RADAR: Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Για όνομα του Θεού, φύγετε!

2012-01-30T23:00:00.001+02:00

Tου Aποστολου Δοξιαδη

Δεν ήμουν την περασμένη Κυριακή στην Παλιά Βουλή, στην εκδήλωση «Για την Ελλάδα, τώρα», αλλά γράφτηκε ότι η πιο ενδιαφέρουσα ομιλία ήταν της Αννας Διαμαντοπούλου και η πιο καλή παρέμβαση του Στέφανου Μάνου.

Η υπουργός Παιδείας χειροκροτήθηκε θερμά από το κοινό, επειδή κατήγγειλε ξεκάθαρα συμπτώματα της πολιτικής μας παθολογίας αλλά, κυρίως, πρότεινε τολμηρές αλλαγές. Στη συνέχεια όμως ο Στέφανος Μάνος τής επεσήμανε: «Συμφωνώ απολύτως με τις αλλαγές που προτείνατε, αλλά θέλω να πω ότι αν, πιστεύοντάς τες, μένετε στο ΠΑΣΟΚ, αμφισβητώ την αξιοπιστία σας. Αν όμως μένετε γιατί νομίζετε ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να τις υλοποιήσει, τότε αμφισβητώ την ευθυκρισία σας».

Η Αννα Διαμαντοπούλου απετόλμησε γενναίες τομές με τον νέο νόμο για την ανώτατη παιδεία, και καθώς οι πολιτικοί που επιδεικνύουν τόλμη στις μέρες μας μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, δεν θέλω να αμφισβητήσω ούτε την αξιοπιστία ούτε την ευθυκρισία της. (Αν θέλουμε να καταγγείλουμε πολιτικούς, προηγούνται πολλοί άλλοι στη λίστα.) Θέλω όμως να πω ότι, παρά ταύτα, συντάσσομαι απολύτως με την ουσία αυτού που είπε ο Στέφανος Μάνος, επιβεβαιώνοντας παράλληλα πόσο sui generis περίπτωση Ελληνα πολιτικού είναι ο ίδιος, γιατί ενώ, όπως κάθε άνθρωπος, έχει τα κουσούρια του, δεν έχει κανένα από τα κουσούρια που χαρακτηρίζουν τον τυπικό Ελληνα πολιτικό. Αρα, εν προκειμένω, σαφώς «δικαιούται διά να ομιλεί», διατηρώντας το ηθικό δικαίωμα να προκαλεί την κ. Διαμαντοπούλου, τον κ. Χατζηδάκη και όποιον άλλο δηλώνει εκσυγχρονιστής ή μεταρρυθμιστής, να το αποδείξει φεύγοντας από το κόμμα του.

Ιδανικά, βέβαια, η προτροπή θα έπρεπε να απευθυνθεί στα ίδια τα κόμματα, που τόσο πολύ κακό έχουν κάνει στην Ελλάδα. Θα ταίριαζαν εδώ θαυμάσια οι φράσεις που απηύθυνε ο Ολιβερ Κρόμγουελ στο «Μισερό Κοινοβούλιο» της Αγγλίας, το 1653 (το «Rump Parliament», που δημιουργήθηκε από την αναχώρηση της πλειοψηφίας), και επανέλαβε επακριβώς ο Λίο Εϊμερι, στη βρετανική Βουλή, τον Μάιο του 1940, λέγοντας στην κυβέρνηση του Νέβιλ Τσάμπερλαϊν: «Καθήσατε στις θέσεις σας πολύ περισσότερο από ό,τι άξιζε το όποιο καλό κάνατε. Φύγετε, να τελειώνουμε με εσάς. Για όνομα του Θεού, φύγετε!» (Λίγες μέρες μετά η κυβέρνηση του Τσάμπερλαϊν παραιτήθηκε, και ορκίστηκε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, επικεφαλής της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας που κέρδισε τον Πόλεμο.)

Η προτροπή ταιριάζει κουτί στα ελληνικά κόμματα σήμερα. Εδώ δεν έχουμε κόμματα-θεσμούς, όπως έχουν η Αμερική ή η Αγγλία. Αλλα τα κόμματα των αρχών του 20ού αιώνα, άλλα του Μεσοπολέμου, άλλα των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων, άλλα του ’50 - ’60, άλλα της Μεταπολίτευσης. Δεν πρέπει όμως να δούμε τις συνεχείς αλλαγές αρνητικά, αλλά ως προσαρμογές που προσπαθούν να εκφράσουν καλύτερα τη δική μας ρευστή πραγματικότητα. Με αυτή την οπτική, τα σημερινά κόμματα παράζησαν πολύ, και για το δικό τους το καλό και, κυρίως, το δικό μας.

Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ ουδέποτε μετά τον θάνατό των ιδρυτών τους κατάφεραν να γίνουν κόμματα αρχών, με αποτέλεσμα η σημερινή ιδεολογική τους διαφορά να είναι αντίστοιχη του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι παρά ο εκφυλισμένος απόγονος του ΚΚΕ Εσωτερικού -η περιορισμένη έκταση της στήλης δεν μου επιτρέπει να καταγράψω τα ονόματα των ενδιάμεσων μεταλλάξεων- που προσπάθησε αποτυχημένα να υποκαταστήσει το ΚΚΕ. (Το ΚΚΕ το αφήνω απ’ έξω γιατί είναι το μόνο μας κόμμα-θεσμός: υπάρχει συνεχώς με το ίδιο όνομα από το 1922, χωρίς ποτέ να αλλάξει ιδεολογία, δηλαδή την ανά πάσα στιγμή πιο ορθόδοξη μορφή του Λενινισμού.)

Οπως λοιπόν κι αυτά των προηγουμένων περιόδων της Ιστορίας μας, έτσι και τα κόμματα της μεταπολίτευσης -πλην του Καπετάν Απέθαντου ΚΚΕ- έχουν ολοκληρώσει την όποια προσφορά τους, μάλιστα κατά τον οδυνηρότερο για τον τόπο τρόπο. Σήμερα δεν είναι παρά άθλια συνονθυλεύματα πολιτικών επαγγελματιών (με τη χειρότερη έννοια του όρου), κομματανθρώπων με μόνη δεξιότητα το καταστροφικό πάρε-δώσε, «δώσ’ μου την ψήφο σου πάρε το ρουσφέτι μου», που μας έφερε ώς εδώ.

Αν και θα ταίριαζε όμως ιδανικά στα κόμματα η προτροπή των Κρόμγουελ-Εϊμερι, είναι ουτοπικό να περιμένουμε από αυτά να αυτοδιαλυθούν οικειοθελώς, αφού, αν κλείσει το μαγαζί, οι τύποι που τα αποτελούν θα μείνουν άνεργοι (γιατί ποιος άνθρωπος στα συγκαλά του θα προσελάμβανε τέως πολιτικό;). Αρα έχει νόημα μονάχα να απευθύνουμε, όπως ο Στέφανος Μάνος, στα όποια στελέχη τους τυχόν έχουν κάποια αξία να εγκαταλείψουν τα κόμματα-σαπιοκάραβα, που το μόνο που υπόσχονται πια είναι να μας πνίξουν όλους μια ώρα αρχύτερα, και πρώτα πρώτα τα στελέχη τους. Οσοι όμως φύγουν έγκαιρα από τα κόμματά τους δίνουν ένα βαρύ πλήγμα στα νοσηρά αυτά μορφώματα και δημιουργούν ελπίδα στους πολίτες ότι μπορούν να ενισχυθούν νέα κόμματα, ας είναι μικρά, ας είναι μέτρια. Ετσι κι αλλιώς, οποιαδήποτε μονοκομματική κυβέρνηση (πέραν του ότι δημοσκοπικά αποκλείεται) θα ήταν σήμερα καταστροφική για τη χώρα. Αν σωθούμε, θα είναι μόνο με προγραμματικές συμφωνίες που θα αναγκάσουν τους Ελληνες πολιτευόμενους, με το ζόρι, με την ανάγκη, να συνεργαστούν, μέσω μη πλειοψηφικών κομμάτων, πάνω σε ένα θετικό όραμα.

Για να επισπεύσουν λοιπόν την καταστροφή των παλαιών κομμάτων και να συμβάλουν στη δημιουργία καινούργιων, ας φύγουν, τώρα, όποιοι άξιοι παραμένουν. Ας φύγουν, για όνομα του Θεού!

Η αναχώρησή τους άλλωστε θα είναι η μόνη πειστική απόδειξη της αξίας τους.

Mεταρρυθμίσεις και μυθοπλασίες

2012-01-30T21:30:00.001+02:00

Γράφει ο Γιάννης Λούλης

www.johnloulis.gr

H αντιμετώπιση κάθε πραγματικότητας προϋποθέτει την αναγνώριση των δεδομένων που τη συνθέτουν. Tούτο ισχύει πιο επιτακτικά όταν το κομματικό σύστημα καλείται να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας του. Yπάρχει, όμως, πάντα και η προσφυγή στη μυθοπλασία. Eίναι η εύκολη λύση για παθογενή κομματικά συστήματα, όπως το δικό μας, που οδήγησε τον τόπο στο γκρεμό. Στις περιπτώσεις αυτές αναζητούνται άλλοι υπαίτιοι για την αποτυχία. Oι «ξένοι» είναι εύκολος στόχος.

Eτσι, εξηγείται η δαιμονοποίηση των εταίρων και δανειστών μας. Eκείνοι ευθύνονται -υποτίθεται- για τη βαθιά ύφεση στην οικονομία. Eίναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Aς σταθούμε στο κεντρικό πρόβλημα της οικονομίας. Tούτο διαφέρει από άλλες χώρες με οικονομικές δυσκολίες. Στη χώρα μας χρεοκόπησε ένα ολόκληρο οικονομικό μοντέλο ενός διογκωμένου, σπάταλου, ανίκανου και διεφθαρμένου πελατειακού κράτους. Aυτό χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Στη συνέχεια συντηρήθηκε από όλες τις κυβερνήσεις. H χώρα μπήκε στην ONE πάνω σε πήλινα πόδια. Στον πρώτο διεθνή σεισμό, το 2008, το οικοδόμημα ράγισε. Tο 2009 άρχισε να αποσυντίθεται.

Mε την καταστροφή επί θύραις, στο έλεος πλέον των δανειστών της, η χώρα όφειλε να κάνει δύο πράγματα: Nα μειώσει δραστικά τα ελλείμματα και να κάνει βαθιές τομές στον άρρωστο κρατικό τομέα. H συνταγή ήταν επίπονη. H ύφεση αναπότρεπτη. Eπρεπε να μπουν νέα θεμέλια. Eνώ η διαβόητη ανάπτυξη, περί της οποίας οι πάντες λαϊκίζουν ασύστολα, δεν θα έρχονταν ουρανοκατέβατα. Zητούμενο ήταν οι μεταρρυθμίσεις. Kαι επειδή αυτές σέρνονταν, ή δεν προχωρούσαν καθόλου, η ύφεση, όπως επισήμανε έγκαιρα ο Προβόπουλος, βάθυνε. Eφταιγε γι' αυτό η τρόικα; Aυτή, όμως, πίεζε για μεταρρυθμίσεις. Tο κομματικό σύστημα της χώρας ήταν εκείνο που δεν τις ήθελε. Διότι θίγονταν ένα ολόκληρο πελατειακό οικοδόμημα. Πρόσφατη μελέτη παραγωγικού φορέα δείχνει πως ενώ όντως πάρθηκαν με ευκολία εισπρακτικά μέτρα, μόνο το 10% των μεταρρυθμίσεων υλοποιήθηκαν! Δεν έγιναν ιδιωτικοποιήσεις. Δεν έκλεισαν άχρηστοι και πελατειακοί φορείς. Δεν άνοιξαν κλειστά επαγγέλματα. Aντί αναγκαίων απολύσεων στο δημόσιο τομέα, επελέγη η παλαιοκομματική ευρεσιτεχνία της «εφεδρείας». Συχνά η αντίσταση στις μεταρρυθμίσεις έγινε στο όνομα της «καταπολέμησης της ύφεσης». Bαθαίνοντας την! Eτσι, ο μεγάλος ηττημένος της διετίας ήταν οι μεταρρυθμίσεις! Δηλαδή η μόνη προϋπόθεση για ανάπτυξη!

Δεν έφταιξαν, λοιπόν, οι «σκληροί ξένοι». Aπλώς η τρόικα υποτίμησε τις εστίες αντίστασης του κομματικού συστήματος στις μεταρρυθμίσεις. Δεν αντελήφθη πόσο σάπιος ήταν ο δημόσιος τομέας. Δεν κατάλαβε ότι της υπόσχονταν μεταρρυθμίσεις που έμεναν στα χαρτιά. Kοροϊδεύαμε τους «κουτόφραγκους». Aυτοκαταστρεφόμενοι!

Oπαδοί των μεταρρυθμίσεων ήσαν ελάχιστοι υπουργοί της κυβέρνησης Παπανδρέου. Στη Σαμαρική N.Δ. διαφωνούσαν ακόμη και με τα μετέωρα μεταρρυθμιστικά βήματα του ΠAΣOK. H παραδοσιακή Aριστερά θέλει να συντηρήσει το χρεοκοπημένο κρατικιστικό οικονομικό μοντέλο. Στο πολλαπλάσιο!

Tι δείχνουν όλα αυτά; Eνα παθογενές κομματικό σύστημα, δεν αντικρίζει την πραγματικότητα. Bολεύεται με μυθοπλασίες. Aναζητεί, στην καλύτερη περίπτωση, μπαλώματα και επιφανειακές αλλαγές, που δεν αρκούν πλέον για να διασώσουν τη χώρα. Στη χειρότερη περίπτωση, κηρύσσει «πόλεμο» κατά των μεταρρυθμίσεων, παρά το ότι αυτές θα αποτρέψουν τα χειρότερα, αλλά και θα δώσουν αναπτυξιακή προοπτική στην Eλλάδα.

Eυτυχώς, πάντως, που εν μέσω όλων αυτών, υπάρχει ένας ειλικρινά μεταρρυθμιστής πρωθυπουργός. Φυσικά, δεν ανήκει στο κομματικό σύστημα! Aρκεί, όμως, αυτός ο «ένας» για τη σωτηρία της χώρας;

Το μνημόνιο δεν είναι τοτέμ!

2012-01-30T20:00:00.003+02:00

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

Οπως ξέρει ο σιδεράς τ' αμόνι του και τη φωτιά του, όπως ξέρει ο γεωργός το χώμα και τον καιρό, όπως ξέρει η νοσοκόμα να ξεσκατίζει τον κατάκοιτο ασθενή, όπως ξέρει το ζώο που είναι να πεθάνει ότι έχει ανάγκη από χώμα και το ψάχνει σ' οποιαδήποτε γωνιά, ακόμα κι αν έχει ανατραφεί σε καναπέδες και σώκλειστο, έτσι και οι γραφιάδες σαν κι εμένανε ξέρουμε τις λέξεις μέσα στις φράσεις τους. Τις ξέρουμε και τις δουλεύουμε και αποκομμένες και μισές και κρυμμένες και φανερές. Δοκιμάζουμε και γευόμαστε και τον πόνο και τη «δόξα» τους.

Οπως τα μαχαίρια είναι οι λέξεις. Πονάνε, σκοτώνουν, σώζουν. Πυρακτώνονται και παγώνουν, σαπίζουν κι ανθίζουν, παρηγορούν ή ξεγελάνε, προδίνουν κι αποκαλύπτουν, άπειρες και συνάμα ποτέ αρκετές. Σ' αυτήν την τέχνη, σ' αυτήν τη δουλειά έμαθα να ζω με τις λέξεις όπως στη θάλασσα οι ναυτικοί. Με δέος όχι φόβο, αλλά και μ' εκείνη τη βαριά ευθύνη να λειτουργείς κυριολεκτικά σαν στεριανός πάνω στο νερό. Να κοιτάς τον ορίζοντα, αλλά να μην τον εμπιστεύεσαι χωρίς τ' άστρα. Κακά τα ψέματα, σύντροφοι, οι λέξεις όπως κι η θάλασσα απαιτούν, έστω με τον καιρό, έστω και με το ζόρι, με γινάτι κι αλμυρό ιδρώτα, δάκρυα κι ίσως αίμα, να 'χεις έναν εσωτερικό εξάντα για να μη χάνεσαι ούτε και να κρύβεσαι ανάμεσά τους. Ο εξάντας είναι εκείνο το σχολείο που ποτέ δεν τελειώνει. Κι είσαι τυχερός άμα φεύγοντας για το τελευταίο ταξίδι προλάβεις να καταλάβεις ότι τις λέξεις δεν τις έμαθες βεβαίως όλες ποτέ, αλλά και δεν αγνόησες καμία.

Στο κορδόνι της ζωής μας έρχονται και γεννιούνται και μπαίνουν μέσα μας, τυλίγονται γύρω μας, σαν καινοφανείς αστέρες λάμπουν και πεθαίνουν, ολοένα και μεγαλύτερες σε ένταση κι εμπειρία, οι λέξεις. Είναι φορές που νομίζω ότι ανοίγουν τα έγκατα της γης και χάσκουν σαν πολύσημες και εγκαυματικές πληγές τα ορυχεία των καιρών. Και έρχονται στην επιφάνεια του νου και της ζωής ανεπεξέργαστες λέξεις που καθορίζουν τις άλλες τις γύρω τους, φτιάχνοντας συνήθως τέρατα και πολύ πιο σπάνια, κάλλος συλλογικής έμπνευσης και χρήσης.

Ας πάρω τη λέξη του καμινιού των ημερών. Μνημόνιο.

Ψάχνω τη ρίζα του κι ας την ξέρω όπως όλοι μας. Μνάομαι. Αρχαίο. Που σημαίνει σκέφτομαι. Κι ύστερα έρχεται η μνεία. Και το μνημόνιο-υπόμνημα δηλαδή. Και το μνήμα όμως. Ωραία ως Ελλην η λέξη, που λένε κι οι ποιητές. Μνημονεύτε Διονύσιο Σολωμό κι Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη η προτροπή τους. Το ...«αμνήμονες» είναι βρισιά. Ισοδύναμη κι ισχυρότερη της αχαριστίας και της ανθρωπιάς αυτής καθαυτής.

Ομως πού να την δεις την ομορφιά σε τούτη τη λέξη, μνημόνιο... Σα μνήμα που καπάκωσε ένα γιγάντιο μαζικό φόνο, ήρθε κι έκατσε στην καθημερινότητά μας. Κούρσεψε τη σκέψη. Την έκαμε ανάπηρη. Με τη βοήθεια της προπαγάνδας ως ερμηνείας, το μνημόνιο, ένα συμβόλαιο θανάτου για τις μάζες των εργατών κι όλων όσοι αποζούν δουλεύοντας στη σύγχρονη κοινωνία, πήρε διαστάσεις τρομακτικού συμβόλου. Σαν μάσκα τεράστια και ανάρμοστη για σφαγή που βαφτίζεται καρναβάλι, το μνημόνιο θέλει τεράστια προσοχή ως λέξη αυτή καθαυτή. Πέρα από το χαρτί - συμφωνία ταξικής εφαρμογής της ολότελα συγκεκριμένης καπιταλιστικής πολιτικής, το μνημόνιο είναι παραπλανητικό εργαλείο και νοηματικός απατεώνας.

Το να το χρησιμοποιούν οι συντάκτες του είναι ολότελα φυσικό και προβλεφθέν. Αλλά η συμβολοποίησή του από μερίδα πραγματικών ή μη διανοουμένων της αριστεράς και δημοκρατικών ή μη γραμματισμένων, η χρήση του ως τοτέμ αντίστασης, η αντιμετώπιση της λέξης αυτής καθαυτής «μνημόνιο» = «γόρδιος δεσμός», ωσάν κι αν λυθεί και δη διά μάχαιρας θα σωθούμε όλοι και ο ταξικός πόλεμος θα λήξει, είναι τουλάχιστον εξίσου αντιλαϊκή με το περιεχόμενό του.

Ελεος, σύντροφοι. Η συγκρότηση αντιμνημονιακού μετώπου μπορεί να παγιδεύσει ως ελκυστική λέξη-λύση τεράστιες μάζες σε μια πολιτική και ιδεολογική δράση καθόλου αντιιμπεριαλιστική, καθόλου αντικαπιταλιστική, καθόλου λαϊκή. Η αντισυστημική τοποθέτηση, ενίοτε ιστορικώς αποδεδειγμένα, όχι απλώς δεν καταλήγει σε επανάσταση και ανατροπή, αλλά πνίγει και την απόπειρα και τους πρωταγωνιστές της. Αντικαθιστά το σύστημα με ένα βελτιωμένο ίδιο, ώσπου να μαντρώσει τους έτοιμους να ξυπνήσουν σ' έναν ύπνο εκούσια τεχνητό, γεμάτο όνειρα που μοιάζουν προσωρινώς με διώκτες του ξύπνιου εφιάλτη.

Κάθε φορά που το μνημόνιο ακουμπάει τη γλώσσα, μόνη σκέψη θαρρώ πως πρέπει να είναι το πρόσωπο πίσω απ' τη μάσκα. Αυτό του ανθρωποφάγου καπιταλισμού. Ο πραγματικός εχθρός-στόχος. Γιατί οι ωραίες λέξεις είναι συχνά αυτές που κρύβουν το φονιά και παίρνει παράτα απ' το μνήμα που πρέπει να τον περιμένει πριν απ' τα θύματά του! Γιατί όποιος έχει μνήμη, έχει και μέλλον που δεν ειπώθηκε ακόμη με λέξεις. Ανείπωτο ως να 'ρθει...

Τα άλογα του Εσκί Σεχίρ

2012-01-30T18:00:00.002+02:00

Της ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗ

Πέρυσι γνωρίσαμε τους «αγανακτισμένους», όμως την προηγούμενη εβδομάδα ακούσαμε, πρώτη φορά οι περισσότεροι, για τους «αποθαρρυμένους».

Ετσι χαρακτηρίζει η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO), στην ετήσια έκθεσή της («Παγκόσμιες Τάσεις στην Απασχόληση»), εκείνους που έχουν πάψει να αναζητούν εργασία, όχι από νωθρότητα, αλλά γιατί το θεωρούν μάταιο.

Οι αποθαρρυμένοι εργαζόμενοι (discouraged workers) πιστεύουν ότι δεν πρόκειται να προσληφθούν ποτέ και πουθενά. Ο αριθμός τους, σύμφωνα με την ΙLO, φτάνει τα 29 εκατ. παγκοσμίως και αν κάποιος τους προσέθετε στο σύνολο των επισήμως ανέργων, τότε το παγκόσμιο ποσοστό ανεργίας θα έφτανε από 6% σε 6,9%, ένα νούμερο που αντιστοιχεί σε περίπου 225 εκατ. ανθρώπους παραγωγικής ηλικίας.

Οι αποθαρρυμένοι είναι οι παραιτημένοι όχι από την εργασία τους αλλά από την ελπίδα να βρουν οποιαδήποτε δουλειά, οι αόρατοι, οι μη καταγεγραμμένοι άνθρωποι που δεν θεωρούνται κάτοικοι ούτε του παράδεισου της απασχόλησης ούτε της κόλασης της επίσημης ανεργίας. Οι ειδικοί επιστήμονες μπορούν να υπολογίσουν το πλήθος τους, όχι όμως να τους μετρήσουν κεφάλι το κεφάλι.

Οι αποθαρρυμένοι δεν στέλνουν βιογραφικά, δεν χτυπούν πόρτες, δεν αναζητούν «κονέ», δεν συνωστίζονται στο γραφείο του κομματάρχη, ο οποίος, έτσι κι αλλιώς, είναι ένα απολίθωμα του παρελθόντος.

Τι κάνουν, δεν ξέρω, όμως αυτός ο χαρακτηρισμός τους, στην έκθεση της ΙLO, μου θύμισε τα άλογα του Εσκί Σεχίρ, μια παλιά ιστορία από τη Μικρασιατική Εκστρατεία, όπως την έχω ακούσει από δεύτερο, τρίτο χέρι:

Ενα φορτηγό πλοίο ξεκίνησε από την Ελλάδα με άνδρες της ταξιαρχίας ιππικού, με το αμπάρι του γεμάτο άλογα και με προορισμό τον πόλεμο στην απέναντι στεριά. Ομως το ταξίδι κράτησε πολλές μέρες, οι ζωοτροφές εξαντλήθηκαν και τα άλογα άρχισαν να πεινούν και να δυσανασχετούν. Ολο το πλοίο σειόταν σαν να ’χε ξεσπάσει τρικυμία, καθώς οι πολεμικοί ίπποι χτυπούσαν βίαια με τις οπλές τους τον πάτο του πλοίου, κανείς δεν μπορούσε να τα κάνει καλά. Τότε ο πλοίαρχος διέταξε τον σαλπιγκτή να παίξει τον σκοπό που σήμαινε ότι φτάνει η ώρα του ταΐσματος των αλόγων. Εύπιστα εκείνα, μόλις άκουσαν τη γνώριμη μελωδία, ηρέμησαν. Πολλές φορές ξεγελάστηκαν τα πεινασμένα ζωντανά, μέχρι που το τέχνασμα αποδείχτηκε περιττό. Αποθαρρυμένα και εξαντλημένα, τα άλογα δεν είχαν πια κουράγιο να διαμαρτυρηθούν, να ζητήσουν με αυτόν τον τρόπο τροφή. Τα πιο πολλά ξεψύχησαν, ενώ εκείνα τα λίγα που επέζησαν έφτασαν ετοιμοθάνατα στις ακτές της Μικράς Ασίας όπου τα τάισαν, τα πότισαν και ύστερα τα έστειλαν να πολεμήσουν στο Εσκί Σεχίρ.

