόρευση τέταρτης θητείας. ∆εκαέξι χρόνια βουλευτής ή δήµαρχος είναι υπεραρκετά για οποιονδήποτε. Εδώ που έχουµε φθάσει, πρέπει να δοκιµάσουµε νέες λύσεις για να λύσουµε προπατορικά αµαρτήµατα και να ανανεωθεί το πολιτικό προσωπικό και τα κόµµατα.

Η κοινωνία του εσπρέσσο και του κουτόχορτου...

2012-01-26T19:00:00.001+02:00

Γράφει ο ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ

Και ξαφνικά οι άνθρωποι άρχισαν να αγοράζουν καφετιέρες. Όμορφες στην εμφάνιση, αποδοτικές στο γευστικό αποτέλεσμα. Για την ακρίβεια, οι άνθρωποι άρχισαν να καταναλώνουν περισσότερο εσπρέσο. Και επειδή είναι πιο εύκολο να παρασκευάσεις εσπρέσο από κάψουλα, τα καταστήματα ηλεκτρικών έσπρωξαν τις καφετιέρες μπροστά, σαν στρουμπουλές κοπέλες που τις βγάζεις στο κλαρί. Διαβάζω ότι η Ελλάδα πίνει πλέον εσπρέσο. Άγνωστο γιατί. Αυτό που ξέρω είναι ότι ο εσπρέσο θα μπορούσε να μας λύσει το εθνικό πρόβλημα. Αρκεί στο «Da Capo» να τον προσέφεραν με αρσενικό ή κάτι πιο δραστικό.

Παλαιότερα οι Έλληνες δεν έπιναν τόσο πολύ εσπρέσο. Θυμάμαι τα γεύματα στην εποχή του χρηματιστηρίου, τότε που εγκαταλείψαμε το κατσικίσιο τυρί προς χάρη της μοτσαρέλας. Έκλειναν πάντα με έναν εσπρέσο και θερμές χειραψίες πάνω από τα filofax. Τώρα υποθέτω ότι μόνο ελάχιστες από τις χιλιάδες ταβέρνες «Ζορμπάς» ανά τη χώρα δεν σερβίρουν εσπρέσο. Το φαινόμενο με προβλημάτισε τόσο πολύ, που αποφάσισα να το ψάξω. Απευθύνθηκα σε μεγάλο κατάστημα ηλεκτρικών στην Κηφισίας. Μου επιβεβαίωσαν ότι οι καφετιέρες είναι το πρώτο είδος σε πωλήσεις. Οι Έλληνες πίνουν τον καφέ που πίνει και ο Τζορτζ Κλούνεϊ. Και είναι θεοπάλαβο: ο Έλληνας χρειάζεται δύο ώρες για να πιει καφέ, αλλά προτιμά τον εσπρέσο, που πίνεται μονορούφι. Εξαιρώ μία φίλη και συνάδελφο που, αναφερόμενη στα «εσπρεσάκια», εννοεί τους άνδρες και, όντως, τους καταπίνει όπως η καφετιέρα την κάψουλα.

Αγοράζουμε καφετιέρες και τηλεοράσεις. Ναι, οι πωλήσεις των τηλεοράσεων καινούργιου τύπου πηγαίνουν απίστευτα καλά. Τηλεοράσεις με ασύρματη σύνδεση στο internet και τρισδιάστατη προβολή. Ο μόνος λόγος για να την αγοράσεις είναι επειδή νομίζεις ότι μπορείς να πιάσεις τον άλλον από τον λαιμό. Κάνουμε προμήθειες πυρηνικού καταφυγίου για να παρακολουθήσουμε το τέλος του κόσμου μας.