Μάλλον θρύλος είναι αυτή η ιστορία και όχι ιστορικό γεγονός. Το Αιγαίο δεν είναι απέραντο σαν τον Ατλαντικό, ενώ εκείνα τα χρόνια τα πολεμικά σκάφη δεν ήταν πρωτόγονα. Οπως συχνά συμβαίνει με τις ιστορίες που επινοούν οι άνθρωποι, έτσι και η αλληγορία για τα άλογα του Εσκί Σεχίρ είναι περισσότερο όμορφη ή μάλλον διδακτική παρά αληθινή. Ομως πέρα ώς πέρα αληθινή είναι η αποθάρρυνση που αντικρίζουμε γύρω μας, η παραίτηση, η αδιαφορία για τις υποσχέσεις και τα λόγια της παρηγοριάς. Και η σιωπή, η ακινησία των αλόγων μπορεί να είναι εξ ίσου ανησυχητική με την οργή τους.

Μια κοινωνία - μίμος

2012-01-30T16:00:00.001+02:00

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Είχε ως φαίνεται δίκιο ο Οσκαρ Ουάιλντ με την επιφανειακή παραδοξολογία του: «Η ζωή μιμείται την τέχνη». Αν και είναι σαφώς βέβαιο πως από την αρχαιότητα και από το έπος ήδη η λογοτεχνία και αργότερα το θέατρο μιμούνταν την πράξη, δηλαδή την πραγματικότητα, με τον καιρό, όταν η τέχνη, το έπος, το μυθιστόρημα, το θέατρο κ.λπ. άρχισαν να κωδικοποιούν τη συνταγή τους, να δημιουργούν τα λογοτεχνικά πρότυπα, τους θεατρικούς τύπους και χαρακτήρες, η ζωή, η πραγματικότητα και η ιστορία, μεγάλη και μικρή, έβρισκαν στα καλούπια της τέχνης πρότυπα μιμήσεως.

Ηδη ο μαθητής του Αριστοτέλη, ο Θεόφραστος, διάδοχός του στο Λύκειο, βοτανολόγος στην ειδίκευσή του, ως χόμπι καλλιεργούσε την ανθρώπινη χαρακτηρολογική τυποποίηση. Ετσι, μας κληροδότησε τους «Χαρακτήρες» που εν συνεχεία τροφοδότησαν σειρά ανάλογων από τον Λαμπριγιέρ έως τον δικό μας Λασκαράτο.

Παράλληλα έναν αιώνα πριν από τον Θεόφραστο ο μέγας Αριστοφάνης, πέρα από τους κεντρικούς ήρωες των κωμωδιών του, στο δεύτερο μέρος της πολιτικής του κριτικής έβαλε να παρελαύνουν στη σκηνή κοινωνικοί τύποι - καρικατούρες της πολιτικής και ηθικής παθογένειας, προϊόντα των στρεβλώσεων των νόμων, διαπλεκόμενους με τους θεσμούς, εκμεταλλευτές των καταστάσεων και διεφθαρμένους στρατηγούς, εμπόρους, πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες μαζί με χαφιέδες, λαοπλάνους και νταβατζήδες γυναικών αλλά και συντεχνιών.

Ποιητές πληρωμένοι να δοξολογούν το καθεστώς και τους επιβήτορες της εξουσίας, έμποροι όπλων, ψευδομάρτυρες, μεταπράτες και τοκογλύφοι, πειναλέοι ιερείς και ψευδοπροφήτες, δειλοί στρατιωτικοί άκαπνοι και προαγωγοί. Ιδού το φάσμα των κοινωνικών τύπων που παρελαύνουν στους «Αχαρνείς», στους «Ορνιθες», στην «Ειρήνη», στον «Πλούτο». Και συχνά έχεις τη βεβαιότητα πως γνωστά και μη εξαιρετέα προσώπατα της δημόσιας ζωής κοπιάρουν τα αριστοφανικά υβρίδια.

Αλλά πάει πίσω αιώνες μετά ο εγγλέζος ηθολόγος ο Τζον Γκέι με την «Οπερα του Ζητιάνου» που μετέγγραψε και αθανάτισε στον 20ό αιώνα ο Μπρεχτ με τη δική του «Οπερα της πεντάρας». Ταξικές κοινωνίες με πλούσιους και φτωχούς, φαύλους αστυνομικούς, αριστοκράτες προαγωγούς, κλέπτες και απατεώνες, εκμεταλλευόμενες πόρνες και συνάμα καταδότριες στην αστυνομία, δωροδοκούμενοι δικαστές και έμποροι ανθρώπων, ονείρων και θεσμών. Ο Μπρεχτ οικειοποιήθηκε τη γνωστή ρήση των ουτοπικών σοσιαλιστών εκφράζοντας όμως την αλήθεια: «Χειρότερο από τη ληστεία μιας τράπεζας είναι η ίδρυση μιας τράπεζας».

Αν παραπέμπω σ' αυτά τα σημαδιακά κείμενα της πολιτικής κριτικής είναι γιατί άλλη μια φορά η θλιβερή μας πραγματικότητα μάς υποχρεώνει να ψάχνουμε να βρούμε τι μας θυμίζουν γεγονότα τα οποία στις μέρες που βιώνουμε, μάς πληγώνουν.

Αλλά ας γυρίσω στα θεατρικά μοντέλα. Στον «Επιθεωρητή» ο Γκόγκολ ξεσκεπάζει μια ολόκληρη φαύλη κοινωνία εξαιτίας μιας απατεωνιάς. Ενας ξεπεσμένος, καταχρεωμένος δανδής, ξεπέφτει σε μια επαρχιακή πόλη και από παρεξήγηση τον παίρνουν για τον αναμενόμενο επιθεωρητή διοικήσεως. Εκείνος βολεύεται από την παρεξήγηση, την εκμεταλλεύεται και απομυζά ό,τι μπορεί από τον εσμό των φαυλεπίφαυλων δημοσίων υπαλλήλων της τοπικής κοινωνίας. Γιατρός, δάσκαλος, δικαστής, ταχυδρόμος, έμποροι, αλλά και ο εγγυητής της διαπλοκής δήμαρχος, λαδώνουν, αλληλοκατηγορούνται, αλληλοκαλύπτονται, δωροδοκούνται και δωροδοκούν, τραπεζώνουν και δανείζουν, προσφέρουν και προσφέρονται, εκμαυλίζουν και πλασάρουν ώς και τις θυγατέρες τους για να βουλώσουν στόματα και να εξασφαλίσουν ευνοϊκές συμφωνίες ή ανοχές.

Το τραγικό είναι πως ο Γκόγκολ φαίνεται να πιστεύει πως και όταν ο απατεώνας επιθεωρητής-μαϊμού θα φύγει και επί θύραις βρίσκεται ο αληθινός, τα ΙΔΙΑ θα γίνουν και απαράλλαχτα. Γιατί ο απατεώνας μιμείται τον αληθινό και ο αληθινός τον απατεώνα.

Ιδού λοιπόν που μας απασχολεί αυτές τις μέρες (χωρίς να μας εκπλήσσει, φευ!) ο εσμός των τοκογλύφων, εκβιαστών και συνειδητών δολοφόνων. Τραπεζικά στελέχη, αστυνομικοί, δικηγόροι, έμποροι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ποδοσφαιριστές, γιατροί, εφοριακοί, επιθεωρητές και ελεγκτές του Δημοσίου, όλη η παρέλαση του κοινωνικού πλαγκτού που πρώτος ο Αριστοφάνης ξεμπρόστιασε. Απλώς τώρα έχουν αλλάξει και τα μέσα και τα εργαλεία και τα μεγέθη. Τώρα οι εκβιασμοί οδηγούν θύματα σε αυτοκτονίες και οι πιέσεις δεν είναι μόνο εκβιασμοί και συκοφαντία. Είναι και Καλάσνικοφ.

Διαβάζοντας τα τεκταινόμενα αυτές τις μέρες του κοινωνικού βυθού νιώθεις πως οι εκβιαστές και οι τοκογλύφοι της συμπρωτεύουσας (αυτούς έπιασε προς το παρόν η Αστυνομία και φυσικά δεν έχει αποκλειστικότητα η πρωτεύουσα του Βορρά!) μιμούνται εξαίσια και τολμηρά σενάρια αμερικανικών φιλμ, όπου τα διαπλεκόμενα συμφέροντα σε αγαστή συνεργασία με τη μαφία, την αστυνομία, τη βουλή, τη δικαιοσύνη, τους εμπόρους ναρκωτικών, τους κερδοσκόπους, τα τραπεζικά στελέχη, τους λαθρεμπόρους και τους πληρωμένους κίλερ, ροκανίζουν το υπέδαφος όπου έχουν χτίσει τα χρεωμένα σπίτια τους εργάτες, μικροαστοί, υπαλληλίσκοι, πνευματικό προλεταριάτο και έρμαιη στους τεχνητούς παραδείσους νεολαία.

Ω, ναι, η κοινωνία μας μιμείται πλέον τα μαφιόζικα φιλμ.

Η οικονομική ομοιοπαθητική

2012-01-30T14:00:00.007+02:00

Tου Πασχου Mανδραβελη

Σε όλο τον κόσμο ξέρουν ότι για να γίνει βιώσιμο ένα χρέος δεν αρκεί το «κούρεμά» του. Πρέπει να σταματήσει και η τροφοδοσία του. Πρέπει το κράτος να ξοδεύει για τη λειτουργία του λιγότερα απ’ όσα εισπράττει.

Να το πούμε αλλιώς. Αν το 2009 «κουρεύαμε» όλο το χρέος και συνεχίζαμε την ίδια πολιτική με 24 δισ. πρωτογενές έλλειμμα, ακόμη κι αν μάς χάριζαν μηδενικά επιτόκια, το 2019 θα είχαμε πάλι χρέος 100% του ΑΕΠ. Ακόμη κι αν η οικονομία δεν ήταν σε ύφεση 2% όπως ήταν το 2009.

Στο γεγονός ότι τα ελλείμματα τροφοδοτούν το χρέος συμφωνούν όλοι: αριστεροί και δεξιοί. Οι μόνοι που διαφωνούν είναι οι Ελληνες· αριστεροί και δεξιοί. Στη χώρα μας βρίσκουμε διάφορες έννοιες για να παραμερίζουμε τα προφανή.

Ενα από αυτά είναι η «ανάπτυξη», η οποία ως γνωστόν στην Ελλάδα σημαίνει να παράγουν οι άλλοι τα προϊόντα κι εμείς να τα διακινούμε μεταξύ μας. Ας μην ξεχνάμε ότι την περίοδο 1995-2004, παρά τη μεγάλη ονομαστική ανάπτυξη της οικονομίας το χρέος διογκώθηκε από το 101% του ΑΕΠ το 1995, στο 114% του ΑΕΠ το 2004 (OECD Factbook 2009: Economic, Environmental and Social Statistics). Ειρωνική σημείωση: 8,5 δισ. από τα δανεικά που τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε να καλύψουμε φέτος, είναι ομόλογα του 2002, τότε που η ανάπτυξη έτρεχε με 3,8%. (Το μεγαλύτερο μέρος από τα δανεικά που σκάνε τους επόμενους μήνες, δηλαδή 14,5 δισ., είναι ομόλογα του 2009. Είναι αυτά για τα οποία ο κ. Χρυσοχοΐδης κλαίει που δεν πήραμε περισσότερα).

Σε όλο τον κόσμο, λοιπόν, συμφωνούν ότι για να εξυγιανθεί μια οικονομία πρέπει το κράτος να συμμαζέψει τις δαπάνες και τα έσοδα. Μόνο στην Ελλάδα διάφοροι διακηρύσσουν την οικονομική ομοιοπαθητική: η πληγή του ελλείμματος, που αιμορραγεί ακατάσχετα, θεραπεύεται ανοίγοντας μια μεγαλύτερη πληγή. Και αυτό το βαφτίζουν κεϊνσιανισμό.

Μιλώντας τις προάλλες στη Βουλή ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κ. Φίλιππος Σαχινίδης είπε κάτι σωστό για τους όψιμους Κεϊνσιανούς: «Ο Κέινς... φρόντισε να έχει στο βιβλίο του μονές και ζυγές σελίδες. Υπάρχουν, λοιπόν, οι επιλεκτικοί αναγνώστες του Κέινς, οι οποίοι διαβάζουν μόνο τις ζυγές σελίδες. Συγκεκριμένα διάβασαν εκείνα τα κομμάτια που έλεγαν ότι σε συνθήκες ύφεσης προτείνεται η παρέμβαση του κράτους μέσω μιας δημοσιονομικής επεκτατικής πολιτικής, προκειμένου να καταφέρουμε να ανέβει η ζήτηση σε ικανοποιητικά επίπεδα και με αυτόν τον τρόπο να ξεπεραστεί η ύφεση. Εάν, όμως, κάποιος έμπαινε στον κόπο να διαβάσει και τις μονές σελίδες του έργου, θα έβλεπε ότι ο Κέινς συνέχιζε λέγοντας ότι μετά, όταν αποκαθίστανται οι ισορροπίες και η οικονομία επανέρχεται στην ανάπτυξη, τότε η χώρα έχει την υποχρέωση, καθ’ όλο το διάστημα που έχει θετικούς ρυθμούς, να φροντίζει όχι μόνο να μειώνει τα ελλείμματα, αλλά να δημιουργεί πλεονάσματα μέσα από τα οποία θα απορροφούσε όλο το χρέος που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια των ελλειμμάτων».

Η Ελλάδα αμέλησε. Ετσι πληρώνει αυτό δεν έκανε την περίοδο της υψηλής -έστω με πήλινα πόδια- ανάπτυξης, 1996-2007. Δεν μείωσε το χρέος ώστε τώρα να έχει το περιθώριο για επεκτατικές πολιτικές ή έστω να χρηματοδοτήσει ένα ευπρεπές κοινωνικό κράτος για όσους πλήττονται.

Αυτό ήταν το «μοιραίο λάθος» της οικονομίας που διέπραξε και ο κ. Σημίτης. Δεν ήταν το Μνημόνιο ή η «ρήτρα ύφεσης», όπως είπε ο ίδιος στο Βερολίνο. Διότι και τα δύο δεν εξαρτώνται μόνο από μας. Εξαρτώνται κυρίως από εκείνους που δίνουν τα λεφτά.

ΡΩΣΙΑ: Κανάλι του Κρεμλίνου δίνει στέγη στον Ασάνζ

2012-01-30T13:30:00.003+02:00

Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΚΑΤΣΑΡΟΥ

Στέγη στο αγγλόφωνο κρατικό δορυφορικό κανάλι Russia Today (RT) βρήκε ο Τζούλιαν Ασάνζ, ιδρυτής της WikiLeaks, ο οποίος και θα παρουσιάζει εκπομπή με συνεντεύξεις. Ο ίδιος είχε προαναγγείλει στην ιστοσελίδα της WikiLeaks ότι ετοιμάζει τη δική του εκπομπή κι ότι έχουν εξασφαλιστεί άδειες που καλύπτουν φάσμα τουλάχιστον 600 εκατ. θεατών, ωστόσο το Russia Today θα έχει το δικαίωμα της πρώτης μετάδοσης των επεισοδίων.

Η επιλογή του, πάντως, να συνεργαστεί με το συγκεκριμένο ρωσικό κανάλι προκάλεσε μεγάλη εντύπωση αλλά κι οργή. Και αυτό γιατί το RT, το οποίο ξεκίνησε να εκπέμπει το 2005 με στόχο να μεταδίδει τη «ρωσική πλευρά» των θεμάτων στον υπόλοιπο κόσμο, θεωρείται ως μηχανισμός προπαγάνδας του Κρεμλίνου. Αν και πολύ πρόθυμο να ασχοληθεί ενδελεχώς με τα κινήματα διαμαρτυρίας ανά τον κόσμο, όπως το Occupy Wall Street, δεν έκανε ούτε μία αναφορά στις διαδηλώσεις που ξέσπασαν μετά τις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Δεκεμβρίου, η διαφάνεια των οποίων αμφισβητήθηκε εντόνως.

Εκτός, όμως, από τους σκεπτικιστές αυτής της συνεργασίας, υπάρχουν κι αυτοί που εξοργίστηκαν, όπως ο Αλεξάντερ Λεμπέντεφ, ο Ρώσος ιδιοκτήτης των βρετανικών εφημερίδων «Independent» και «Evening Standard», που έγραψε στον λογαριασμό του στο Facebook: «Ντροπή σας, κύριε Ασάνζ. Είναι πολύ δύσκολο να σκεφτώ ένα πιο θλιβερό φινάλε για έναν που ταρακούνησε κι αμφισβήτησε τον κόσμο από το να καταλήγει υπάλληλος στο κρατικό Russia Today».

Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο της εκπομπής, η οποία θα αρχίσει να μεταδίδεται από τα μέσα Μαρτίου, θα είναι «συνεντεύξεις με βασικούς πολιτικούς παίκτες, στοχαστές και επαναστάτες, πρόσωπα που σύμφωνα με τη γνώμη του παρουσιαστή θα διαμορφώσουν την πολιτική ατζέντα του αύριο». Ωστόσο, ακόμα δεν έχει γίνει τίποτα γνωστό για την πρώτη «προσωπικότητα» που θα φιλοξενήσει ο Ασάνζ. Η επικεφαλής του σταθμού, Μαργκαρίτα Σιμόνιαν, έγραψε στο Twitter της ότι το πρόγραμμα θα μαγνητοσκοπείται στο σπίτι όπου βρίσκεται σε περιορισμό ο Ασάντζ, στο Νόρφολκ της Βρετανίας. «Θα είναι ένα φανταστικό τηλεοπτικό σόου, είμαι βέβαιη», έγραψε χαρακτηριστικά η Σιμόνιαν.

Τέλος, αναφορικά με τη δικαστική μάχη που δίνει κατά της έκδοσής του στη Σουηδία, όπου κατηγορείται για βιασμό, ο Ασάντζ θα παρουσιαστεί αυτήν την εβδομάδα στο Ανώτατο Δικαστήριο της Βρετανίας προκειμένου να εξεταστεί η υπόθεση του. Ο ίδιος χαρακτηρίζει τις κατηγορίες εις βάρος του πολιτικά υποκινούμενες.

ΕΘΝΟΣ

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Το "Σχέδιο Β" του Davutoglu

2012-01-30T13:00:00.007+02:00

Του Κώστα Ράπτη

Πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στην τουρκική διπλωματία, όχι όμως την έλλειψη προνοητικότητας.

Ήδη πριν από την (τρίτη κατά σειρά) τριμερή συνάντηση των ηγετών των δύο κοινοτήτων της Κύπρου με τον γ.γ. του ΟΗΕ στο Green Tree του Long Island την περασμένη εβδομάδα, τα τουρκικά και τουρκοκυπριακά ΜΜΕ έκαναν λόγο για ένα «Σχέδιο Β» το οποίο θα κινητοποιούταν σε περίπτωση κατά την οποία η υφιστάμενη διαδικασία οδηγούταν σε οριστικό αδιέξοδο. Το «Σχέδιο Β» τοποθετήθηκε πλέον ανοιχτά στο τραπέζι με την συνέντευξη που έδωσε το Σάββατο ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Ahmet Davutoglu στο κανάλι CNN Turk.

«Η διεθνής κοινότητα και ο ΟΗΕ θα πρέπει να αντιληφθούν ότι σε περίπτωση που δεν βρεθεί λύση, δεν μπορεί να συνεχιστεί το υπάρχον status quo» διαμήνυσε ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας, καθιστώντας σαφές και το χρονοδιάγραμμα που θέτει η τουρκική πλευρά: «Είναι γνωστό το τι θα κάνουμε αν τεθεί θέμα [κυπριακής] προεδρίας στην ΕΕ [την 1η Ιουλίου 2012] χωρίς να έχει βρεθεί λύση».

Οι δηλώσεις Davutoglu εμπεριείχαν και μία δόση απειλής. «Γνωρίζουμε την κρίση που υπήρξε κατά τις έρευνες της Ελληνοκυπριακής πλευράς για φυσικό αέριο στη Μεσόγειο: για πρώτη φορά ο τουρκικός στόλος αναγκάστηκε να κατευθυνθεί νότια της Κύπρου, όπου έκανε αισθητή την παρουσία του και θα συνεχίσει να το κάνει. Αυτό εμπεριέχει πολλούς κινδύνους ασφάλειας. Η περιοχή είναι ήδη αντιμέτωπη με πολλές κρίσεις. Αυτό που πρέπει να γίνει πρώτα από όλα είναι η καταβολή όλων των προσπαθειών για την εξεύρεση λύσης και σε περίπτωση που αυτό δεν καταστεί δυνατό, να διατυπωθεί ξεκάθαρα από όλες τις πλευρές, με ποιον τρόπο θα αλλάξει το υπάρχον status quo. Και αυτός, μπορείτε να υποθέσετε ποιος είναι».

Σε ελεύθερη μετάφραση:

Oπως συνέβη και με την ευρωπαϊκή διεύρυνση του 2004, η τουρκική πλευρά είναι αποφασισμένη να μετατρέψει το πλεονέκτημα της Λευκωσίας σε μειονέκτημα, αξιοποιώντας τον φόβο της Ε.Ε. ότι θα καταστήσει δικό της το πρόβλημα (εν προκειμένω με το πάγωμα των ευρω-τουρκικών σχέσεων, προκειμένου να επιτύχει την αντικατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας από ένα νέο (συν) ομοσπονδιακό μόρφωμα με τους δικούς της όρους.

Ωστόσο, το «Σχέδιο Α», όπως αποδεικνύει και η πρόσφατη εμπειρία, δεν έχει εξασφαλισμένη την επιτυχία. Διότι μπορεί ο γ.γ. του ΟΗΕ να ωθεί τα πράγματα προς την κατεύθυνση διεθνούς διάσκεψης τον Μάιο (παρά την ασυμφωνία των δύο πλευρών ακόμη και στις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού), ωστόσο η Κυπριακή Δημοκρατία ούτε άπειρη είναι στο παιχνίδι των καθυστερήσεων ούτε στερημένη διεθνών ερεισμάτων. Το αποδεικνύει αυτό λ.χ. ο ελλιμενισμός το Σάββατο στη Λεμεσό του γαλλικού πολεμικού πλοίου Chevalier Paul και πολύ περισσότερο η ανακοίνωση του εκπροσώπου του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών ότι οι «τεχνητές προσπάθειες επιτάχυνσης των διαπραγματεύσεων, για να ταιριάξουν τα χρονοδιαγράμματα των διεθνών γεγονότων με την Ευρωπαϊκή ατζέντα» (...) «εισάγει περιττή νευρικότητα στο διάλογο των δύο ηγετών, καθώς προκαλεί συζητήσεις περί διαιτησίας».

(Τοποθετήσεις αυτού του είδους τροφοδοτούν στην πάντοτε δραστήρια στο Κυπριακό βρετανική πλευρά χολερικά δημοσιεύματα, όπως αυτού του Guardian περί μετατροπής της Κύπρου σε «ρωσική αποικία»).

Απέναντι σε αυτά ο Davutoglu απαντά υπαινισσόμενος την προοπτική μιας συντεταγμένης de jure διχοτόμησης του νησιού, με την αναγνώριση δύο κρατών. Προβάλλει προς τη διεθνή κοινότητα το ενδεχόμενο αυτό ως συμβολή στην αποκλιμάκωση περιττών εντάσεων σε μια ούτως ή άλλως εύφλεκτη περιοχή του κόσμου, αλλά και προκαλεί εμμέσως την ελληνοκυπριακή πλευρά να έρθει αντιμέτωπη με τις δικές της αντιφάσεις. Διότι για την Άγκυρα είναι σαφές πως ό,τι έχει κατακτηθεί δια των όπλων και διατηρείται έκτοτε με διαχειρίσιμο κόστος, δεν είναι δυνατόν να παραδοθεί ειρηνικά, χωρίς την απόσπαση περαιτέρω ανταλλαγμάτων.

Για την Λευκωσία, όμως η απώλεια μέρους της κυριαρχίας (και πλέον και προσόδων από τους φυσικούς πόρους) επί τους τμήματος του νησιού που ελέγχει είναι ένα τίμημα το οποίο η διατήρηση του (καταγγελλόμενου κατά τα λοιπά) status quo της επιτρέπει να μην καταβάλλει.

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Σε έσχατο πάλι κίνδυνο με τον Χριστόφια να ακολουθεί αυτοκαταστροφική πολιτική και τον Μπαν Κι Μουν σε ρόλο Κόφι Αναν

2012-01-30T12:01:00.003+02:00

ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΑΝΑΛΥΣΗ

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ

Πρέσβυς ε.τ.

Η διαδικασία, στη διπλωματία, είναι μέρος της ουσίας. Όσοι την υποτιμούν διαπράττουν μέγα σφάλμα και το πληρώνουν ακριβά. Το 1955 η Μεγάλη Βρετανία κάλεσε Τριμερή Διάσκεψη στο Λονδίνο για τη συζήτηση «θεμάτων ασφαλείας της Ανατολικής Μεσογείου, περιλαμβανομένου του Κυπριακού». Ήταν μια έντεχνη διπλωματική παγίδα για την επίσημη αναγνώριση και αποδοχή από την Ελλάδα της Τουρκίας ως «ενδιαφερόμενου μέρους» στο Κυπριακό.

H Τουρκία είχε παραιτηθεί, με τη Συνθήκη της Λωζάννης, από κάθε δικαίωμα πάνω στην Κύπρο. Η Ελλάδα δεν έπρεπε, επομένως, για κανέναν λόγο να δεχθεί να συμμετάσχει σε μια τέτοια Διάσκεψη. Με μόνη τη συμμετοχή της θα ανεγνώριζε την Τουρκία ως «ενδιαφερόμενο μέρος». Συμμετείχε όμως, δυστυχώς. Η απόφαση πάρθηκε, σε μια κρίσιμη εσωτερική συγκυρία, όταν διακυβευόταν η διαδοχή του αποθανόντος στρατάρχη Παπάγου.

Η Διάσκεψη επισήμως απέτυχε. Δεν ήταν δυνατό, άλλωστε, να βρει λύσεις στα θέματα που είχαν τεθεί στην ημερήσια διάταξη. Στην ουσία όμως πέτυχε πανηγυρικά. Ο πραγματικός της στόχος ήταν η αναγνώριση και η αποδοχή της Τουρκίας από την Ελλάδα ως «ενδιαφερόμενου μέρους».

Η Βρετανική διπλωματία πέτυχε, με τη Διάσκεψη, να εισαγάγει επισήμως την Τουρκία στο Κυπριακό και να την επιβάλει ως «ενδιαφερόμενο μέρος». Ήταν μια μοιραία εξέλιξη, που μετέτρεψε σταδιακά το Κυπριακό από Ελληνο-Αγγλικό σε Ελληνο-Τουρκικό πρόβλημα.

Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ «ΤΡΙΜΕΡΗΣ» ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ «GREEN TREE» ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ

Οι παραπάνω σκέψεις έρχονται στον νου, όταν επιχειρεί κανείς ν' αξιολογήσει τα αποτελέσματα της λεγόμενης Τριμερούς στο «Green Tree» της Νέας Υόρκης, 22-24 Ιανουαρίου.

Πρώτ' απ' όλα, η ίδια η ορολογία της «Τριμερούς», που χρησιμοποιήθηκε για τη συνάντηση των εκπροσώπων των δύο κοινοτήτων της Κύπρου και του Γραμματέα του ΟΗΕ, δεν είναι καθόλου αθώα και πολύ κακώς έγινε εξαρχής δεκτή από την Ελληνική πλευρά.

Στην πραγματικότητα, με πρόσχημα την ισότιμη συμμετοχή των δύο κοινοτήτων στις διακοινοτικές διαπραγματεύσεις, υποβάλλεται δολίως η ιδέα της συμπαρουσίας και της ισότητας δύο «μερών» ή «κρατών». Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης, ο οποίος αυτοπροβάλλεται ως «Πρόεδρος» του ψευδοκράτους και λειτουργεί ως εκπρόσωπος και απολογητής της Τουρκικής κατοχής, νομιμοποιείται ατύπως και εξισώνεται με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Με τον ίδιο τρόπο, προετοιμάζεται επίσης και προεικονίζεται η συμμετοχή του ψευδοκράτους ως «ισότιμου μέρους» στην προτεινόμενη μελλοντική Πολυμερή Διεθνή Διάσκεψη (τρεις εγγυήτριες δυνάμεις συν δύο «μέρη» της Κύπρου). Επιδιώκεται, δηλαδή, ο αποκλεισμός απ' αυτήν της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως διεθνώς ανεγνωρισμένου νομίμου εκπροσώπου ολόκληρης της Κύπρου, και η αντιπροσώπευσή της από δύο «ίσα» μέρη. Τα τελευταία παραπέμπουν στα συζητούμενα στις διακοινοτικές συνομιλίες δύο «συνιστώντα κράτη» μιας κατ' επίφαση «ομοσπονδίας». Με άλλα λόγια, η αποδοχή μιας τέτοιας Διασκέψεως θα ισοδυναμούσε, εκ των πραγμάτων, με την αρχή του τέλους για την Κυπριακή Δημοκρατία.

Η σύγχυση στο ίδιο πρόσωπο της ιδιότητας του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και της ιδιότητας του εκπροσώπου της Ελληνοκυπριακής κοινότητας επιτρέπει, δυστυχώς, να παίζονται τέτοιου είδους παιχνίδια εις βάρος της Κύπρου, υπό το πρόσχημα της διακοινοτικής ισότητας.

Επί Προέδρου Μακαρίου, όταν ακόμη δεν είχε ανακηρυχθεί το Τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος, που κατέστησε πολύ πιο επικίνδυνη τη σύγχυση στο ίδιο πρόσωπο των δύο ιδιοτήτων, ακολουθείτο με ευλάβεια η πολιτική του αυστηρού διαχωρισμού. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διόριζε συνομιλητή, ο οποίος εκπροσωπούσε την Ελληνική πλευρά στις διακοινοτικές συνομιλίες.

Η σταδιακή εγκατάλειψη της πολιτικής αυτής έφτασε σήμερα σε πολύ επικίνδυνο σημείο. Αφενός, λόγω της συνεχούς μειώσεως των αναγκαίων προϋποθέσεων και όρων για τη διεξαγωγή νέων διακοινοτικών συνομιλιών. Αφετέρου, λόγω της απροκάλυπτης χειραγωγήσεως της Γραμματείας των Ηνωμένων Εθνών από τη Βρετανική και την Αμερικανική διπλωματία.

Δεν είναι μυστικό ότι η χειραγώγηση αυτή, όπως έχει επιβεβαιωθεί από το προηγούμενο του Σχεδίου Ανάν, έχει ως στόχο την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την υποκατάστασή της από ένα νέο, συνομοσπονδιακό στην ουσία του, δικέφαλο μόρφωμα δύο «κρατών».

Η ΚΑΤΑΛΗΚΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΠΑΝ ΚΙ ΜΟΥΝ

Σε ό,τι αφορά την ουσία των αποτελεσμάτων της «Τριμερούς», δεν υπήρξε φαινομενικά οποιαδήποτε θεαματική πρόοδος πάνω στα επιμέρους συζητούμενα θέματα. Τα πραγματικά όμως αποτελέσματα περιλαμβάνονται στην καταληκτική δήλωση του Γ. Γραμματέα του ΟΗΕ, μετά το πέρας της Τριμερούς.

Ο Γ. Γραμματέας μιλά εκ νέου για «τέλος του παιχνιδιού», αναφερόμενος στην τρέχουσα διπλωματική διαδικασία υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και στις προσπάθειες για λύση του Κυπριακού.

Υπενθυμίζει την επιστολή που έστειλε, σ' αυτό το πνεύμα, στους δυο ηγέτες πριν από την Τριμερή Συνάντηση και τονίζει ότι οι συζητήσεις στο «Green Tree» «υπήρξαν αναπόσπαστο μέρος αυτής της φάσεως, στην πορεία προς μια πολυμερή διάσκεψη και με τελικό στόχο τη λύση».

Με απλά λόγια, ο Μπαν Κι Μουν αγνοεί πλέον τη συμφωνία που είχε γίνει με τις δύο πλευρές ότι η διεθνής διάσκεψη θα μπορεί να συγκληθεί μόνο εάν σημειωνόταν πρόοδος και έφταναν οι διαπραγματεύσεις σ' ακτίνα συμφωνίας.

Προσχωρεί στην Τουρκική θέση, που προέβαλλε συνεχώς τη θέση για διεθνή διάσκεψη, χωρίς προηγούμενη καταληκτική πρόοδο στην εσωτερική πτυχή. Ευλόγως η Τουρκική πλευρά προβάλλει αυτή τη θέση. Πρώτον, γιατί αρνείται να συζητήσει το εδαφικό. Δεύτερον, γιατί υπονοεί τη διεθνή διάσκεψη με τους δικούς της όρους. Τη μη συμμετοχή δηλαδή και την αποαναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την εκπροσώπηση της Κύπρου από δύο «ίσα» μέρη.

Ο Μπαν Κι Μουν, συστήνοντας στα δύο μέρη να συνεχίσουν «εντατικά» τις προσπάθειές τους για «πρόοδο», αναφέρει επιλεκτικά μόνο τρία θέματα: «την εκλογή της εκτελεστικής εξουσίας, το περιουσιακό και την ιθαγένεια». Υποβάλλει, με τον τρόπο αυτό, την ιδέα ότι θεωρεί κλειδωμένα ήδη τα άλλα κεφάλαια, τα οποία δεν είναι προς παραπομπή στη διεθνή διάσκεψη, όπως το εδαφικό, για το οποίο η Τουρκική πλευρά δεν δέχεται ουσιαστική συζήτηση στο πλαίσιο των διακοινοτικών συνομιλιών.

Ακόμη και για το κεφάλαιο διακυβέρνηση, που αφορά, μεταξύ άλλων, την εκ περιτροπής Προεδρία, αναφέρεται μόνο στο σκέλος «εκλογή της εκτελεστικής εξουσίας». Αφορά δηλαδή μόνο τη λεγόμενη διασταυρούμενη ψήφο, την οποία δεν δέχεται ο Τουρκοκύπριος ηγέτης.

Ο Μπαν Κι Μουν παρουσιάζει, με τον τρόπο αυτό, ως κεκτημένα τα κεφάλαια στα οποία υπήρξε σύγκλιση απόψεων, με παραχωρήσεις ουσιαστικά της Ελληνικής πλευράς.

Αναβαθμίζει απροκάλυπτα τον ρόλο του ειδικού συμβούλου του Αλεξάντερ Ντάουνερ, από τον οποίο ζητεί πάραυτα να ενημερώσει τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Επιφυλάσσεται να υποβάλει και ο ίδιος ενημερωτική έκθεση στο Συμβούλιο Ασφαλείας, περί τα τέλη Φεβρουαρίου.

Ζητεί επίσης από τον Αλεξάντερ Ντάουνερ να του υποβάλει αξιολόγηση της διαδικασίας, στο τέλος Μαρτίου. «Εάν», λέει, «η έκθεση αυτή είναι θετική, υπό το φως των σχετικών ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας και κατόπιν διαβουλεύσεως με τις δύο πλευρές, προτίθεμαι να συγκαλέσω πολυμερή διάσκεψη στο τέλος Απριλίου ή αρχές Μαΐου».

Προτίθεται, υπογραμμίζει, να συγκαλέσει, κατά τη δική του κρίση και απόφαση, διεθνή διάσκεψη, χωρίς απαραιτήτως και τη σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής πλευράς, που θέτει όρους και προϋποθέσεις. Η κατάληξη αυτή δείχνει πόσο έωλη ήταν η βάση των συνομιλιών, στις οποίες έσπευσε να συμφωνήσει και να πλειοδοτήσει η Ελληνική πλευρά, υπογραμμίζοντας τη συμφωνία για συνομιλίες «Κυπριακής» δήθεν «ιδιοκτησίας», που θα ήταν, υποτίθεται, ασπίδα και προστασία από επιδιαιτησία και ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα.

Η ΚΥΠΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΝΑ ΠΑΕΙ Σ' ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ «ΤΡΙΜΕΡΗ»

Για ποιο λόγο έπρεπε η Κύπρος, εν όψει μάλιστα της Ευρωπαϊκής Προεδρίας της, να πάει σε «Τριμερή», χωρίς να έχει σημειωθεί προηγουμένως οποιαδήποτε πρόοδος, που θα το δικαιολογούσε;

Γιατί να παραμένει εγκλωβισμένη σε μια διπλωματική διαδικασία, που κυριαρχείται από τους αντιπάλους της και που χρησιμοποιείται απροκάλυπτα για την υπονόμευση της διεθνούς κρατικής υποστάσεώς της; Αυτού δηλαδή που είναι ακρογωνιαίος λίθος για τον αγώνα της κατά της Τουρκικής κατοχής και επιβουλής και για την επιβίωση του Ελληνισμού της Κύπρου;

Γιατί να αυτοεγκλωβίζεται σε μια στρατηγική που είναι συμπληρωματική της στρατηγικής των αντιπάλων της και αυτοκαταστροφική για την ίδια;

Γιατί να παραδίδει τη διπλωματική πρωτοβουλία στο Κυπριακό στους αντιπάλους της, οι οποίοι επιδίδονται συστηματικά σε υπόσκαψη της Κύπρου στο Συμβούλιο Ασφαλείας και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δύο ισχυρά διεθνή ερείσματα της Ελληνικής πλευράς;

Ο ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟΣ, ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΝΤΑΟΥΝΕΡ

Ο Αλεξάντερ Ντάουνερ, ειδικός σύμβουλος για το Κυπριακό του Γ. Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν και ουσιαστικά άτυπος εκπρόσωπος της Βρετανικής διπλωματίας, οργίασε κυριολεκτικά στην Τριμερή του «Green Tree». Ενορχήστρωσε κάθε είδους πίεση κατά της Ελληνικής πλευράς. Έφτασε, μάλιστα, στο σημείο ν' αναφερθεί τρεις φορές σε Ευρωπαϊκή Προεδρία όχι της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά της Ελληνοκυπριακής πλευράς!

Ειδικότερα, σε ό,τι αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση, ανέλαβε συστηματικά να ενημερώσει καταλλήλως διάφορους Ευρωπαϊκούς παράγοντες και να τους κινητοποιήσει για ν' ασκήσουν πίεση στην Ελληνική πλευρά.

Πρώτος στον κατάλογο ήταν ο γνωστός Επίτροπος Φούλε, απροκάλυπτος υποστηρικτής της Τουρκικής εντάξεως στην ΕΕ και υπέρμαχος του Κανονισμού για το λεγόμενο «απευθείας εμπόριο». Το απευθείας δηλαδή εμπόριο των Ευρωπαϊκών χωρών με την κατεχόμενη Κύπρο και το ψευδοκράτος, κατά παράβαση των απαγορεύσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας για εισαγωγές και εξαγωγές από παράνομους λιμένες και αεροδρόμια.

Δεύτερη στη σειρά ήταν η λαίδη Άστον, που είναι επικεφαλής της υπηρεσίας εξωτερικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

Η Δανική Προεδρία προσεκλήθη επίσης να κάνει πιεστικές δηλώσεις.

Από το προσκλητήριο δεν έλειψε, βεβαίως, και ο Πρόεδρος της Επιτροπής Μανουέλ Μπαρόζο. Ο τελευταίος ηγείται, επισήμως, ειδικής ομάδας εμπειρογνωμόνων, που έχουν ως αποστολή να βοηθήσουν στην εξεύρεση «λύσεως» που να είναι συμβιβάσιμη με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Στην πραγματικότητα, όμως, επιστρατεύεται για την άσκηση πιέσεων στην Ελληνική πλευρά και για την απομόνωσή της από τον Ευρωπαϊκό παράγοντα, ο οποίος λογικά θα έπρεπε να υποστηρίζει άτεγκτα τις Ευρωπαϊκές αρχές και να είναι αλληλέγγυος με μια χώρα-μέλος.

Ο Αλεξάντερ Ντάουνερ είναι ο ίδιος επίσης που μεθόδευσε παλαιότερα, κατά την επίσκεψη του Μπαν Κι Μουν στην Κύπρο, τη συνάντηση του τελευταίου με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Μεχμέτ Ταλάτ στο λεγόμενο «Προεδρικό Μέγαρο» του ψευδοκράτους, σε μια προφανή προσπάθεια να προσδώσει διεθνή αναγνώριση στο ψευδοκράτος και να εξισώσει τα δύο «μέρη» στην Κύπρο.

ΑΔΥΣΩΠΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αδυσώπητα.

Γιατί γίνεται ανεκτός ακόμη ο Αλεξάντερ Ντάουνερ, του οποίου ο ρόλος αναβαθμίζεται από τον Γ. Γραμματέα, και δεν ζητείται από την Ελληνική πλευρά η ανάκλησή του;

Γιατί η Ελληνική Κυπριακή πλευρά επιδεικνύει τόση εμμονή στον αυτοεγκλωβισμό της σε μια διαδικασία που οδηγεί αναπότρεπτα, υπό χειρότερους μάλιστα όρους, στην επανάληψη του ολέθριου προηγουμένου του Σχεδίου Ανάν;

Γιατί συνεχίζει ο Κύπριος Πρόεδρος την πολιτική των μονομερών παραχωρήσεων, που βρίσκονται σε πλήρη διάσταση με τη συντριπτική πλειοψηφία του Κυπριακού λαού;

Μεταδίδεται προσφάτως από τα μέσα επικοινωνιών, χωρίς να έχει διαψευσθεί, ότι υπήρξε επίσης συμφωνία του Κυπρίου Προέδρου με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Έρογλου για την παραχώρηση στους Τούρκους υπηκόους, μετά τη λύση, των τεσσάρων ελευθεριών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως: ελεύθερη δηλαδή διακίνηση και εγκατάσταση προσώπων, ελεύθερη κυκλοφορία προϊόντων, κεφαλαίων και υπηρεσιών.

Ο Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρος Μακάριος είχε θέσει, το 1977, τις τρεις λεγόμενες ελευθερίες, την ελευθερία δηλαδή εγκαταστάσεως, ελευθερο-επικοινωνίας και περιουσίας, ως βασική αρχή και προϋπόθεση για την αποδοχή διπεριφερειακής ομοσπονδίας. Ήταν ένας τρόπος να διασφαλισθεί η επιστροφή των προσφύγων, το δικαίωμα περιουσίας και η ουσιαστική ενότητα του εδάφους της οικονομίας και του κράτους.

Είναι δυνατό να προβάλλονται σήμερα οι κατοχυρωμένες ελευθερίες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως ως δικαίωμα και προνόμιο στην Κύπρο όλων των υπηκόων της Τουρκίας; Αντί δηλαδή να επιτευχθεί η αποχώρηση των Τούρκων εποίκων, να συμφωνείται το άνοιγμα σε μια ανεξέλεγκτη Τουρκική πλημμυρίδα σ' ολόκληρη την Κύπρο;

Φαίνεται αδιανόητο ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Εάν όμως έχει, όντως, συμβεί, πρέπει πάραυτα ν' αποσυρθεί. Είναι όμως, από μια άλλη άποψη, ένα σαφές δείγμα του πώς η Άγκυρα και οι σύμμαχοί της προσπαθούν να μετατρέψουν την Ευρωπαϊκή Ένωση σε μπούμερανγκ για την Κύπρο και ταυτοχρόνως ν' αξιοποιήσουν το Κυπριακό για να συμπλέξουν μ' αυτό και να προωθήσουν την Τουρκική ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ

Η Κύπρος έχει μπροστά της την ανάληψη της Ευρωπαϊκής Προεδρίας, που είναι μια μοναδική ευκαιρία να προβάλει το πρόβλημα της συνεχιζόμενης Τουρκικής κατοχής και να ενισχύσει τη διεθνή της κρατική υπόσταση. Δεν πρέπει να επιτρέψει η ευκαιρία αυτή να γίνει μπούμερανγκ για την Κύπρο, αναγορευόμενη και προβαλλόμενη ως χρονοδιάγραμμα για καταστρεπτική «λύση» τύπου Σχεδίου Ανάν.

Με ποια λογική εντάσσει η σημερινή ακολουθούμενη πολιτική τον ορίζοντα της Κυπριακής Ευρωπαϊκής Προεδρίας στα σενάρια Μπαν Κι Μουν και των υποβολέων του;

Είναι δυνατόν μια χώρα-μέλος που προετοιμάζεται ν' ασκήσει την Ευρωπαϊκή Προεδρία ν' αφήνει έξω από το κάδρο την Τουρκική κατοχή και να παρουσιάζεται ότι είναι έτοιμη να αυτοκαταλυθεί, ως Κυπριακή Δημοκρατία, υπόσταση με την οποία συμμετέχει στην ΕΕ;

Όταν μάλιστα η θέση της έχει αναβαθμισθεί γεωστρατηγικά, μετά την ανακάλυψη στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου πολύ σημαντικών ενεργειακών κοιτασμάτων, που ενισχύουν τον ρόλο και το γόητρό της στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Όταν επίσης η στρατηγική σημασία της ενισχύεται από την αυξανόμενη αστάθεια και αβεβαιότητα στην ευρύτερη περιοχή;

Όλ' αυτά δεν αναιρούν, προφανώς, την αναγκαιότητα για την ενεργό αναζήτηση λύσεως στο πρόβλημα της Τουρκικής κατοχής. Αυτό απαιτεί, προφανώς, μια στρατηγική που δεν έχει ως στόχο την καθήλωση στο status quo, αλλά όχι, βεβαίως, και την ανατροπή του υπέρ των αντιπάλων μας.

Η Κύπρος έχει ασκόπως και επικίνδυνα εμπλακεί σε μια περιπέτεια που απειλεί την υπόστασή της ως κράτους, ενώ αφήνει στο απυρόβλητο την Τουρκική κατοχή, που είναι η ουσία του προβλήματός της.

Η εξέλιξη αυτή είναι το αποτέλεσμα μιας ιδεολογίστικης, ανερμάτιστης και ανεδαφικής πολιτικής. Ο πρώτος που πρέπει να το συνειδητοποιήσει και να συνεργασθεί με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιούργησε η πολιτική αυτή και για μια σχετικά εύσχημη και ομαλή απαγκίστρωση είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος, που είναι ο αρχιτέκτονας της πολιτικής αυτής.

Οποιαδήποτε εμμονή προς την ίδια κατεύθυνση, με οποιοδήποτε πρόσχημα, είναι στρατηγικό σφάλμα και αυτοκαταστροφική πορεία. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση ο Κυπριακός λαός και ολόκληρος ο Ελληνισμός να το επιτρέψει.

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Aπαιτείται αλλαγή πορείας ΤΩΡΑ

2012-01-30T11:30:00.002+02:00

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Η οικονομική κρίση δεν επιτρέπει ούτε καν την παραμικρή σκέψη για άλλα θέματα που αφορούν την Ελλάδα, πόσω μάλλον το πρόβλημα της Κύπρου, το οποίο στο μυαλό της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού «σέρνεται» άλυτο εδώ και σχεδόν πέντε δεκαετίες, πριν ακόμα από την αμερικανοσχεδιασμένη τουρκική εισβολή. Είναι λογικό να μην υπάρχει χώρος στις εφημερίδες ούτε για τις κρίσιμες συνομιλίες του Greentree, που ολοκληρώθηκαν την Τετάρτη με απόλυτο αδιέξοδο, παρά τις ύποπτες προσπάθειες του γενικού γραμματέα Μπαν Κι Μουν να «πιστοποιήσει» πρόοδο.

Η κατάληξη ήταν αρνητική και η διαπίστωση των πάντων, που κρύβουν με αλήτικο τρόπο οι Βρετανοί, είναι ότι η τουρκική πλευρά δεν υποχωρεί ούτε έναν πόντο από τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής.

Οι Τούρκοι και οι σύμμαχοί τους παραμένουν σταθεροί στους σχεδιασμούς τους, οι οποίοι δεν συναντώνται πουθενά με τα συμφέροντα του κυπριακού λαού.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο προβληματίζει και προκαλεί μεγάλη ανησυχία η επιμονή του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο οποίος συνεχίζει να διαπραγματεύεται με καλή πίστη, σαν να μην υποπτεύεται καν το σατανικό παιχνίδι που παίζεται εις βάρος του ίδιου και της Κύπρου. Η στάση του, που έπρεπε να είχε εκτιμηθεί από τον Μπαν Κι Μουν, δυστυχώς έχει παρεξηγηθεί από τον γενικό γραμματέα και τους αδίστακτους συνεργάτες του, οι οποίοι τον έφεραν στο σημείο να είναι ικανοποιημένος με το απαράδεκτο γεγονός ότι ο ΟΗΕ τηρεί δήθεν ίσες αποστάσεις.