Εγώ, λοιπόν, πίνω τον εσπρέσο μου στη «Μεγάλη Βρετανία», κρυμμένος διακριτικά πίσω από κολόνα, ακούγοντας τον συνομιλητή μου, γνωστό παράγοντα του δημοσίου βίου -με θετική αντανάκλαση εικόνας- να μου εξηγεί: «Προκόπιε, δεν θέλω να ανησυχείς για το PSI. Είναι μια υπόθεση που θα κλείσει, αφού δεν είναι αποκλειστικά ελληνική: είναι πρωτίστως γερμανική και γαλλική. Όσα έχουν να κάνουν με τους πιστωτές μας θα ρυθμιστούν. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται τόσο στο κούρεμα, όσο στη νέα δανειακή σύμβαση που θα ακολουθήσει. Πώς θα πειστούν και οι τρεις να την υπογράψουν; Διότι η νέα δανειακή σύμβαση, Προκόπιε, ουσιαστικά θα αποτελεί το νέο μανιφέστο ανεξαρτησίας του τόπου. Θα κρύβει μέσα της το ψαλίδι που θα κόψει μία προς μία τις κλωστές με τα κομματικά χρώματα. Είναι η νέα απελευθέρωση που έρχεται πάλι από την Ευρώπη. Το 1821 οι μεγάλες δυνάμεις μάς απελευθέρωσαν από τους Τούρκους, τώρα θα μας απελευθερώσουν από τους κομματικούς στρατούς, τους βουλιμικούς αρχηγούς και, κυρίως, από την άγνοιά μας.» Εννοείται πως συμφωνώ μέχρι και με τις αναπνοές του συνομιλητή μου. Και είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι, σε γενικές γραμμές, μαζί του συμφωνεί και ο πρωθυπουργός - μπορεί και να μου μετέφερε την άποψή του.

Πίνουμε εσπρέσο και καταναλώνουμε κουτόχορτο. Αυτήν τη στιγμή στο Βερολίνο έχουν αποφασίσει να τους ξηλώσουν. Έναν προς έναν. Τους θεωρούν επικίνδυνους, ψεύτες, επιπόλαιους, άπληστους και αδίστακτους. Σε γενικές γραμμές συμφωνώ. Δεν έχουν δείξει τίποτα που να σε οδηγεί σε διαφορετικό συμπέρασμα. Μάλιστα στο Βερολίνο πιθανολογούν ότι δεν αποκλείεται το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα να αντιδράσει τόσο έντονα στην αλλαγή τοπίου, ώστε θα οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή προκειμένου να διατηρήσει το δικαίωμα στον εσπρέσο. Καμία αντίρρηση, δεν θα μπορούσε να υπάρξει ορθότερη ανάλυση. Εδώ και δεκαετίες λειτουργούν οδηγώντας τον τόπο στην καταστροφή. Για ποιον λόγο να αλλάξουν τώρα νοοτροπία, τακτική και συμπεριφορά; Επικαλούνται πατριωτισμό; Ωραία. Και εγώ θα επικαλεστώ το κύκλωμα της Θεσσαλονίκης.

Είναι γνωστό ότι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έγινε προκειμένου ο Γιώργος Φερέτης να περιγράψει την παρέλαση στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχουν ντοκουμέντα με τη δράση του Γιώργου στα πολεμικά μέτωπα της Ευρώπης προκειμένου να εξασφαλιστεί ένα δίωρο πατριωτικό του διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό κάθε 28η Οκτωβρίου. Ο Φερέτης είναι εκνευριστικά πατριώτης, θρησκευόμενος, οικογενειάρχης. Και είναι τόσο συντηρητικός, που πίνει γάλα και αυτό διατηρείται στο στομάχι του αναλλοίωτο για μήνες. Είναι γνωστός του Πατριάρχη, του Μητροπολίτη, του Αγίου Δημητρίου αυτοπροσώπως, των στρατηγών και όλων όσοι διετέλεσαν βουλευτές Θεσσαλονίκης τα τελευταία σαράντα χρόνια. Ο Φερέτης είναι ο άνθρωπος που μπορεί να σου λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα αντιμετωπίζεις από τη Λάρισα και πάνω. Από το να σου βρει κρεβάτι σε νοσοκομείο, με μία παράκληση προς τον γιατρό για να σε κοιτάξει, μέχρι να μιλήσει στον δήμο για κανέναν καλό τάφο, να χώσεις μέσα αξιοπρεπώς τον άνθρωπό σου. Ο Φερέτης, λοιπόν, εξ όσων ακούω στις ειδήσεις, εμπλέκεται σε αυτό το κύκλωμα της Θεσσαλονίκης που ξέπλενε χρήματα, έκανε τοκογλυφία και παρέκαμπτε φορολογικούς ελέγχους. Και εσείς που ακούτε για 52 άτομα, μη νομίζετε ότι πρόκειται για μια συμμορία που συνεδρίαζε σε σπήλαιο και μοίραζε οδηγίες. Όχι. Είναι μια κατάσταση που περιγράφει εξόχως την ελληνική κοινωνία. Θα προσπαθήσω να σας το εξηγήσω.