Μα είναι δυνατόν να δηλώνει κάποιος ικανοποίηση, πόσω μάλλον ο κ. Χριστόφιας που γνωρίζει από πρώτο χέρι, επειδή ο άβουλος γενικός γραμματέας επιρρίπτει «ισομερώς» τις ευθύνες στον κατακτητή και το θύμα του;

Απαιτείται αλλαγή πορείας και ο Πρόεδρος της Κύπρου το γνωρίζει καλύτερα από τον καθέναν. Και επειδή πιστεύει πραγματικά στην επανένωση του νησιού, έπρεπε από καιρό να συνειδητοποιήσει πως οι υποχωρήσεις φέρνουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα.

Eξάλλου η εικόνα του κ. Χριστόφια από κοινού με τον κ. Ερογλου να εγκαινιάζουν δίπλα δίπλα την κυπριακή προεδρία της ΕΕ δεν θα είναι μόνο εθνικό ατόπημα, αλλά και αποκρουστικό θέαμα.

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ: Το Νταβός ως τόπος συνομιλιών με τους πασάδες

2012-01-30T11:00:00.002+02:00

Του Παναγη Γαλιατσατου

Στο Νταβός του 2012 δεν υπήρξε επίσημη ελληνική παρουσία. Δύο χρόνια νωρίτερα, η ελληνική κοινή γνώμη αποσβολωμένη παρακολουθούσε τους ξένους δημοσιογράφους να κυνηγούν στους διαδρόμους και στις σκάλες του χώρου του Φόρουμ τον τότε πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου και να τον ρωτούν επιθετικά αν η χώρα μας είναι ήδη χρεοκοπημένη και αν θα μπορέσει να αποπληρώσει τα χρέη. Σύμφωνα με όσα διέρρευσαν αργότερα από το Μαξίμου, ήταν το σοκ της εμπειρίας στο Νταβός που έκανε τον κ. Παπανδρέου να συνειδητοποιήσει την έκταση του προβλήματος και να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις του ότι θα μπορούσε να ξεπεράσει την κρίση χωρίς να πάρει μέτρα. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, έδωσε εντολή για ένα πρώτο πακέτο μέτρων. Ηταν όμως ήδη αργά.

Η κωμόπολη του Νταβός, σε υψόμετρο 1.560 μ. στο κρατίδιο του Γκραουμπίντεν, έγινε διάσημη από το ομώνυμο Φόρουμ, το οποίο κατεγράφη στα ελληνικά πολιτικά μας πράγματα για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1988, χάρη στην πολύκροτη συνάντηση του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Τουργκούτ Οζάλ. Τη σημασία της την έδινε η εκρηκτική προϊστορία της, στον απόηχο της κρίσης του Μαρτίου 1987, όταν οι δύο χώρες είχαν φτάσει στα πρόθυρα του πολέμου με αφορμή έρευνες για τα κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο.

Η κρίση ξεκίνησε στις 19 Μαρτίου, όταν το ερευνητικό σκάφος «Πίρι Ρέις», συνοδευόμενο από τουρκικά πολεμικά, επιχείρησε έρευνες μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Το σύνολο του ελληνικού στόλου βγήκε στο Β. Αιγαίο, εν αναμονή της προαναγγελθείσας εξόδου του «Σισμίκ» με την ίδια αποστολή. Επί τρεις μέρες οι δύο στόλοι βρίσκονταν απέναντι ο ένας στον άλλο, έτοιμοι να ανοίξουν πυρ. Τελικά, ύστερα από έντονο διπλωματικό παρασκήνιο, ο Τούρκος πρωθυπουργός Οζάλ απαγόρευσε στο «Σισμίκ» να μπει στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Η κρίση εκτονώθηκε, αν και οι δύο στόλοι παρέμειναν σε ανάπτυξη για πολλούς μήνες.

Μήνες αργότερα έγινε γνωστό ότι Παπανδρέου και Οζάλ θα είχαν συνάντηση στο περιθώριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός. Στις 31 Ιανουαρίου, μια ημέρα με αναιμικό ήλιο και ήπιες θερμοκρασίες γύρω στους -2 βαθμούς, Παπανδρέου και Οζάλ αντάλλαξαν χειραψία και είχαν κατ’ ιδίαν συνάντηση που κράτησε μιάμιση ώρα.

Αυτό που συμφώνησαν οι δύο πρωθυπουργοί στο Νταβός ήταν να δημιουργήσουν ένα είδος προληπτικού μηχανισμού για την αμεσότερη αντιμετώπιση κρίσεων. Συμφώνησαν επίσης τα κοιτάσματα πετρελαίου στο Aιγαίο είναι να διεθνής υπόθεση και να σταματήσουν οι έρευνες για πετρέλαιο και οι προκλητικές ενέργειες. Δεν αναφέρθηκαν καθόλου στο Κυπριακό, κάτι που επικρίθηκε έντονα στην Ελλάδα και οδήγησε τον Αντρέα, λίγες εβδομάδες αργότερα, να πει το περίφημο mea culpa.

Το Φόρουμ καταγράφηκε στη λαϊκή συνείδηση ως προνομιακός τόπος ελληνοτουρκικών συνομιλιών, κάτι που ενισχύθηκε και από τη συνάντηση Μητσοτάκη - Ντεμιρέλ στο Νταβός, τον Φεβρουάριο του 1992, όπου συμφωνήθηκε η ανάπτυξη παράλληλης προσπάθειας για την επίλυση όλων των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, χωρίς βέβαια αποτέλεσμα.

Τα επόμενα 19 χρόνια, πάντως, το Νταβός έμεινε στο περιθώριο.

Ο Κ. Σημίτης το απέφευγε, επειδή το θεωρούσε μια υπερτιμημένη εκδήλωση, κατάλληλη μόνο για δημόσιες σχέσεις. Ο Κ. Καραμανλής δεν πήγε ποτέ, δεν του άρεσε ούτε η κοσμικότητα ούτε το γκλάμουρ που είχε πάρει με τα χρόνια το Φόρουμ. Εκείνος που στο κοσμικό, παγκοσμιοποιημένο και λαμπερό περιβάλλον του Φόρουμ βρισκόταν στο στοιχείο του πάντως ήταν ο Γ. Παπανδρέου, που ως υπουργός Εξωτερικών ήταν μόνιμος επισκέπτης του Νταβός. Ως πρωθυπουργός, όμως, θα είχε εκεί την πρώτη τραυματική εμπειρία στη θητεία του

Για την Ιστορία πάντως αξίζει να αναφερθεί μια συνάντηση χωρίς ελληνική συμμετοχή, η οποία επηρέασε αποφασιστικά την πορεία του Κυπριακού. Τον Ιανουάριο του 2004, στο Νταβός, ο Ερντογάν έδωσε το πράσινο φως στον γ.γ. του ΟΗΕ Κόφι Ανάν για τις συνομιλίες της Νέας Υόρκης και την έναρξη μιας διαδικασίας που οδήγησε στην απόρριψη του σχεδίου Ανάν.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΤΟΥΡΚΙΑ: Η αλήθεια για τις Μειονότητες

2012-01-30T10:30:00.003+02:00

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ...

Tης ΛΙΑΝΑΣ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ

Με πόνο ψυχής ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ο δικός μας ΓΑΠ, αναγκάστηκε πιθανότατα να καταδικάσει την αυταρχική, καταπιεστική, αντιδημοκρατική πολιτική του «καρντάση» Ερντογάν.

Όσοι γνωρίζουν την Ιστορία της Τουρκίας δεν εκπλήσσονται με την πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση της Άγκυρας, γιατί αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο της εξουσίας στη γειτονική μας χώρα από τη σύστασή του ως κράτους μέχρι σήμερα.

Για αυτό και δεν εξαπατήθηκαν με το δημοκρατικό, φιλικό προφίλ που πρόβαλε ο κ. Ερντογάν τα πρώτα χρόνια της παντοδυναμίας του.

Σε μια χώρα όπου κρατούνται στις Φυλακές εκατό δημοσιογράφοι μια γυναίκα, η Αϊσέ Χιουρ συνέταξε την Έκθεση για της Μειονότητες την περίοδο της Δημοκρατίας.

Η κ. Χιουρ κατέγραψε επιγραμματικά όλα όσα έγιναν σε βάρος των Μειονοτήτων από την ίδρυση της τουρκικής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα. Αξίζουν συγχαρητήρια στη δημοσιογράφο για το θάρρος και το σθένος της προσπάθειάς της.

Εμείς απλά θα αναδημοσιεύσουμε το άρθρο της από την εφημερίδα Ταράφ της 22ας Ιανουαρίου.

«Δεν με εξέπληξε η απόφαση που εκδόθηκε στη δίκη του Χραντ Ντινκ. Γιατί γνωρίζω πόσο βαθιές είναι οι ρίζες της εχθρότητας εναντίον των μη Μουσουλμάνων και πόσο πλατιά είναι τα κλαδιά της σε αυτά τα χώματα. Υποθέτω και το πώς θα ολοκληρωθεί η διαδικασία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, την οποία χρησιμοποίησε το κυβερνών κόμμα για να κατευνάσει τις αντιδράσεις. Γιατί βλέπω το πώς ενοποιείται σταδιακά το ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) με το κράτος της Εργκενεκόν.

Γνωρίζω, επίσης τις αποφάσεις που εξέδωσε το Ανώτατο Δικαστήριο σε άλλες υποθέσεις όπως αυτές των Pinar Selek, Ugur Kaymaz και Baskin Oran. Αυτή την εβδομάδα θα δημοσιεύσω μια σύντομη περίληψη των εγκλημάτων που διέπραξε η τουρκική Δημοκρατία εναντίον των μη Μουσουλμάνων. Για να διαπιστώσουμε πόσο δύσκολη είναι η θέση μας και να ευπρεπιστούμε.

16 Μαρτίου 1923. Ο Ατατούρκ μιλώντας σε μικροεπαγγελματίες είπε: «Τελικά η χώρα παρέμεινε στα χέρια των πραγματικών δικαιούχων της. Οι Αρμένιοι και οι υπόλοιποι δεν έχουν κανένα δικαίωμα εδώ. Τα εύφορα αυτά εδάφη ανήκουν στη χώρα των γνήσιων και φανατικών Τούρκων». Με αυτά τα λόγια του καθόρισε το πλαίσιο της μειονοτικής πολιτική της Δημοκρατίας.

Ιούνιος 1923. Απομακρύνθηκαν από τα καθήκοντά τους οι Αρμένιοι, οι Έλληνες και οι Εβραίοι υπάλληλοι , οι οποίοι αντικαταστάθηκαν από Μουσουλμάνους. Περιορίστηκε η ελεύθερη διακίνηση των μη Μουσουλμάνων στην Μικρά Ασία. Η απόφαση εκδόθηκε τόσο αιφνιδιαστικά που πολλοί δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν στον τόπο τους . Σαν να μην έφθανε αυτό έβαλαν εμπόδια για τη μετανάστευση των Εβραίων στην Παλαιστίνη.

Σεπτέμβρης 1923. Εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο απαγορεύτηκε στους Αρμενίους που είχαν φύγει από την Κιλικία και την Ανατολική Μικρά Ασία, λόγω του πολέμου ,να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Δεκέμβρης 1923. Διατάχθηκε η απομάκρυνση της εβραϊκής κοινότητας που αριθμούσε μερικές εκατοντάδες άτομα , από την πόλη Τσόρλου εντός 48 ωρών. Μετά από έκκληση του αρχιραββίνου αναβλήθηκε η εκτέλεση της απόφασης. Παρόμοια, όμως, απόφαση που εκδόθηκε για την πόλη Τσατάλτζα εφαρμόστηκε αμέσως.

24 Ιανουαρίου 1924. Στο νόμο που εκδόθηκε για τη λειτουργία των Φαρμακείων , οι μειονοτικοί θα μπορούσαν να ανοίξουν κατάστημα υπό την προϋπόθεση της «παρουσίας Τούρκου».

3 Μαρτίου 1924. Με τον ιστορικό νόμο Tevhid-i Tedrisat έκλεισαν 40 γαλλικά και ιταλικά σχολεία. Τέθηκαν περιορισμοί στις επισκευές, επεκτάσεις των κτιρίων των Μειονοτικών Σχολείων, καθώς και στην κατασκευή νέων. Το υπουργείο εθνικής παιδείας άρχισε να ελέγχει τα προγράμματα διδασκαλίας και τη διεξαγωγή εξετάσεων στα μειονοτικά σχολεία.

3 Απριλίου 1924. Βάσει του νόμου που εκδόθηκε για την άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος υποβλήθηκαν σε εξετάσεις 960 μειονοτικοί δικηγόροι για να διαπιστωθεί αν είναι ηθικοί ή όχι. Μετά από αυτό αφαιρέθηκε η άδεια άσκησης επαγγέλματος από 460 δικηγόρους. Από αυτούς το 57% ήταν Εβραίοι. Ένας στους τρεις Έλληνες δικηγόρους έμειναν άνεργοι. Δεν υπάρχουν στοιχεία για τους Αρμένιους δικηγόρους.

29 Ιανουαρίου 1925. Ο νεοεκλεγμένος Πατριάρχης Κωνσταντίνος Αράμπογλου επιβιβάζεται σε τρένο και στέλνεται στη Θεσσαλονίκη. Ποιο ήταν το έγκλημά του; Δεν τον συμπαθούσε η κυβέρνηση. Η ελληνική κυβέρνηση μετέφερε το θέμα στο Δικαστήριο της Χάγης και στην Κοινωνία των Εθνών, αλλά με την απειλή της Τουρκίας «να διώξει το Πατριαρχείο έξω από τα σύνορά της», η Ελλάδα απέσυρε τις καταγγελίες της και το θέμα έκλεισε με την «αυτόβουλη παραίτηση του Πατριάρχη».

22 Απριλίου 1926. Με νόμο ορίστηκε η υποχρεωτική χρήση της τουρκικής γλώσσας στις εμπορικές συναλλαγές. Οι μη Μουσουλμάνοι που εργάζονταν σε επιχειρήσεις και δεν γνώριζαν καλά την τουρκική γλώσσα άρχισαν να απολύονται. Ο αριθμός των Ελλήνων που έχασαν τη δουλειά τους αγγίζει τις πέντε χιλιάδες.

17 Φεβρουαρίου 1926. Μετά την ψήφιση του Αστικού κώδικα εξαναγκάστηκαν οι Αρμένιοι, οι Έλληνες και οι Εβραίοι να δηλώσουν παραίτηση από τα μειονοτικά δικαιώματά τους, τα οποία ορίζονται στη Συνθήκη της Λοζάνης.

1 Αυγούστου 1926. Το κράτος ανακοίνωσε ότι έχει το δικαίωμα να δημεύσει όλα τα περιουσιακά στοιχεία που απέκτησαν τα μέλη των μη Μουσουλμανικών Μειονοτήτων πριν την 23η Αυγούστου 1924, πριν την εφαρμογή δηλαδή της Συνθήκης της Λοζάνης.

17 Αυγούστου 1927. Ο Οσμάν Ρατιπ μπέη, έγγαμος με εγγόνια δολοφόνησε την 22χρονη εβραιοπούλα Ελίζα Νιγέγκο, την οποία είχε ερωτευτεί και βίαζε για πολύ καιρό. Η εβραϊκή κοινότητα που είδε την πρόθεση του κράτους να κουκουλώσει την υπόθεση, ύψωσε για πρώτη φορά τη φωνή της. Τότε ξεκίνησε μια έντονη εχθρική καμπάνια στον Τύπο εναντίον των Εβραίων. Ορισμένοι Εβραίοι οδηγήθηκαν στα Δικαστήρια με την κατηγορία ότι «εξύβρισαν τον τουρκισμό».

13 Ιανουαρίου 1928. Με πρωτοβουλία των φοιτητών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Πόλης, οι οποίοι ήθελαν να γίνουν αρεστοί στο καθεστώς τοιχοκόλλησαν στα πλοία και τα λεωφορεία αφίσες που έγραφαν «συμπολίτη μίλα τουρκικά». Πολλά μέλη των Μειονοτήτων οδηγήθηκαν στα Δικαστήρια γιατί δεν υπάκουσαν σε αυτή την εντολή, με την κατηγορία της προσβολής του Τουρκισμού.

11 Απριλίου 1928. Με τον Νόμο “Tababet ve suabati Sanatlarinin Tarz-i Icrasi” τέθηκε ο όρος να πρέπει να είναι κανείς Τούρκος για να ασκήσει το επάγγελμα του γιατρού. Έτσι, οι μη Μουσουλμάνοι δεν μπορούσαν να γίνουν γιατροί.

Σεπτέμβρης 1929. Η Εφορία αποφάσισε να φορολογήσει τις δωρεές και τις μεταβιβάσεις που γίνονταν στα εβραϊκά Σχολεία, το νοσοκομείο Or Ahayim , το Ορφανοτροφείο του Ορτάκιοϊ και τις Συναγωγές, επειδή τα θεωρούσε εμπορικές επιχειρήσεις. Η φορολογία είχε αναδρομική ισχύ και ξεκίνησε από το 1925. Επιβλήθηκε κατάσχεση στον Αρχιραββίνο επειδή δεν μπορούσε να πληρώσει τόσο υψηλό φόρο.

1929-1930 Σε διάστημα 18 μηνών εξαναγκάστηκαν 6.373 Αρμένιοι να μεταναστεύσουν στη Συρία.

18 Σεπτεμβρίου 1930. Ο υπουργός δικαιοσύνης Μαχμούτ Εσάτ Μποζκούρτ, σε ομιλία του στην κοιλάδα του Οντεμις είπε το περίφημο απόφθεγμα του: «Νομίζω ότι η χώρα αυτή ανήκει στους γνήσιους Τούρκους. Όσοι δεν είναι γνήσιοι Τούρκοι έχουν μόνο ένα δικαίωμα σε αυτή τη χώρα, να είναι υπηρέτες και σκλάβοι».

Οκτώβρης 1930. Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον των Μειονοτήτων επειδή στις δημοτικές εκλογές το νεοσύστατο Κόμμα Serbest Cunhuriyet συμπεριέλαβε στον κατάλογο των υποψηφίων του έξι Έλληνες, τέσσερις Αρμένιους και τρεις Εβραίους. Το Κόμμα αναγκάστηκε να κλείσει 99 μέρες μετά την ίδρυση του, αλλά η οργή εναντίον των μη Μουσουλμάνων δεν καταλάγιασε.

11 Ιουνίου 1932. Απαγορεύτηκε η άσκηση ορισμένων επαγγελμάτων σε ξένους υπηκόους. Η απαγόρευση αφορούσε κυρίως τους Έλληνες υπηκόους που ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες, επιτηδευματίες και πλανόδιοι πωλητές.

Νοέμβριος 1932. Υποχρέωσαν τους Εβραίους της Σμύρνης να υπογράψουν ένα υποσχετικό με το οποίο υπόσχονταν να υιοθετήσουν τον τουρκικό πολιτισμό και να μιλούν την τουρκική γλώσσα. Μετά τους Εβραίους της Σμύρνης υπέγραψαν το ίδιο υποσχετικό και οι Εβραίοι της Προύσας, του Κιρκλάρελι, της Αδριανούπολης, των Αδάνων, του Ντιγιάρμπακιρ και της Άγκυρας.

1933. Ο Πατριάρχης των Ασσυρίων μη μπορώντας να αντέξει τις κρυφές και φανερές πιέσεις έφυγε «προσωρινά» από το Μάρντιν και εγκαταστάθηκε στην πόλη Humus της Συρίας. Έκτοτε ,όμως, δεν κατέστη δυνατή η επιστροφή του.

14 Ιουνίου 1934. Με τον νόμο για την εγκατάσταση που χώριζε τους πολίτες σε τρεις κατηγορίες σε γνήσιους Τούρκους, σε Τούρκους (Κούρδους) που δεν μιλούν τουρκικά και σε μη Μουσουλμάνους, εκτόπισαν Έλληνες και Αρμένιους από πολλά μέρη της Μικράς Ασίας σε καταλληλότερες περιοχές.

21 Ιουνίου-4 Ιουλίου 1934. Ομάδες πολιτών που ξεσηκώθηκαν από τα δημοσιεύματα ρατσιστών συγγραφέων όπως ο Cevat Rifat Atilhan και ο Nihat Atsiz εναντίων των Εβραίων, επιτέθηκαν σε αθώους κατοίκους των περιοχών των Δαρδανελίων, της Καλλίπολης , της Αδριανούπολης, του Κιρκλάρελι, του Λουλέμπουργκαζ και του Μπαμπάεσκι. Λεηλάτησαν σπίτια και καταστήματα Εβραίων , βίασαν γυναίκες και σκότωσαν ένα ραβίνο.

Εξαναγκάστηκαν δεκαπέντε χιλιάδες Εβραίοι να εγκαταλείψουν τις περιουσίες τους και να μεταναστεύσουν σε άλλες πόλεις και χώρες για να σώσουν τη ζωή τους. Τα γεγονότα, όπως, αποκαλύφθηκε τα οργάνωσε το τμήμα Θράκης του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Σύμφωνα με έκθεση του κόμματος έφυγαν από τη Θράκη και τα Δαρδανέλια 3.000 από τους 13.000 Εβραίους που ζούσαν στην περιοχή, εκποιώντας σε εξευτελιστικές τιμές την περιουσία τους.

24 Ιουλίου 1937. Σε προκήρυξη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ απαραίτητη προϋπόθεση για την εισαγωγή μαθητών στη Στρατιωτική Σχολή στην Άγκυρα ήταν η τουρκική φυλή.

Αύγουστος 1938. Εκδόθηκε το υπ’ αριθμ 2/9498 διάταγμα με το οποίο απαγορεύτηκε η είσοδος και η διαμονή των Εβραίων που υπέστησαν πιέσεις και περιορισμούς στις μετακινήσεις τους στις χώρες που ζούσαν αδιακρίτως ποιο ήταν σήμερα το θρήσκευμα τους. Απομακρύνθηκαν από το Πρακτορείο Ανατολής 26 Εβραίοι εργαζόμενοι και όλος ο Τύπος κατακλύστηκε από δημοσιεύματα και γελοιογραφίες εναντίον των Εβραίων.

1938-1939 Με πρόφαση την απειλή της εθνικής ασφάλειας λόγω του επικείμενου πολέμου οι μη Μουσουλμάνοι που ζούσαν σε αγροτικές περιοχές μεταφέρθηκαν αστικά κέντρα. Όσοι δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες έφυγαν από τη χώρα.

Ιούλιος 1939. Οι Αρμένιοι που ζούσαν στην περιοχή της Αλεξανδρέττας , από τις αφόρητες πιέσεις που ασκήθηκαν την περίοδο της προσάρτησης της πόλης στην Τουρκία μετανάστευσαν στη Συρία.

8 Αυγούστου 1939. Το πλοίο Parita που μετέφερε 860 Εβραίους πρόσφυγες από διάφορα μέρη της Ευρώπης, αναγκάστηκε να καταφύγει στο Λιμάνι της Σμύρνης για κάποια προβλήματα που αντιμετώπιζε. Παρά τις κραυγές των επιβατών «σκοτώστε μας αλλά μη μας στέλνετε πίσω» το πλοίο αναχώρησε από το λιμάνι συνοδευόμενο από δυο σκάφη του Λιμενικού στις 14 Αυγούστου. Η εφημερίδα Ουλούς που υποστήριζε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είχε τίτλο «Έφυγαν οι αλήτες οι Εβραίοι από τη Σμύρνη».

28 Δεκεμβρίου 1939. Οι Εβραίοι του Τελ-Αβίβ, της Χάιφα, της Νέας Υόρκης, της Γενεύης, του Καϊρου συγκέντρωσαν χρήματα και ρούχα για τους σεισμόπληκτους του Έρζιντζαν και τα έστειλαν στην Τουρκία. Ο Τύπος όμως γελοιοποίησε και χλεύασε την ενέργειά τους.

12 Δεκεμβρίου 1940. Το πλοίο Salvador που ήταν γνωστό ως «πλωτό φέρετρο» ξεκίνησε από το λιμάνι Κοστάντσα της Ρουμανίας με 342 Εβραίους, ενώ η χωρητικότητά του ήταν μόνο για σαράντα άτομα και έφθασε στην Κωνσταντινούπολη. Οι τουρκικές αρχές πίεσαν το πλοίο να αναχωρήσει παρ’ όλο ότι δεν ήταν σε θέση να ταξιδέψει ούτε ένα μίλι. Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Στις 13 Δεκεμβρίου το πλοίο βυθίστηκε στα ανοιχτά της Σιλιβριάς εξαιτίας μιας τρομερής θύελλας. Περισυνέλεξαν 219 πτώματα.

22 Απριλίου 1941. Οι στρατοχωροφύλακες συγκέντρωσαν 12.000 άνδρες μέλη των Μειονοτήτων και τους οδήγησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι στρατιώτες των 20 ηλικιών οδηγήθηκαν στο Ζόγκουλντακ για να σκάβουν τούνελ, στην Άγκυρα για την κατασκευή του Πάρκου της Νεολαίας, στο Αφιόν, στο Καραμπούκ, στο Ικόνιο, στην Κιουτάχια για να σπάνε πέτρες και να φτιάχνουν δρόμος. Απολύθηκαν στις 27 Ιουλίου του 1942.