Αυτό που εξάρθρωσε η αστυνομία στη Θεσσαλονίκη δεν είναι κύκλωμα. Είναι ένα δίκτυο γνωριμιών. Κάποιοι εμπλέκονται ευθέως σε πράξεις του κοινού ποινικού δικαίου. Κάποιοι άλλοι κινούνται στις παρυφές του εγκλήματος. Και κάποιοι άλλοι απλώς υιοθετούν την κοινωνική συμπεριφορά που οδηγεί στην επιτυχία. Ενίοτε και στη Βουλή.

Τι θέλω να πω;

Όταν ακόμα και εσείς οι ίδιοι μπορεί να θεωρείτε ανεκτό το να δώσεις φακελάκι ή να λαδώσεις για να βγάλεις άδεια οδήγησης, τότε κάποιοι άλλοι μπορούν να εκλάβουν ως εξυπηρέτηση το να σας φέρουν σε επαφή με τοκογλύφους.

Μέσα στους συλληφθέντες της Θεσσαλονίκης υπάρχει ένας γνωστός γιατρός. Τον τσίμπησαν επειδή έδινε χρήματα (μαύρα υποθέτω) προς τοκογλυφική εκμετάλλευση. Ο καλός λειτουργός του Ιπποκράτη δεν μπορεί να καταλάβει πώς τον βούτηξαν όταν έκανε κάτι που, εντάξει, το ξέρουν και το υιοθετούν πολλοί άλλοι. Που λέτε, τύποι σαν τον Φερέτη ανήκουν ακριβώς σε αυτήν την κατηγορία. Ασφαλώς και γνωρίζουν πως εμπλέκονται ή διευκολύνουν παράνομη δραστηριότητα, αλλά κάπως έτσι δεν λειτουργούν τα πράγματα σε αυτόν τον τόπο;

Όλοι γνωρίζονται με όλους και όλοι ανταλλάσσουν εξυπηρετήσεις μεταξύ τους. Ο άνθρωπος της νύχτας διαθέτει το κέντρο στον υποψήφιο που όταν εκλεγεί θα τακτοποιήσει τον εφοριακό, ο οποίος γνωρίζεται με τον γιατρό που εξυπηρετεί στο νοσοκομείο, αλλά δεν κάνει φορολογική δήλωση και έχει ωραίο σπίτι στη Χαλκιδική, από το οποίο περνάει για ούζο ο δημοσιογράφος που έχει κουμπάρο τον αστυνομικό, ένα καλό παιδί που σβήνει κλήσεις και δεν ενοχλεί το βράδυ στο μαγαζί τον άνθρωπο της νύχτας που ξέρει τον βουλευτή.

Ε, ακριβώς έτσι λειτουργεί όλη η ελληνική κοινωνία και σε μεγάλο βαθμό η πολιτική μας ζωή. Προσπαθήστε να το δείτε από ψηλά και ήρεμα. Ο εχθρός δεν είναι αυτός που νομίζετε, αλλά εκείνος που σας δείχνει τον εχθρό.

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μου. Μόνο δικοί μου. Ελπίζω, όμως, να γίνουμε περισσότεροι.

Αυτοκριτική; τι είναι τούτο;

2012-01-26T17:00:00.001+02:00

Tου Kωστα Λεονταριδη

«Από σήμερα η Ελλάδα έγινε φτωχότερη». Φράση-κλισέ που χρησιμοποιείται για να αποδώσει κοινό αίσθημα όταν κάποιος συμπατριώτης μας εγκαταλείπει τον κόσμο, αφήνοντας πίσω θετικό αποτύπωμα. Είτε πολιτικό, είτε πνευματικό είτε κοινωνικό είτε φιλανθρωπικό. Μπορεί και «συνδυαστικό» αυτών των παραπάνω.

Δεν θα διαφωνήσουμε ότι ελέω μεταφυσικής γενναιοδωρίας των ζώντων έναντι των τεθνεώτων συχνά γίνεται κατάχρηση της ορολογίας και ο πήχυς των κριτηρίων μνημόνευσης ανεβοκατεβαίνει κατά το δοκούν. Ετσι, μεταξύ αυτών που κατά κοινωνικήν συνθήκην αφήνουν «δυσαναπλήρωτο κενό», απογράφονται και άτομα αδιάφορα έως μισητά στο ευρύ σύνολο, που ωστόσο ευεργέτησαν ομάδες και συμφέροντα ή το πεδίο δράσης τους γαλήνευε ολίγους αλλά ισχυρούς.