15 Δεκεμβρίου 1941. Το πλοίο Struma που μετέφερε 769 Εβραίους πρόσφυγες από το λιμάνι της Κοστάντσα για να τους πάει στην Παλαιστίνη παρέμεινε 2,5 μήνες στα ανοιχτά του Σαράιμπουρνου, γιατί οι τουρκικές αρχές δεν επέτρεπαν σε κανέναν να αποβιβαστεί από το πλοίο. Το οδήγησαν δια της βίας στη Μαύρη Θάλασσα την ώρα που οι επιβάτες πέθαιναν από αρρώστια, πείνα και δίψα. Το πλοίο χτυπήθηκε από άγνωστο υποβρύχιο τη νύχτα της 24ης Φεβρουαρίου . Από την τραγωδία αυτή σώθηκε μόνον ένας.

11 Νοεμβρίου 1942. Ο πρωθυπουργός Σουκρού Σαράτσογλου με πρόφαση να αντιμετωπίσει τα έξοδα του Πολέμου επέβαλε τον φόρο περιουσίας, το γνωστό βαρλίκι. Το 87% των φορολογουμένων που κλήθηκαν να πληρώσουν το φόρο ήταν μη Μουσουλμάνοι. Οι Αρμένιοι επιβαρύνθηκαν με το 232% των κεφαλαίων τους, οι Εβραίοι με το 179%, οι Έλληνες με το 156% και οι Μουσουλμάνοι Τούρκοι με 4,94%. Όσοι δεν μπορούσαν να καταβάλουν τους φόρους τους οδηγήθηκαν στα Τάγματα εργασίας στο Άσκαλε. Ο νόμος εφαρμόστηκε μέχρι τον Μάρτιο του 1944. Σε αυτό το διάστημα άλλοι έχασαν την περιουσία τους, άλλοι τη ζωή τους και οι περισσότεροι την εμπιστοσύνη τους στην Τουρκία.

1946. Επετράπη για πρώτη φορά στους μη Μουσουλμάνους, απόφοιτους Πανεπιστημίων, να υπηρετήσουν στο Στρατό ως έφεδροι αξιωματικοί. Από τότε μέχρι σήμερα κανένας μη μουσουλμάνος δεν έγινε διοικητής.

1946. Σε έκθεση για τις Μειονότητες που συνέταξε το 9ο Γραφείο του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος αναφερόταν ότι έπρεπε να ληφθούν σοβαρά μέτρα εναντίον των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη. Αυτά συνοψίζονταν σε μια φράση «Δεν πρέπει να μείνει ούτε ένα Έλληνας στην Πόλη μέχρι την επέτειο των 500 χρόνων της Αλώσεως».

1948. Όταν οι Εβραίοι ήθελαν να πάνε στο νεοσύστατο Ισραήλ και οι Αρμένιοι στην Σοβιετική Δημοκρατία της Αρμενίας, εκείνοι που έκαναν τα πάντα για να τους απομακρύνουν από τη χώρα, τώρα αποκαλούσαν «προδότες» αυτούς που έφευγαν.

6-7 Σεπτεμβρίου 1955 Για να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική θέση της Τουρκίας στην τριμερή διάσκεψη για το Κυπριακό οργάνωσαν μια μεγάλη λεηλασία σε βάρος των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με κάποιες πηγές σκοτώθηκαν τρεις και σύμφωνα με άλλες 11 άνθρωποι. Τραυματίστηκαν 300 άτομα. Βιάστηκαν πολλές γυναίκες και καταστράφηκαν 5.300 και κατά ανεπίσημες πηγές 7000 κτίρια. Το ύψος των ζημιών υπολογίζεται σε 150 εκ λίρες ή κοντά σε ένα δις λίρες.

1964. Η Τουρκία κατάργησε μονομερώς το Σύμφωνο Φιλίας που υπέγραψαν ο Ατατούρκ και ο Βενιζέλος το 1930. Η κυβέρνηση απέλασε δεκάδες χιλιάδες Έλληνες υπηκόους που είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Τουρκία. Τους επέτρεψαν να πάρουν μαζί τους μια βαλίτσα και 200 λίρες. Οι Έλληνες με τουρκική υπηκοότητα που ήταν παντρεμένοι με απελαθέντες, αναγκάστηκαν να φύγουν μαζί τους, έτσι η ελληνική μειονότητα έφτασε στο σημείο εξαφάνισης της.

1974. Σε μια δίκη μεταξύ του Θησαυροφυλακίου και της διοίκησης του Ελληνικού Νοσοκομείου Βαλουκλή οι μη Μουσουλμάνοι πολίτες αναφέρθηκαν για πρώτη φορά ως «εκείνοι που δεν είναι Τούρκοι». Τέλος, η δημοσιογράφος αναφέρει το κλείσιμο της Θεολογικής, τις δολοφονίες του ιερέα Σαντόριο, και του Χράντ Ντίνκ, τις επιθέσεις στις Συναγωγές στην Κωνσταντινούπολη και την πυρπόληση βιβλιοπωλείου που πουλούσε χριστιανικά βιβλία».

Ο κατάλογος είναι μακρύς και έχει αρκετές ελλείψεις. Είναι, όμως σημαντικός για να μάθουν οι γείτονες μας τι έκαναν και ενδεχομένως τι θα συνεχίσουν να κάνουν αν δεν αλλάξουν νοοτροπία. Επειδή, οι παροικούντες στην Πλατεία Συντάγματος δεν συνηθίζουν να διαβάζουν ούτε καν τα Μνημόνια που θα δεσμεύσουν για πολλές γενιές τους Έλληνες, ας κρατήσουν αυτό τον σύντομο κατάλογο σαν εγχειρίδιο για τις διαπραγματεύσεις τους με τους γείτονες…

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ο Ερντογάν δεν τολμά να «λυτρωθεί» από τη γενοκτονία των Αρμενίων

2012-01-30T10:00:00.002+02:00

Της ΤΑΝΙΑΣ ΜΠΟΖΑΝΙΝΟΥ

«Σαρκοζί, Σατανά!» ήταν ο τίτλος της τουρκικής εφημερίδας «Sozcu» την επομένη της ψηφοφορίας στη γαλλική Γερουσία με την οποία ποινικοποιήθηκε η άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων από τους Οθωμανούς στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά το πρόβλημα εικόνας που δημιουργεί διεθνώς στην Τουρκία, η σφαγή παραμένει ταμπού για τους περισσότερους Τούρκους. Ο πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν τολμά να «λυτρωθεί». Δηλαδή να απαλλαχθεί από το βάρος του φοβερού ιστορικού εγκλήματος, να το «φορτώσει» στους διεφθαρμένους Οθωμανούς τους οποίους ανέτρεψαν οι Νεότουρκοι και ο Κεμάλ, και τελικά να πυροδοτήσει μια διαδικασία εθνικής αυτογνωσίας όπως αυτή της μεταπολεμικής Γερμανίας για τα ναζιστικά εγκλήματα. Το πολιτικό κόστος θα ήταν τεράστιο. Προτιμά το εύκολο μονοπάτι: αφενός υπηρετεί την ενοποιητική αντίληψη για το μεγαλείο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αφετέρου αφήνει περιθώρια στους σημερινούς Αρμενίους της Τουρκίας να καλλιεργούν την ταυτότητά τους. Οταν όμως δικαστήριο έκρινε ότι ο νεαρός δολοφόνος του μετριοπαθούς τουρκοαρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντικ «έδρασε μόνος», επέτρεψε στη Δικαιοσύνη να καλύψει τα ολοφάνερα ίχνη που οδηγούν στο κεμαλικό παρακράτος.

«Οι Τούρκοι θεωρούν εαυτούς ίδιο έθνος με τους Οθωμανούς παρά το γεγονός ότι η κρατική δομή άλλαξε τελείως με την ίδρυση της τουρκικής δημοκρατίας» λέει ο Μουσταφά Ακιόλ, αρθρογράφος της εφημερίδας «Hurriyet».

«Δεν είναι θέμα κράτους αλλά έθνους» απαντά στην ερώτησή γιατί το να αποκαλούνται τα γεγονότα του 1915 «γενοκτονία των Αρμενίων» ξεσηκώνει τόσο έντονα πάθη στην Τουρκία τη στιγμή που συνέβησαν επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, χρόνια πριν από την ίδρυση του σύγχρονου τουρκικού κράτους το 1923. «Το κοινό αίσθημα που επικρατεί είναι ότι "Οι πρόγονοί μας δεν μπορεί να διέπραξαν κάτι τόσο φριχτό"».

Την περασμένη Δευτέρα οι γάλλοι γερουσιαστές πέρασαν με 127 ψήφους υπέρ και 86 κατά την τιμωρία με φυλάκιση ως και έναν χρόνο και την επιβολή προστίμου 45.000 ευρώ σε όσους αρνούνται ή «υποβιβάζουν απαράδεκτα» τη δολοφονία 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων από τους Οθωμανούς.

Ο Ερντογάν προειδοποίησε τον γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί να μην υπογράψει το νομοσχέδιο. Απείλησε με λήψη μέτρων και έδωσε παρασκηνιακά εντολή στους τούρκους διπλωμάτες στο Παρίσι να αρχίσουν έντονο λόμπινγκ για να πείσουν 60 γερουσιαστές να προσφύγουν στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Γαλλίας - όπως απαιτείται για να καταργηθεί ο νόμος ως αντισυνταγματικός.

«Δεν θέλουμε να δέσουμε τα χέρια των γερουσιαστών αυτών. Γι' αυτό δεν ανακοινώθηκαν ακόμη τα μέτρα» λένε τουρκικές πηγές. Τα μέτρα θα αφορούν την ακύρωση μεγάλων παραγγελιών από γαλλικά εργοστάσια, κυρίως στον τομέα της άμυνας, αλλά και αεροπλάνα Airbus, καθώς και την πώληση των 15 δισ. ευρώ σε γαλλικά ομόλογα που διαθέτει η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας και τον αποκλεισμό γαλλικών εταιρειών από διαγωνισμούς για μεγάλα έργα στην Τουρκία, κυρίως στον τομέα της ενέργειας.

Θα ήταν πολιτικά πολύ δύσκολο για τον Ερντογάν να κάνει την ανατροπή και να αποδεχθεί τον όρο «γενοκτονία» για τους «300.000 Αρμενίους» που οι Τούρκοι υποστηρίζουν ότι έχασαν τη ζωή τους στα γεγονότα του 1915 (ενώ όλοι οι ιστορικοί τοποθετούν τον αριθμό άνω του ενός εκατομμυρίου). Κάτι τέτοιο θα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με όσα πιστεύει ο απλός Τούρκος και θα αποτελούσε κηλίδα στη σύγχρονη τουρκική ταυτότητα, η οποία περιλαμβάνει τον εξαγνισμό των προγόνων της σύγχρονης Τουρκίας, των Οθωμανών.

«Ο αρμένιος δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ δολοφονήθηκε το 2007, όταν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (σ.σ.: το ΑΚΡ του Ερντογάν) βρισκόταν στην εξουσία» λέει η Οζγκέ Μουμτζού, κόρη του δολοφονηθέντος δημοσιογράφου Ουγούρ Μουμτζού. «Δεν είμαι Αρμένισσα», μας λέει, «ούτε έχω σχέσεις με την κοινότητα των Αρμενίων γενικώς. Συνδέομαι με την οικογένεια Ντινκ γιατί είμαστε μέλη της Πλατφόρμας Κοινωνικής Μνήμης». Στην οργάνωση ανήκουν συγγενείς 28 θυμάτων πολιτικών δολοφονιών στην Τουρκία.

Η κυρία Μουμτζού εξηγεί ότι «παρά τις προσπάθειες της κοινωνίας των πολιτών να συνειδητοποιήσει ο κόσμος τι ακριβώς συνέβη στη δολοφονία του Ντινκ, στις 18 Ιανουαρίου 2012 το Δικαστήριο αποφάσισε ότι μόνος υπεύθυνος είναι ο δολοφόνος (σ.σ.: ένας 19χρονος τούρκος εθνικιστής). Σύμφωνα όμως με τα στοιχεία, υπήρξε συνέργεια ανάμεσα στην αστυνομία, στην κυβέρνηση και στο κράτος. Συνεπώς είναι δύσκολο να πούμε ότι το κράτος και η κυβέρνηση κάνουν το παν για να λύσουν την υπόθεση. Αντίθετα, προσπαθούν να συγκαλύψουν όλους τους δρόμους που οδήγησαν στη δολοφονία».

Η αλήθεια είναι ότι χιλιάδες Τούρκοι διαδήλωσαν ειρηνικά την περασμένη εβδομάδα για να διαμαρτυρηθούν για την απόφαση του δικαστηρίου. Η Τουρκία έχει αλλάξει, όμως η γενοκτονία των Αρμενίων παραμένει ταμπού. Και θα βάλει την Αγκυρα για άλλη μία φορά σε «αμυντική» θέση όταν, όπως κάθε Φεβρουάριο ή Μάρτιο τα τελευταία χρόνια, θα τεθεί προς ψηφοφορία στο αμερικανικό Κογκρέσο η ανακήρυξη της 24ης Απριλίου ως «Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Αρμενίων». Ως σήμερα το θέμα το μπλοκάρει πάντοτε ο Λευκός Οίκος, όμως εφέτος οι Τούρκοι φοβούνται ότι τον νόμο αυτόν θα τον υποστηρίξει και το εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ.

«Οι δολοφόνοι του Ντινκ απέτυχαν»...

«Μετά τη δεκαετία του ‘90 άλλαξαν πολλά για τους Αρμενίους της Τουρκίας» λέει ο Μπαρούιρ Κουγιουμτζιγιάν, από τους αρχισυντάκτες της (αρμένικης) εφημερίδας «Agos» στην Κωνσταντινούπολη, την οποία ίδρυσε ο δολοφονηθείς Χραντ Ντινκ.

Συνοψίζει τις αλλαγές δίνοντας ένα παράδειγμα από την προσωπική του εμπειρία. «Διανύω την τέταρτη δεκαετία της ζωής μου και όταν ξέσπασε η διαμάχη για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ (σ.σ.: ανάμεσα στην Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν που διεκδικούν την περιοχή, το δεύτερο με την υποστήριξη της Τουρκίας) φοιτούσα στο αρμενικό λύκειο. Εκείνη την εποχή, οι καθηγητές μάς προειδοποιούσαν να μη μιλάμε αρμενικά δημοσίως, να μη χρησιμοποιούμε τα αρμενικά μας ονόματα και να μη λέμε σε ποιο σχολείο φοιτούμε αν μας ρωτήσουν. Ηταν αναγκασμένοι να μας προειδοποιήσουν γιατί υπήρχαν πολλές απειλές στην ατμόσφαιρα. Τελικά δεν συνέβη τίποτε φοβερό εκείνα τα χρόνια, αλλά ήταν αρκετό για να καταλάβω πώς αισθάνονταν ο πατέρας και η μητέρα μου αλλά και οι παππούδες μου τις περιόδους της έντασης στην Τουρκία. Εγώ πάντα αισθανόμουν ανεξάρτητος, ελεύθερος και ίσος».

Ο κ. Κουγιουμτζιγιάν παράκουγε τη συμβουλή των γονιών του και φορούσε ελεύθερα τον χριστιανικό σταυρό του ενώ χρησιμοποιούσε πάντα το αρμένικο όνομά του. Την ίδια περίοδο όμως βίωσε από πρώτο χέρι τα μειονεκτήματα του να είσαι Αρμένης στην Τουρκία. «Ηθελα να γίνω πιλότος και ο μόνος τρόπος για να το πετύχω ήταν να πάω σε στρατιωτική σχολή. Οταν ζήτησα συμβουλές γι’ αυτό η απάντηση με στενοχώρησε: “Είσαι Αρμένης και στους Αρμενίους δεν επιτρέπεται να εργάζονται για την κυβέρνηση ή τον στρατό”».

Οι Αρμένιοι, μας εξηγεί, διέθεταν πολλές εκκλησίες, σχολεία και περιουσία, όμως ήταν δύσκολο να τα διατηρήσουν. «Το 1996 ήταν η χρονιά που ο Χραντ Ντινκ ίδρυσε την εφημερίδα “Agos” μαζί με μια ομάδα αρμενίων ακτιβιστών. Η Τουρκία άλλαζε και ο λόγος που ίδρυσε την “Agos” ήταν η επιθυμία να εκφράσουμε ποιοι είμαστε προς τους ανθρώπους μαζί με τους οποίους ζούσαμε. Εκτός από εκείνους που έμεναν κοντά σε αρμενικές γειτονιές, η υπόλοιπη χώρα θεωρούσε τους Αρμενίους κακούς ανθρώπους και ο όρος “Αρμένης” χρησιμοποιούνταν σαν βρισιά. Ο λόγος του Ντινκ ήταν θαρραλέος και συγκίνησε πολύ κόσμο. Τούρκοι διανοούμενοι υποστήριξαν τα ζητήματα της μειονότητας».

Σύμφωνα με τον κ. Κουγιουμτζιγιάν, οι αλλαγές στη ζωή των Αρμενίων της Τουρκίας είναι μεγάλες και δεν μπορεί κανείς να τις αγνοήσει. «Οι μειονότητες βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση σήμερα από όσο πριν από 10 ή 15 χρόνια. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι μεγάλο μέρος της βελτίωσης αυτής πραγματοποιήθηκε στα χρόνια του ΑΚΡ (σ.σ.: του κυβερνώντος κόμματος του Ερντογάν). Ομως η αλλαγή στην Τουρκία έγινε με υπερβολικά γρήγορο ρυθμό και πολλοί κύκλοι αισθάνθηκαν άβολα. Υστερα από τις μέρες της “ελπίδας”, το σκοτάδι έδειξε το πρόσωπό του. Ο Χραντ Ντινκ στοχοποιήθηκε και δολοφονήθηκε και ο λόγος ήταν ότι ήταν Αρμένης. Αλλά οι δολοφόνοι του απέτυχαν στον σκοπό τους».

Ο αρχισυντάκτης της «Agos» καταλήγει ότι, εν τέλει, τα πάντα έχουν αλλάξει για τους Αρμενίους της Τουρκίας σήμερα. «Πολλοί αρθρογράφοι γράφουν για την υπόθεση του Χραντ Ντινκ και για το 1915. Η αδικία προς τους Αρμενίους ξεσηκώνει αντιδράσεις. Μετά τον νόμο που ψηφίστηκε στη Γαλλία, η τουρκική κυβέρνηση, ο κόσμος και οι εφημερίδες λένε πολύ άσχημα πράγματα, κυρίως για τον Σαρκοζί, όμως είναι προσεκτικοί όταν αναφέρονται στους Αρμενίους. Αυτά βεβαίως δεν είναι αρκετά για να ξεπληρώσουν την τιμή και την αξιοπρέπεια των Αρμενίων. Η Τουρκία έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει στην οδό του εκδημοκρατισμού. Αλλά και εμείς πρέπει να κάνουμε πολλά για να χαρίσουμε ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά μας».

BHMA

"Επίγεια σοφία"

2012-01-30T09:30:00.002+02:00

Η οξύθυμη διάθεση είναι ένα μαχαίρι που το κρατάμε από τη λάμα.

James Barrie, 1860-1937, Άγγλος συγγραφέας

Mην δίνεις σε ηλίθιους την ικανοποίηση της οργής σου.

Nicolás Gómez Dávila, 1913-1994, Κολομβιανός συγγραφέας

Για δυο πράγματα δεν πρέπει να θυμώνει ποτέ κανείς: Γι’ αυτό που μπορεί να διορθώσει και γι’ αυτό που δεν μπορεί να διορθώσει.

Thomas Fuller, 1608-1661, Άγγλος στοχαστής

Σαν σήμερα (30/1/ΧΧΧΧ)

2012-01-30T09:00:00.001+02:00

1595: To θεατρικό έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Γουίλιαμ Σαίξπηρ κάνει πρεμιέρα στο Λονδίνο.

1945: Ανασυγκροτείται το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων

1957: Θεμελιώνεται η νέα λαχαναγορά στου Ρέντη.

1965: Νομοθετική κατοχύρωση για την 35ετία των δημοσίων υπαλλήλων.

1969: Οι Beatles δίνουν την τελευταία δωρεάν συναυλία τους, στην ταράτσα της δισκογραφικής εταιρίας Apple.

1948: Δολοφονείται από ινδουιστές εξτρεμιστές ο Μαχάτμα Γκάντι,

1951: Πεθαίνει ο αυστριακός κατασκευαστής αυτοκινήτων Φέρντιναντ Πόρσε, ιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας Porche και σχεδιαστής του θρυλικού «σκαραβαίου».

1975: Πεθαίνει ο Ορέστης Μακρής

Πότε ανασταίνονται νεκροί

2012-01-29T23:00:00.004+02:00

Tου Χρηστου Γιανναρα

Zούμε πολυώδυνη κρίση, μας κρίνουν τα γεγονότα. Kρίνεται το τι χτίσαμε τόσα χρόνια, τι κράτος, ποιες σχέσεις κοινωνίας των αναγκών, ποια παιδεία και κατά κεφαλήν καλλιέργεια, τι στόχους βάλαμε στην προσωπική και στην κοινή μας ζωή.

H κρίση μάς κρίνει και μας αποδείχνει ελάχιστα σοβαρούς, σαφώς επιπόλαιους και κοντόφθαλμους, για βουλιμικές αποκλειστικά προτεραιότητες πρωτόγονα εγωκεντρικές. Δεκαετίες τώρα, αποδεχθήκαμε, ηδονικά και απερίσκεπτα, σαν πρώτιστο στόχο και περιεχόμενο ζωής, την κατανάλωση. H χαρά της προσωπικής δημιουργίας, η σπουδή και η γνώση, η αξιολόγηση της ανθρώπινης ποιότητας, η εκλογή αρχόντων της πατρίδας, όλα υποτάχθηκαν στον ένα και μοναδικό στόχο (και νόημα) του βίου: τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας, τη διευρυμένη βουλιμική απόλαυση.

Δουλεύαμε για τον μισθό ή για το περισσότερο κέρδος. Σπουδάζαμε για το «χαρτί» και τη «θεσούλα» που θα μας εξασφάλιζε. Kαυχόμασταν όχι για φιλίες, αλλά για «διασυνδέσεις» και «βύσματα». Ψηφίζαμε με κριτήριο ποιος θα μας εξασφαλίσει τις περισσότερες παροχές δίχως κρίση και αξιολόγηση. Eτσι φτιάξαμε μια κοινωνία αλληλοσπαρασσόμενων συμφερόντων. Eνα κράτος που σιτίζει τους υπαλλήλους του και βασανίζει την κοινωνία, κράτος παράνοιας, εντελώς ανίκανο και ανυπόληπτο. Eνα εκπαιδευτικό σύστημα που εκπαιδεύει στην αγλωσσία, στην ακρισία, στις πρακτικές των εκβιαστικών απαιτήσεων και της ηδονής των βανδαλισμών. Eνα πολιτικό σύστημα απολύτως αυτονομημένο από τις κοινωνικές ανάγκες, σύστημα διαπλοκής της φαυλότητας με τη θρασύτερη και αναιδέστερη ανικανότητα.

Tο συναρπαστικό, για τον ψύχραιμο παρατηρητή, είναι ότι στο κοινωνικό πεδίο οι στόχοι, το ήθος, η διάκριση ποιοτήτων (παράγοντες ανυπότακτοι στην αντικειμενοποίηση) αποδείχνονται οι κυρίως συντελεστές επιτυχίας ή αποτυχίας των πιο πρκατικών – υλικών πτυχών του βίου: της οικονομίας, της παραγωγικότητας, της οργανωτικής απόδοσης. H ιδεολογία του Iστορικού Yλισμού (μπαϊράκι του Mαρξισμού αλλά και «αυτοσυνειδησία» του Kαπιταλισμού) διαψεύδεται παταγωδώς στα «υλιστικότερα» πεδία του συλλογικού βίου – χωρίς βεβαίως να πτοούνται, έστω κατ’ ελάχιστον, οι εμπορευόμενοι το αφελές ιδεολόγημα. Tο τι χτίσαμε στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, ποιαν αντίληψη για την παιδεία και την ανθρωπιά, ποια σχέση κράτους και κοινωνίας, ποιαν αίσθηση πατρίδας, ποια κριτηρια αξιολόγησης ποιοτήτων, δίνουν καρπούς απόγνωσης σήμερα στο πεδίο της οικονομίας, της πολιτικής, της κρατικής οργάνωσης: Zούμε τη χρεοκοπία της οικονομίας, τη διάλυση του κράτους, την εξευτελιστική κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Γιατί έλειψε «κάθε νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

Mας πήρε τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια για να καταλάβουμε ότι ο «προοδευτικός εκσυγχρονισμός» και ο «διεθνιστικός» πατριδομηδενισμός, η «αποδόμηση» και ο «μεταμοντερνισμός» όσο κι αν γοήτευσαν μια λιμασμένη για δημοσιότητα «διανόηση», ήταν απλώς και μόνο γυαλιστερές φούσκες. (Συμβολικά τα ονόματα στοχοθεσίας στην Παιδεία των κυριών Pεπούση και Δραγώνα, καθώς διέπρεψαν με τη N.Δ. η πρώτη, με το ΠAΣOK η δεύτερη, και σήμερα πλαισιώνουν τον κ. Φώτη Kουβέλη). Oι σταθερές της ελληνικής «ευγένειας» (πολιτισμικής καταγωγής και παράδοσης που «υποχρεώνει»), της αναφοράς στόχων και πράξεων σε άξονα «νοήματος» και σε μέτρο «αλήθειας», λειτούργησαν, παράγοντας κοινωνική συνοχή και ετερότητα πρότασης πολιτισμού, από την εποχή των Προσωκρατικών, ίσως ώς τη Γενιά του ’30. Kαι λοιδορήθηκαν αυτές οι σταθερές, χλευάστηκαν, μυκτηρίστηκαν στη μεταπολίτευση, για να οδηγηθούμε στο αβυσσαλέο κενό όπου βυθιζόμαστε ανέλπιδα σήμερα.