Οταν το 1998 πέθανε, μόλις 55 χρόνων, ο Παναγιώτης Κονδύλης, ελάχιστοι έγραψαν αιτιολογώντας πειστικά, διαβλέποντας ότι η Ελλάδα έχασε έναν διανοητή παγκόσμιου βεληνεκούς, τον ψύχραιμο, ερμηνευτικό λόγο και τη διεισδυτική ματιά του οποίου είχε ανάγκη ο τόπος.

Και επειδή τα γραπτά μένουν: «...Τα κόμματα ως οργανισμοί με τα δικά τους αυτοτελή συμφέροντα και με πρωταρχικό μέλημα την κατάληψη του κράτους και το μοίρασμα των ανώτερων κρατικών θέσεων στα μάλλον ανυπόμονα στελέχη τους υποχρεώθηκαν να συναγωνίζονται το ένα το άλλο στην υιοθέτηση και στην προάσπιση των οποιωνδήποτε αιτημάτων απ’ οπουδήποτε κι αν προέρχονταν». Ακόμα, «... εκείνο που είχαν να προσφέρουν τα κόμματα για την προσέλκυση ή συγκράτηση ψηφοφόρων ήταν οι κρατικές θέσεις», σημείωνε ο Κονδύλης, 20 χρόνια πριν, στο (απίστευτα) επίκαιρο πόνημά του «Οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας». Παράλληλα «το υπερτροφικό κράτος έγινε πεδίο σύγκρουσης διαφόρων «κλάδων», καθένας από τους οποίους αγωνιζόταν να αποσπάσει τα περισσότερα από τον δημόσιο κορβανά. Η ταξική σύγκρουση αμβλυνόταν γιατί όλοι οι «κλάδοι» στρέφονταν προς τη μεριά του κράτους, ικετεύοντας ή απειλώντας το και όχι σε πρώτη γραμμή ο ένας εναντίον του άλλου».

Ετσι περιέγραφε ένα καρκίνωμα ο Κονδύλης προβλέποντας «όποιος μονίμως επαιτεί δάνεια και επιδοτήσεις για να χρηματοδοτήσει την οργανωτική του ανικανότητα, μην περιμένει ότι θα εντυπωσιάσει ποτέ κανέναν με τα υπόλοιπα δίκαιά του».

Δυστυχώς αυτό που ήταν εύκολο να δει ο Κονδύλης ήταν αδύνατο να διανοηθούν αυτοί που ψηφίζαμε. «…Η οικονομική υποπλασία της Ελλάδας, η οποία χρηματοδοτήθηκε και εξωραΐσθηκε καταναλωτικά με την εκτεταμένη απώλεια της οικονομικής της ανεξαρτησίας θα περιορίσει πολύ τα περιθώρια των πολιτικών επιλογών και δραστηριοτήτων της προπαντός όταν συγκρουσθούν οι δικές της θέσεις με των Ευρωπαίων και άλλων χρηματοδοτών της»...

Τα γραπτά του Κονδύλη, μπορεί να φανούν σήμερα πολύτιμα σε δημόσια όντα ως κολυμβήθρα αυτοκριτικής. Χρήσιμα συνάμα και ως εγχειρίδια πολιτικής αυτοχειρίας…

ΟΙ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΝΤΕΝΕΚΕΔΕΣ ΚΑΙ Η ΜΑΛΑΚΩ Η ΙΣΤΟΡΙΑ!!! (Μακράν η γελοιογραφία του μήνα...)

2012-01-26T16:00:00.001+02:00

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ / "ΤΑ ΝΕΑ"

Εσείς να μου πείτε για τον Χρυσοχοΐδη

2012-01-26T14:30:00.001+02:00

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Φαντάζεστε ότι θα διαβάσετε ένα κείμενο σχετικό με την ιστορική πλέον φράση Χρυσοχοϊδη «Μα σοβαρολογείτε; Όχι δεν διάβασα το μνημόνιο γιατί απλούστατα είχα άλλες υποχρεώσεις». Κανονικά αυτό θα έπρεπε να με απασχολήσει σήμερα, γι΄αυτό θα έπρεπε να γράψω, αυτό το αδιανόητο να σχολιάσω αλλά εμένα έχει σταματήσει το μυαλό μου σε ένα άλλο περιστατικό και δεν πάει παρακάτω με τίποτα.Τυχαίο ή απολύτως άσχετο; Εσείς θα μου πείτε.