Kακά τα ψέματα: Nαι, οφείλουμε χάριτες στη χούντα του ’67 - ’74 που γελοιοποίησε τελεσίδικα το ιδεολόγημα του Eλληνοχριστιανισμού: μας απάλλαξε από μια κούφια, χιλιοφθαρμένη και μόνο ρητορική, επίσημη κρατική ιδεολογία. Eίναι όμως εγκληματικό να ξεχνάμε πως όσο επιδερμικά ψυχολογικός κι αν είχε καταντήσει ο ελληνορθόδοξος πατριωτισμός, ήταν αυτός που γέννησε την έκπληξη στα βουνά της Πίνδου το ’40, ατσάλωσε το λαϊκό κουράγιο για να αντέξει τον εφιάλτη της καταστροφής στη Mικρασία, χάρισε «φρόνημα» στους Eλληνες για να διπλασιάσουν την απελεύθερη γη τους με τους πολέμους του 1912 - 13. «Πράγμα τζιβαϊρικόν, πολυτίμητο», που έλεγε ο Mακρυγιάννης, όσο κι αν σκουριάσει και παραφθαρεί, δεν το ατιμάζεις και το πετάς, εσύ ο φωτισμένος. Tο καθαρίζεις από τις παρασιτικές ψευτιές και την ιδιοτέλεια, αποκαθιστάς την αλήθεια του, τον εμπειρικό του πλούτο. «Oτι ο άνθρωπος κάνει τα φώτα, όχι τα φώτα τον άνθρωπο». O άνθρωπος ψευτίζει την πίστη, το άθλημα της εμπιστοσύνης, της αυθυπέρβασης, και την αλλοτριώνει σε ιδεολόγημα, αλλά ο άνθρωπος και την ξαναβρίσκει, την ξεχώνει χαμένη κάτω από τόνους σκουριάς, μονόπετρο του αρραβώνα τς ανάστασης.

Iσως λίγοι πια, αλλά υπάρχουν ακόμα Eλληνες (γεννήματα της πάτριας γης, δηλαδή της ελληνίδας γλώσσας και ευσέβειας) που καταλαβαίνουν το «μέγιστον μάθημα»: να ξεχωρίζουν το σιτάρι από το άχυρο.

Nα είσαι Eλληνας δεν είναι εθνικότητα, φοκλορική ιδιαιτερότητα, βαλκανική επαρχιωτίλα, κρατική κακομοιριά. Eίναι επιλογή. Eλληνας, τώρα πια, δεν γεννιέσαι, γίνεσαι, όπως και ερωτευμένος δεν δηλώνεις, φαίνεσαι. H ελληνικότητα είναι έρωτας, τον κατακτάς, δεν σου δίνεται επί πληρωμή όπως τα υπουργεία σε υπαλλήλους των «αγορών». Oποιος ξεχωρίζει το σιτάρι από το άχυρο, ερωτεύεται «νόημα» που φωτίζει το αίνιγμα της ύπαρξης και το σκάνδαλο το ανυπόφορο του θανάτου, «νόημα» σαρκωμένο στη γλώσσα, στην Tέχνη, στο ήθος, σε θεσμούς υπηρετικούς των σχέσεων κοινωνίας.

Aναζητάμε πρωθυπουργό, χαρισματικό ηγέτη, ικανό να μας βγάλει από τον εφιάλτη της κρίσης στο ξέφωτο της ελπίδας. Mοιάζει παραδοξολόγημα (όπως κάθε εκρηκτικής γονιμότητας αλήθεια), αλλά αν το πρώτο είναι να ξαναβρεί εφαλτήριο για καινούργιο πατριωτικό άλμα η ελλαδική κοινωνία, τότε χρειαζόμαστε εκλησιαστικό μπροστάρη ανιχνευτή: Nα μας δείξει τη μετάβαση από τα ιδεολογήματα στην ερωτική εμπειρία, από τα «εκσυγχρονιστικά» δήθεν στην πίστη – εμπιστοσύνη. Δεν έχουμε πολιτικούς, γιατί δεν έχουμε μπροστάρηδες στην πίστη, ηγέτες εκκλησιαστικού ρεαλισμού, όχι θρησκειοποιημένων ψυχολογημάτων.

Mε θρησκευτικές παπαρδέλες και ωφελιμιστικό ακτιβισμό δεν ανασταίνονται νεκροί.

«Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.»

2012-01-29T21:15:00.003+02:00

Η πολιτική ατμόσφαιρα στη χώρα είναι τόσο βαριά και καταθλιπτική πια, ώστε μόνον ο καβαφικός στίχος μπορεί να την αποδώσει με ενάργεια. Η τρόικα ήλθε με έναν καινούργιο υφεσιακό δεκάλογο στην τσέπη και απαιτεί τη νομοθέτησή του, ως προϋπόθεση για να προχωρήσει η δανειακή σύμβαση.

Ο Παπαδήμος στέλνει επιστολή στους πολιτικούς αρχηγούς και τους καλεί να συναντηθούν μαζί του, για να συμφωνήσουν σε μια κοινή πορεία -που θα οδηγεί στη σωτηρία… Αλλά οι βουλευτές έχουν ήδη σηκώσει την παντιέρα της ανταρσίας: η εικόνα θρυμματισμού και απόλυτης διάλυσης στην ψηφοφορία για το πολυνομοσχέδιο, καθιστά ήδη σαφές ότι τα σκληρότερα νέα μέτρα θα είναι πολύ δύσκολο να περάσουν από τη Βουλή. Ακόμη κι αν συμφωνήσουν και οι τρεις αρχηγοί -πράγμα πολύ αμφίβολο. Δυστυχώς, το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα, μέσα στη γενική του παράλυση, υπακούει στη μοναδική κινούσα δύναμη που του έχει απομείνει: στο αντανακλαστικό επιβίωσης της αμοιβάδας! Με το βλέμμα στις επικείμενες εκλογές, αναζητεί απλώς (προσωπική ή κομματική) σωσίβια λέμβο… χωρίς καμία συναίσθηση συλλογικής ευθύνης -εθνικής ή κοινωνικής… άνευ όρων… ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

«Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη

θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,

κ’ έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.»

Το κάναμε. Η κοινωνία έδωσε πίστωση χρόνου και σήκωσε βαριές θυσίες στην πλάτη της. Με αντιδράσεις μάλλον ασήμαντες, αν αναλογιστεί κανείς τη βίαιη ανατροπή που συντελέστηκε: μέσα σε ενάμιση χρόνο, όλα τα πλαστά δεδομένα κατέρρευσαν… Το επίπεδο ζωής… τα διαβόητα κεκτημένα… οι εργασιακές σχέσεις… τα προνόμια των συντεχνιών… οι επιδοτούμενες συντάξεις… οι μικρομαφίες και τα μαύρα υπερκυκλώματα του παράνομου πλουτισμού παντού -στο φάρμακο, στα σκουπίδια, στις εφορίες, στις πολεοδομίες… Τώρα, είναι πια σαφές: Ή όλα αυτά θα τελειώσουν εδώ και τώρα, ή θα τελειώσει η Ελλάδα ως χώρα του ευρώ και του πρώτου κόσμου! Αλλά.

«Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,

η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται·

ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·

κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε

ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.»

Ακριβώς! Στην πιο κρίσιμη στιγμή της μάχης, την ώρα που τα πάντα διακυβεύονται, η χώρα δείχνει να μην έχει πολιτική διεύθυνση. Ο Λουκάς Παπαδήμος προσπαθεί να κρατήσει το τιμόνι. Αλλά όλοι οι άλλοι φεύγουν, ένας-ένας, από τη γέφυρα του πλοίου… Ο καθένας για να σώσει τον μικρόκοσμό του.

editorial της "Ισοτιμιας"

YOU CAN’T FIGHT YOUR DESTINY, LUKE

2012-01-29T19:30:00.001+02:00

Του Σωκράτη Παπαχατζή

Εκδηλώσεις όπως ο αδέξιος ελιγμός του κυρίου Χρυσοχοϊδη [θεωρεί πως, όσο κι αν προκαλεί, θα δείχνει πιο ...αγνός σε βάθος χρόνου από τους ψηφίσαντες μετά λόγου γνώσεως] ή ο άλλος του κυρίου Σημίτη [...ούτε αυτός είχε διαβάσει το μνημόνιο τον καιρό που έπρεπε] φωτογραφίζουν ένα σκηνικό άτακτης φυγής, με κυριαρχία σεναρίων ανατροπής του πολιτικού συστήματος.

Το ποίημα που ακούγεται σε παραλλαγές από το Σκάι και τα κρατικά κανάλια είναι: οι διαπραγματευτές μας δεν έχουν δείξει στοιχειώδη επαγγελματισμό δυο χρόνια τώρα. Έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από διάτρητες συμφωνίες. Δεν κατάφεραν να πείσουν ότι θέλουν τις αποκρατικοποιήσεις. Και σήμερα, αδυνατούν να εξηγήσουν στην Τρόικα ότι τα μέτρα που ζητούνται είναι ατελέσφορα και ανεφάρμοστα. Δηλαδή, για τα μέτρα δεν φταίει η αναλγησία του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, αλλά αποκλειστικά η ανικανότητα των Ελλήνων συνομιλητών τους. Πράγμα που μας πηγαίνει ξανά στο ζητούμενο: ένα συνολικά χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα.

Βέβαια… Μιλώντας κάποιοι για “νέα πρόσωπα” που θα αλλάξουν την πολιτική σκηνή, παριστάνουν ότι αγνοούν τα στοιχειώδη. Από που άραγε θα προέλθουν τα “νέα πρόσωπα”; Μήπως θα πέσουν απ’ τον Άρη;

Όπως σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους, έτσι και στην πολιτική, προϋπόθεση ανέλιξης είναι οι γνωριμίες και οι διασυνδέσεις, δηλ. οι συστάσεις από συγκεκριμένους κύκλους, εντός εκτός και επί τα αυτά της χώρας. Αλλιώς, και ο νέος Περικλής να είσαι, οι ικανότητές σου είναι δώρον άδωρον. Και φυσικά οι συγκεκριμένοι κύκλοι δεν πρόκειται ποτέ να προωθήσουν κάποιον επικίνδυνο για τα συμφέροντά τους. Αυτό που ήδη προωθούν, σε βάθος χρόνου, είναι: Ένα μείγμα αουτσάιντερ και παροπλισμένων της πολιτικής, με κοινό παρονομαστή απονευρωμένες κοινωνικές ευαισθησίες και αδιάλειπτη πίστη στην “ευρωπαϊκή ολοκλήρωση”.

Μήπως η υλοποίηση του προγράμματος ήταν ό,τι απλούστερο; Στοιχεία που διαβάζει κανείς στο βιβλίο του Πάνου Παναγιώτου ‘Η Υπόθεση Ελληνική Κρίση’ [συλλογή άρθρων ενός, όχι "εκλαϊκευτή" του συρμού, αλλά, Ειδήμονα με επικοινωνιακό χάρισμα που καθιστά τον λόγο του, επιτέλους, ευρύτερα προσβάσιμο] δείχνουν ότι η εντολή των “εταίρων” δεν ήταν άλλη από το …σπάσιμο όλων των ρεκόρ ταχύτητας στην εξυγίανση / ανάταξη μιας οικονομίας.

Μήπως θυμόμαστε το σύνθημα που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή των τελευταίων δυο δεκαετιών; “Δεν χρειαζόμαστε μεγάλους ηγέτες, αλλά τεχνοκράτες”. Διαχειριστές που να αντεπεξέρχονται σε περίπλοκα οικονομοτεχνικά ζητήματα.

Ξυπνώντας κάποιοι σήμερα, μιλούν για έλλειμμα “ηγεσίας με όραμα”, σε Ελλάδα και Ευρώπη. Όμως είναι αργά. Ο καιρός των διαχειριστών έχει έρθει, και η κα Μέρκελ μπλοφάρει φυσικά όταν μιλά για τοποθέτηση ξένου επιτρόπου. Υπάρχει ήδη τέτοιος και είναι …ο Λουκάς Παπαδήμος, δοτός πρωθυπουργός της χώρας, οσονούπω και με ενισχυμένες εξουσίες. Προέκυψε νομοτελειακά, από το “παίγνιο” του Γ.Α.Π. με το δημοψήφισμα. Και, οποιεσδήποτε κι αν είναι οι μύχιες σκέψεις του [είναι παραγωγικό να είμαστε καλόπιστοι] προέρχεται από συγκεκριμένο χώρο, του οποίου τα συμφέροντα είναι υποχρεωμένος να προασπίζει.

Οι συζητήσεις και οι “σκληρές διαπραγματεύσεις” με την Τρόικα αποτελούν κάθε φορά πρελούδιο για μια προειλημμένη απόφαση. Το πρόβλημα επομένως δεν είναι οι παραχωρήσεις στις οποίες μας σέρνουν. Είναι η ψευδαίσθηση κυριαρχίας με την οποία ζήσαμε επί χρόνια, προϊόν της “δημοκρατικών” προδιαγραφών μετατροπής της πολιτικής σε θεατρική παράσταση και της υποκατάστασης της Ελευθερίας με μια επίπλαστη “ελευθερία του λόγου”. Όσο πιο γρήγορα απαλλαγούμε από την ψευδαίσθηση, τόσο πιο γρήγορα θα αρχίσουν να προκύπτουν ρεαλιστικές προτάσεις.

Ο “εταίροι μας” δεν συζητούν. Γιατί να συζητούμε εμείς μαζί τους; Στέλνουν εδώ τις κουστουμαρισμένες κατσαρίδες τους να κάνουν επίδειξη δύναμης. Πότε θα δείξουμε επιτέλους λίγη απ’ τη δική μας;

Το κριτήριο της βλακείας

2012-01-29T17:30:00.000+02:00

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Εχουμε γλωσσικό ζήτημα αλλά δεν έχουμε γλώσσα, έγραφε ο Ροΐδης, με την υπέροχη γλώσσα του το 1893 στα «Είδωλα». Παραφράζοντάς τον θα μπορούσες να διαπιστώσεις πως έχουμε πολιτικό ζήτημα αλλά δεν έχουμε πολιτική. Για την ακρίβεια, έχουμε ζητήματα, όπως το ωράριο των φαρμακείων ή η απελευθέρωση του επαγγέλματος του δικηγόρου, τα οποία θεωρούνται πολιτικά, χωρίς κανείς να μπορεί να εξηγήσει σε ποια πολιτική εντάσσονται.

Είναι λίγο σαν να παρακολουθείς ψάρια σε ενυδρείο. Τα βλέπεις να πηγαίνουν πέρα-δώθε, να διασταυρώνονται, να κάνουν ελιγμούς με την ουρά τους, αν κάποιος όμως σε ρωτήσει γιατί κατά τη γνώμη σου γίνονται όλα αυτά, εσύ αδυνατείς να του εξηγήσεις. Το πολύ πολύ να πεις ότι όλα αυτά τα κάνουν για να φάνε, κοινώς για να επιβιώσουν, συμπέρασμα που το βγάζεις από τα χειλάκια τους που ανοιγοκλείνουν βλακωδώς. Σε αντίθεση δε από τους βουλευτές, τα ψάρια του ενυδρείου δεν ταλαιπωρούν τη νοημοσύνη σου με τη φωνή τους. Οπως όμως τα ψάρια, έτσι και οι βουλευτές, αν τους απαντήσεις, θα σου πουν πως το ενυδρείο τους είναι η θάλασσα, το πέλαγος και ο ωκεανός.

Οι έγκυροι παρατηρητές των πολιτικών μας πραγμάτων αποδίδουν το φαινόμενο του ενυδρείου στο ιστορικό τέλος της Μεταπολίτευσης. Ας αναλογισθούμε τι ακριβώς τελειώνει.

Η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης υπήρξε μια χώρα που σου έδινε το δικαίωμα να πίνεις το κοκτέιλ σου δίπλα στην αυθαίρετη πισίνα σου, χωρίς όμως να ξεχνάς ότι η ουσία είναι αλλού, η ουσία είναι στις πολιτικές διαφορές που σε χώριζαν από τον γείτονα που επίσης έπινε το κοκτέιλ στην επίσης αυθαίρετη πισίνα του και ούτε αυτός ξεχνούσε πως η ουσία είναι αλλού. Ή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αυτό ήταν το κοινωνικό πρότυπο της Μεταπολίτευσης, μια υπερπαραγωγή πολιτικών ζητημάτων και συγκρούσεων, οι οποίες όμως κατέληγαν στο κοκτέιλ δίπλα στην αυθαίρετη πισίνα. Ωσπου κάποια στιγμή αναγκαστήκαμε να το παραδεχθούμε ομαδικά πως η ουσία ήταν η αυθαίρετη πισίνα κι αρχίσαμε να τσακωνόμαστε για τα ωράρια των φαρμακείων.

Τα πολιτικά ζητήματα της Μεταπολίτευσης καλλώπισαν το κοινωνικό κράτος που ποτέ δεν λειτούργησε, την παιδεία που ποτέ δεν αποκτήσαμε, την πολιτική που ποτέ δεν μας έπεισε. Μαζί με την άνοδο της τιμής του εσπρέσο, που επειδή ήταν ακριβός έπειθε όποιον τον έπινε πως είναι πλούσιος, λειτούργησαν ως αντικαταθλιπτικά. Για να γίνεις πολιτικός έφτανε η κομματική ταυτότητα, κοινώς η ενεργός συμμετοχή σου στην παραγωγή «πολιτικών ζητημάτων». Πολιτική, οργάνωση προοπτικής, κανείς δεν σου ζητούσε. Οπως και κανείς δεν απαιτούσε απ' τους διαχειριστές των πολιτικών ζητημάτων ένα δράμι ευφυΐας παραπάνω απ' αυτό που σου χρειάζεται για να αγορεύεις για τα ωράρια των φαρμακείων.

Γιατί τελικά καταλήγεις να αναρωτιέσαι μήπως το μεγάλο λάθος της Μεταπολίτευσης ήταν ότι, εκτός των άλλων, κατάργησε και το κριτήριο της βλακείας.

Με ένα... Μνημόνιο ξεχνιέμαι

2012-01-29T16:00:00.004+02:00

Της Μαριλης Μαργωμενου

Αλλοτε είναι υπερήρωες, άλλοτε περιθωριακοί: «Οι Αδιάφθοροι», «Οι Απίθανοι», «Οι Αναλώσιμοι»... Εκείνοι έχουν μόνο τον αρχηγό τους και εκείνος έχει μόνο τους συντρόφους του. Αν στην Ελλάδα την κλασική συνταγή τη δόξασαν «Οι Αυθαίρετοι», έφτασε πια η ώρα για την εμβληματική φιγούρα του Χ. Βαλαβανίδη να αποσυρθεί. Πλέον στα δελτία ειδήσεων παίζεται νέο σίριαλ: «Οι Αντιμνημονιακοί».

Η καινοτομία της νέας σειράς είναι πως όσοι παίζουν εκεί νομίζουν πως είναι πρωταγωνιστές.

«Ψήφισα με το πιστόλι στον κρόταφο το Μνημόνιο», λέει ο Μ. Χρυσοχοΐδης, ο ζεν πρεμιέ της ημέρας που επιμένει πως «δεν έπρεπε να μπούμε στο Μνημόνιο» και ας μην το διάβασε ποτέ. Κι ενώ μανιασμένο το twitter τον χτυπά με ατάκες του τύπου «δεν διάβασα το Μνημόνιο γιατί... δεν το τύπωσε στην ώρα της η Διαμαντοπούλου!» ή «...γιατί μου το έφαγε ο σκύλος!» ή «...γιατί ούτε ο Τσακ Νόρις το διάβασε!», υπάρχει και το αντίπαλο δέος να τον πολεμάει.

Η Λούκα Κατσέλη, που μήνες τώρα γκρινιάζει για το Μνημόνιο, διάβασε τις 2.200 σελίδες του σε τρεις ώρες! Κι έτσι γίνεται η μόνη από τους «Αντιμνημονιακούς» που έχει πιθανότητες να μας βγάλει από την κρίση. Γιατί όποιος μπορεί να διαβάζει 12 σελίδες το λεπτό, λογικά θα έχει κι άλλες μαγικές ικανότητες.

Ο Γ. Παπανδρέου, πάλι, μάλλον πήρε το Μνημόνιο να το διαβάσει στην Κόστα Ρίκα κι έτσι δεν έστειλε ούτε επιστολή για την ονομαστική ψηφοφορία στην Ελλάδα. Είναι το σύνδρομο «μ’ ένα βιβλίο ξεχνιέμαι». Στο ταξίδι του στη Ν. Αφρική ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ξεχάστηκε εντελώς: σαν να μην ήταν εκείνος που υπέγραψε το Μνημόνιο, αγανάκτησε live στις αφρικανικές κάμερες γιατί «τα μέτρα πνίγουν τον λαό» και «με τους φόρους ληστεύουν τους Ελληνες»! Και έτσι συμπλήρωσε την επαναστατημένη τριπλέτα: ο Ευ. Βενιζέλος να παραπονείται πως «το DNA του Μνημονίου μάς οδηγεί σε αδιέξοδο». Ο Φ. Σαχινίδης να ολοφύρεται που «πέσαμε σε όλα έξω» και οι τρεις μαζί να μοιάζουν έτοιμοι για προσέγγιση με τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθιμο, ο οποίος προ ημερών κατέληξε (στο κήρυγμά του, όχι γενικώς...) με την ατάκα «να μας αφήσουν ήσυχους και θα τα καταφέρουμε».

Αλλά πάλι, στο πιο σουρεάλ επεισόδιο των «Αντιμνημονιακών» έπαιξε ακόμα και ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, ο Γ. Προβόπουλος, που βγήκε να διαλαλήσει το παράπονό του στους Financial Times επειδή οι συνταγές του Μνημονίου τώρα πια δεν του φαίνονται καλές. Κι έτσι μάλλον πήρε το απαραίτητο θάρρος και ο Κ. Σημίτης να ρίξει κι εκείνος φάπα στο μνημονιακό σβέρκο όσο κρατάει το «μπιζζζ!». Ο παλαιός πρωθυπουργός πήγε στο συνέδριο των Πρασίνων στο Βερολίνο και με τη γερμανική προφορά που θα μπορούσε να κάνει τη Μαλβίνα να αναστηθεί, είπε πως ήταν «πολιτικά μοιραίο λάθος» το Μνημόνιο. Δυστυχώς γι’ αυτόν, μια ομάδα από Ελληνες από κάτω άρχισε να φωνάζει «Siemens», «Τσουκάτος» και «Μαντέλης» εναλλάξ και τότε μόνον ο κ. Σημίτης συναισθάνθηκε τη σοφία της παλαιάς διαφήμισης «καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς». Σιωπηλός αναχώρησε για το κοντινότερο μπιστρό, να πνίξει την απογοήτευσή του στο ξινολάχανο, το οποίο οι κακές σοσιαλιστικές γλώσσες επιμένουν πως τελευταία ταιριάζει όχι μόνο στη γεύση, αλλά και στη διάθεσή του.

Γιατί ποιος να το έλεγε πως θα συνέπιπταν οι απόψεις του με εκείνες των επαναστατημένων της γαλάζιας στρατιάς;

Ηδη ο Π. Καμμένος θα πρέπει να του φυλάει μια θέση στο νέο, αντιμνημονιακό του κόμμα όπου θα φιλοξενηθεί ποτ πουρί πολιτευτών από Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ. Για λόγους ομοιομορφίας, θα μπορούσαν όλοι τους να φορούν ως στολή εργασίας το δερμάτινο τζάκετ του Μπράντο από τον «Ατίθασο» που ο κομματάρχης τους λάνσαρε στα συνέδρια της ΟΝΝΕΔ. Βλέπετε, τελευταία στη γαλάζια στρατιά «Οι Αντιμνημονιακοί» έχουν τέτοια πέραση, που ακούγεται πως ο Γ. Μανώλης δεν βρίσκει πια εξοχικό κέντρο γάμων - βαφτίσεων αρκετά μεγάλο για να χωρέσει τον πόνο και τα ζεϊμπέκικα της λαϊκής Δεξιάς. Αλλά πάλι, αν συνεχίσουν «Οι Αντιμνημονιακοί» να παίζονται σε όλα τα κόμματα με τέτοια επιτυχία, σύντομα θα τους παραχωρηθεί ολόκληρη η αίθουσα της Ολομέλειας στη Βουλή. Και δεν θα υπάρχει ούτε καρέκλα αδειανή...