Στις 24 Ιουνίου του 2010 ένα δέμα, ένα κουτί 15Χ10 εκατοστών φτάνει στο γραφείο του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Χωρίς να περάσει τον παραμικρό έλεγχο μπήκε με την υπόλοιπη αλληλογραφία. Ο αστυνομικός φρουρός το παρέδωσε στον Υπασπιστή του Υπουργού Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, τον Γιώργο Βασιλάκη, «σκιά» του για πολλά χρόνια. Το δέμα ανοίχτηκε από εκείνον πολλές ώρες αργότερα. Μέσα είχε μισό κιλό εκρηκτικής ύλης. Η δολοφονική έκρηξη σκότωσε τον άτυχο 52χρονο Υπασπιστή. Ένας νεκρός αντί άλλου. Κατά διαβολική «ατυχία». Όσο κυνικό κι αν ακούγεται. Και όσο βέβαια κτήνη είναι αυτοί που το οργάνωσαν.

Ο Μ. Χρυσοχοϊδης ήταν από τους πρώτους που αντίκρισαν το αποτρόπαιο θέαμα. Αντίκρισε τον δικό του άνθρωπο. Αυτά συμβαίνουν στις 24 Ιουνίου 2010. Θα φανταζόταν οποιοσδήποτε κοινός θνητός ότι το να πιαστούν οι δράστες θα γίνονταν στοίχημα τιμής ενός «κάου μπόι» της πολιτικής σκηνής. Ο θρήνος, ο πόνος, οι τύψεις. Έστω οι άδικες τύψεις. Οι έντιμοι φορτώνονται εύκολα τύψεις. Θα θέριευε το πείσμα να βρεθεί άκρη. Και μάλιστα από πόστο κατάλληλο. Χρέος ζωής θα το χαρακτήριζε ένας κοινός θνητός. Χρέος!

Στις 7 Σεπτεμβρίου του 2010, δυο μήνες μετά το συμβάν, ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης αναλαμβάνει Υπουργός Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας. Υποψιάζομαι εξαιρετικά απασχολημένος έκτοτε θα έπεσε με τα μούτρα σε άλλες υποχρεώσεις.

Είμαι σίγουρη ότι θα περιμένατε να διαβάσετε ένα κείμενο σχετικό με την ιστορική πλέον φράση «Μα σοβαρολογείτε; Όχι δεν διάβασα το μνημόνιο γιατί απλούστατα είχα άλλες υποχρεώσεις». Κανονικά αυτό θα έπρεπε να με απασχολεί σήμερα αλλά το μυαλό μου έχει κολλήσει στο πιο πάνω περιστατικό. Νά'ναι τυχαίο ή άσχετο; Εσείς θα μου πείτε. Η αλήθεια είναι ότι έχω κάτι περίεργα κολλήματα και προτάσσω στη ζωή άλλες υποχρεώσεις. Ίσως επειδή είμαι κοινός θνητός.

Α, ξέχασα! Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης είχε κάνει τότε μια δήλωση «Δεν φοβόμαστε και δεν τρομοκρατούμαστε». Βέβαια άλλος ήταν νεκρός.

Το ίδιο και στο μνημόνιο…

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αγκαλιά και με τρίτο αρχιτοκογλύφο ο Βελόπουλος !!!

2012-01-26T14:00:00.000+02:00

Από το "ΒΗΜΑ"

Πληθαίνουν τα ερωτηματικά για τις διασυνδέσεις βουλευτών του ΛΑΟΣ με ηγετικά μέλη της «μαφίας της Θεσσαλονίκης» , ύστερα κι από τον νέο κύκλο φωτογραφιών που αποκαλύπτει «Το Βήμα».

Σε μία από αυτές εικονίζεται ο βουλευτής του ΛΑΟΣ κ. Κυριάκος Βελόπουλος να σφιχταγκαλιάζει -μετά τους Μάρκο Καραμπέρη και Δημήτρη Λαμπάκη - και τρίτο κατηγορούμενο για συμμετοχή στο κύκλωμα εκβιάσεων και τοκογλυφίας.

Πρόκειται για τον 48χρονο Δημήτρη Λογοθέτη (στη φωτογραφία αγκαλιά με τον κ. Βελόπουλο) που κατηγορείται ότι βοηθούσε στις παράνομες τραπεζικές συναλλαγές του κυκλώματος. Επιπλέον σε μία άλλη φωτογραφία ο κ. Βελόπουλος φαίνεται να κτυπάει... παλαμάκια στον κατηγορούμενο ως αρχιτοκογλύφο Μάρκο Καραμπέρη, ενώ στο μικρόφωνο είναι ένας άλλος εκ των εμπλεκομένων στην υπόθεση.