ΙΜΙΑ: 16 χρόνια είναι πολύ λίγα. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

2012-01-29T14:00:00.003+02:00

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΙΚΑΣ (katsikas.george@gmail.com)

στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

«Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί.»

Γιώργος Σεφέρης

Πόνος ανίκητος από ουσίες, πόνος αγιάτρευτος απ την επιστήμη. Πόνος ιδιόμορφος που ανάλογα με τις περιστάσεις μπορεί να γίνει ηθικός αυτουργός στις μεγαλύτερες ανθρώπινες νίκες και ήττες σε τούτη τη ζωή. Μόνος του εχθρός ο χρόνος. Μόνο αυτός μπορεί να ναρκώσει τη μνήμη εμποδίζοντάς την να δώσει στην ψυχή τις οδύνες που θα την μετατρέψουν είτε σε πρόβατο είτε σε λιοντάρι.

Στον ύπουλο χρόνο και στο ισχυρό ναρκωτικό της Λήθης ποντάρουν και οι απανταχού ισχυροί του κόσμου που ζουν για να άγουν και να φέρουν ορδές προβάτων ταΐζοντας τες κουτόχορτο. Γι αυτό και ενώ είναι πρόθυμοι να καταπατήσουν κάθε υπόσχεση και κάθε δέσμευσή τους, τηρούν σχεδόν ευλαβικά τις «άτυπες συμφωνίες λήθης» που συνάπτουν με τις κοινωνίες των χειροκροτητών που τους αναδεικνύουν.

Σε βολεύει να ξεχνάς για να μην πονάς, με βολεύει να ξεχνάς για να μην γίνεις λαβωμένος λέοντας και με καταπιείς άρα σε αφήνω ευτυχισμένο στον λήθαργό σου

Όχι μάγκες. Κάποιοι γουστάρουμε να θυμόμαστε και ας πονάμε. Δεν ξεχνάμε κι ας πονάμε. Πονάμε και γουστάρουμε.. Για κάποια πράγματα έχουμε ακόμα τη δύναμη να φωνάζουμε ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ όση δόση απ το δηλητήριο της Λήθης και αν προσπαθείτε να βάλετε στη ζωή μας. Για κάποια ελεεινά και τρισάθλια «έργα» σας θα φωνάζουμε ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Πάρτε μερικά μέρες που είναι έτσι για να έχετε τον ΦΟΒΟ μας:

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ το παχύδερμο των Ιμίων. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ την γαλανόλευκη κουρελού που παρακαλούσε ο τρισάθλιος να την πάρει ο αέρας. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ το «είστε συναισθηματικός Ναύαρχε» που απάντησε ο αναίσθητος προσκυνημένος του Κολωνακίου στον άνθρωπο που προσπαθούσε να πείσει πως το ποτισμένο με αίμα ηρώων, γαλανόλευκο «κουρελόπανο» ΔΕΝ πρέπει και δεν μπορεί να το πάρει κανένας άνεμος. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ την νηπιακή απορία «τι σημαίνει κανόνες εμπλοκής κύριε Ναύαρχε?». ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ τα ρεπορτάζ για τους Έλληνες του εξωτερικού που ζητούσαν να έρθουν να αμυνθούν υπέρ πατρίδος, την ίδια ώρα που τα μπουζουκάδικα ήταν τίγκα από ορδές βολεμένων με δανεικά ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ τις σκατόφατσες από διάφορες γνωστές φυγόστρατες λούγκρες του life style που από τα παράθυρα της τηλεόρασης έκαναν «στρατηγικές» υποδείξεις «εκτόνωσης» της κρίσης. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ τον λυγμό που έπνιγε την φωνή αγανάκτησης των γενναίων καταδρομέων μας που έζησαν πάνω στις βραχονησίδες την εθνική ξεφτίλα μας, όταν στα μετέπειτα τηλεοπτικά ρεπορτάζ, εξέφραζαν με πόνο την ντροπή της υποχώρησης. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ τον Χριστόδουλο Καραθανάση. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ τον Παναγιώτη Βλαχάκο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ τον Έκτορα Γιαλοψό. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ το «ευχαριστώ τους Αμερικανους». ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ότι το απέραντο γαλάζιο της πατρίδας μου κάποιοι πράσινοι προσκυνημένοι ντενεκέδες το στιγμάτισαν με «γκρίζες ζώνες» ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και τους επόμενους, τους επανιδρυτές του κράτους-οπερέτα που αντί να τις καθαρίσουν τις διατήρησαν. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ τα κουμπαριλίκια με τους πασάδες. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ τις ζειμπεκές. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ το «Bravo Yorgos». ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ότι αυτό το έθνος που κάποτε έδειχνε έμπρακτα με την ιστορία του σε όλη την ανθρωπότητα πως «η μεγαλοσύνη των λαών δε μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με αίμα» έφτασε σε σημείο να αναδεικνύει φάρες ανελλήνιστων νεοραγιάδων που της καρδιάς το πύρωμα το ανταλλάσουν με έναν ήσυχο υπνάκο δηλώνοντας « ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ό,τι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας»

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ρε και ας πονώ, όσο «μακριά» και αν πέφτουν τα Ιμια, όσα χρόνια και αν περάσουν.

Όσο για τους προσκυνημένους που πιστεύουν πως η ξεδιάντροπη λήθη και η προδοτική ενδοτικότητα εξασφαλίζουν πάντα ήσυχο ύπνο τους παραπέμπω σε μια σοφή ρήση του Elias Canetti

«Όλα τα πράγματα που έχει ξεχάσει κανείς ΕΡΧΕΤΑΙ κάποτε στιγμή που κραυγάζουν στα ήσυχα όνειρά του…»

ΥΓ1: Mιας και μίλησα για όνειρα ρε μπας και το όνειρό μου που εξοργίζει τους όψιμους ταλιμπαν του «πατριωτισμού» που επί χρόνια έλειπαν για δουλειές «να δω έναν γερμανό αγράμματο μεθύστακα ιδιοκτήτη μπυραρίας να με κυβερνάει» είναι λάθος? Ρε μήπως ένας Σουλτάνος σαν τον Καρντάση Ταγιπ Πασά είναι καλύτερη λύση…?

ΥΓ2 Αφιερωμένο στη μνήμη του διοικητή μου στη Σχολή Αλεξιπτωτιστών πριν 24 χρόνια, του Δημητρίου Μάρκου που έφυγε για το τελευταίο «άλμα» του τον περασμένο Δεκέμβριο και δεν μπόρεσα να τον αποχαιρετίσω…

Το Διαδίκτυο, ο Πολύφημος και ο Κανένας...

2012-01-29T13:00:00.002+02:00

Της ΕΛΕΝΗΣ ΚΑΡΑΣΑΒΒΙΔΟΥ

Μέλους του Δ.Σ. του Ευρωπαϊκού Δικτύου για Φιλικές Πόλεις στα Παιδιά της UNICEF

Η τεχνολογική επανάσταση στα τέλη του 20ού αιώνα «κατακερματίζοντας» τις παραδοσιακές διόδους αναπαράστασης που έλεγχε παραδοσιακά (αν και ποτέ απόλυτα) η όποια εξουσία, «συνέτριψε» σημειολογικά την ιεραρχία στη διακίνηση της πληροφορίας, συμβάλλοντας σε αυτό που ονομάστηκε «ριζική αμφισβήτηση» της μεταμοντερνικότητας.

Η συμβολή του Διαδικτύου στη δημιουργία ατομικής σκέψης και κοινωνικών κινημάτων (παρ' όλη την παράλληλη συμβολή του στην εικονική οικονομία) υπήρξε εμβληματική. Για κάποια χρόνια το Ιντερνετ, αυτός ο πολυπρισματικός Πολύφημος με το τεράστιο «ένα μάτι» (το άλλο που αναζητείται από την εποχή του «Κανένα» δεν θα μπορούσε παρά να 'ταν η φιλοσοφία και η πιο «υλική» έκφρασή της, η τέχνη, η οποία θα έντυνε συνειδησιακά τη χρήση της όποιας τεχνολογίας), βοήθησε την «ανθρωπότητα» να ξεφύγει κάπως από τη μονίμως «βολική»(;) και συχνά επιλεκτική τύφλωσή της.

Τα τελευταία όμως χρόνια, που η βαριά σκιά του «νέου», οικονομικού ολοκληρωτισμού κρύβεται όλο και πιο άτσαλα πίσω από την επίφαση μιας δήθεν δημοκρατίας, αυτός αρχίζει και μετέρχεται παραδοσιακές πρακτικές του «παλιού» ολοκληρωτισμού. Και ξεχωριστή ανάμεσά τους είναι και ο έλεγχος των αναπαραστατικών μηχανισμών, με άλλα λόγια η λογοκρισία, που ξεκίνησε από παραδοσιακά έντυπα και θα απλωθεί τώρα, αν δεν αντιδράσουμε, στον ηλεκτρονικό χώρο.

Πανικοβλημένη από τα κινήματα, υποστηριγμένη από τους «σύννομους» αστούς που (από σοκ ή από επιλογή) «δεν βλέπουν», ισχυροποιημένη από λαούς που εκμαυλίστηκαν μέσα από χειραγωγιστικές ανάγκες και διαχειρίζονται φοβικά την πιθανότητα ο «Κανένας» (αυτοί οι ίδιοι) να μετουσιωθεί σε πολιτικό υποκείμενο επάνω στα δίκαια ερείπια των παλιών υποκειμένων και να αντιδράσουν, η νέα ιεραρχία προχωρά ένα βήμα παραπάνω:

Την ίδια ώρα που με επίσημο έγγραφό της η αστυνομία του Λονδίνου εξομοίωνε τους «αγανακτισμένους» του Λονδίνου με τρομοκρατικές οργανώσεις (κάτι τρομακτικό από μόνο του), την ίδια ώρα που στην Ε.Ε. ψηφίζονται «συμφωνίες για αστυνόμευση» των προθύμων, στο αμερικανικό Κογκρέσο κατατίθεται (οσονούπω) νόμος που παρέχει το δικαίωμα στις Ηνωμένες Πολιτείες (αρχικά...) η κυβέρνηση να μπορεί να υποχρεώσει τους providers του Internet (τους φορείς και τις εταιρείες που διαχειρίζονται και μας παρέχουν τον ιντερνετικό χώρο) να μπλοκάρουν κάθε δραστηριότητα που μπορεί να θεωρείται ύποπτη (ή ακόμη -και προσέξτε τη ρητορική...- που δεν μπορούν να ελέγξουν την ιντερνετική δραστηριότητα των μελών τους...).

Η μαύρη λίστα των οργανώσεων που θα δημιουργηθεί θα χρησιμοποιήσει προφανώς ως φρεγάτες «νομιμοποίησης» site στο στιλ της Αλ Κάιντα για να χτυπήσει τους αληθινούς στόχους, site, λίστες, ηλεκτρονικά έντυπα και διακινούμενα μηνύματα εναλλακτικής πληροφόρησης και κοινωνικής δράσης.

Παραδέχονται προφανώς ότι ο δρόμος που ακολουθούν όχι μόνο δεν κυοφορεί τη λύση («μας έλεγαν θα νικήσετε άμα υποταχτείτε»), αλλά θα δημιουργήσει πλανητικά τεράστιες εκρήξεις τα επόμενα χρόνια. Εκρήξεις επίτηδες «εξαθλιωμένων», στις οποίες η ύψιστη αλληλεγγύη κι η ύψιστη κτηνωδία θα πηγαίνουν εκ των πραγμάτων χέρι χέρι, εκρήξεις που ελέγχοντας τις διόδους αναπαράστασης θα τις παρουσιάσουν πιθανότατα ως απόδειξη για το «αναγκαίο», το «μόνο ρεαλιστικό» της «τελικής λύσης» μιας οικονομίας κι ενός πλανήτη που χωρά μόνο το χειρότερο κάθε φορά δείγμα μας, δηλαδή τους «εκλεκτούς».

Αν και, αφού θα 'χουμε αφήσει τις Ιθάκες να κατακτηθούν, δεν θα 'χει λόγο ο «Κανένας» να απελευθερωθεί από τη σπηλιά του τυφλού πια Γίγαντα...

ΗΠΑ: H Νέα Υόρκη μπορεί να βυθιστεί!

2012-01-29T12:30:00.002+02:00

Της ΘΑΛΕΙΑΣ ΚΑΡΤΑΛΗ

Γόνδολες στη Νέα Υόρκη; Ακούγεται ίσως ρομαντικό, όμως οι πλημμυρισμένοι δρόμοι του νότιου Μανχάταν εκεί, όπου χτυπά η καρδιά του παγκόσμιου οικονομικού κέντρου, οι αποκλεισμένες από τα νερά σήραγγες, και ένα κατεστραμμένο δίκτυο ύδρευσης της αμερικανικής μεγαλούπολης δεν περιέχουν κανένα ρομαντικό στοιχείο για τους συντάκτες της έκθεσης που ήρθε την περασμένη εβδομάδα στο φως της δημοσιότητας και κρούει για μια ακόμη φορά τον κώδωνα του κινδύνου για τις επιπτώσεις της ανόδου της θερμοκρασίας που προκαλεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

«Οι κλιματικές αλλαγές έχουν ήδη αρχίσει να επηρεάζουν τον πληθυσμό και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, και οι επιπτώσεις αυτές αναμένεται να ενταθούν. Την ίδια στιγμή, η Πολιτεία έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει αρκετούς από τους κινδύνους που έχουν σχέση με τις κλιματικές αλλαγές, μειώνοντας τις αρνητικές επιπτώσεις και εκμεταλλευόμενη πολλές από τις ευκαιρίες που αυτή η πραγματικότητα δημιουργεί», αναφέρεται στον πρόλογο της 600σέλιδης έκθεσης, η οποία συντάχθηκε υπό την αιγίδα της υπηρεσίας Ενέργειας και Ανάπτυξης της Νέας Υόρκης (New York State Energy Research and Development) και περιλαμβάνει τα συμπεράσματα τριετούς έρευνας επιστημόνων και ακαδημαϊκών των πανεπιστημίων Κολούμπια, Κορνέλ και του Πανεπιστημίου Σίτι της Νέας Υόρκης, για τις επιπτώσεις που έχει στην ίδια την πόλη της Νέας Υόρκης, αλλά και στις ακτές, τις καλλιέργειες και τον πληθυσμό της ενδοχώρας της ομώνυμης πολιτείας η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη.

Με νωπές ακόμη τις μνήμες από τον τρόμο που έσπειρε στην ανατολική ακτή ο τυφώνας Αϊρίν τον περασμένο Αύγουστο κι ενώ η Νέα Ορλεάνη πασχίζει ακόμη να κλείσει τις πληγές που άφησε πίσω του ο τυφώνας Κατρίνα, το 2005, οι επιστήμονες μιλούν πια ανοικτά για τον κίνδυνο να βυθιστεί ένα μεγάλο μέρος της Νέας Υόρκης, αν μέσα στα επόμενα χρόνια πληγεί από έναν νέο τυφώνα της ισχύος του «Αϊρίν».

Οι επιστήμονες επισημαίνουν στην έκθεσή τους ότι τα δεδομένα έχουν αλλάξει δραματικά, με αποτέλεσμα ακραία φαινόμενα όπως οι καύσωνες και οι τυφώνες να εμφανίζονται πια σε πολύ πιο τακτά διαστήματα από ό,τι στο παρελθόν. Οι σφοδρές καταιγίδες, οι οποίες προκαλούσαν πλημμύρες εκδηλώνονταν περίπου μια φορά στα δέκα χρόνια στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, όμως αυτό αλλάζει δραματικά, με αποτέλεσμα τέτοιου είδους καταιγίδες να πλήττουν μέσα στο άμεσο μέλλον την περιοχή αυτή τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο, επισημαίνουν οι επιστήμονες. «Οσο πιο συχνά εκδηλώνονται φαινόμενα πλημμύρας σε παραθαλάσσιες περιοχές, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα οι περιοχές αυτές να εγκαταλειφθούν από τους κατοίκους τους μόνιμα», υπογραμμίζεται στην έκθεση.

«Οι κίνδυνοι και οι επιπτώσεις είναι τεράστιες», υπογραμμίζει από την πλευρά του ο Αρτ Ντε Γκαετάν, ένας από τους επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας που συνέταξε την έκθεση, «είναι σαφές ότι μεγάλα τμήματα της πόλης θα πρέπει να εγκαταλειφθούν εξαιτίας της ανόδου της στάθμης της θάλασσας».

Οι περιοχές των Χάμπτονς του Λόνγκ Αϊλαντ, όπου οι εύποροι Νεοϋορκέζοι διατηρούν εξοχικές κατοικίες είναι από τις πρώτες που κινδυνεύουν να βρεθούν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, όμως τεράστιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν και οι φτωχότεροι πληθυσμοί που κατοικούν στις παρόχθιες περιοχές της Νέας Υόρκης και κατά μήκος των ποταμών στα βόρεια της Πολιτείας. Η λήψη μέτρων εκ μέρους των αρχών της Πολιτείας, τα οποία θα βοηθήσουν τους πληθυσμούς αυτούς να προσαρμοσθούν σταδιακά στα νέα δεδομένα θα πρέπει να αποτελέσουν άμεση προτεραιότητα, τονίζεται στην έκθεση, η οποία αφιερώνει ένα μεγάλο τμήμα της στον προληπτικό σχεδιασμό για τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται πλέον εξαιτίας του φαινομένου του θερμοκηπίου.

Ενα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που ενδέχεται να αντιμετωπίσει η Νέα Υόρκη αφορά το δίκτυο μεταφορών της, επισημαίνουν οι ειδικοί, καθώς πολλά σημεία του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ τα αεροδρόμια Κένεντι και Λα Γκουάρντια βρίσκονται στη στάθμη της θάλασσας, γεγονός που σημαίνει ότι σε περίπτωση μεγάλης πλημμύρας θα αντιμετωπίσουν τεράστια προβλήματα στη λειτουργία τους.

«Μέσα σε μία ώρα, πολλές από τις σήραγγες που ενώνουν το Μανχάταν με το Μπρονξ και άλλες περιοχές, κάτω από τον ποταμό Χάρλεμ θα έχουν πλημμυρίσει, ενώ ένα μεγάλο τμήμα του δικτύου μεταφορών, υδροδότησης και αποχέτευσης μπορεί να τεθεί εκτός λειτουργίας για έναν ολόκληρο μήνα, επισημαίνει η έκθεση.

Τα συμπεράσματα της τριετούς έρευνας των επιστημόνων έρχονται στο φως της δημοσιότητας την ώρα που το Ρεπουμπλικανικό Κογκρέσο επιμένει να μπλοκάρει τα κονδύλια που προβλέπονται για τη δημιουργία μιας νέας κρατικής υπηρεσίας για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Αρχαία μόδα αθάνατη

2012-01-29T12:01:00.002+02:00

Της ΕΦΗΣ ΦΑΛΙΔΑ

Πολλά χρόνια πριν το Ιντερνετ συμβάλει στην εξάπλωσή της, η μόδα ήταν ένα σύστημα μελέτης, έρευνας και δημιουργίας. Το άθροισμά τους έφερνε αλλαγές στον τρόπο ντυσίματος. Εκείνη την εποχή, στο γαλλικό Μεσοπόλεμο, μια δημιουργός, η Μαντλέν Βιονέ, ανέτρεψε την αντίληψη του ρούχου.

Η ματιά της ανίχνευσε τα πάντα γύρω από την αρχαία ελληνική τέχνη. Και ανακάλυψε τρόπους και τεχνικές για να δώσει την τρίτη διάσταση που μέχρι τότε δεν είχαν τα ρούχα. Εκτοτε η γενιά των σχεδιαστών του 20ού αιώνα αναγνώρισε στα μακριά της φορέματα, στα παιχνίδια των όγκων, στις τεχνικές κατασκευής τους μια ευφυΐα που αποτελεί αστείρευτη έμπνευση. Η Μαντλέν Βιονέ ήταν «ο Ευκλείδης της μόδας».

«Το θεώρημα της Βιονέ για τη μόδα στηρίχτηκε στη γεωμετρία του υφάσματος και στις παραστάσεις αρχαιοελληνικών έργων. Οταν ένα κομμάτι ύφασμα είναι κομμένο σε σχήμα τετραγώνου και το διπλώσουμε ώστε να μετρήσουμε το σχέδιο, τότε οι γωνίες που σχηματίζονται ταιριάζουν και αναδεικνύουν την ανθρώπινη φόρμα. Η συμβολή της γαλλίδας δημιουργού στη μόδα είχε τις βάσεις της στην αρχαιοελληνική αισθητική», υποστήριξε η καθηγήτρια Αρχαιολογίας του Ενδύματος στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, Λυδία Καμίτση.

«Τα πρώτα φορέματα ελληνικού ύφους της Βιονέ κάνουν την εμφάνισή τους το 1919 και επεμβαίνουν στην παράδοση των κανόνων τής τεχνικής τής υψηλής ραπτικής», είπε στο διεθνές συνέδριο «Παρίσι - Αθήνα 1919-1939: το διπλό ταξίδι» που οργάνωσε το Γαλλικό Ινστιτούτο στο Μουσείο Μπενάκη, για τη Γαλλίδα που άλλαξε τη μόδα.

Η Λυδία Καμίτση τεκμηρίωσε τη θέση της με εικόνες από παραστάσεις αμφορέων της αρχαιότητας (στα Μουσεία του Λούβρου, του Βατικανού, της Νάπολι), όπου διακρίνονται οι λεπτομέρειες από αρχαιοελληνικούς μανδύες, χιτώνες, χλαμύδες.

«Η Μαντλέν Βιονέ δεν ταξίδεψε ποτέ στην Ελλάδα. Τη γνώρισε όμως μέσα από τη διάχυτη ατμόσφαιρα στο Παρίσι την εποχή που το ρεύμα των καλλιτεχνικών αναζητήσεων ήταν στραμμένο προς τους πολιτισμούς της αρχαιότητας. Ως πνεύμα δημιουργικό η ίδια παρακολουθούσε μαθήματα σχεδίου και γλυπτικής στη Σχολή Καλών Τεχνών, επισκεπτόταν την πτέρυγα αρχαιοτήτων του Λούβρου και αγόραζε βιβλία τέχνης με λεπτομερή σχέδια για τα αγγεία», εξήγησε η ελληνίδα καθηγήτρια, η οποία έχει ασχοληθεί με το έργο της Βιονέ σε δύο ερευνητικά βιβλία.

Γνωστή για την τεχνική της στο λοξό κόψιμο του υφάσματος που πρόσθετε κίνηση στο ρούχο, η Βιονέ στη δεκαετία του '20 άρχισε να πειραματίζεται με τεχνικές με βάση τις παραστάσεις των αγγείων. Πέρα από τη δημιουργία βραδινών φορεμάτων σε γραμμή χιτώνα ή χειριδωτού πέπλου, τα οποία κατασκεύαζε δίνοντάς τους όγκο, παρατήρησε και οικειοποιήθηκε κι άλλες διακοσμητικές λεπτομέρειες που τις πρόσθεσε στα ρούχα της.

ΤΑ ΝΕΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Αναβίωση της έδρας Ελληνικών στη Γλασκώβη χάρη σε έναν μεγάλο φιλέλληνα

2012-01-29T11:30:00.002+02:00

Το κράτος - οπερέτα θα τον τιμήσει έστω και τώρα μετά θάνατον???

Της Λινας Γιανναρου

Την άνοιξη, στην έναρξη της καλύτερης περιόδου για να επισκεφθεί κανείς τη Σκωτία, πρόκειται να ξεκινήσουν και επισήμως οι διαδικασίες για την αναβίωση της διάσημης έδρας των Ελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης.

Το φιλί της ζωής στο εμβληματικό για το ίδρυμα τμήμα, που όμως παρέμενε σε νάρκη για πάνω από δέκα χρόνια, έδωσε... μετά τον θάνατό του ο επί τριακονταετία (1971-2001) κάτοχος της έδρας φιλέλληνας Ντάγκλας Μορίς Μακντάουελ.

Η διαθήκη του καθηγητή, που έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο του 2010 σε ηλικία 78 ετών, όριζε ρητά ότι δωρίζει το πινάκιο των μετοχών και τίτλων που κατείχε για την αναβίωση της έδρας των Ελληνικών Σπουδών. Η αξία της δωρεάς πρόσφατα εκτιμήθηκε στο ιλιγγιώδες ποσό των 2,4 εκατ. λιρών.