Οι φωτογραφίες αυτές με πρωταγωνιστή τον κ. Βελόπουλο ο οποίος εμφανίζεται να γλεντάει μαζί με κορυφαία μέλη του κυκλώματος και να δείχνει μια εντυπωσιακή οικειότητα μαζί τους, δημιουργούν σειρά αποριών για το είδος των σχέσεων του βουλευτή του ΛΑΟΣ με τους αρχιτοκογλύφους της Θεσσαλονίκης.

Πάντως ο κ. Βελόπουλος, μέχρι στιγμής, δεν έχει προχωρήσει σε κανένα διευκρινιστικό σχόλιο για τις επαφές του αυτές. Επιπλέον η υπόθεση φέρεται να αποκτά και άλλες διαστάσεις αφού φαίνεται ότι σειρά συναντήσεων με τα ίδια άτομα που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπόθεση τοκογλυφίας, είχε και ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γιώργος Καρατζαφέρης.

Οι φωτογραφίες που παρουσιάζει «Το Βήμα» φέρεται να έχουν ληφθεί σε νυκτερινό κέντρο της συμπρωτεύουσας, το φθινόπωρο του 2010, σε εκδήλωση για την υποψηφιότητα του βασικού κατηγορούμενου Μάρκου Καραμπέρη ως υποψήφιου περιφερειάρχη Ημαθίας. Ωστόσο στην εκδήλωση αυτή δίνουν βροντερό παρόν και φωτογραφίζονται πανευτυχείς στο πλευρό του κ. Βελόπουλου επιχειρηματίες και πρώην τραπεζικοί που κατηγορούνται ότι πρωτοστατούσαν στο κύκλωμα τοκογλυφίας. Ανάμεσα σε αυτούς λοιπόν, με τους οποίους φωτογραφίζεται περιχαρής ο κ Βελόπουλος και τους χειροκροτεί, είναι και ο Δημήτρης Λογοθέτης, ο οποίος όπως αναφέρεται στο διαβιβαστικό έγγραφο της ΕΛ.ΑΣ «είναι άμεσος συνεργάτης του Καραμπέρη και ο ρόλος του είναι να παρέχει συμβουλές ώστε να είναι νομιμοφανείς οι παράνομες δραστηριότητές του, εκμεταλλευόμενος ότι είναι άριστος γνώστης του τραπεζικού συστήματος». Μάλιστα, σύμφωνα με καταθέσεις, φέρεται να ήταν αυτός που φρόντιζε να διοχετεύει έσοδα του κυκλώματος στην Ελβετία ενώ έχει πραγματοποιήσει ταξίδια στη Ζυρίχη μαζί με τον Μάρκο Καραμπέρη. Σε συνομιλίες που περιέχονται στην δικογραφία ακούγεται ο Δημήτρης Λογοθέτης να συνεννοείται μαζί τους για εισπράξεις από θύματα του τοκογλυφικού κυκλώματος. Επιπλέον, σε μια άλλη συνομιλία(στις 13 Ιουλίου 2011), ακούγεται ο ίδιος κατηγορούμενος να αποκαλεί τον Δημήτρη -αρχηγό μιας από τις εγκληματικές οργανώσεις της συμπρωτεύουσας- «συνεταίρο μου, κολλητό μου, αδελφό μου, αίμα μου».

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Αρχίζει η διαδικασία αποκρατικοποίησης για τον χρεοκοπημένο Ιππόδρομο

2012-01-26T13:30:00.003+02:00

Του Βαγγελη Mανδραβελη

Ξεκινάει η αποκρατικοποίηση του Οργανισμού Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος (ΟΔΙΕ). Το Ταμείο προσανατολίζεται στην πώληση μόνον του ιπποδρομιακού στοιχηματισμού, χωρίς την εκτεταμένη ακίνητη περιουσία του ΟΔΙΕ. Προς την κατεύθυνση αυτή αναμένεται να προηγηθεί η απόσχιση της τεράστιας ακίνητης περιουσίας από την εταιρεία και στη συνέχεια η πώλησή της. Πρακτικά ο νέος ΟΔΙΕ που θα πουληθεί θα διαθέτει μόνον το δικαίωμα διεξαγωγής του ιπποδρομιακού στοιχήματος.