Σε δύο μήνες περίπου πρόκειται να ανακοινωθούν τα ονόματα των υποψηφίων για την κάλυψη της θέσης του κατόχου της έδρας. Στόχος, σύμφωνα με την ανακοίνωση του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, είναι να οριστεί υπεύθυνος καθηγητής έγκαιρα για το νέο ακαδημαϊκό έτος.

Η είδηση, με έντονο συμβολισμό και για την κρίσιμη συγκυρία για τη χώρα μας, αλλά και γενικότερα για το μέλλον των ανθρωπιστικών σπουδών, χαιρετίστηκε από τον ακαδημαϊκό χώρο. «Αν και η μελέτη των ελληνικών ατόνησε τα τελευταία 40 χρόνια περίπου, βλέπουμε ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για το αντικείμενο από τους φοιτητές και η αναβίωση της έδρας θα ισχυροποιήσει τη φήμη του πανεπιστημίου μας σε αυτό το αντικείμενο σπουδών» είπε χαρακτηριστικά ο καθηγητής Κλασικών Σπουδών στη Γλασκώβη Μάθιου Φοξ.

«Ο καθηγητής Μακντάουελ ήταν αυθεντία στη διδασκαλία και στην εδραίωση της ελληνικής γλώσσας καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του. Η αναζήτηση του κατάλληλου υποψηφίου θα πάρει καιρό, θέλοντας να βεβαιωθούμε ότι θα είναι άξιος συνεχιστής της φήμης του προκατόχου του» συμπλήρωσε.

Πράξη γενναιοδωρίας

Σύμφωνα με τους συναδέλφους του, πάντως, η δωρεά ήταν συνεπής της συνολικής στάσης του Μακντάουελ ως ακαδημαϊκού, αλλά και της ασίγαστης αγάπης του για την Ελλάδα και την ελληνικότητα. «Το κληροδότημα αντικατοπτρίζει τον ισχυρό δεσμό του με το πανεπιστήμιο και την επιθυμία του να εξασφαλίσει ότι θα παραμείνει κέντρο αριστείας για τη διδασκαλία των ελληνικών», δήλωσε ο καθηγητής Αλεξάντερ Γκάρβι, ο οποίος ήταν και ένας από τους εκτελεστές της διαθήκης. «Ηταν η τελευταία πράξη γενναιοδωρίας σε μια ζωή που πέρασε υποστηρίζοντας τη μελέτη του αντικειμένου». Σημειώνεται ότι πριν από την αποχώρηση του καθηγητή Μακντάουελ το 2001, η έδρα των Ελληνικών Σπουδών λειτουργούσε απρόσκοπτα στη Γλασκώβη από το 1704, οπότε και ιδρύθηκε.

Χρηματοδότηση

Θα χρειαστούν πάντως πολλοί τέτοιοι ευεργέτες Ελληνες και ξένοι προκειμένου να διασωθούν οι έδρες Ελληνικών Σπουδών που κινδυνεύουν με μαρασμό. Από τις περίπου 185 έδρες Νεοελληνικών Σπουδών που λειτουργούν σε πολλά πανεπιστήμια του κόσμου, αρκετές είναι υπό κατάργηση ή κινδυνεύουν να καταργηθούν, χτυπημένες τόσο από την απαξίωση των ανθρωπιστικών σπουδών όσο και από την αδυναμία του ελληνικού κράτους να τις στηρίξει. Το 2009 διατέθηκαν από το υπουργείο Πολιτισμού 759.040 ευρώ σε 94 έδρες και τμήματα πανεπιστημίων του εξωτερικού, ενώ το 2010 το συνολικό ποσό δεν ξεπέρασε τα 417.650 ευρώ που κατευθύνθηκαν σε μόλις 53 έδρες και τμήματα. Μάλιστα, το 2010 σε 22 από αυτούς τους φορείς η ετήσια επιχορήγηση δεν ξεπέρασε τις 4.000 ευρώ ενώ ο μέσος όρος ανήλθε σε περίπου 8.000 ευρώ. Την ίδια ώρα, το 2010, 81 έδρες και τμήματα Νεοελληνικών Σπουδών του εξωτερικού δεν έλαβαν καμία χρηματοδότηση, αριθμός διπλάσιος από την προηγούμενη χρονιά.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΙΡΑΝ: Ισχυρά τα αντικίνητρα της Δύσης για εμπλοκή σε πόλεμο με την Τεχεράνη

2012-01-29T11:00:00.003+02:00

Της Ελενας Μπέλλη

Στις 6 Δεκεμβρίου του 2011, ένας καμικάζι ριχνόταν με μίσος πάνω σε ένα πλήθος σιιτών προσκυνητών στην Καμπούλ, προκαλώντας τον θάνατο 55 ανθρώπων, στην πρώτη «ενδο-θρησκευτική» επίθεση στο Αφγανιστάν μετά την κατάρρευση των Ταλιμπάν πριν από δέκα χρόνια. Η επίθεση, προφανώς έργο των σουνιτών του δικτύου Χακάρι, συνιστά ανοικτή πρόσκληση παρέμβασης στο Ιράν, που μέχρι σήμερα είχε κρατήσει χαμηλό προφίλ στην αφγανική διένεξη.

Στόχος του Ιράν, επισήμαιναν οι αναλυτές, ήταν η «φινλανδοποίηση» του Αφγανιστάν, δηλαδή η αδρανοποίηση της χώρας σε διεθνές επίπεδο και η δημιουργία μίας ουδέτερης ζώνης στα κοινά σύνορά τους. Αλλά μετά την επίθεση κατά των σιιτών στην Καμπούλ, οι ιρανικές εφημερίδες έκαναν λόγο για «αμερικανική εκδίκηση στην ισλαμική αφύπνιση».

«Δεν θα είναι δύσκολο για το Ιράν να δημιουργήσει ένοπλες ομάδες στο Αφγανιστάν, αλλά θα χρειαστεί χρόνο», έγραφε το Δεκέμβριο η βρετανική εφημερίδα The Guardian, που σημείωνε πάντως «την αυξανόμενη 'ιρανοποίηση' των κληρικών αλλά και των θρησκευτικών τελετών στο Αφγανιστάν». Και έτσι, απλά, το Αφγανιστάν προστέθηκε όχι μόνο στη μακρά λίστα των χωρών επιρροής του Ιράν αλλά και στην αναλόγου μήκους λίστα των Δυτικών με τις χώρες που πρέπει «να εκκαθαρίσουν» από την ιρανική επιρροή.

Η προσθήκη «αναβαθμίζει» την αντιπαράθεση της Δύσης με το Ιράν στο βαθμό που η ιρανική ανάμειξη στο Αφγανιστάν απειλεί να «ακυρώσει» τα όποια θετικά αποτελέσματα του δεκαετούς πολέμου και να διασαλεύσει τις λεπτές γεωοπολιτικές ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή. Η διατήρηση των οποίων συνιστά πρώτη προτεραιότητα της Δύσης.

Αυτό επιβεβαιώνει χθεσινή έκθεση από το Ινστιτούτο Επιστημών και Διεθνούς Ασφάλειας, έναν ανεξάρτητο οργανισμό που χρηματοδοτείται από το Κογκρέσο, που επισημαίνει ότι η Τεχεράνη δεν θα προχωρήσει στην κατασκευή πυρηνικού όπλου μέσα στο 2012 για δύο λόγους:

Πρώτον, διότι δεν μπορεί ακόμα να παράγει επαρκές εμπλουτισμένο ουράνιο

Δεύτερον, διότι οι κυρώσεις και ο φόβος ισραηλινού πλήγματος κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων λειτουργούν αποτρεπτικά.

Εφόσον λοιπόν υπάρχουν περιθώρια εκτόνωσης της πυρηνικής αντιπαράθεσης, οι λόγοι που η Δύση ανεβάζει τους τόνους αφορούν μάλλον τις γεωπολιτικές ισορροπίες και όχι τα στρατηγικά όπλα:

Ο άξονας Ιράν - Συρίας αποτελεί το σημαντικότερο αντικίνητρο της Δύσης σε τυχόν διεθνή παρέμβαση για την ανατροπή του Μπασάρ αλ Ασαντ. Απουσία της «αγαστής συνεργασίας» Τεχεράνης - Δαμασκού, ο Ασαντ θα είχε την ίδια τύχη των ιδιότυπων «δικτατόρων» του Ιράκ και της Λιβύης, αφού τα μόνα άλλα εμπόδια, Ρωσία και Κίνα, θα είχαν -όπως και στο παρελθόν- αρκεστεί σε φραστικές καταδίκες. Επιπλέον, η «μακρά φιλία» της Τεχεράνης με την οργάνωση Χεζμπολάχ στο νότιο Λίβανο εμποδίζει, σύμφωνα με τη Δύση, την εξέλιξη του Λιβάνου στη σύγχρονη δημοκρατία που ήλπιζε ότι θα δομηθεί μετά την `αποσύνδεση' της Βηρυτού από το άρμα της Δαμασκού. Η παρουσία της Χεζμπολάχ στα σύνορα με το Ισραήλ αποτελεί ακόμη ένα... αγκάθι στα «πλευρά» του Τελ Αβίβ, όπως φυσικά και η «φιλία» της Τεχεράνης με την παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς.

Αλλά το ιρανικό... πλοκάμι που η Δύση θα ήθελε να κόψει το ταχύτερο δυνατόν είναι αυτό που φθάνει μέχρι τη Βαγδάτη. Εκεί, οι σιίτες έχουν αποδυθεί σε εκστρατεία αντιποίνων για τις επιθέσεις των σουνιτών εναντίον τους, με τελευταία την επίθεση της Παρασκευής που στοίχισε τη ζωή σε 35 ανθρώπους. Πλέον, η καταγραφή των επιθέσεων σουνιτών και σιιτών στο Ιράκ θυμίζει πολεμικά ανακοινωθέντα της πρώτης περιόδου της εισβολής.

Υπό αυτό το πρίσμα, το μόνο που δεν χρειάζεται η Δύση σε αυτή τη φάση είναι η «δραστηριοποίηση» του Ιράν στο Αφγανιστάν και η εξάπλωση του ιρανικού άξονα προς ανατολάς.

Αλλά το «οπλοστάσιο» έχει αδειάσει: Η ανοιχτή πρόσκληση του Μπάρακ Ομπάμα για διάλογο δεν βρήκε ευήκοα ώτα στην Τεχεράνη, η Ευρωπαϊκή Ενωση ακολούθησε τις ΗΠΑ και τη Βρετανία για να επιβάλλει ένα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας (για την ίδια) εμπάργκο πετρελαίου στο Ιράν ενώ ο φραστικός πόλεμος για την απειλή αποκλεισμού των στενών του Ορμούζ κορυφώνεται. Θα έλεγε κανείς ότι μόνη διέξοδος είναι πλέον ο πόλεμος. Αλλά δεν είναι. Όχι μόνον διότι τυχόν επίθεση στο Ιράν θα τίναζε ταυτόχρονα στον αέρα όλες τις περιοχές επιρροής της Τεχεράνης αλλά κυρίως διότι ο πυρηνικός εξοπλισμός στην όποια του μορφή αποτελεί μακράν τη σημαντικότερη αποτρεπτική ισχύ.

ΗΜΕΡΗΣΙΑ

ΕΠΙΣΤΗΜΗ - ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ: Εκαναν αντικείμενο αόρατο!

2012-01-29T10:30:00.001+02:00

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Οι ερευνητές κατάφεραν να «εξαφανίσουν» το σιδερένιο κύλινδρο για πρώτη φορά σε όλα τα μήκη του φάσματος της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι σε λίγο καιρό θα καταφέρουν να κάνουν τον κύλινδρο πλήρως αόρατο και στο ανθρώπινο μάτι

Ανάμεσα στην τεράστια επιτυχία Αμερικανών επιστημόνων, οι οποίοι κατάφεραν να εξαφανίσουν για πρώτη φορά στον χώρο έναν ολόκληρο σιδερένιο κύλινδρο, και την ιδέα της αορατότητας που εντοπίζεται στον μύθο του Πλάτωνα με το δαχτυλίδι του Γύγη, υπάρχει μια άβυσσος, η οποία όμως, όσο προχωρά η επιστήμη, τείνει να... εξαφανιστεί κι αυτή.

Στον μύθο, ο Γύγης, βοσκός και υπηρέτης του άρχοντα της Λυδίας Κανδαύλη, βρίσκει μια μέρα έναν τάφο και μέσα σε αυτόν ένα νεκρό που φοράει ένα χρυσό δαχτυλίδι. Οταν παίρνει το δαχτυλίδι και το τοποθετεί στο δάχτυλό του, καταλαβαίνει ότι κάθε φορά που γυρίζει προς μια κατεύθυνση το πετράδι του, γίνεται αόρατος. Με τη βοήθεια του δαχτυλιδιού καταφέρνει να κάνει τη βασίλισσα της Λυδίας να τον ερωτευτεί και εν συνεχεία μαζί δολοφονούν τον Κανδαύλη.

Στη σημερινή πραγματικότητα, οι επιστήμονες έχουν επικεντρωθεί, όπως φαίνεται από πολλές πρόσφατες έρευνες, στο να κάνουν τα αντικείμενα αόρατα (και ίσως αργότερα και τους ανθρώπους). Τον ρόλο της βασίλισσας παίζει η πολεμική βιομηχανία, το ενδιαφέρον της οποίας για τις εν λόγω έρευνες είναι τεράστιο καθώς από αυτές μπορούν να προκύψουν αόρατα για τα ραντάρ (και όχι μόνο) οπλικά συστήματα και πολεμικά αεροσκάφη.

Η τελευταία και πιο επιτυχημένη μέχρι σήμερα τέτοια έρευνα έγινε από μια ομάδα ερευνητών του Τέξας, οι οποίοι, όπως αναφέρεται στη δημοσίευσή τους στην επιθεώρηση New Journal of Physics, κατάφεραν για πρώτη φορά να καταστήσουν αόρατο ένα αντικείμενο από όποια πλευρά και αν το κοιτάξει κάποιος, δηλαδή το αντικείμενο έγινε αόρατο και στις τρεις διαστάσεις.

Ο 18 εκατοστών σωλήνας έγινε αόρατος για τα μήκη κύματος που βρίσκονται στο εύρος των μικροκυμάτων του φάσματος της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, όμως οι επιστήμονες ελπίζουν ότι με λίγη ακόμη προσπάθεια θα καταφέρουν να το κάνουν πλήρως αόρατο, δηλαδή και στο ανθρώπινο μάτι.

Οι διαφορές της έρευνας αυτής από όλες τις προηγούμενες είναι πολλές, με πιο σημαντική ότι όλες οι προηγούμενες έρευνες είχαν καταφέρει να εξαφανίσουν αντικείμενα μόνο σε δύο διαστάσεις ή υπό συγκεκριμένες συνθήκες και υπό συγκεκριμένη οπτική γωνία.

Μια άλλη σημαντική διαφορά είναι ότι το περιτύλιγμα που κάλυψε τον σωλήνα ήταν φτιαγμένο από πλασμονικό μετα-υλικό, το οποίο είναι ένα μείγμα μετάλλων και μη αγώγιμων συνθετικών υλικών που αποτελούνται από εξαιρετικά μικρές νανοδομές, μικρότερες από το μήκος κύματος που προσπίπτει πάνω τους.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα είτε το φως να μην αντανακλάται, είτε να καμπυλώνεται γύρω από το καλυμμένο αντικείμενο δίνοντας την εντύπωση στον παρατηρητή ότι το αντικείμενο αυτό δεν υπάρχει.

ΕΘΝΟΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΤΥΩΣΗ: Απαγόρευση μηνυμάτων στο Twitter

2012-01-29T10:00:00.002+02:00

Τη δημοσίευση συγκεκριμένων σύντομων μηνυμάτων (tweets) θα εμποδίζει εφεξής η εταιρεία Twitter σε ορισμένες χώρες, δημιουργώντας ερωτήματα σχετικά με τον σεβασμό της ελευθερίας του λόγου.

Μέχρι σήμερα, το Twitter είχε τη δυνατότητα να αφαιρεί μηνύματα από το σύνολο του δικτύου του. Στη χθεσινή της ανακοίνωση, η εταιρεία χρησιμοποίησε ως παραδείγματα απαγορεύσεων, τις οποίες πρόκειται να σεβασθεί, τους περιορισμούς που επιβάλλει η νομοθεσία της Γαλλίας και της Γερμανίας στο «ναζιστικό περιεχόμενο». Η παραδοχή αυτή της εταιρείας αντιβαίνει όμως στις δηλώσεις εκπροσώπων του Twitter πριν από έναν χρόνο, με αφορμή το ξέσπασμα των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων σε Τυνησία, Αίγυπτο και άλλες αραβικές χώρες. Την εποχή εκείνη, στελέχη της εταιρείας επαινούσαν τις εξεγέρσεις και εξήραν τον ρόλο που έπαιξε το Twitter στον συντονισμό των διαδηλώσεων.

Ειδικοί του Διαδικτύου υπενθύμιζαν χθες ότι τον Δεκέμβριο, ο πρίγκιπας Αλουαλίντ μπιν Ταλάλ, ανιψιός του βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας, εξαγόρασε ποσοστό 3,75% της Twitter, έναντι 300 εκατ. δολαρίων. Η επένδυση του Αλουαλίντ φέρεται να έγινε με στόχο την άσκηση επιρροής πάνω στη στρατηγική της εταιρείας και την πρόληψη αξιοποίησης του Twitter για τη διασπορά αντιμοναρχικών απόψεων στο ολοένα και πιο απομονωμένο βασίλειο του οίκου Σαούντ. Παρότι ο Αλουαλίντ θεωρείται από τα πλέον προοδευτικά μέλη της βασιλικής οικογένειας της Σαουδικής Αραβίας, χάρη και στην εκστρατεία που διεξάγει η σύζυγός του υπέρ της ισότητας των φύλων, η στενή του σχέση με τα ανάκτορα απειλεί -σύμφωνα με πολλούς- την ελευθερία της έκφρασης στο δημοφιλές μέσον.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

"Επίγεια σοφία"

2012-01-29T09:30:00.002+02:00

Κάνοντας καλό σε κάποιον, μην ξεχάσεις να τον ευχαριστήσεις.

Λέων Τολστόι, 1828-1910, Ρώσος συγγραφέας

Ο φίλος που του ζητάς χάρη πρέπει να σε ευγνωμονεί.

Βενιαμίν Φραγκλίνος, 1706-1790, Αμερικανός πολιτικός

Να σωπαίνει εκείνος που έδωσε, να μιλάει εκείνος που πήρε.

Μιγκέλ Θερβάντες, 1547-1616, Ισπανός συγγραφέας

Σαν σήμερα (29/1/ΧΧΧΧ)

2012-01-29T09:00:00.001+02:00

1827: O Μακρυγιάννης σημειώνει μεγάλη κατά των Τούρκων στην Καστέλα του Πειραιά.

1900: Το ελληνικό Δημόσιο δέχεται δωρεά 13 εκατομμύρια δραχμές απο την Ιφιγένεια Συγγρού για τη σκυρόστρωση των πλατειών και των κυριότερων δρόμων της Αθήνας.

1920: Ο Γουόλτ Ντίσνεϊ πιάνει την πρώτη δουλειά του αμειβόμενος με 40 δολάρια εβδομαδιαίως για να σχεδιάζει σκίτσα

1963: Απορρίπτεται η είσοδος της Μεγάλης Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, λόγω γαλλικού βέτο.

1964: Τελετή έναρξης των 9ων χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας. Για πρώτη φορά στην ιστορία των αγώνων, η ολυμπιακή φλόγα μεταφέρεται από την Αρχαία Ολυμπία.

1985: Γεννιέται η Αθηνά Ωνάση, εγγονή του μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση.

1837: Ο ρώσος συγγραφέας Αλέξανδρος Πούσκιν σκοτώνεται σε μονομαχία από τον σύζυγο της ερωμένης του.

1941: Πεθαίνει ο Ιωάννης Μεταξάς

Από μηχανής…;

2012-01-28T23:00:00.001+02:00

Γράφει ο Γιάννης Πανούσης

Καθηγητής Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Προς τιμήν του θανάτου

αναλώνουμε τη ζωή μας

Χριστ. Βέικου, Καθ’ οδόν…

«Από μηχανής» δεν εμφανίζεται μόνο το καλό ως λύση αλλά και το κακό ως απελπισία.

Αυτή η χώρα δεν κινδυνεύει τόσο (ή μόνο) από τους δανειστές της (οι οποίοι συν τοις άλλοις θέλουν να την ταπεινώσουν), αλλά κυρίως από την Άτη, την Ειμαρμένη, τη Νέμεση.

Χάνουμε την εθνική μας ανεξαρτησία

Χάνουμε την κοινωνική μας συνοχή

Χάνουμε τις εθνικές μας αναφορές (Λ. Κύρκος) και τις διεθνείς μας προσωπικότητες (Θ. Αγγελόπουλος).

Χάνουμε τα παιδιά μας που ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για το εξωτερικό.

Αυτό που δεν χάνουμε, δυστυχώς, είναι αυτόν τον απερίγραπτο θίασο των πολιτικών, αυτούς τους «κακούς ηθοποιούς» των μπουλουκιών της απενοχοποίησης, αυτούς που – όταν όλα χάνονται συνεχίζουν το κομματικό και προσωπικό τους «χτένισμα» του προφίλ για ένα μέλλον που δεν υπάρχει. Τοπίο στην ομίχλη.

http://www.giannispanousis.gr/

Πως μπορώ να σε βοηθήσω?

2012-01-28T20:45:00.002+02:00

Της Σωτης Τριανταφυλλου

Οταν συναντάμε έναν άνθρωπο, τίθεται πάντα το ερώτημα – ακόμα κι όταν δεν τίθεται: Τι μπορώ να του προσφέρω; Πώς μπορώ να τον βοηθήσω; May I help you? What can I do for you?

Το γράφω και αγγλικά διότι αποτελεί καθημερινή έκφραση, απεικόνιση μιας φιλοσοφίας. Αν το ερώτημα αντιστραφεί, τίποτα καλό δεν προκύπτει. Σκέφτομαι λοιπόν μήπως οι άνθρωποι πάρουν την απόφαση να βοηθήσουν τους άλλους, να βοηθήσουν τη χώρα τους.

Στην Ελλάδα έχει παρεξηγηθεί η έννοια του ατομισμού και της συλλογικότητας: εμείς οι Ελληνες αντιδρούμε ως αγέλη (ως όχλος, ως ποίμνιο), αλλά προασπίζουμε τα συμφέροντά μας ως άτομα.

Δεν αναλαμβάνουμε προσωπικές ευθύνες: θεωρούμε ότι «για όλα» ευθύνονται το κράτος, το σύστημα, οι πολιτικοί, οι ξένες δυνάμεις – κυρίως οι σκοτεινές δυνάμεις.

Μας λείπει το κοινοτικό ιδεώδες: απόδειξη αυτής της απουσίας είναι η αδιαφορία μας έναντι της κοινής περιουσίας, του δημόσιου χώρου – οι Ελληνες καλλιεργούν μόνο τον δικό τους, περιφραγμένο κήπο.

Εξίσου παρεξηγημένη είναι η έννοια του πατριωτισμού. Είμαστε διχασμένοι ανάμεσα στον εθνικισμό (χριστιανορθοδοξία, οικογενειακές αξίες, ήθη της Ανατολής) και στην πλήρη απόρριψη της εθνικής ταυτότητας: αμφότερες αυτές οι θέσεις οφείλονται στο υποτυπώδες δημοκρατικό μας ήθος, στην έλλειψη πολιτικής αγωγής, στην πνευματική εκείνη οκνηρία που ωθεί το άτομο σε παθητική στάση, σε στάση αναμονής, όχι δράσης.

Αλλά, η αληθινή μας ταυτότητα είναι οι πράξεις μας: Τι μπορώ να κάνω; Πώς μπορώ να βοηθήσω; Τι μπορώ να προσφέρω;

Η τρίτη παρεξήγηση σχετίζεται με την προσωπική φιλοδοξία. Οι περισσότεροι Ελληνες εμφορούνται από φιλοδοξία χαμηλής ποιότητας –να βγάλουν εύκολα χρήματα, να γίνουν εύκολα αναγνωρίσιμοι– ή από καμιά φιλοδοξία. Η φιλοδοξία θεωρείται ελάττωμα του χαρακτήρα, ιδιότητα που ευνοεί τον καταραμένο καπιταλισμό.

Ωστόσο, όλοι καταλαβαίνουμε, ακόμα κι όταν παριστάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε, ότι η ανθρώπινη κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τη φιλοδοξία του κάθε ανθρώπου που σηκώνεται κάθε πρωί για να κατακτήσει τη μέρα – και που, στη διάρκειά της, αναρωτιέται: May I help you? What can I do for you?