Στελέχη του ΤΑΙΠΕΔ σημείωναν ότι η λύση της απόσχισης κρίθηκε αποτελεσματικότερη. Πρόσθεταν ότι, αν στην ιδιωτικοποίηση συμπεριλαμβανόταν και η ακίνητη περιουσία του ΟΔΙΕ, συνολικής έκτασης περίπου 270 στρεμμάτων στο Μαρκόπουλο Αττικής, τότε το Ταμείο θα έπρεπε να επιδιώξει συνδυαστική αποκρατικοποίηση, στοχεύοντας σε δύο κατηγορίες επενδυτών. Η πρώτη κατηγορία θα περιελάμβανε εταιρείες παροχής τυχερών παιγνίων (operators) και η δεύτερη εταιρείες αξιοποίησης ακινήτων (real estate development). Ενας τέτοιος συνδυασμός θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολος στη σημερινή συγκυρία. Εξάλλου, όπως φάνηκε και από τις συμβάσεις παραχώρησης στον ΟΠΑΠ, είναι πιο εύκολες οι παραχωρήσεις δικαιωμάτων επί τυχερών παιγνίων, παρά η αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας.

Ο ΟΔΙΕ είναι ζημιογόνος επιχείρηση αφού το 2010 είχε ζημίες ύψους 28 εκατ. ευρώ. Οι συσσωρευμένες ζημίες ξεπερνούν τα 152 εκατ. ευρώ, ενώ η καθαρή του θέση είναι αρνητική και στα -55 εκατ. ευρώ. Στο α΄ εξάμηνο του 2011, η κατάσταση επιδεινώθηκε αφού η εταιρεία πρόσθεσε νέες ζημίες. Παρά τις όποιες ζημίες, η γαλλική PMU που δραστηριοποιείται στις ιπποδρομίες, ενδιαφέρεται για το δικαίωμα του ιπποδρομιακού στοιχήματος στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με στελέχη του ΤΑΙΠΕΔ, εκτός από την οικονομική κρίση, αρνητικό ρόλο στην πορεία του ΟΔΙΕ διαδραμάτισε η μετακίνηση του Ιπποδρόμου στο Μαρκόπουλο, όπου πλέον παρίσταται μικρός αριθμός παικτών, σε αντίθεση με ό, τι συνέβαινε όσο ο Ιππόδρομος βρισκόταν στο Φάληρο. «Πλέον το 5% του στοιχηματισμού γίνεται εντός του Ιπποδρόμου, ενώ το 95% γίνεται από τα πρακτορεία. Πριν από τη μετακόμιση (στο Μαρκόπουλο), τα ποσοστά ήταν αντίστροφα», παραδεχόταν στέλεχος του Ταμείου.

ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ

Η δεύτερη μεγάλη αποκρατικοποίηση αφορά την πώληση των ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ. Η πώληση της συμμετοχής του Ελληνικού Δημοσίου στον νέο ή τους νέους επενδυτές, θα γίνει σε συνεργασία με τον σημερινό μέτοχο μειοψηφίας, τα ΕΛΠΕ. Υπενθυμίζεται ότι το Ελληνικό Δημόσιο κατέχει το 65% του ομίλου ΔΕΠΑ και τα ΕΛΠΕ το 35%.

Η διοίκηση των ΕΛΠΕ έχει συμφωνήσει με το ΤΑΙΠΕΔ στην ταυτόχρονη πώληση των δύο συμμετοχών στον Ομιλο ΔΕΠΑ και τώρα ετοιμάζεται να υπογράψει μνημόνιο συνεργασίας με το Ταμείο. Προς την κατεύθυνση αυτή, οι μέτοχοι της εταιρείας καλούνται να εγκρίνουν το συγκεκριμένο μνημόνιο σε έκτακτη γενική συνέλευση που έχει προγραμματιστεί να συγκληθεί την ερχόμενη Δευτέρα 30/1/2012.

Στη σχετική εισήγηση προς τους μετόχους των ΕΛΠΕ, η διοίκηση της εταιρείας επισημαίνει ότι η πώληση της συμμετοχής στον Ομιλο ΔΕΠΑ ή σε εταιρείες αυτού θα επιτρέψει την αποφυγή ενδεχόμενης απώλειας δικαιωμάτων σε μειοψηφική συμμετοχή των ΕΛΠΕ στον ΔΕΣΦΑ στην περίπτωση πλήρους διαχωρισμού ΔΕΣΦΑ - ΔΕΠΑ. «Σε περίπτωση πλήρους διαχωρισμού του ΔΕΣΦΑ από τη ΔΕΠΑ, η ΕΛΠΕ θα αναγκαστεί διά νόμου να παραιτηθεί όλων των δικαιωμάτων ελέγχου και διακυβέρνησης στον ΔΕΣΦΑ λόγω της συμμετοχής της στην Elpedison», αναφέρει η σχετική εισήγηση, ενώ αν η εταιρεία προτίθεται να παραμείνει στο μ. κ. της ΔΕΠΑ, μπορεί να εγκλωβιστεί σε μια μειοψηφική συμμετοχή, χωρίς να επηρεάζει τις εξελίξεις. Τέλος, η διοίκηση των ΕΛΠΕ αναφέρει ότι η από κοινού πώληση του Ομίλου ΔΕΠΑ μπορεί να αποδεσμεύσει σημαντικά κεφάλαια και να συντελέσει στη γρήγορη αποκλιμάκωση της δανειακής μόχλευσης της εταιρίας, η οποία επιβαρύνθηκε τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Το μνημόνιο ΕΛΠΕ - ΤΑΙΠΕΔ θα έχει ισχύ έξι μηνών προκειμένου να ξεκινήσει η σχετική διαδικασία πώλησης του Ομίλου ΔΕΠΑ και 12 μηνών για την ολοκλήρωσή της.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΙΡΑΝ: Aνταποδίδει το εμπάργκο πριν αυτό εφαρμοστεί (!!!) - Πετρέλαιο τέλος στην Ευρώπη με δική του πρωτοβουλία!

2012-01-26T13:00:00.001+02:00

Νομοσχέδιο με θέμα την άμεση διακοπή προμηθειών πετρελαίου στην Ευρώπη, πριν από την εφαρμογή του ευρωπαϊκού εμπάργκο τον Ιούλιο, θα τεθεί προς συζήτηση την Κυριακή στην ιρανική Βουλή.

«Το νομοσχέδιο ζητεί από την κυβέρνηση να σταματήσει να πουλάει πετρέλαιο στην Ευρώπη πριν ξεκινήσει το εμπάργκο της Ευρωπαϊκής Ενωσης κατά του Ιράν», δήλωσε ο βουλευτής Χασάν Γκαφουριφάρντ. Δεν είναι σαφές αν και πότε θα τεθεί σε ψηφοφορία το νομοσχέδιο και ποιες είναι οι πιθανότητες ψήφισής του.

Τη Δευτέρα, το συμβούλιο υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. απαγόρευσε τη συνομολόγηση νέων συμβολαίων προμήθειας πετρελαίου από το Ιράν, ενώ άφησε περιθώριο έως την 1η Ιουλίου για την εκτέλεση των υφιστάμενων συμβολαίων.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat που δόθηκαν στη δημοσιότητα χθες, οι ευρωπαϊκές εισαγωγές ιρανικού πετρελαίου αυξήθηκαν κατά 7% στο τρίτο τρίμηνο του 2011, φθάνοντας τα 700.000 βαρέλια ημερησίως. Ως χώρα με τη μεγαλύτερη εξάρτηση από τις ιρανικές εισαγωγές εμφανίζεται η Ελλάδα, η οποία το τρίτο τρίμηνο του 2011 εισήγαγε πάνω από το μισό πετρέλαιό της (ποσοστό 53% ή 158.000 βαρέλια) από το Ιράν. Τα αντίστοιχα ποσοστά εισαγωγών από το Ιράν ήταν 16,2% για την Ισπανία και 13,2% για την Ιταλία.

Μετά την επιβολή των νέων ευρωπαϊκών και αμερικανικών κυρώσεων, το Ιράν έχει περιέλθει σε δύσκολη θέση, με το νόμισμά του να περιδινίζεται σε έντονη κρίση. Χθες, ο Ιρανός πρόεδρος Αχμεντινετζάντ ενέκρινε την αύξηση των επιτοκίων δανεισμού από 14% σε 21%, προκειμένου να συγκρατήσει τη φυγή κεφαλαίων από τις ιρανικές τράπεζες. Η Δύση ελπίζει ότι η οικονομική πίεση θα υποχρεώσει το Ιράν να εγκαταλείψει το πυρηνικό του πρόγραμμα.